Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1528993

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 17 grudnia 2013 r.
I OSK 2079/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.).

Sędziowie: NSA Ewa Dzbeńska, del. WSA Mirosław Gdesz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 185/12 w sprawie ze skargi K. P. przeciwko Wojewodzie Wielkopolskiemu w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 798/10 oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Prawomocnym wyrokiem z 17 lutego 2011 r., IV SA/Po 798/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi K. P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z (...) czerwca 2010 r. nr (...) zapadłą w przedmiocie statusu bezrobotnego, w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję, określając w pkt 2 orzeczenia, że nie może być ona wykonana.

W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę, że w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z 10 marca 2010 r., IV SA/Po 695/09, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Wojewody z (...) czerwca 2009 r. nr (...), wskazując, że odwołanie musi zawierać własnoręczny podpis strony, który nie może zostać zastąpiony żadnym podpisem mechanicznym, gdyż odwołanie z takim podpisem traktowane jest jako nie podpisane i w rezultacie nie wywołuje zamierzonych skutków prawnych. W ocenie Sądu wyrażonej w uzasadnieniu wyroku IV SA/Po 798/10, wskazany powyżej wyrok IV SA/Po 695/09 zapadł w tożsamej w rozumieniu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 r., poz. 1270 z późn. zm.) sprawie i z tego względu zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku wskazaniami co do dalszego postępowania związane zostały zarówno organy administracji orzekające w sprawie, w tym na pierwszym miejscu organ odwoławczy, który wydał zaskarżoną decyzję, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Przywołując treść tych wskazań Sąd uznał, że wynika z nich jednoznacznie, że to na organ odwoławczy został nałożony obowiązek wyeliminowania stwierdzonych uchybień postępowania, w tym w szczególności przeprowadzenia (uzupełnienia) w niezbędnym zakresie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie zasadności przyczyny niestawiennictwa K. P. w siedzibie Powiatowego Urzędu Pracy w Poznaniu w dniu 16 stycznia 2009 r., stosownie do szczegółowych uwag zamieszczonych w uzasadnieniu powołanego wyroku.

Formułując wiążące wskazania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zauważył, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien podjąć czynności niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w zakresie wyznaczonym w wytycznych zawartych w wyroku IV SA/Po 695/09. Nie stoi to na przeszkodzie ewentualnemu zleceniu przez organ odwoławczy w uzasadnionym przypadku przeprowadzenia tego postępowania organowi I instancji na podstawie art. 136 in fine k.p.a. (k. 23, 26-34 akt, IV SA/Po 798/10).

Odpis prawomocnego wyroku IV SA/Po 798/10 wraz z uzasadnieniem i aktami administracyjnymi doręczono Wojewodzie 28 kwietnia 2011 r. (k. 41, 42 akt, IV SA/Po 798/10)

Decyzją z (...) czerwca 2011 r. nr (...) Wojewoda uchylił decyzję Starosty Poznańskiego z (...) stycznia 2009 r. nr (...), znak (...) i umorzył postępowanie I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda opisując dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie i dokonując wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa stwierdził, że skarżąca w możliwy dla siebie sposób usprawiedliwiła swe niestawiennictwo w wyznaczonym terminie, a fakt, że okoliczności wykazywane przez skarżącą mają charakter permanentny nie stanowi, że takiego rodzaju przyczyny nie mogą być usprawiedliwione. Jedynie z tego powodu, że przyczyna podana przez skarżącą ma charakter permanentny nie można wnioskować, że nie może zostać ona uwzględniona przez organ zatrudnienia. Wobec powyższego Wojewoda uznając, że decyzja organu I instancji była bezprzedmiotowa uchylił ją i umorzył postępowanie I instancji co oznacza, że skarżąca nadal posiada status osoby bezrobotnej (k. 196-194 odpisu akt administracyjnych). Decyzję z (...) czerwca 2011 r. doręczono skarżącej 19 lipca 2011 r. (k. 196a odpisu akt administracyjnych).

Pismem z 3 grudnia 2011 r. skarżąca wezwała Wojewodę do wykonania wyroku WSA zauważając, że mimo upływu 10 miesięcy od jego wydania, Wojewoda nie zastosował się do niego. Pismo to wpłynęło do Wojewody 5 grudnia 2011 r. (k. 200 odpisu akt administracyjnych).

W odpowiedzi Wojewoda pismem z (...) stycznia 2012 r. nr (...), wyjaśnił skarżącej, że decyzją z (...) czerwca 2011 r. uchylono decyzję z (...) stycznia 2009 r. i umorzono postępowanie I instancji. Wydanie w sprawie ponownie decyzji byłoby nielogiczne i niezgodne z prawem, ponieważ w decyzji z (...) czerwca 2011 r. Wojewoda w sposób jednoznaczny rozstrzygnął o sytuacji prawnej skarżącej, przywracając status osoby bezrobotnej. Wskazaną decyzję Wojewody, która stanowiła wykonanie zaleceń wyroku IV SA/Po 798/10 skarżąca odebrała 19 lipca 2011 r. nie zgłaszając do niej żadnych zastrzeżeń i żądań jej uzupełnienia (k. 201 odpisu akt administracyjnych).

Postanowieniem z (...) stycznia 2012 r. nr (...) Wojewoda, na podstawie art. 113 Kodeksu postępowania administracyjnego sprostował błąd pisarski w decyzji z (...) czerwca 2011 r. w postaci niewłaściwego wskazania znaku uchylonej decyzji, tj. (...), zamiast prawidłowego znaku (...) (k. 202 odpisu akt administracyjnych).

W zażaleniu z 25 stycznia 2012 r. na postanowienie (...) stycznia 2012 r. skarżąca wnosząc o jego uchylenie wskazała, że sprostowanie nastąpiło w sposób wadliwy, ponieważ odnosiło się jedynie do porządkowego, korespondencyjnego znaku Powiatowego Urzędu Pracy w Poznaniu, pomijając zupełnie fakt, że decyzja z (...) stycznia 2009 r. ma własny niepowtarzalny numer, tj. nr (...) i że w decyzji z (...) czerwca 2011 r. Wojewoda ten istotny dla decyzji Starosty element pominął (k. 207-206 odpisu akt administracyjnych).

Postanowieniem z 17 lutego 2012 r. nr (...), Minister Pracy i Polityki Społecznej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. uchylił postanowienie z (...) stycznia 2012 r. i sprostował decyzję Wojewody z (...) czerwca 2011 r. w ten sposób, że w podstawie prawnej decyzji Wojewody z (...) czerwca 2011 r. w części dotyczącej oznaczenia decyzji Starosty z (...) stycznia 2009 r. zamiast "znak: (...)" winno być "znak: (...)" (k. 212-208 odpisu akt administracyjnych).

W skardze do WSA z 3 lutego 2012 r. skarżąca podniosła, że pismem z 3 grudnia 2011 r. złożonym w Kancelarii Wojewody Wielkopolskiego 5 grudnia 2011 r. wezwała Wojewodę do wykonania wyroku WSA z 17 lutego 2011 r., IV SA/Po 798/10. Do chwili obecnej skarżąca nie otrzymała odpowiedzi na powyższe wezwanie (k. 4 i 5, akt IV SA/Po 185/12).

W odpowiedzi na skargę z 6 marca 2012 r. nr (...), Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że nie dopuścił się bezczynności w sprawie skarżącej. Status skarżącej został wyczerpująco i ostatecznie wyjaśniony w decyzji z (...) czerwca 2011 r. Decyzja ta zawiera szczegółowe informacje, które w sposób jednoznaczny identyfikują skarżącą jako jej adresata, a znaki i numery identyfikacyjne decyzji są tylko pomocne do porządkowania ewidencyjnego poszczególnych rozstrzygnięć i szybszej ich identyfikacji.

Po przywróceniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej zainteresowana posiada nadal przedmiotowy status, a Powiatowy Urząd Pracy w Poznaniu może stosować wobec Niej wszystkie instrumenty rynku pracy oraz wzywać jako osobę bezrobotną do stawiennictwa w organie zatrudnienia celem potwierdzenia gotowości do podjęcia zatrudnienia i udzielenia innych form wsparcia. Wobec powyższego, nie można uznać, że Wojewoda nie wykonał wyroku IV SA/Po 798/10 i dopuścił się bezczynności w tej sprawie (k. 8-9, akt IV SA/Po 185/12).

Podczas rozprawy 13 grudnia 2012 r. skarżąca popierając skargę podkreśliła, że Wojewoda określił w decyzji z (...) czerwca 2012 r. rozstrzygnięcie organu I instancji wyłącznie przywołując znak decyzji, a nie jej numer, choć skarżąca odwoływała się do decyzji wskazując precyzyjnie jej numer. Prostowanie błędów w poszczególnych decyzjach może się wiązać z błędem nieświadomym, nieistotnym, a w ocenie skarżącej Wojewoda wielokrotnie dopuszczał się błędów celowo. Poza tym skarżąca zwróciła uwagę, że przedłożone akta administracyjne mają poprawiane numery kart, co czyni możliwym manipulowanie przez organ ich zawartością. Brak pewności co do numeru decyzji o której orzekł Wojewoda naraża skarżącą na możliwość nie objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym i ewentualnym powództwem przeciwko skarżącej o zwrot wartości świadczenia (k. 44 akt, IV SA/Po 185/12).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 27 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 185/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. P. przeciwko Wojewodzie Wielkopolskiemu w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 17 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 798/10, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że podziela ustalenia faktyczne dokonywane przez Wojewodę, dotyczące przebiegu postępowania, począwszy od dnia (...) marca 2000 r. zarejestrowania się skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, uznając je za własne i czyniąc je przedmiotem poniższych rozważań. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał ustaleń co do zdarzeń procesowych, przedstawionych w części historycznej uzasadnienia, na podstawie powołanych dokumentów i odpisów dokumentów, którym Sąd dał wiarę w zakresie, w jakim przedstawiały poszczególne zdarzenia procesowe.

Podstawą wniesionej skargi jest art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), który w przypadku bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności umożliwia zwrócenie się do Sądu o udzielenie ochrony prawnej oraz zadośćuczynienie powstałej szkodzie. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Organ pozostaje w bezczynności po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, jeżeli nie rozpoznał sprawy w powtórnym postępowaniu prowadzonym na skutek wyroku sądowego, mimo upływu terminu określonego w ustawie, np. w art. 35 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie powyżej opisana bezczynność nie miała miejsca. Pozostawało bowiem okolicznością bezsporną, że decyzją z (...) czerwca 2011 r. Wojewoda orzekł co do meritum sprawy dotyczącej statusu skarżącej jako osoby bezrobotnej, uchylając decyzję z (...) stycznia 2009 r. w całości i umarzając postępowanie I-instancyjne. Skarżąca odebrała odpis decyzji z (...) czerwca 2011 r. dnia 19 lipca 2011 r. (k. 196-194, 197a odpisu akt administracyjnych). Sąd podzielił pogląd, że organ nie pozostaje w bezczynności, jeżeli wydaje rozstrzygniecie w sprawie, choć zdaniem skarżącego, wbrew ocenie prawnej wyrażonej w orzeczeniu sądu. Niezastosowanie się do oceny prawnej zawartej w wyroku może być tylko podstawą uchylenia decyzji. Skarżąca nie wniosła skargi do WSA od decyzji z (...) czerwca 2012 r., nie decydując się tym samym na dokonanie weryfikacji jej zgodności z prawem przez Sąd. Z całą pewnością należy uznać, że w dniu wniesienia będącej przedmiotem postępowania skargi, Wojewoda nie pozostawał w bezczynności co do wykonania wyroku IV SA/Po 798/10. Stanowisku temu w żaden sposób nie może przeczyć twierdzenie skarżącej o braku doręczenia odpowiedzi na wezwanie z 3 grudnia 2011 r. Niniejsza skarga dotyczyła bowiem niewykonania wyroku Sądu IV SA/Po 798/10, a wniesienie wezwania o którym stanowi art. 154 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest jednym z wymogów formalnych złożenia skargi. Z momentem doręczenia Wojewodzie pisemnego wezwania do wykonania orzeczenia, skarżąca mogła w każdym czasie w skuteczny sposób wywieść skargę na niewykonanie wyroku, co uczyniła dnia 3 lutego 2012 r. (k. 4-7 akt IV SA/Po 185/12). Ubocznie Sąd dodał, że w aktach sprawy znajduje się odpowiedź Wojewody z (...) stycznia 2012 r. nr (...) na wezwanie z 3 grudnia 2011 r. (k. 200, 201 odpisu akt administracyjnych), jednak bez dowodu jego doręczenia skarżącej. Okoliczność ta nie skutkowała jednak w żaden sposób brakiem wykonania przez Wojewodę wyroku IV SA/Po 798/10. Z tego względu wniesiona skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze sformułowane przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jednak stwierdzone przez Sąd naruszenia nie mogły jednak mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd przeprowadził dowód z oryginału akt administracyjnych sprawy ustalając, że przesłany pierwotnie odpis akt administracyjnych nie odpowiada swą zawartością w pełni oryginałom akt (k. 9, 16, 20-24, 29, 30-35 akt IV SA/Po 185/12; dwie teczki nr: 1 i 2, odpisów dokumentów z oryginału akt administracyjnych). W aktach sprawy przesłanych pierwotnie do Sądu nie znajdowały się m.in.: pismo PUP z 3 listopada 2011 r. nr PUP XV/I/9311/428/11.CAZ, stanowiące wezwanie skarżącej do stawienia się w Urzędzie celem aktywizacji zawodowej, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy; odpowiedź na powyższe pismo skarżącej z 5 grudnia 2011 r.; pismo PUP z 19 grudnia 2011 r. nr (...); pismo PUP z 9 stycznia 2012 r. nr (...), stanowiące wezwanie skarżącej do stawienia się w Urzędzie celem aktywizacji zawodowej, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy; odpowiedź skarżącej wniesiona do PUP dnia 20 lutego 2012 r. Sąd wydając wyrok na podstawie akt sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinien dysponować aktami kompletnymi, ze starannie ponumerowanymi wszystkimi kartami, tym niemniej dla rozstrzygnięcia sprawy uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Sąd wskazał, że organ administracji publicznej może orzekać na podstawie odpisu akt administracyjnych, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona uczestniczy w wielu sprawach, w tym przed różnymi organami (przykładowo - k. 216-214 odpisu akt administracyjnych; k. 27, 29 akt IV SA/Po 185/12). Sporządzający odpis akt, zgodnie z metodyką urzędnika, winien z należytą starannością sporządzić odpisy wszystkich dokumentów i odpisów dokumentów, znajdujących się w aktach głównych, potwierdzić odpisy "za zgodność" i zszyć je w porządku takim, jak w aktach głównych.

Sąd podzielił pogląd skarżącej o konieczności dokładnego oznaczenia każdorazowego numeru wydawanej decyzji. W rozpoznawanej sprawie brak należytej dokładności organów administracji nie miał jednak wpływu na jej przebieg, ponieważ od samego początku nie budziło wątpliwości, że to skarżąca jest adresatem decyzji z (...) stycznia 2009 r. i to skarżącej przysługiwały wszystkie uprawnienia procesowe strony postępowania, z których skutecznie skorzystała. Poza tym nieświadomy błąd organu polegający na nieprawidłowym oznaczeniu w decyzji z (...) czerwca 2011 r. decyzji z (...) stycznia 2009 r., polegający na przywołaniu dodatkowego "0" w znaku decyzji, liczącym wiele liczb, został prawidłowo naprawiony w trybie rektyfikacji art. 113 § 1 k.p.a. Brak przywołania przez organ odwoławczy numeru kontrolowanej decyzji, a jedynie jej znaku, gdy nie ulegało wątpliwości, że przedmiotem kontroli była decyzja z (...) stycznia 2009 r. (k. 196-194, 37 odpisu akt administracyjnych), było uchybieniem, które nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skarżącej nie odmówiono objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym ani nie toczy się sprawa o zwrot wartości świadczenia (k. 44 akt IV SA/Po 185/12). Gdyby taka sprawa została wszczęta, skarżącej będą przysługiwały uprawnienia do podnoszenia tych argumentów przed właściwym organem.

K. P. wniosła od wyroku skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na zarzutach:

1)

rażącej obrazy prawa materialnego - poprzez pominięcie art. 6 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. Nr 38, poz. 173 z późn. zm.) i § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do niej z dnia 16 września 2002 r.,

2)

rażącej obrazy przepisów postępowania - art. 54 § 2, art. 62 pkt 1, art. 101 § 1 pkt 3, art. 105, art. 106 § 3 i art. 113 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na ich nie zastosowaniu lub pominięciu.

Na tych podstawach wnosiła o zmianę uwzględniającą skargę skarżącej w niniejszej sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku z orzeczeniem uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 27 grudnia 2012 r. (sygn. akt IV SA/Po 185/12) i z przekazaniem całej sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, celem ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie w sposób wskazany przez Sąd z równoczesnym zasądzeniem należnych według norm kosztów sprawowanego z urzędu zastępstwa prawnego skarżącej, które do chwili obecnej nie zostały zapłacone.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 6 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 123, poz. 698 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 września 2002 r. w sprawie postępowania z dokumentacją, zasad jej klasyfikacji i kwalifikacji oraz zasad i trybu przekazywania materiałów archiwalnych do archiwów państwowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1375). Stosowanie środków prawnych wobec zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny wyznacza art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawą zastosowania środków jest naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów prawa procesowego, przy czym naruszenie to musi mieć wpływ na wynik sprawy. Przepisy ustawy o narodowym zasobie archiwalnym nie zawierają regulacji ani strony materialnej, ani strony formalnej decyzji administracyjnej. Nie dają podstaw do wyprowadzenia naruszenia prawa uzasadniającego podważenie decyzji. Błędne określenie numeru decyzji nie stanowi rodzaju wadliwości, która uzasadniałaby podważenie mocy prawnej decyzji, jak i zakwestionowanie obowiązywania decyzji administracyjnej w obrocie prawnym. Nie daje zatem podstaw do wyprowadzenia przesłanki niewykonania wyroku sądu administracyjnego.

Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 54 § 2, art. 62 pkt 1, art. 101 § 1 pkt 3, art. 105, art. 106 § 3, art. 113 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dla zastosowania środków uregulowanych w art. 154 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawową przesłanką było ustalenie wydania decyzji wykonującej wyrok. W zaskarżonym wyroku Sąd w pełni prawidłowo wywiódł, że wyrok został wykonany. Wojewoda Wielkopolski decyzją z (...) czerwca 2011 r. nr (...) wykonał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 17 lutego 2011 r. sygn. akt SA/Po 798/10. Błąd w oznaczeniu numeru decyzji nie podważa obowiązywania decyzji w obrocie prawnym. Faktu tego nie podważono w skardze kasacyjnej i nie dają podstaw do tego postawione zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowo przedstawił analizę całości akt sprawy, a w skardze kasacyjnej brak jest wyprowadzenia, że w obrocie prawnym nie obowiązuje decyzja wydana w wyniku wykonania wyroku, jak i nie zawarto w tym zakresie żądania przedstawienia dokumentu.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.