Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2735978

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 23 października 2018 r.
I OSK 2316/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno.

Sędziowie: NSA Marian Wolanin, del. WSA Tomasz Grossmann (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 36/16 w sprawie ze skargi M.L. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia (...) listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M.L. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z 24 czerwca 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 36/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M.L. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej w skrócie "ARiMR"):

1) zobowiązał Prezesa ARiMR do rozpoznania wniosku skarżącej z (...) listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2) stwierdził, że bezczynność Prezesa ARiMR nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a także

3) zasądził od Prezesa ARiMR na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżony wyrok, jak wynika z jego uzasadnienia, zapadł w następującym stanie faktyczny i prawnym sprawy.

Wnioskiem z (...) listopada 2015 r. M.L., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.; dalej w skrócie "u.d.i.p."), zwróciła się do Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR o udzielenie informacji publicznej, dotyczącej dofinansowania otrzymanego przez Zakłady (...) (zwane dalej "Spółką") w kwocie (...) zł w ramach działania 123 "Zwiększenie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" PROW 2007-2013 na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawartej pomiędzy ARiMR a Spółką:

1. decyzji (pozytywnej bądź negatywnej) ARiMR w zakresie rozliczenia Spółki,

2. w przypadku wydania negatywnej decyzji w przedmiocie rozliczenia Spółki - uzasadnienia odmowy jej rozliczenia.

W odpowiedzi na wniosek Mazowiecki Oddział Regionalny ARiMR, pismem z (...) grudnia 2015 r. poinformował wnioskodawczynię, że Spółka otrzymała dofinansowanie w kwocie (...) zł w ramach działania 123 "Zwiększenie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" PROW 2007-2013 na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawartej z ARiMR. Natomiast pozostałe dane objęte wnioskiem zainteresowanej nie stanowią informacji publicznej, i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

M.L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa ARiMR w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przez nierozpatrzenie wniosku z (...) listopada 2015 r. wniosła o:

1. zobowiązanie Prezesa ARiMR do rozpatrzenia ww. wniosku przez udostępnienie wnioskowanej informacji lub wydanie decyzji administracyjnej w terminie 14 dni od zwrotu Prezesowi ARiMR akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku,

2. stwierdzenie, że bezczynność Prezesa ARiMR miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3. zasądzenie od Prezesa ARiMR na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych,

4. wymierzenie Prezesowi ARiMR grzywny w wysokości (...) PLN.

W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że do chwili obecnej (22 grudnia 2015 r.) Prezes ARiMR nie przekazał wnioskowanej informacji publicznej, ani nie wydał zgodnie z art. 16 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Wskazała, że wnioskowane dokumenty dotyczyły dotacji na rzecz Spółki dokonanej przez ARiMR w ramach programu PROW 2007-2013 wykorzystującego środki unijne i krajowe, która miała więc miejsce ze środków publicznych. Dokumenty, których wnioskodawczyni żądała, to dokumenty wytworzone przez ARiMR, czyli podmiot gospodarujący mieniem publicznym. Zatem - jak w konkluzji stwierdziła skarżąca - nie ulega wątpliwości, iż wszystkie dokumenty, o których udostępnienie wnioskowała, należy zakwalifikować jako informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. (jej art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. g). Zatem na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Prezes ARiMR był obowiązany bez zbędnej zwłoki wnioskowane informacje udostępnić. Termin na udostępnienie informacji upłynął 4 grudnia 2015 r., nie została też wydana decyzja odmawiająca przyznania takiego dostępu.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w niniejszej sprawie informację publiczną stanowiła informacja o wielkości udzielonej pomocy finansowej. Natomiast dokumenty związane z rozliczeniem realizowanej inwestycji, tj. wniosek o płatności wraz z załącznikami (faktury, potwierdzenia przelewów, protokoły odbioru / protokoły dostawy, umowy / kontrakty, zawierane przez beneficjenta z dostawcami robót / usług / zadań realizowanych w ramach inwestycji, kosztorysy inwestorskie / powykonawcze, decyzje / zaświadczenia / opinie wydawane przez organy zewnętrzne), dokumenty z czynności pokontrolnych przeprowadzanych w trakcie procedowania wniosku itd. nie stanowią informacji publicznej. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że odpowiedź organu, iż żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, stanowi czynność materialno-techniczną. W takiej sytuacji niedopuszczalna jest forma decyzji odmawiającej udzielenia informacji, gdyż decyzja odmowna może zostać wydana tylko wtedy, gdy u.d.i.p. znajduje zastosowanie. W ocenie Prezesa ARiMR w przedstawionym stanie faktycznym nie może być mowy o bezczynności, gdyż ARiMR udzieliła odpowiedzi na przedmiotowy wniosek w dniu (...) grudnia 2015 r. Bez znaczenia dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności, pozostaje fakt, czy dana odpowiedź satysfakcjonuje wnioskodawcę.

Uwzględniając skargę przywołanym na wstępie wyrokiem z 24 czerwca 2016 r. o sygn. akt II SAB/Wa 36/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, iż Prezes ARiMR jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, gdyż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1438 z późn. zm.), ww. Agencja jest państwową osobą prawną. Dalej Sąd wskazał, że zdaniem obu stron postępowania informacja o pomocy publicznej jest informacją publiczną, co wynika wprost z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. g u.d.i.p. Sporne jest natomiast, czy zawarte we wniosku z dnia (...) listopada żądanie udostępnienia decyzji (pozytywnej bądź negatywnej) ARIMR w zakresie rozliczenia dotacji, a w przypadku wydania negatywnej decyzji w przedmiocie rozliczenia dotacji - uzasadnienia odmowy jej rozliczenia, stanowi informację publiczną (jak twierdzi wnioskodawczyni), czy też nie (jak przyjmuje organ).

Przechodząc do oceny wniosku skarżącej, Sąd I instancji stwierdził, że "wnioskodawczyni wystąpiła o udostępnienie decyzji (pozytywnej bądź negatywnej) ARiMR w zakresie rozliczenia dotacji, a w przypadku wydania negatywnej decyzji w przedmiocie rozliczenia dotacji o uzasadnienie odmowy jej rozliczenia stanowi informację publiczną". Zatem przedmiotem żądania skarżąca uczyniła wybraną dokumentację kontrolną w przedmiocie rozliczenia prawidłowości realizacji programu o dofinansowanie, którego warunki wykonania określała stosowna umowa z beneficjentem. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, żądanie skarżącej mieści się w katalogu informacji publicznej określonym w art. 6 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności m.in. dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Informację publiczną stanowi zatem dokumentacja pokontrolna z rozliczenia beneficjenta w ramach działania 123, "Zwiększenie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" PROW 2007-2013, bowiem program ten jest realizowany przez zaangażowanie publicznych środków finansowych.

Tym samym - zdaniem Sądu I instancji - zasadne jest twierdzenie skarżącej, iż ARiMR pozostaje w bezczynności, bowiem nie udzielił stronie żądanej informacji publicznej, jak też nie wydał decyzji odmawiającej udzielenia tej informacji. Dokumenty, których wydania domaga się skarżąca, zawierają informację publiczną, gdyż zostały wytworzone na potrzeby toczącego się postępowania administracyjnego przed ARiMR. Sąd Wojewódzki podkreślił ponadto, że w niniejszej sprawie rozpoznawał jedynie kwestie bezczynności ARiMR. Zobowiązanie do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji nie oznacza nakazu jego uwzględnienia. Rozpoznając taki wniosek jego adresat może udostępnić informację, odmówić jej udostępnienia ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 u.d.i.p. lub umorzyć postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Dalej, odnosząc się do powołanego przez ARiMR w odpowiedzi na skargę przepisu art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. poz. 404; dalej w skrócie "u.p.p.p.") - który stanowi, że pracownicy podmiotów realizujących zadania określone w ustawie są zobowiązani do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, o których powzięli wiadomość w związku z toczącymi się postępowaniami lub realizacją innych zadań określonych w ustawie - Sąd I instancji stwierdził, że przepis ten ma w istocie za zadanie zapewnić ochronę prawną tajemnicy przedsiębiorcy, co wynika wprost z jego treści. Podkreślił, że skarżąca ubiega się o udostępnienie przez ARiMR dokumentacji pokontrolnej, zatem art. 41 ust. 1 u.p.p.p. nie ma wprost zastosowania do tej sprawy i nie wyłącza, jak przyjął to ARiMR, żądania strony spod regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli natomiast ARiMR stwierdzi, iż dokumentacja, o którą występuje skarżąca, zawiera dane wymienione w art. 41 ust. 1 u.p.p.p., to te ustalenia będą dawały podstawę do wydania stronie decyzji odmownej, z powołaniem się na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, organ pozostawał w bezczynności zarówno na dzień wniesienia skargi, jak też w dniu orzekania. Bezczynność ta nie miała jednak charakteru rażącego naruszenia prawa, gdyż stanowisko organu wyrażone w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej było wynikiem niewłaściwej interpretacji pojęcia informacja publiczna oraz pozostawania przez ARiMR w błędnym przekonaniu, że udzielenie informacji o beneficjencie i wysokości kwoty dofinansowania stanowi zaspokojenie żądania wnioskodawcy. Z tych tez względów Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek do wymierzenia Spółce grzywny.

Od opisanego wyroku WSA w Warszawie został wywiedziona "skarga kasacyjna organu", tj. Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, który, reprezentowany przez r.pr.k.m., zarzucił skarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 133 § 1 p.p.s.a. przez oparcie orzeczenia na własnych ustaleniach Sądu, tzn. faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, a w konsekwencji uznaniu, że organ jest w bezczynności, gdyż nie udzielił informacji w przedmiocie dokumentacji pokontrolnej, podczas gdy z akt sprawy nie wynika, aby powyższe stanowiło przedmiot żądania skarżącej;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia w podstawach wyroku, z jakiej przyczyny Sąd I instancji uznał, że: "przedmiotem żądania skarżąca uczyniła wybraną dokumentację kontrolną w przedmiocie rozliczenia prawidłowości realizacji programu o dofinansowanie";

3. art. 151 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie i art. 149 § 1 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której organowi nie powinno się zarzucać bezczynności, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie, oraz o zwrot niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego (w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor, przytoczywszy treść wniosku M.L. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdził, że treść ta nie wskazuje, jakoby przedmiotem żądania skarżącej było udostępnienie dokumentacji pokontrolnej dotyczącej rozliczenia udzielonej dotacji. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczył faktycznej wysokości pomocy, jaką otrzymał beneficjent. WSA w uzasadnieniu wyroku nie wskazał, z jakiej przyczyny uznał, iż przedmiotem żądania skarżącej jest dokumentacja pokontrolna (nie wskazał, o jakie okoliczności takie ustalenia poczynił). W sposób dowolny "ukształtował" stan faktyczny sprawy, ustalając, że wnioskodawca ubiegał się o udostępnienie dokumentacji pokontrolnej, podczas gdy z treści wniosku, ani z treści skargi powyższe nie wynika. Naruszeniem obowiązku określonego w art. 133 § 1 p.p.s.a. jest - jak zaznaczył skarżący kasacyjnie - takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, które doprowadza do przedstawienia przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym.

W konkluzji pełnomocnik organu ocenił, że Sąd I instancji oparł orzeczenie na własnych ustaleniach, uznając, że przedmiotem żądania skarżącej jest dokumentacja pokontrolna i organ jest w bezczynności, gdyż nie udzielił informacji w przedmiocie dokumentacji pokontrolnej. Skarga na bezczynność powinna zostać, na podstawie art. 151 p.p.s.a., w całości oddalona.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M.L., reprezentowana przez r.pr. K.K, wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nieprawidłowa jest interpretacja zaskarżonego wyroku dokonana przez Prezesa ARiMR. Jak słusznie ustalił WSA, przedmiotem wniosku skarżącej było udostępnienie decyzji (pozytywnej lub negatywnej) ARiMR w zakresie rozliczenia dotacji, a w przypadku wydania negatywnej decyzji uzasadnienie odmowy. Bezpodstawny jest zarzut, że WSA dokonał przedstawienia stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego. Sąd badając, czy wnioskowane dokumenty mieszczą się w katalogu informacji publicznej określonych przez ustawodawcę w art. 6 u.d.i.p., odniósł się jedynie do twierdzeń Prezesa ARiMR, który w odpowiedzi na skargę, argumentując brak rozpatrzenia wniosku skarżącej, wymieniał dokumenty związane z rozliczeniem realizowanej inwestycji, tj. wniosku o płatność wraz z załącznikami, dokumentów z czynności kontrolnych przeprowadzanych w trakcie procedowania wniosku itd., które w jego ocenie nie stanowią informacji publicznej. Skarżąca podkreśliła, że już sam Prezes ARiMR w formułowanym przez siebie katalogu dokumentów nieobjętych definicją informacji publicznej nie zamieścił decyzji w zakresie rozliczenia dotacji oraz ewentualnego uzasadnienia w przypadku decyzji negatywnej. Tym samym WSA dokonał prawidłowej analizy akt sprawy i na tej podstawie dokonał prawidłowych ustaleń, jakie dokumenty były objęte wnioskiem skarżącej. Jak słusznie wskazał WSA, dokumenty, których domaga się skarżąca, zawierają informację publiczną, gdyż zostały wytworzone na potrzeby toczącego się postępowania administracyjnego przed ARiMR.

Na rozprawie w dniu 23 października 2018 r. pełnomocnik Prezesa ARiMR podtrzymał wnioski i wywody skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; w skrócie "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: (1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, lub (2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z przywołanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że podniesione w niej zarzuty - ograniczone wyłącznie do naruszeń przepisów postępowania - nie zasługiwały na uwzględnienie.

Wszystkie one bowiem zasadzały się na nietrafnym twierdzeniu, że Sąd I instancji niewłaściwie - w sposób oderwany od materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a w szczególności od treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz treści skargi - ustalił przedmiot żądania wnioskodawczyni, gdyż stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że przedmiotem tym była "wybrana dokumentacja pokontrolna".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego spór o tak zarysowanym przedmiocie ma charakter czysto werbalny i wynika, jak się wydaje, z nie dość starannej lub wybiórczej lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Jest poza sporem, że wnioskiem z (...) grudnia 2015 r. M.L. wystąpiła o udostępnienie następujących informacji związanych z dofinansowaniem (dotacją) otrzymanym przez Spółkę w kwocie (...) PLN w ramach działania 123 "Zwiększenie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" PROW 2007-2013 na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawartej pomiędzy ARiMR a Spółką:

1) decyzji (pozytywnej bądź negatywnej) ARiMR w zakresie rozliczenia dotacji; oraz

2) w przypadku wydania negatywnej decyzji w przedmiocie rozliczenia dotacji - uzasadnienia odmowy jej rozliczenia.

Od razu należy zauważyć, że tak sformułowany wniosek nie dawał żadnych podstaw do uznania, iż zawarte w nim żądanie udostępnienia informacji publicznej dotyczyło - jak twierdzi skarżący kasacyjnie - "faktycznej wysokości pomocy, jaką otrzymał beneficjent" (Spółka). Z treści cytowanego wniosku wynika bowiem jednoznacznie, że wnioskodawczyni znała zarówno beneficjanta, cel, jak i wysokość udzielonego dofinansowania (dotacji), a interesował ją wyłącznie sposób (wynik) rozliczenia tego dofinansowania (dotacji).

Tak też niewątpliwie odczytał ów wniosek Sąd I instancji, który przystępując w swych rozważaniach do jego oceny dostatecznie wiernie oddał treść wniosku, stwierdzając, że:

"(...) wnioskodawczyni wystąpiła o udostępnienie decyzji (pozytywnej bądź negatywnej) ARiMR w zakresie rozliczenia dotacji, a w przypadku wydania negatywnej decyzji w przedmiocie rozliczenia dotacji o uzasadnienie odmowy jej rozliczenia (...)",

a następnie dodał:

"Zatem przedmiotem żądania skarżąca uczyniła wybraną dokumentację kontrolną w przedmiocie rozliczenia prawidłowości realizacji programu o dofinansowanie, którego warunki wykonania określała stosowna umowa z beneficjentem."

Z cytowanych fragmentów uzasadnienia zaskarżonego wyroku jasno wynika, że Sąd I instancji pod użytym w swych rozważaniach na skrótowe określenie przedmiotu wniosku (inna sprawa, że pewnie nie do końca precyzyjnie i nie w pełni adekwatnie) pojęciem "wybranej dokumentacji kontrolnej" (w innym miejscu: "dokumentacji pokontrolnej z rozliczenia beneficjenta"), rozumiał właśnie ową, wymienioną we wniosku skarżącej, decyzję ARiMR w zakresie rozliczenia dotacji: pozytywną bądź negatywną (w tym ostatnim przypadku - wraz z uzasadnieniem odmowy rozliczenia dotacji). I to właśnie te dokumenty (tj. decyzja ARiMR wraz z uzasadnieniem ewentualnej odmowy rozliczenia dotacji) - były, jak wynika z całokształtu rozważań zawartych w zaskarżonym wyroku, przedmiotem analizy Sądu I instancji w kontekście zarzucanej Prezesowi ARiMR bezczynności w ich udostępnieniu.

Należy zaznaczyć, że już wynik owej analizy - czyli uznanie przez Sąd I instancji, iż żądane dokumenty stanowią informację publiczną - nie został w skardze kasacyjnej zaczepiony przez postawienie odpowiedniego zarzutu, co oznacza, że kwestia ta wymyka się kontroli w niniejszym postępowaniu kasacyjnym.

W świetle powyższych uwag pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej - naruszenia art. 133 p.p.s.a. przez oparcie zaskarżonego orzeczenia na ustaleniach Sądu co do treści wniosku, nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy - okazał się chybiony. Należy przy tym zaznaczyć, że wprawdzie wyjątkowo w sprawach ze skarg na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej zarzut kasacyjny nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego może opierać się na naruszeniu art. 133 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 18 lutego 2015 r., I OSK 773/14, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"), to jednak w niniejszej sprawie nie miał on uzasadnionych podstaw. Takowej podstawy nie mogło bowiem stanowić samo posłużenie się przez Sąd I instancji skrótowym określeniem "dokumentacji (po)kontrolnej" na oznaczenie prawidłowo odczytanego przedmiotu wniosku.

Podobnie jako chybiony należało ocenić drugi z zarzutów kasacyjnych - naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia w podstawach wyroku, z jakiej przyczyny Sąd I instancji uznał, że przedmiotem żądania skarżąca uczyniła wybraną dokumentację kontrolną - skoro z uzasadnienia zaskarżonego wyroku dostatecznie jasno wynika, że była to po prostu, jak to już wyżej wyjaśniono, przyjęta przez ów Sąd pewna konwencja terminologiczna (oparta na swoistym skrócie myślowym, że: decyzja ARiMR w zakresie rozliczenia dotacji wraz z ewentualnym uzasadnieniem odmowy rozliczenia = wybrana dokumentacja pokontrolna).

Niezależnie od tego godzi się zauważyć, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 4 stycznia 2018 r., I FSK 864/16, CBOSA). Ponadto naruszenie tego przepisu może mieć miejsce, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r., II OSK 1145/17, CBOSA). Żadną z wymienionych wadliwości nie jest dotknięte uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie, które zawiera wyszczególnione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy - tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie - w zakresie umożliwiającym w wystarczającym stopniu kontrolę instancyjną tego orzeczenia.

W konsekwencji nie mógł odnieść zamierzonego skutku również ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej - dotyczący naruszenia tzw. przepisów wynikowych, tj. art. 151 p.p.s.a. (przez jego niezastosowanie) oraz art. 149 § 1 p.p.s.a. (przez jego błędne zastosowanie) - skoro, jak to już wyżej wskazano, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej była decyzja ARiMR w zakresie rozliczenia dotacji (wraz z uzasadnieniem ewentualnej odmowy rozliczenia), a skarżący kasacyjnie nie podważył ocen ani ustaleń tego Sądu, że ww. dokumenty stanowiły informacje publiczną oraz że nie zostały one wnioskodawczyni udostępnione, ani nie odmówiono ich udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej.

Mając wszystko to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, i jako taka podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. (pkt 1 sentencji wyroku).

O kosztach postępowania kasacyjnego (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 oraz art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.