Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1666119

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 4 marca 2015 r.
I OSK 2291/14
Szkoła lub placówka jako adresat decyzji o usunięciu uchybień w jej działalności. Uczeń jako adresat decyzji o skreśleniu z listy uczniów.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska.

Sędziowie: NSA Jan Paweł Tarno (spr.), del. WSA Iwona Kosińska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej (...) Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 9/14 w sprawie ze skargi (...) Sp. z o.o. na decyzję Dolnośląskiego Kuratora Oświaty z dnia (...) października 2013 r. nr (...) w przedmiocie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej (A) w L. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z 5 czerwca 2014 r., IV SA/Wr 9/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę (...) sp. z o.o. w Ł. na decyzję Dolnośląskiego Kuratora Oświaty z (...) października 2013 r., nr (...) w przedmiocie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej (...) w L. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że nie stwierdził naruszenia prawa w zakresie wskazanym w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., co oznacza, że brak jest podstaw do uchylenia tak zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wbrew stanowisku strony skarżącej, organy prowadziły postępowanie zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., dokonując ustaleń faktycznych w oparciu o wszystkie dowody i dokumenty będące w ich posiadaniu. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że organy naruszyły obowiązek zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Organy dopełniły obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu niezbędnym do rozstrzygnięcia, ustalając wszystkie istotne dla sprawy okoliczności.

Wobec jednoznacznych w swej treści ustaleń wynikających z protokołów kontroli przeprowadzonych 30 czerwca i 1 lipca 2012 r. oraz 16 i 17 kwietnia 2013 r., a także stanowiska Dolnośląskiego Kuratora Oświaty wyrażonego w piśmie z 8 maja 2013 r. (skierowanego do Dyrektora przedmiotowej szkoły) i w piśmie z 10 maja 2013 r. (skierowanego do Prezydenta Legnicy), nie zachodziła potrzeba ustalenia faktu wykonania zaleceń pokontrolnych w ramach ponownej kontroli, zważywszy, że strona nie kwestionowała faktu zaistnienia określonych nieprawidłowości, a jedynie marginalizowała ich znaczenie i charakter.

W protokole z kontroli przeprowadzonej 30 czerwca i 1 lipca 2012 r. Dolnośląski Kurator Oświaty sformułował 9 zaleceń, w których określił charakter stwierdzonych przez niego nieprawidłowości i uchybień oraz sposób ich usunięcia z jednoczesnym wskazaniem terminu realizacji dla poszczególnych zaleceń indywidualnie, używając następujących sformułowań: niezwłocznie; na bieżąco; termin 30 dni; począwszy od semestru bieżącego; począwszy od klasyfikacji za bieżący semestr. Przeprowadzona przez Dolnośląskiego Kuratora Oświaty w dniu 16 i 17 kwietnia 2013 r. kontrola realizacji zaleceń pokontrolnych (po uwzględnieniu zastrzeżeń dyrektora szkoły złożonych do protokołu kontroli) wykazała, że nie zrealizowano 5 z 9 zaleceń, zaś zakres niewykonanych zaleceń oznaczał, że szkoła nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 2-4 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm., zwanej dalej u.s.o.). W tym stanie faktycznym sprawy, niepodważonym przez skarżącą spółkę, nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia rekontroli. Niewykonane przez szkołę zalecenia nr 1, 3, 4, 6 i 9 miały precyzyjnie określone terminy usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Zgodnie z § 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 7 października 2009 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dz. U. Nr 168, poz. 1324 z późn. zm.), to do organu sprawującego nadzór pedagogiczny należy opracowanie na każdy rok szkolny planu nadzoru pedagogicznego, obejmującego liczbę i tematykę kontroli planowanych w poszczególnych typach szkół i rodzajach placówek. Oznacza to, że inicjatywa co do konieczności przeprowadzenia ponownej kontroli nie należy ostatecznie do kontrolowanej szkoły.

Poczynione w powyższym zakresie ustalenia, poprzedzone zostały dokonaną przez organy orzekające wnikliwą analizą sporządzonych przez Kuratora Oświaty działającego jako organ nadzoru pedagogicznego protokołów kontroli, w tym w szczególności protokółów z przeprowadzonych kontroli 30 czerwca i 1 lipca 2012 r. oraz 16 i 17 kwietnia 2013 r.

W ocenie Sądu jest niewątpliwe, że w wyniku przeprowadzonych owych kontroli w ww. szkole, ujawnione zostały liczne uchybienia, które świadczą o braku przestrzegania wymagań, wynikających z cyt. wyżej art. 7 ust. 3 pkt 2, 3, 4 ustawy o systemie oświaty.

Wbrew zarzutom skargi, zebrany został w sposób należyty materiał dowodowy, w tym w postaci pełnej dokumentacji z przeprowadzonych w szkole czynności z zakresu nadzoru pedagogicznego i poddany wnikliwej analizie, w szczególności przekazanych przez organ nadzoru pedagogicznego protokołów kontroli przeprowadzonych w trybie nadzoru pedagogicznego 30 czerwca i 1 lipca 2012 r. oraz 16 i 17 kwietnia 2013 r., a zakończonej trafnymi wnioskami.

To, że powyższa analiza (ocena) jest dla skarżącej strony niekorzystna, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia naruszenia przepisów proceduralnych. Skoro bowiem organ na podstawie art. 80 k.p.a. korzystający z prawa do swobodnej oceny dowodów, własne ustalenia uczynił podstawą rozstrzygnięcia, a twierdzeniom strony odmówił waloru mocy dowodowej, to uczynił to zgodnie z prawem, zwłaszcza, że ocena tych dowodów nie budzi zastrzeżeń. W ramach owej swobody w niniejszej sprawie organy administracji nie przekroczyły granic dowolności, kierując się przy ocenie zebranych w sprawie dowodów prawidłami logiki i wpływem udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Tym samym nieuprawniony jest również zarzut skargi podnoszący naruszenie ogólnych zasad postępowania, a wynikających z art. 8 i art. 11 k.p.a.

Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi, określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera podstawę prawną decyzji administracyjnej poprzez wskazanie przepisów zastosowanej ustawy systemie oświaty i przepisów postępowania administracyjnego. Jej uzasadnienie jest wyczerpujące, zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne decyzji, poza przytoczeniem zastosowanych przepisów prawa, zawiera także wyjaśnienie podające wykładnię tych przepisów odniesioną do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Przy czym organ odwoławczy nie skoncentrował się tylko na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji, ale również nie uchybił obowiązkowi merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa w toku postępowania administracyjnego, a w szczególności zarzucanego naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Organ odwoławczy może bowiem uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie przed tym organem w sytuacji, w której istniały podstawy do umorzenia przez organ I instancji. Jednakże organ odwoławczy nie ma swobody w wyborze tego sposobu zakończenia postępowania odwoławczego. Ograniczenie to wypływa bowiem z kryterium umorzenia postępowania przed organem I instancji, a zatem ma miejsce jedynie w sytuacji, gdy to postępowanie było bezprzedmiotowe. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził również, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 88 u.s.o., zgodnie z którym uprawnienia szkoły publicznej mogą zostać cofnięte przez organ, który je nadał, jeżeli w trybie nadzoru pedagogicznego zostanie stwierdzone niespełnianie warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3, lub określonych zgodnie z art. 86 ust. 2. Cofnięcie uprawnień następuje w drodze decyzji administracyjnej i w przypadku szkoły podstawowej lub gimnazjum jest równoznaczne z ich likwidacją z końcem roku szkolnego, w którym decyzja stała się ostateczna. W myśl art. 85 ust. 3 w zw. z art. 5e u.s.o. organem właściwym do nadania niepublicznej szkole policealnej uprawnień szkoły publicznej, a w ślad za tym i do cofnięcia tych uprawnień jest między innymi prezydent (starosta). Użyty w art. 88 u.s.o. zwrot "uprawnienia szkoły publicznej mogą zostać cofnięte przez organ" wskazuje na to, że ustawodawca przewidział kompetencje organu do wydania decyzji w sprawie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej w ramach tzw. uznania administracyjnego. A zatem ma ona charakter sankcji stosowanej fakultatywnie. Przyjęcie tego rodzaju konstrukcji przez ustawodawcę oznacza wyposażenie organu administracji w uprawnienie do ukształtowania w danej sprawie i w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach pewnej swobody zakreślonej przepisem prawa materialnego oraz w ramach obowiązujących reguł procesowych (zob. wyrok NSA z 3 września 2010 r., II GSK 745/09). Decyzje uznaniowe pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego. Kontrola sądowa zmierza jednak wyłącznie do ustalenia, czy uznanie administracyjne było w ogóle dopuszczalne, czy nie przekroczono jego granic, jak również czy prawidłowo uzasadniono rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003, s. 486). W ocenie Sądu w świetle argumentacji zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się przekroczenia granic uznania administracyjnego.

W badanej sprawie zasadniczą dyrektywę wiążącą organ podejmujący decyzję w przedmiocie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej określa ta część art. 88 u.s.o., która odwołuje się do okoliczności w postaci "niespełniania warunków", o których mowa w art. 7 ust. 3 u.s.o.

Istotne jest przy tym także i to, że z treści cyt. wyżej przepisu art. 88 ustawy wynika, że niespełnienie warunków wskazanych w art. 7 ust. 3 ustawy, powinno zostać stwierdzone w "trybie nadzoru pedagogicznego". Nadzór pedagogiczny nad szkołami i placówkami niepublicznymi sprawują właściwi kuratorzy oświaty (...), o czym stanowi art. 89 u.s.o. Jak wynika z art. 31 ust. 1 u.s.o. kurator oświaty, w imieniu wojewody, wykonuje zadania i kompetencje w zakresie oświaty określone w ustawie i przepisach odrębnych na obszarze województwa. Z kolei sprawowany przez Kuratora oświaty tryb i zakres nadzoru pedagogicznego uregulowany został w art. 33 u.s.o.

Z przytoczonej wyżej treści art. 88 u.s.o. nie wynika, aby przed wydaniem przez organ ewidencyjny decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej istniał obowiązek uprzedniego wydania przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny decyzji administracyjnej na podstawie art. 34 ust. 1 u.s.o., o stwierdzeniu prowadzenia działalności z naruszeniem ustawy i nakazującej usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie.

Ustawa o systemie oświaty dzieli szkoły na publiczne i niepubliczne (art. 5 ust. 1), ustalając odrębne regulacje zarówno dla szkół publicznych i jak i niepublicznych. I tak przepisy art. 33 i art. 34 u.s.o. zostały umieszczone przez prawodawcę w rozdziale 3 ustawy zatytułowanym: "Zarządzanie szkołami i placówkami publicznymi". Natomiast regulacje dotyczące szkół niepublicznych unormowane zostały w rozdziale 8 ustawy, zatytułowanym "Szkoły i placówki niepubliczne", w którym umieszczony został art. 88, stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Skoro art. 33 i 34 u.s.o. zamieszczone zostały w rozdziale 3, to mogą one mieć zastosowanie do szkół niepublicznych tylko w takim zakresie, w jakim przewidują to przepisy ustawy o systemie oświaty dotyczące szkół niepublicznych. Świadczy o tym brzmienie zdania drugiego art. 89 u.s.o., który zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów art. 33 u.s.o., określającego na czym polega nadzór pedagogiczny a także regulującego uprawnienia nauczycieli wykonujących ten nadzór oraz uprawnienia organu nadzorującego. Przepis ten nie zawiera generalnego odesłania do przepisów rozdziału 3 u.s.o., lecz przewiduje tylko tryb i zakres nadzoru pedagogicznego nad szkołami niepublicznymi w sposób w nim określony. Oznacza to, że do szkół niepublicznych stosuje się odpowiednio wyłącznie art. 33 u.s.o., jak i przepisy tej ustawy, z których wprost wynika, że mają zastosowanie do szkół niepublicznych (przykładowo art. 35a u.s.o.).

Wobec tego nie można zaaprobować poglądu strony skarżącej, że dopiero w przypadku nieusunięcia w wyznaczonym terminie uchybień wytkniętych w trybie określonym w art. 34 u.s.o. możliwe jest cofnięcie uprawnień szkoły publicznej. W przypadku szkoły niepublicznej, cofnięcie przyznanych jej uprawnień szkoły publicznej, uzależnione jest wyłącznie od stwierdzenia w trybie nadzoru pedagogicznego niespełniania warunków określonych w art. 7 ust. 3 u.s.o. Nie ma żadnych podstaw prawnych do stosowania trybu przewidzianego w art. 34 u.s.o. do sprawowania nadzoru pedagogicznego w odniesieniu do szkół niepublicznych, albowiem dotyczy on wyłącznie postępowania wobec szkół publicznych, co wprost wynika z art. 89 u.s.o. Wobec tego pisemne stwierdzenie przez kuratora oświaty w formie protokołu pokontrolnego niespełnienia warunków, określonych w art. 7 ust. 3 u.s.o., stanowi o wypełnieniu dyspozycji art. 88 u.s.o.

Obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej system oświaty zapewnia między innymi prawo każdego obywatela do kształcenia się (art. 1 ust. 1 u.s.o.). Prawo to jest realizowane zarówno przy pomocy szkół publicznych, jak i z wykorzystaniem szkół niepublicznych, uzyskujących status szkół publicznych po spełnieniu warunków określonych w art. 7 ust. 3 ustawy. Szkoła niepubliczna z uprawnieniami szkoły publicznej jest uprawniona do wydawania świadectw i dyplomów państwowych, które mają potwierdzać osiągnięty poziom wiedzy. Stąd konieczność realizacji warunków, o jakich mowa w art. 7 ust. 3 u.s.o. W związku z tym jakiekolwiek odstępstwa od tych zasad jako prowadzące do podważenia wiarygodności świadectw i dyplomów, mogą stanowić przesłankę cofnięcia szkole niepublicznej uprawnień szkoły publicznej. Przyjąć zatem należy, że niespełnianie obowiązujących standardów stanowi "niespełnianie warunków", o jakich mowa w art. 88 u.s.o. Tak bowiem jak spełnienie określonych warunków uzasadnia przyznanie szkole niepublicznej uprawnień szkoły publicznej, tak naruszenie warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3 u.s.o. uzasadnia cofnięcie tych uprawnień. Zakres znaczeniowy wyrażenia "niespełnianie warunków" nie ogranicza się wyłącznie do stanów faktycznych o charakterze długotrwałym, ciągłym, ale obejmuje również stany faktyczne o charakterze jednorazowym, istniejące tak w chwili dokonywania oceny, jak i w przeszłości (zob. wyrok NSA z 29 grudnia 2006 r., I OSK 1469/06). W związku z tym nie można się zgodzić z tezą skarżącej spółki, że użycie w art. 88 u.s.o. sformułowania "niespełnianie warunków" powoduje, że tylko i wyłącznie uchybienia o charakterze trwałym, powtarzające się, uprawniają organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej. Przy takiej interpretacji omawianego zwrotu, poważne jednorazowe, czy nawet kilkukrotne naruszenie przepisów ustawy, mające miejsce w przeszłości, a wykryte w późniejszym okresie, nie mogłoby stanowić przesłanki zastosowania sankcji przewidzianej w omawianym przepisie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, że mamy w niej do czynienia z takim "niespełnianiem warunków", o których mowa w art. 7 ust. 3 pkt 2-4 u.s.o. W piśmie Kuratorium Oświaty we Wrocławiu z 10 maja 2013 r. adresowanym do organu ewidencyjnego wskazano stwierdzone w trakcie przeprowadzonej 16 i 17 kwietnia 2013 r. kontroli uchybienia z odniesieniem do konkretnej jednostki redakcyjnej art. 7 ust. 3 u.s.o., z której określone warunki (standardy) wynikają. Ze wspomnianego pisma wynika, że kontrolowana szkoła nie spełnia następujących wymagań wynikających z: 1) art. 7 ust. 3 pkt 2 u.s.o., albowiem realizuje obowiązkowe zajęcia w wymiarze niższym niż określony w ramowym planie nauczania oraz w szkolnym planie nauczania, 2) art. 7 ust. 3 pkt 3 u.s.o., gdyż a) nie przestrzega zasad w dopuszczaniu do egzaminu semestralnego słuchaczy, w tym narusza postanowienia § 24 ust. 4 i 5 rozporządzenia MEN z 30 kwietnia 2007 r. w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych (Dz. U. Nr 83, poz. 562 z późn. zm.), b) nie dokonuje skreśleń słuchaczy z listy studentów, którzy nie spełnili warunków dopuszczenia do egzaminu/egzaminów semestralnych lub nie otrzymali promocji na semestr programowo wyższy z listy studentów, czyli postępuje sprzecznie z § 25a ust. 1 ww. rozporządzenia MEN z 30 kwietnia 2007 r., 3) art. 7 ust. 3 pkt 4 u.s.o. poprzez a) prowadzenie księgi uczniów w sposób niezgodny z § 4 ust. 3 rozporządzenia MENiS z 19 lutego 2002 r. w sprawie sposobu prowadzenia przez publiczne przedszkola, szkoły i placówki dokumentacji przebiegu nauczania, działalności wychowawczej i opiekuńczej oraz rodzajów tej dokumentacji (Dz. U. Nr 23, poz. 225 z późn. zm.), b) prowadzenie arkuszy ocen w sposób niezgodny z § 12 ww. rozporządzenia oraz załącznikiem nr 2 pkt 22 do rozporządzenia MEN z 28 maja 2010 r. w sprawie świadectw, dyplomów państwowych i innych druków szkolnych (Dz. U. Nr 97, poz. 624 z późn. zm.).

Jak wynika z art. 7 ust. 3 u.s.o. warunkiem przyznania uprawnień szkoły publicznej szkole niepublicznej jest realizowanie przez szkołę zajęć edukacyjnych w cyklu nie krótszym oraz w wymiarze nie niższym niż łączny wymiar obowiązkowych zajęć edukacyjnych określony w ramowym planie nauczania szkoły publicznej danego typu, stosowanie zasad klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów oraz prowadzenie dokumentacji przebiegu nauczania ustalonej dla szkół publicznych. Sankcja za niespełnianie warunków z art. 7 ust. 3 u.s.o. w postaci cofnięcia uprawnień szkoły publicznej jest wynikiem ustaleń nadzoru pedagogicznego, w zakresie m.in. realizacji podstaw programowych i ramowych planów nauczania oraz przestrzegania zasad oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów oraz przeprowadzania egzaminów, a także przestrzegania przepisów dotyczących obowiązku szkolnego oraz obowiązku nauki (art. 33 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 u.s.o.).

Weryfikacja wyników kształcenia następuje w wyniku przeprowadzanych sprawdzianów i egzaminów, a potwierdzeniem wyników działań pedagogicznych są świadectwa i dyplomy państwowe, które to stanowią państwowe potwierdzenie osiągnięcia określonego poziomu wykształcenia, zasady weryfikacji wiedzy i umiejętności nabytych w ramach systemu oświaty publicznej, co oznacza, że powinny być tożsame dla wszystkich uczniów, niezależnie od charakteru szkoły wydającej świadectwo lub dyplom oraz czasu przeprowadzenia egzaminu. Z tego też względu jakiekolwiek odstępstwo od tych zasad, jako prowadzące do podważenia wiarygodności świadectw i dyplomów, może stanowić przesłankę cofnięcia uprawnień szkoły publicznej. Oznacza to, że już jednorazowe uchybienia i nieprawidłowości, niekoniecznie kwalifikowane jako rażące, w zakresie spełnienia wymogów wynikających z art. 7 ust. 3 ustawy, mogą stanowić podstawę cofnięcia takich uprawnień szkole niepublicznej. W świetle powyższych ustaleń oraz argumentacji organu zawartej w zaskarżonej decyzji, nie można dopatrzeć się przekroczenia granic uznania administracyjnego, stad przedmiotowe cofnięcie uprawnień szkoły publicznej nie może być ocenione jako niezgodne z prawem.

Zamierzonego skutku prawnego nie może również odnieść zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.o. oraz w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Przede wszystkim w badanej sprawie z uwagi na przedmiot sporu (cofnięcie uprawnień szkoły publicznej, a nie wykreślenie wpisu do ewidencji) nie mógł mieć zastosowania art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s. o określający podstawy uzasadniające wykreślenie szkoły niepublicznej z ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Tym samym nie zachodziła potrzeba dokonywania przez organ wykładni tego przepisu.

Wbrew zarzutom skargi taka wykładnia nie narusza ani zasady równości, ani art. 64 ust. 2 Konstytucji. Prawo - w imię równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) - powinno indywidualizować sytuację różnych podmiotów ze względu na pewne cechy istotne, to jest relewantne. W orzeczeniu z 9 marca 1988 r., U 7/87 (OTK z 1988 r., cz. I. pn. 1) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że zasada równości "polega na tym, że wszystkie podmioty prawne (adresaci norm prawnych), charakteryzujące się daną cechą istotną (relewantną) w równym stopniu, powinni być traktowani równo. A więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących." W związku z powyższym w analizowanej sprawie brak jest podstaw do uznania, że dokonana przez organ orzekający w sprawie wykładnia art. 34 ust. 1 u.s.o. narusza zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że sytuacja podmiotów prowadzących szkoły niepubliczne (nawet z uprawnieniami szkół publicznych) i podmiotów prowadzących szkoły publiczne nie jest jednakowa i nie wymaga stosowania w stosunku do nich jednakowych rozwiązań prawnych. Szkoły publiczne i szkoły niepubliczne należą do różnych kategorii podmiotów, dlatego też nie sposób mówić w ich przypadku o naruszeniu konstytucyjnej zasady równości wobec odrębnej regulacji zasad ich funkcjonowania.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło (...) ((...)) sp. z o.o. w Ł., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z:

1.

art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zostały spełnione przesłanki jego zastosowania i w konsekwencji nieuchylenie decyzji wydanej przez Dolnośląskiego Kuratora Oświaty (...) października 2013 r., i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Legnicy z (...) sierpnia 2013 r. i brak umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie;

2.

art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w zaskarżonej decyzji organ w sposób prawidłowy i pełny uzasadnił stan faktyczny i prawny sprawy w szczególności, że odniesiono się do argumentacji podnoszonej przez pełnomocnika (...) sp. z o.o.;

3.

art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ go zastosował i zamieścił w uzasadnieniu decyzji uzasadnienie faktyczne decyzji, a w konsekwencji powyższego umożliwił weryfikację wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.;

4.

art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że podjęto działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w konsekwencji wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy;

5.

art. 33 i art. 34 u.s.o., poprzez błędną interpretację i przyjęcie, że Kurator Oświaty nie musi w pierwszej kolejności w trybie nadzoru nad szkołą wskazać ewentualnych uchybień oraz wyznaczyć termin do ich usunięcia, a dopiero w przypadku ich nieusunięcia stosować należy sankcję w postaci cofnięcia szkole uprawnień szkoły publicznej;

6.

art. 88 u.s.o. przez błędną interpretację i przyjęcie, że jednorazowe uchybienia mogą być podstawą cofnięcia szkole uprawnień szkoły publicznej, podczas gdy użyty w przepisach zwrot "niespełnianie warunków" wskazuje na to, że ustawodawca przewiduje sankcję w postaci odebrania uprawnień w sytuacjach, gdy uchybienia te mają charakter rażący, wielokrotny i długotrwały;

7.

art. 88 u.s.o. przez uznanie, że w sposób właściwy zastosowano przepis, podczas gdy uchybienia powstałe w szkole prowadzonej przez skarżącą nie były rażące, a organ nadzoru zaniechał wezwania do ich usunięcia w trybie nadzoru pedagogicznego (art. 34 ust. 1 u.s.o.) i od razu, w nieuprawniony i dowolny sposób, bez wyczerpania przewidzianej procedury wskazywania na naruszenia i żądania ich usunięcia, zastosował najdotkliwszy dla strony i uczniów środek;

8.

art. 34 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.o. oraz w zw. z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ich błędną wykładnię i odmowę zastosowania w sprawie, na skutek przyjęcia, że organ sprawujący nadzór pedagogiczny nie jest zobligowany - w oparciu o art. 34 ust. 1 u.s.o. - do wydania, przed wszczęciem postępowania w przedmiocie wykreślenia szkoły (placówki) niepublicznej z ewidencji, decyzji administracyjnej o prowadzeniu działalności sprzecznie z prawem wraz z wyznaczeniem tej szkole (placówce) terminu na usunięcie dostrzeżonych uchybień, choć takie wymaganie ciążyłoby na nim w przypadku, gdyby zmierzał do odebrania zezwolenia na prowadzenie szkoły publicznej osobie fizycznej lub osobie prawnej niebędącej jednostką samorządu terytorialnego (art. 34 ust. 3 u.s.o.), ze skutkiem w postaci przymusowej likwidacji takiej szkoły - tym samym uzasadniony jest zarzut, że dokonana przez Sąd wykładnia prawa materialnego godzi w konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) oraz równej dla wszystkich ochrony własności, praw majątkowych i prawa dziedziczenia (art. 64 ust. 2 Konstytucji).

W tym stanie rzeczy wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania i 2) zasądzenie na rzecz (...) sp. z o.o. kosztów postępowania sądowego wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd w sposób nieprawidłowy uznał, że organ zawarł w treści decyzji uzasadnienie faktyczne, w szczególności wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zatem nie jest możliwa weryfikacja wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a. Organ sporządzając decyzję bez prawidłowej podstawy prawnej i faktycznej, dopuścił się opisanego powyższej zaniechania, czym naruszono art. 107 i art. 80 k.p.a.

Ponadto, organ II instancji uniemożliwił wypowiedzenie się w kwestii zebranych materiałów, jak również pozbawił stronę możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Powyższym w ocenie skarżącej naruszono art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przedmiotowej sprawy.

W toku postępowania o cofnięcie uprawnień szkoły publicznej, organ powinien wnikliwie ustalić istnienie okoliczności uzasadniających cofnięcie uprawnień zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. i z zasadą zupełności postępowania dowodowego uregulowanego w art. 77 § 1 k.p.a. Ocena zebranego materiału dowodowego należy do organu orzekającego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. Swoboda w ocenie dowodów nie oznacza jednak dowolności. Przeprowadzony przez organ administracyjny sposób rozumowania związany z ustaleniem stanu faktycznego powinien być jasny, zrozumiały a przede wszystkim organ powinien wskazać na jakich argumentach oparł swą decyzję a jakie argumenty strony odrzucił. W przedmiotowej decyzji brak jest uzasadnienia dla braku zaakceptowania stanowiska strony wyrażonego w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W realiach przedmiotowej sprawy, obowiązkiem organów administracyjnych było poczynienie szczegółowych ustaleń faktycznych. Niepodjęcie przez organy administracyjne takich działań stanowi o naruszeniu przepisów k.p.a. przywołanych w petitum skargi.

Nie podzielając stanowiska skarżącej, Sąd ograniczył się jedynie do zakwestionowania jej poglądu, nie przedstawiając własnej wykładni w tym zakresie, a cała argumentacja została powtórzona za Dolnośląskim Kuratorem Oświaty. (...) w L., jako szkoła niepubliczna, została wpisana, zgodnie z art. 82 ust. 1 u.s.o., do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez Urząd Miasta Legnica. Decyzją z (...) lipca 2009 r. Prezydenta Miasta Legnica zostały nadane jej uprawnienia szkoły publicznej. Warunkiem formalnym, opisanym w art. 82 ust. 2 pkt 6 wymaganym przy wpisie do ewidencji szkół niepublicznych, jest zobowiązanie osoby prowadzącej szkołę do przestrzegania wymagań określonych w treści art. 7 ust. 3 u.s.o. Spełnienie tych wymagań stanowi o możliwości uzyskania przez szkołę niepubliczną uprawnień szkoły publicznej. Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 1 u.s.o. uprawnienia szkoły publicznej przysługują szkole niepublicznej założonej zgodnie z art. 82 ust. 1-3, a zatem wypełniającej zobowiązania określone w art. 7 ust. 3 u.s.o. od chwili rozpoczęcia przez nią działalności, co jest warunkiem koniecznym do posiadania uprawnień szkoły publicznej przez szkołę niepubliczną. Nieprzestrzeganie opisanych w art. 7 ust. 3 ustawy obowiązków może skutkować utratą uprawnień szkoły publicznej, co jest równoznaczne z likwidacją szkoły (art. 88 u.s.o.). Skutkiem nieprzestrzegania normy zawartej w art. 7 ust. 3 może być również wykreślenie wpisu szkoły niepublicznej z ewidencji (art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.o.).

Mając na względzie omówione przepisy ustawy o systemie oświaty, w toku kontroli decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej szkole niepublicznej i wykreśleniu tej szkoły z ewidencji, jest konieczne szczegółowe zbadanie czy zebrany w sprawie materiał dowodowy zgromadzony w aktach pozwalał na przyjęcie, że w ww. szkole nie spełniono warunków, o których mowa w art. 7 ust. 3 u.s.o., bowiem tylko po analizie konkretnego przypadku możliwe jest podjęcie rzetelnej decyzje w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa.

Ustawa o systemie oświaty rozgranicza doraźne zalecenia od poleceń, a te ostatnie powinny zostać wydane w formie decyzji. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 30 października 2006 r., IV SA/Gl 7/06, "w ustawie do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami, co jest obowiązkiem racjonalnego ustawodawcy". Odmienne interpretacje tych samych pojęć, w ocenie skarżącej mogą doprowadzić do wadliwego stosowania prawa, a konsekwencji do licznych nadużyć. Przywołane przez Dolnośląskiego Kuratora Oświaty stanowisko, że "organ sprawujący nadzór może stwierdzić niespełnienie warunków przez wydanie zaleceń i nie jest obowiązany wyznaczyć odpowiedniego terminu do usunięcia uchybień", stanowi jedynie powtórzenie poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który w żadnej mierze nie może być poglądem wiążącym dla wszystkich organów administracyjnych, tym bardziej że pogląd powoływany przez organ administracji w zaskarżonej decyzji został wskazany bez faktycznego i prawnego odniesienia do konkretnego stanu faktycznego danej sprawy. W treści uzasadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że powyższy pogląd w zakresie stosowania odmiennych pojęć w ustawie o systemie oświaty, świadczy (w opinii Sądu) o niestaranności ustawodawcy, jednakże nie została przedłożona w tym zakresie konkretna wykładnia przepisów prawa.

W realiach przedmiotowej sprawy, organ nadzoru nie wydał Dyrektorowi szkoły stosownych poleceń nakazujących usunąć stwierdzone uchybienia w wyznaczonym terminie pod rygorem cofnięcia szkole uprawnień, a w konsekwencji w ocenie skarżącej nie było prawnych i faktycznych podstaw do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień szkoły publicznej. Wobec powyższego, odnosząc się do poszczególnych, wskazanych w decyzji uchybień, stanowiących przyczynę cofnięcia uprawnień szkoły publicznej, skarżąca w toku licznych kontroli zgłaszała zastrzeżenia do protokołów kontroli, realizując przy tym zgłaszane przez organ I instancji zalecenia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Większość zaleceń była zrealizowana bezpośrednio po przeprowadzonych kontrolach, jeszcze przed otrzymaniem przez szkołę wystąpień pokontrolnych, a wydawane zalecenia nie podlegały rekontroli.

Wobec powyższego, wydanie decyzji o cofnięciu szkole niepublicznej uprawnień szkoły publicznej, powinno zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.o. Brak przeprowadzenia takiego postępowania, jest niewątpliwie rażącym naruszeniem prawa skutkującym obowiązkiem stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Ponadto, decyzja Dolnośląskiego Kuratora Oświaty została wydana z rażącym naruszeniem prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Sąd powinien był uchylić decyzję Dolnośląskiego Kuratora Oświaty i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Legnicy i umorzyć postępowanie ze względu na jego bezprzedmiotowość, wobec faktu, że uprzednio nie stwierdzono w przepisanej do tego formie decyzji administracyjnej, wydanej na podstawie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.o., naruszenia przepisów ustawy i nie wyznaczono stronie terminu do usunięcia uchybień, skutkiem czego nie można przyjąć, aby powstał stan faktyczny, z którym norma prawa materialnego (art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.o.) wiąże możliwość wykreślenia szkoły niepublicznej z ewidencji szkół i placówek niepublicznych. Bliskość hipotez norm wynikających z art. 34 ust. 1 i art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.o. przemawia za tym, że sformułowanie: "stwierdzenie w trybie nadzoru pedagogicznego" - stanowiące przesłankę wykreślenia szkoły niepublicznej z ewidencji na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.o. - nie może oznaczać tylko czynności materialno-technicznej, lecz wydanie aktu administracyjnego na podstawie art. 34 ust. 1 u.s.o., którego brak uniemożliwia orzekanie w przedmiocie wykreślenia szkoły niepublicznej z ewidencji. Nigdy organ kontroli nie poinformował organu prowadzącego szkołę, że istnieją rażące uchybienia w funkcjonowaniu szkoły, które mogą w przyszłości skutkować cofnięciem szkole uprawnień szkoły publicznej. Powyższe działanie miało na celu uwypuklenie uchybień najmniejszej rangi, przy jednoczesnym gromadzeniu mimo braku jeszcze formalnego wszczęcia postępowania administracyjnego, dowodów uzasadniających wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej, bez udzielenia organowi prowadzącemu możliwości usunięcia uchybień i zapobiegnięcia skutkom. Zastosowanie środków nadzoru z art. 88 u.s.o. jest oczywiście niewspółmierne do stwierdzonych uchybień, nie są one oczywiste, rażące i długotrwałe, a w konsekwencji nie mogą prowadzić do tak negatywnych skutków, jakie zostały podjęte w realiach przedmiotowej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zauważył również, że naruszono również art. 33 i art. 34 u.s.o., bowiem warunkiem sine qua non dla wydania decyzji, o których mowa w art. 7 ust. 3 lub art. 86 ust. 2 u.s.o., jest działanie w trybie nadzoru pedagogicznego, który regulują właśnie art. 33 i art. 34 przedmiotowej ustawy. Wobec faktu niewydania przez inny organ ostatecznej decyzji na podstawie art. 34 ust. 1 w zw. z art. 88 u.s.o., naruszenia przepisów ustawy i niewyznaczenia stronie terminu do usunięcia uchybień, nie można przyjąć, aby powstał stan faktyczny z którym art. 88 u.s.o. wiąże możliwość cofnięcia uprawnień szkoły publicznej.

Nadto, nie może budzić wątpliwości możliwość stosowania do sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie przepisu art. 34 ust. 1 u.s.o., pomimo braku wyraźnego odesłania przez ustawodawcę w tym zakresie. Należy uznać, że ustawodawca nie zamierzał wykluczyć w stosunku do szkół niepublicznych stosowania przepisów o decyzjach administracyjnych, jako szczególnym środku sprawowania nadzoru pedagogicznego. Na poparcie powyższego stanowiska wnosząca skargę kasacyjną wskazała, że nie budzi wątpliwości (ani w doktrynie, ani w orzecznictwie) stosowanie do szkół niepublicznych art. 39 ust. 2 u.s.o. nakazującego orzekanie decyzją administracyjną o skreśleniu ucznia z listy uczniów, dlatego też należy przyjąć, że taka sama intencja ustawodawcy powinna towarzyszyć stosowaniu do sytuacji prawnej szkół niepublicznych art. 34 ust. 1 u.s.o. Wobec powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, że art. 88 u.s.o. nie obejmuje wymagania, aby przed wydaniem przez organ ewidencyjny decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej została uprzednio wydana przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny decyzja na podstawie art. 34 ust. 1 u.s.o., stwierdzająca prowadzenie działalności z naruszeniem ustawy i nakazująca usunięcie uchybień w wyznaczonym terminie. Jest również brak podstaw normatywnych do przyjęcia, że ustawodawca uzależnia podjęcie decyzji o cofnięciu uprawnień szkoły publicznej od wcześniejszego podjęcia decyzji w trybie określonym w art. 34 ust. 1 u.s.o. Zatem, zgodnie z wykładnią gramatyczną art. 88 u.s.o., ewentualne uchybienia muszą być stwierdzone w trybie nadzoru pedagogicznego, a nadto - ponieważ użyto zwrotu "niespełnianie warunków" - nie chodzi o jednorazowe uchybienie, a o uporczywe postępowanie wbrew przepisom prawa oświatowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Podniesiono w niej w szczególności, że Dolnośląski Kurator Oświaty podziela w pełni interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zawarto w niej również polemikę z zarzutami skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom. Po pierwsze, podstawy kasacyjne odnoszące się do prawa materialnego, co prawda wskazują, czy wymienione w nich przepisy zostały naruszone przez błędną ich wykładnię, czy przez też niewłaściwe zastosowanie. Niemniej jednak sporządzający skargę kasacyjną nie wyjaśnił, jakich naruszeń reguł wykładni dopuścił się Sąd I instancji, ani też, jakie argumenty przemawiają za przyjęciem wykładni zaproponowanej przez skarżącą kasacyjnie. Nie ma w tych wywodach argumentacji, która wyjaśniałaby, dlaczego zastosowane w niniejszej sprawie przepisy prawa materialnego nie mogły być zastosowane do istniejącego w sprawie stanu faktycznego.

Po drugie, podstawy kasacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania nie wskazują, w jaki sposób uchybienie tym przepisom mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W tym zakresie skarżąca kasacyjnie jedynie powiela - nawet w warstwie semantycznej - już rozpoznane i rozstrzygnięte zarówno w administracyjnym toku instancji, jak i przed Sądem I instancji zarzuty podniesione w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Przy tym skarżąca przyjmuje identyczną metodę formułowania zarzutów - wskazanie przepisu, któremu rzekomo uchybiono, bez wyjaśnienia, na czym miałoby polegać jego naruszenie.

Po trzecie wreszcie, podniesiono w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 147 § 1 p.p.s.a., który to przepis z samego założenia nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ postępowanie sądowoadministracyjne zostało w niej wszczęte na skutek wniesienia skargi na decyzję administracyjną. Natomiast przywołany przez skarżącą kasacyjnie art. 147 § 1 p.p.s.a. znajduje zastosowanie w przypadku uwzględnienia przez sąd skargi na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. Powiązanie tego przepisu z zarzutami naruszenia pozostałych, wskazanych w skardze przepisów prawa ("zaskarżonemu wyrokowi zarzucam (...) naruszenie 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art....") czyni wadliwymi wszystkie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. Żaden bowiem ze wskazanych przez skarżącą przepisów nie mógł zostać naruszony "w związku z" 147 § 1 p.p.s.a., skoro ten ostatni przepis nie miał zastosowania w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do kwestii szczegółowych podniesionych w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, co następuje:

Zarzut rażącego naruszenia prawa skutkującego obowiązkiem stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego okoliczności, o których mowa w art. 83 ust. 1 pkt 3 u.s.o. jest kompletnie bezzasadny, ponieważ wykracza poza granice rozpoznawanej tu sprawy sądowoadministracyjnej. Przypomnieć należy skarżącej kasacyjnie, że przedmiotem tej sprawy jest cofnięcie uprawnień szkoły publicznej, a nie wykreślenie (...) w L. z ewidencji.

Argument, że skoro nie budzi wątpliwości (ani w doktrynie, ani w orzecznictwie) stosowanie do szkół niepublicznych art. 39 ust. 2 u.s.o. nakazującego orzekanie decyzją administracyjną o skreśleniu ucznia z listy uczniów, choć przepis ten został umiejscowiony w rozdziale 3 u.s.o. zatytułowanym: "Zarządzanie szkołami i placówkami publicznymi", to również art. 34 ust. 1 u.s.o., pomimo braku wyraźnego odesłania przez ustawodawcę w tym zakresie, powinien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, jest chybiony ze względu na różnych adresatów tych norm. Adresatem art. 39 ust. 2 u.s.o. jest uczeń, podczas gdy adresatem regulacji zawartej w art. 34 ust. 1 u.s.o. jest szkoła publiczna.

Co do pozostałych zarzutów podniesionych w petitum skargi kasacyjnej lub jej uzasadnieniu, to Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza się do stwierdzenia, że podziela w całej rozciągłości ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Ograniczenie to jest uprawnione, ponieważ skarżący kasacyjnie nie podniósł w tym zakresie żadnych nowych argumentów, które by już nie zostały wcześniej rozpatrzone i uznane za chybione przez Sąd I instancji. Nie ma więc potrzeby powtórnego wyjaśniania, dlaczego te zarzuty są bezzasadne, skoro to już wyjaśnił Sąd I instancji, a treść skargi kasacyjnej nie wniosła nic nowego do sprawy w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.