Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1328360

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 9 maja 2013 r.
I OSK 2266/11
Nabycie własności lub użytkowania wieczystego a zakaz naruszania praw osób trzecich.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys (spr.).

Sędziowie NSA: Izabella Kulig-Maciszewska, Anna Lech.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej (...) Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 83/11 w sprawie ze skargi (...) Sp. z o.o. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia (...) listopada 2010 r. nr (...) w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 83/11, oddalił skargę (...) Sp. z o.o. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia (...) listopada 2010 r., nr (...), w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego.

Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, iż na wniosek (...) Sp. z o.o. w M. z dnia 5 sierpnia 2010 r. wszczęte zostało przed Wojewodą Małopolskim postępowanie w przedmiocie wydania, w trybie art. 200 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo (...) w M. (poprzednika prawnego wnioskodawcy) prawa użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa położonej w jednostce ewidencyjnej (...), obręb (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...), o pow. 0.0223 ha, objętej księgą wieczystą nr (...), znajdującej się w wyżej wymienionej dacie w zarządzie tego przedsiębiorstwa. W skład przedmiotowej nieruchomości wchodzą m.in. dawne parcele gruntowe nr (...) oraz nr (...), nabyte przez Skarb Państwa od B. G. w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. - o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 z późn. zm.), aktem notarialnym z dnia (...) lipca 1975 r., Rep A nr (...). W związku z wszczętym postępowaniem uwłaszczeniowym, Starosta Myślenicki poinformował Wojewodę Małopolskiego, pismem z dnia (...) października 2010 r., nr (...), że prowadzone jest przed nim postępowanie w przedmiocie zwrotu nieruchomości obejmujących m.in. wskazane wyżej parcele gruntowe (...) oraz (...).

W tym stanie rzeczy Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia (...) października 2010 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił prowadzone w sprawie uwłaszczenia Przedsiębiorstwa (...) w M. postępowanie do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości. Na postanowienie to (...) w M. Sp. z o.o. wniosła zażalenie, kwestionując w nim zasadność zawieszenia postępowania.

W wyniku rozpoznania powyższego zażalenia, Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia (...) listopada 2010 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Małopolskiego. Wskazując na uregulowania zawarte w art. 200 ust. 1 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami organ odwoławczy wywodził, iż skoro w świetle tych przepisów uwłaszczenie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej nie może naruszać praw osób trzecich, to postępowanie w przedmiocie zwrotu nieruchomości nosi cechę prejudycjalności w stosunku do postępowania uwłaszczeniowego. Mając zatem na względzie to, że aktualnie toczy się postępowanie co do zwrotu części działki nr (...), ostateczne załatwienie tej sprawy, stanowi zdaniem Ministra, zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dla postępowania uwłaszczeniowego. Z tego też względu doszedł do przekonania, że Wojewoda Małopolski prawidłowo zawiesił postępowanie uwłaszczeniowe do czasu zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu wchodzących obecnie w skład działki nr (...) parcel nr (...) i (...).

Na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia (...) listopada 2010 r. (...) Sp. z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu rażące naruszenie prawa, tj. art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jej zdaniem w procesie stosowania obu przepisów, zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji, dokonano błędnej kwalifikacji wzajemnych zależności toczących się dwóch postępowań, skutkiem czego podjęto wadliwe rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania uwłaszczeniowego. Skarżąca wywodziła, iż skoro nabycie użytkowania wieczystego przez Przedsiębiorstwo (...) nastąpiło z dniem 5 grudnia 1990 r. z mocy prawa, a wydawana w tym przedmiocie decyzja wojewody stan ten jedynie potwierdza, to okoliczność ta stanowi w świetle art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami przeszkodę zwrotu tej nieruchomości na rzecz jej dawnego właściciela. To zaś oznacza, że to postępowanie uwłaszczeniowe, a nie postępowanie o zwrot nieruchomości, stanowi zagadnienie wstępne, a zatem ewentualnemu zawieszeniu winno ulec postępowanie prowadzone przed Starostą Myślenickim. W oparciu o tak sformułowane zarzuty (...) Sp. z o.o. w M. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty podniesione w motywach swego postanowienia.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną. W jego uzasadnieniu podkreślił, że trafnie organy uznały postępowanie w przedmiocie zwrotu nieruchomości za zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc wymagające wydania w tym zakresie przez inny organ prejudycjalnego rozstrzygnięcia i z tego powodu zawiesiły z urzędu postępowanie uwłaszczeniowe do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy zwrotu nieruchomości. Sąd nie zgodził się z twierdzeniem strony skarżącej, że z uwagi na treść art. 229 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustanawiającego negatywną przesłankę zwrotu nieruchomości, właśnie to postępowanie winno ulec zawieszeniu, a nie postępowanie uwłaszczeniowe, które jedynie potwierdza nowy stan prawny ukształtowany na nieruchomości z dniem 5 grudnia 1990 r. z mocy prawa. Zdaniem Sądu przyjęcie takiego stanowiska oznaczałoby, że przekształcenie zarządu (prawa znacznie słabszego), odbywałoby się kosztem utraty po stronie dawnego właściciela prawa do zwrotu jego własności, a więc prawa znacznie silniejszego. To zaś godziłoby w konstytucyjną zasadę ochrony własności. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a., skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła (...) Sp. z o.o., zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości i zarzucając mu:

1.

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, iż w niniejszym stanie faktycznym postępowanie o zwrot nieruchomości toczące się przed Starostą Myślenickim stanowi "zagadnienie wstępne" w stosunku do postępowania dotyczącego nabycia z mocy prawa przez stronę skarżącą prawa użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa położonej w jednostce ewidencyjnej (...), obręb (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...), o powierzchni 0.0223 ha, objętej kw nr (...), a w efekcie uznanie iż, istniała podstawa do zawieszenia tego postępowania,

2.

naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

a)

art. 229 w zw. z art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię i w efekcie niewłaściwe przyjęcie, iż to postępowanie o zwrot nieruchomości stanowi "zagadnienie wstępne" w stosunku do postępowania uwłaszczeniowego, w sytuacji gdy analiza tego przepisu prowadzi do wprost przeciwnego wniosku,

b)

art. 200 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości przez stronę skarżącą narusza prawa osób trzecich, czyli poprzednich właścicieli, skoro w tym dniu prawo tych osób nie istniało (i na dzień dzisiejszy nie zostało stwierdzone) albowiem decyzja w sprawie o zwrot nieruchomości na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn.: Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.) ma charakter decyzji konstytutywnej i wywołuje skutki prawne od chwili jej wydania, a taka decyzja jeszcze nie został wydana.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wskazując na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie, zaprezentowano pogląd, iż decyzja w sprawie o zwrot nieruchomości na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 z późn. zm.) ma charakter decyzji konstytutywnej i wywołuje skutki prawne od chwili jej wydania. Natomiast decyzja o stwierdzeniu przekształcenia "prawa zarządu" nieruchomości w prawo użytkowania wieczystego (art. 2 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości - Dz. U. Nr 79, poz. 464 z późn. zm.) ma charakter decyzji deklaratoryjnej w odniesieniu do stanu prawnego, jaki istniał w dniu 5 grudnia 1990 r., i niezależnie od daty jej wydania wywołuje skutki prawne z mocą wsteczną (ex tunc), tzn. od dnia 5 grudnia 1990 r. W związku z tym wynik postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości wszczętego po dniu 5 grudnia 1990 r. nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dla postępowania uwłaszczeniowego prowadzonego na podstawie art. 2 ust. 1 i 3 powołanej ustawy z dnia 29 września 1990 r. Skoro zaś wniosek o zwrot nieruchomości na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. został złożony w toku niniejszego postępowania uwłaszczeniowego, a więc po 5 grudnia 1990 r., brak było uzasadnionych podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania. Skarżąca Spółka wskazała również, że jeśli prawa nabywcy użytkowania wieczystego zostały ujawnione w księdze wieczystej, to okoliczność ta stanowi negatywną przesłankę do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, gdyż zgodnie z art. 29 ustawy o księgach wieczystych i hipotece wpis w księdze wieczystej ma charakter konstytutywny i on dopiero przesądza o nabyciu tego prawa. Przy czym, co należy podkreślić, inaczej jest w przypadku nabycia prawa użytkowania wieczystego z mocy samego prawa, co ma miejsce w sprawie, albowiem wpis tego prawa do księgi wieczystej nie ma charakteru konstytutywnego, lecz jedynie porządkowy. Nabycie w ten sposób prawa przez osobę trzecią uniemożliwia realizację roszczenia określonego w art. 136 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy. Zdaniem skarżącej przeto, błędnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż to postępowanie o zwrot nieruchomości stanowi "zagadnienie wstępne" w stosunku do postępowania uwłaszczeniowego. Zgodnie z powyższym przyjąć wszak należało, iż dopiero orzeczenie w kwestii nabycia prawa użytkowania wieczystego przez stronę skarżącą będzie miało istotne znaczenie dla ewentualnych praw poprzednich właścicieli i ich roszczenia. Dlatego to postępowanie o zwrot nieruchomości toczące się przed Starostą Myślenickim należało ewentualnie zawiesić.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, iż stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznawaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest jej granicami, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Takich okoliczności w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - choć nie jest to wyraźnie wyartykułowane, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

W rozpoznawanej obecnie skardze kasacyjnej powołano się na obie ww. podstawy zaskarżenia, jednakże sprowadzają się one w konsekwencji do zakwestionowania stanowiska Sądu o poprawności zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie uwłaszczenia skarżącej kasacyjnie do czasu zakończenia postępowania zwrotowego obejmującego część objętych tym postępowaniem nieruchomości. Ocena trafności tych zarzutów jest więc zależna od odpowiedzi na pytanie, czy prawidłowa jest dokonana przez Sąd pierwszej instancji konkluzja co do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym, w toku którego wydane zostało zaskarżone postanowienie?

Postępowanie to prowadzone jest przez Wojewodę Małopolskiego, a jego przedmiotem jest stwierdzenie, w drodze deklaratoryjnej decyzji administracyjnej, nabycia z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo (...) w M. (poprzednika prawnego skarżącej Spółki) prawa użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa położonej w jednostce ewidencyjnej (...), obręb (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr (...) o pow. 0.0223 ha, objętej księgą wieczystą nr (...), znajdującej się w wyżej wymienionej dacie w zarządzie tego przedsiębiorstwa. Nieruchomość ta obejmuje m.in. dawne nieruchomości oznaczone jako parcele gruntowe nr (...) oraz nr (...), nabyte przez Skarb Państwa od B. G. w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. - o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 z późn. zm.), aktem notarialnym z dnia (...) lipca 1975 r., Rep A nr (...). Podstawę prawną orzekania przez organ administracji w tej sprawie stanowi przepis art. 2 ust. 1, 2, 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 z późn. zm.) w związku z art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który w ust. 4 stanowi, że nabycie własności oraz prawa użytkowania wieczystego nie może naruszać praw osób trzecich (uprzednio kwestię tę regulował art. 2 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy z dnia 29 września 1990 r.). Zawarta w powołanych przepisach ustawowa gwarancja ochrony praw osób trzecich oznacza, że uwłaszczenie w niczym nie może ograniczać prawa osób trzecich do realizacji w przewidzianych prawem trybach roszczeń zmierzających do odzyskania nieruchomości, jeżeli do nabycia jej przez Skarb Państwa bądź gminę doszło w drodze ekspropriacji (wywłaszczenia albo nacjonalizacji). Prawo każdego do ochrony własności i innych praw majątkowych jest wartością konstytucyjną, co zapewnia art. 64 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dopóki zatem nie zostanie prawomocnie rozstrzygnięte roszczenie poprzedniego właściciela nieruchomości dochodzącego jej zwrotu, dopóty nie może zostać wydana decyzja właściwego wojewody potwierdzająca uwłaszczenie. W wyroku z dnia 31 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 3224/01 (Lex nr 81759), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że o naruszeniu praw osób trzecich w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości można mówić wówczas, gdy przy zbiegu uprawnień państwowych osób prawnych z art. 2 ust. 1 ustawy z uprawnieniami związanymi z prawem własności do tego gruntu innych osób, pierwszeństwo mają uprawnienia z art. 2 ust. 1 ustawy, pozbawiając przez to osoby trzecie uprawnień związanych z tym gruntem. Stwierdzenie, że uprawnienia wynikające z tego przepisu nie naruszają praw osób trzecich, oznacza uprzywilejowanie przez ustawodawcę uprawnień osób trzecich do przejętych nieruchomości podlegających uwłaszczeniu. Pogląd ten kontynuowany jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (p. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 lutego 2002 r., sygn. akt I SA 1742/00, Lex nr 81758, z dnia 19 marca 2002 r., sygn. akt I SA 1286/00, Lex nr 81671, z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt I OSK 19/10, Lex nr 745172), pozostaje bowiem aktualny w świetle uregulowania zawartego w art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że odnośnie parcel (...) i (...), które wchodzą w skład działki ewidencyjnej nr (...) podjęte zostały działania zmierzające do odzyskania wyżej wymienionych nieruchomości, przejętych na własność Państwa, przez następców prawnych poprzedniego właściciela. Wynik tego postępowania stanowi zatem zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stosunku do toczącego się przed Wojewodą Małopolskim postępowania uwłaszczeniowego wszczętego z wniosku (...) Sp. z o.o. Przepis ten nakazuje zawiesić postępowanie administracyjne do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W jego rozumieniu zakończenie postępowania zwrotowego jest prejudykatem uzasadniającym zawieszenie postępowania (p. też B. Adamiak w Komentarzu do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., str. 576-477, i cytowane tam orzecznictwo). W takim stanie rzeczy Wojewoda Małopolski prowadzący postępowanie uwłaszczeniowe był zobligowany przepisem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie to zawiesić do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zwrotu wskazanych wyżej nieruchomości. Zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w piśmiennictwie, panuje pogląd, że klauzula "nie narusza praw osób trzecich" zawarta w art. 200 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami oznacza, iż uwłaszczenie nie może nastąpić z pominięciem roszczenia o zwrot nieruchomości. Wywłaszczona nieruchomość, która w dniu 5 grudnia 1990 r. pozostawała w zarządzie państwowej osoby prawnej, nie może z mocy samego prawa stać się przedmiotem prawa użytkowania wieczystego, jeżeli przed tą datą istniały przesłanki zwrotu nieruchomości. Złożenie przez byłego właściciela wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości powinno skutkować przeprowadzeniem postępowania o zwrot przed postępowaniem uwłaszczeniowym, bowiem w przypadku istnienia przesłanek zwrotu nie może ona zostać uwłaszczona. Wniesienie podania o zwrot nieruchomości przed wszczęciem postępowania uwłaszczeniowego lub w jego trakcie (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) powinno skutkować niewszczynaniem lub zawieszeniem tego ostatniego do czasu zakończenia postępowania o zwrot. Gdyby bowiem istniały przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, a nastąpiłoby uwłaszczenie, to naruszałoby ono prawa osób trzecich, zatem doszłoby do rażącego naruszenia prawa (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2008, sygn. akt I OSK 1498/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2001 r., sygn. akt I SA 2394/99, LEX nr 75559).

Z tych względów nie znajduje uzasadnienia podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd ten bowiem dokonał właściwej oceny zastosowania tego przepisu przez orzekające w sprawie organy administracji w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W konsekwencji za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego, tj. art. 200 ust. 4 oraz art. 229 w zw. z art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Argumentacja przedstawiona przez skarżącą kasacyjnie w tej materii, z wyłożonych powodów, nie mogła zostać podzielona, zwłaszcza że ostatnio wskazane przepisy dotyczą postępowania zwrotowego, stąd nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

Mając powyższe okoliczności na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.