I OSK 1967/15 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - OpenLEX

I OSK 1967/15 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2765919

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2017 r. I OSK 1967/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.).

Sędziowie: NSA Jolanta Sikorska, del. WSA Magdalena Józefczyk.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bd 1391/14 w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Bydgoszczy z dnia (...) października 2014 r. nr (...) w przedmiocie zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 1391/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę E. G. (dalej skarżąca) na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Bydgoszczy z dnia (...) października 2014 r. nr (...) (dalej decyzja z (...) października 2014 r.) w przedmiocie zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z dnia (...) czerwca 2014 r. (...) Prezydent Miasta Bydgoszczy po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o zbadanie zgodności danych ewidencyjnych dotyczących nieruchomości przy ul. (...) w B. w operacie ewidencji gruntów i budynków orzekł o wykreśleniu z operatu ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego oraz budynku transportu i łączności położonych przy ul. (...) w B., wprowadzonych zmianą nr (...) na podstawie wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynku z dnia 20 sierpnia 2008 r. oraz przywrócił dane operatu ewidencji do stanu sprzed wprowadzenia zmiany. Wg organu, analiza zgromadzonych dokumentów - projektu architektoniczno-budowlanego, zaświadczeń o samodzielności lokali oraz aktów notarialnych, nie pozwala w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości na uzupełnienie w ewidencji powierzchni użytkowych ww. budynków.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła skarżąca zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 6-8, 12, 35 § 1, 75 § 1, 76 § 1,77 § 1; 80 k.p.a. oraz prawa materialnego - § 44 pkt 1, 2, 6; § 45 pkt 1; § 46 pkt 2 ppkt.1; § 47 pkt 1; § 49 pkt 1 ppkt. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie gruntów i budynków, art. 48.1 pkt 1, art. 48.1 pkt 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne z dnia 17 maja 1989 r., § 9 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. § 10.1 i § 11 pkt 1 ww. -rozporządzenia.

Kujawsko Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjno - Kartograficznego decyzją z (...) października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję z (...) czerwca 2014 r., wskazując na przepisy stanowiące o zasadach prowadzenia ewidencji gruntów i budynków zawarte w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, i przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z tą ustawą ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Ewidencja ta pełni funkcję informatyczno-techniczną, rejestrując stany prawne ustalone w innym trybie, przez inne organy, nie rozstrzyga sporów a wprowadzenie zmian w ewidencji możliwe jest jedynie w oparciu o odpowiednie dokumenty określające zmianę dotychczasowych danych ewidencyjnych. Analizując dane z dokumentów organ wskazał na rozbieżności stwierdzając, że przy zmianie nr (...) naruszono przepisy ww. rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w zakresie prawidłowej oceny, czy dokumenty na podstawie, których wprowadzono zmiany do ewidencji były wystarczające, dochodząc do wniosku, że w ewidencji gruntów i budynków winny pozostać dane ujawnione na podstawie aktów notarialnych, zgodnych z uchwałą nr (...) Zarządu (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w B. będącej podstawą określenia przedmiotu odrębnej własności nieruchomości, które przenosiły prawo własności oraz zawierały opis lokali stanowiących odrębne nieruchomości, oraz dane dotyczące ilości budynków na działce nr (...), obręb (...) w B. przy ul. (...) oraz powierzchni zabudowy budynku niemieszkalnego wprowadzone zmianą nr (...) na podstawie wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczących budynków (...) sporządzonego przez (...).

Skargę do WSA w Bydgoszczy wniosła skarżąca zarzucając naruszenie art. 6, 7 i 8, 12 § 1, 35 § 1, 75 § 1, 76 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 § 1, 107 § 1 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego; § 44 pkt 1, 2, 6; § 45 pkt 1; § 46 pkt 2 ppkt 1; § 47 pkt 1; § 49 pkt 1 ppkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie gruntów i budynków, art. 48.1 pkt 1, art. 48.1 pkt 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 9 pkt 1, § 10.1 i § 11 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2001 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 listopada 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno - kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie oraz naruszenie ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. i ustawy Prawo budowlane.

Skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji, nakazanie wykreślenia z operatu ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, budynku niemieszkalnego i lokali mieszkalnych i niemieszkalnych (tj. powierzchni użytkowych, opisów, udziałów w gruncie), bowiem dane, którymi posłużył się organ prowadzący ewidencję powstały w sposób niezgodny z prawem oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji oddalając skargę wskazał, iż z akt sprawy wynika, że decyzją Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia (...) listopada 2004 r. zatwierdzono operat opisowo-kartograficzny z założenia ewidencji budynków dla obrębu (...) miasta B. zgodnie w którym na nieruchomości przy ul. (...) zaewidencjonowano dwa budynki mieszkalne oraz budynek transportu i łączności. Operat techniczny został przyjęty do Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Bydgoszczy w dniu 25 listopada 2004 r. zaś przedmiotowa decyzja stała się ostateczna z dniem (...) grudnia 2004 r. W operacie ewidencji gruntów i budynków ujawniono zgodnie z arkuszem spisowym budynków z dnia 15 czerwca 2004 r. dla każdego budynku: kod funkcji użytkowej, rok budowy, powierzchnię zabudowy, ilość kondygnacji, informacje o materiale, ilość lokali w budynku nr 1; na arkuszu tym jest adnotacja, że zapisane dane pochodzą od (...) Spółdzielni Mieszkaniowej, ówczesnego właściciela nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) położoną przy ul. (...). Z akt wynika także, że prowadząc postępowanie wszczęte z inicjatywy skarżącej, zebrano obszerny materiał dowodowy, przestrzegając zasad określonych w art. 75 § 1, 76 § i 78 § 1 k.p.a., uzupełniany w toku tego postępowania także na skutek decyzji organu odwoławczego z dnia (...) lipca 2013 r. uchylającej poprzednią decyzję organu I instancji z (...) marca 2013 r., wniosków skarżącej oraz wniosku organu odwoławczego z dnia 14 sierpnia 2014 r. do organu pierwszej instancji o uzupełnienie materiału dowodowego skierowanego bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej decyzji (karta 44 tom V akt administracyjnych). Zebrane dokumenty to nie tylko dokumentacja geodezyjna, lecz także wypisy z ksiąg wieczystych, odpisy aktów notarialnych, postanowień organów Prokuratury i Sądu dot. postępowań karnych prowadzonych na skutek zawiadomienia skarżącej o popełnieniu przestępstwa. W świetle tych ostatnich tj. postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 21 czerwca 2010 r. XIKp 87/10 oraz postanowienia Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz-Północ z dnia 8 grudnia 2006 r. (sygn. Ds. 1146/06), kopii postanowienia Prokuratury Rejonowej Toruń-Centrum-Zachód w Toruniu (sygn. akt 5 Ds. 168/08) i postanowienia Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz-Północ w Bydgoszczy (sygn. 4 Ds.10/11), z których między innymi wynika, że nie stwierdzono poświadczenia nieprawdy w operacie Wydziału Mienia i Geodezji Urzędu Miasta Bydgoszczy dotyczącym budynku przy ul. (...) oraz akcie notarialnym wyodrębnia lokalu nr (...) - wszelkie zarzuty skarżącej o dokonanie ustaleń przez organ w oparciu o poświadczenia nieprawdy chybione. Chybione jest także wskazywanie przez skarżącą na błędne w jej mniemaniu wpisy w księgach wieczystych, skoro skarżąca nie wykorzystała możliwości, które stwarza przepis art. 10 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r. poz. 707 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nie istniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. Żądanie usunięcia niezgodności jest realizowane w procesie cywilnym przed sądem powszechnym. Jeśli sąd uwzględni żądanie, wydaje orzeczenie, którego sentencja zawiera nakaz zamieszczenia (lub usunięcia) w treści księgi wieczystej określonego wpisu. Natomiast zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ww. ustawy z 6 lipca 1982 r. istnienie domniemanie zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym.

W ocenie Sądu I instancji analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji (jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji) prowadzi do wniosku, że organ spełnił dyspozycję przepisu art. 107 § 3 k.p.a., wskazując fakty które uznał za udowodnione oraz dowody na których się oparł i przyczyny dla których odmówił wiarygodności twierdzeniom i zarzutom skarżącej. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 13 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, iż osoby wykonujące prace geodezyjne i kartograficzne mają prawo wstępu na grunt i do obiektów budowlanych oraz dokonywania niezbędnych czynności związanych z wykonywanymi pracami. Żaden z przepisów dotyczących - prac geodezyjnych nie nakłada - na wykonawcę obowiązku zawiadamiana zainteresowanych o przeprowadzeniu prac z zakresu pomiarów sytuacyjno-wysokościowych. Trudno także dopatrzyć się w postępowaniu organu naruszenia przepisów ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.). Organ prawidłowo odczytał przepis art. 2 ust. 2 tej ustawy definiujący pojęcie lokalu mieszkalnego, zasadnie także przywołując przepisy ust. 3 i 6 w korelacji z § 71 rozporządzenia z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Nie sposób także dopatrzyć się naruszenia przez organ przepisu ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a w szczególności przepisu art. 95 tej ustawy. Przepis ten określa zasady odpowiedzialności zawodowej w budownictwie i w żadnej mierze implikacje wynikające z tego przepisu nie dotyczą materii niniejszej sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowania;

2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy;

3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. przez nie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia tj. naruszenie prawa materialnego-ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie gruntów i budynków, co miało wpływ na wynik sprawy;

4. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, przez wadliwe uzasadnienie wyroku, nieodpowiadające wymogom przepisu polegające na:

- braku oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie pozwalających uznać, iż w sprawie nie doszło do wielokrotnego naruszenia ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz, 1287 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454), przez uznanie, iż w sprawie doszło do sytuacji w której są dokumenty urzędowe pozwalające na wprowadzenie danych geodezyjnych z roku 2004, 2005, 2007,2010 a nie ma innych dokumentów tj, dokumentów powstałych w sposób zgodny z prawem z roku 2011 i 2013, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż są liczne bezsporne dowody wskazujące na wielokrotne i wielorakie naruszenie prawa materialnego;

5. naruszenie art. 145 § 1 p.p.s.a. - sąd rozpoznaje sprawę z punktu widzenia legalności tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego, WSA nie dopełnił tego obowiązku;

6. naruszenie art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzję, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i naruszenia innych przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a doszło do naruszenia przepisów wskazanych na stronie 4 i 5 skargi; 7. naruszenie art. 155 § 1 p.p.s.a. - w toku rozpoznawania sprawy WSA miał informację o istotnym naruszeniu prawa przez Prezydenta Miasta Bydgoszczy, który dopuścił się m.in. wykonania nieprawomocnej decyzji i naruszył przepisy wskazane w dalszej części skargi.

W dalszej części skargi kasacyjnej skarżąca wskazała na:

1. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mający istotny wpływ na wynik postępowania tj.:

- art. 6, 7 i 8 k.p.a. (organy administracji publicznej muszą stać na straży praworządności i muszą podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli),

- art. 12k. § 1 k.p.a., art. 35 § 1 k.p.a. (organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, nadto organy zobowiązane są do załatwiania sprawy bez zbędnej zwłoki - organ prowadził nieudolnie postępowanie), a do wydania decyzji m.in. posłużył się dokumentami powstałymi w sposób niezgodny z prawem,

- art. 75 § 1 k.p.a. (jako dowód należy dopuścić wszystko co może przydać się do wyjaśnienia sprawy, organy nie pozyskały wielu dowodów z zeznań geodetów w tym K. B., T. K., B. Ś., którzy rzekomo "wykonywali" prace na nieruchomości przy ul. (...) w B. w roku 2004, 2007, 2008, nie doprowadziły do przesłuchania mgr inż, K. M., nie pozyskał opinii biegłych wskazujących z jaką dokładnością prowadzi się pomiary geodezyjne i budowlane z użyciem określonych przyrządów mierniczych, nie przesłuchały J. G. i W. G., nie pozyskały inwentaryzacji powykonawczych lokali od zarządcy nieruchomości (który jak twierdził trzy lata temu (gdy nie zebrano innych dowodów bezspornie poważających to twierdzenie, co zostało ujawnione w aktach postępowania administracyjnego), że nimi dysponuje, ale który ich nie przedłożył na kilkukrotne wezwanie Prezydenta Miasta Bydgoszczy)), a tylko na podstawie rzetelnie wykonanych inwentaryzacji p-wykonawczych lokali można było wnosić o wydanie zaświadczeń o samodzielności lokali przez Prezydenta Miasta Bydgoszczy w roku 2005 i 2008, organy nie doprowadziły do inwentaryzacji geodezyjnej nieruchomości przy ul, (...) w B. dotyczącej działki, budynków, lokali, nie-uwzględniły prawomocnych orzeczeń sądowych i ostatecznych decyzji administracyjnych, nowych zaświadczeń o samodzielności lokali z 2011 r., innych dokumentów,

- art. 76 § 1 k.p.a. (dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone) - ani WSA w Bydgoszczy ani organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje nie uwzględniły m.in. aktów notarialnych i wpisów wieczystoksięgowych, które powstały po roku 2010, oraz dokumentów urzędowych z roku 2011 i innych,

- art. 77 § 1 k.p.a. - organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć materiał dowodowy; dowód tego, że tak nie było znajdujemy m, in. w piśmie skarżącej z dnia 12 czerwca 2014 r. i w aktach administracyjnych,

- art. 78 § 1 k.p.a. (organ nie uwzględniał żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, a przedmiotem dowodów wskazanych w licznych wnioskach dowodowych były okoliczności mające znaczenie dla sprawy),

- art. 80 k.p.a. - organ miał prawo dokonać oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, organ I i II instancji nie zebrał całości materiału dowodowego, nie uwzględnił wielu dokumentów, nie przeprowadził dowodów, a bezspornym i udowodnionym faktom i dokumentom (np. prawomocnym orzeczeniom sądowym, ostatecznym decyzjom administracyjnym, protokołom z postępowania karnego i innym) nie dawał wiary i nie uwzględniał ich w wydaniu zaskarżonych decyzji,

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznat za udowodnione, dowodów na których się oparł i przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, w zaskarżonych decyzjach nie ma wyjaśnień, podstaw prawnych pozwalających organowi administracyjnemu, czy WSA w Bydgoszczy posługiwać się dokumentami, których od lat nie ma w obrocie prawnym, dokumentami powstałymi w sposób niezgodny z prawem, nie ma podstaw do braku analizy dokumentów, dowodów, braku uwzględniania całego materiału dowodowego;

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

- § 44 pkt 1, 2, 6; § 45 pkt 1; § 46 pkt 2 ppkt.1; § 47 pkt 1; § 49 pkt,1 ppkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.),

- art. 48.1 pkt 1, art. 48.1 pkt 5 Ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne z dnia 17 maja 1989 r. (Dz. U. Nr 183, poz. 1287),

- § 9 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r.

- § 10.1 i § 11 pkt 1 ww. Rozporządzenia

- braku okazania zgłoszenia pracy geodezyjnej właścicielowi jako dokumentu upoważniającego wykonawcę prac geodezyjnych do wstępu na grunt i do obiektów budowlanych oraz do wykonania czynności przewidzianych w art. 13 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) w 2007, 2008 r.,

- Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2001 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. 2011.263.1572),

- Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 listopada 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych (Dz. U. 2001.78.837)

- Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r., w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. 1995.25.133),

3. Naruszenie ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. (Dz. U. z 2000 Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz, 1492) w tym art. 2 ust. 3, 5, 6,

4. Naruszenie ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2014 z późn. zm.) w tym art. 95, 60 i 63,

5. Ustawy z dnia 21 sierpnia1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: z 2000 r. Dz. U. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.),

6. Podstawy prawnej opracowania tj, PN-ISO 9838 1997 "Właściwości użytkowe w budownictwie. Określenie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych".

Skarżąca wniosła o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez nakazanie dokonania Prezydentowi Miasta Bydgoszczy jako organowi prowadzącemu ewidencję gruntów i budynków wykreślenia z ewidencji gruntów i budynków danych geodezyjnych powstałych w sposób niezgodny z prawem z lat 2004, 2005, 2007, 2008, 2010 dotyczących powierzchni budynku mieszkalnego, powierzchni budynku niemieszkalnego, lokali mieszkalnych i niemieszkalnych (tj. ich powierzchni użytkowych, opisów, udziałów w gruncie), aktualizację danych geodezyjnych powstałych na podstawie dokumentów z roku 2011 (tj. aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, dokumentacji architektoniczno-budowlanej) tym samym uchylenie wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 11 lutego 2015 r. (sygn. akt II SA Bd/1391/14) w całości i uchylenie decyzji Kujawsko- Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (...) z dnia (...) października 2014 r.2014 r., oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia (...) czerwca 2014 r. (...) ewentualnie

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA w Bydgoszczy;

3. zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej to w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzuty te zostały sformułowane w sposób odbiegający od obowiązujących w tym zakresie przepisów i powszechnym w tym zakresie standardów.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 174. p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Natomiast w skardze kasacyjnej, na stronie 2 skargi podano, że zaskarżonemu wyrokowi w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuca się:

1) Naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowania

2) Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w dalszych punktach od 3 do 7 wskazano na naruszenie następujących przepisów p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w zw, z art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1, art. 155 § 1.

Tym samym jako podstawę kasacyjną wskazano art. 174 pkt 1 p.p.s.a. to jest naruszenie prawa materialnego, jednak żadnego przepisu materialnoprawnego nie wskazano, w konsekwencji niewskazano, czy naruszenie prawa materialnego miałoby polegać na błędnej wykładni, czy niewłaściwym zastosowaniu. Natomiast wskazano na naruszenie wymienionych wyżej przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Następnie wniesiono o:

- kasację i zmianę zaskarżonego wyroku poprzez jego uchylenie w całości i uchylenie obu decyzji administracyjnych

- nakazanie wykreślenia z operatu ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, budynku niemieszkalnego i lokali mieszkalnych i niemieszkalnych (tj. powierzchni użytkowych, opisów, udziałów w gruncie) bowiem wszystkie dane powstały w sposób niezgodny z prawem

- przekazanie sprawy do organu I instancji celem wydania decyzji w przedmiocie oceny prawidłowości operatu geodezyjno-opisowego, oraz aktualizacji sprostowania danych geodezyjnych na podstawie dokumentów powstałych zgodnie z prawem, a wykreślenie danych powstałych na podstawie dokumentów, które sporządzone zostały w sposób niezgodny z prawem,

- zasądzenie od WSA na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Z kolei na str.4 skargi kasacyjnej wyrokowi zarzucono:

1) Naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, 7, 8, 12 § 1, 35 § 1, 75 § , 76 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a.

2) Naruszenie przepisów prawa materialnego tj: art. 48 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 44 pkt 1,2,6 § 45 pkt 1 § 46 § pkt 2 ppkt 1 § pkt 1, § 49 pkt 1ppkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., w sprawie ewidencji gruntów i budynków, a także naruszenie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie.

3. Naruszenie ustawy o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r. w tym art. 2 ust. 3,5,6

4 Naruszenie ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. w tym art. 95, 60 i 63

5. Ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami

6. Podstawy prawnej opracowania tj. PN-ISO 9838 1997 "Właściwości użytkowe w budownictwie, Określenie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych".

W bardzo obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono całą historię zdarzeń jak również czynności faktycznych i prawnych jakie były podejmowane na przestrzeni lat, a wszystkie dotyczyły różnorodnych sporów związanych z zabudowaną nieruchomością położoną w B. przy ul. (...).

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że są one niezasadne i to z kilku powodów. Pierwszy powód to przedstawiony wyżej sposób sformułowania zarzutów, które ujęte zostały w dwóch odrębnych, niejasnych, niepowiązanych ze sobą częściach zawartych na stronie 2 i 4 skargi kasacyjnej. W zarzutach zawartych na str.2 mimo, że skarżący wskazuje jako podstawę skargi kasacyjnej art. 174 pkt 1 czyli naruszenie prawa materialnego, nie wskazuje żadnych przepisów materialnoprawnych, które zostały naruszone, natomiast wskazuje wyłącznie przepisy p.p.s.a., które zdaniem skarżącej zostały naruszone. Z kolei w zarzutach zawartych na str.4 skargi kasacyjnej, skarżąca zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego i w ramach tego zarzutu wskazuje na naruszenie konkretnych wymienionych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Tak sformułowany zarzut jest z góry niezasadny, albowiem wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Jaka zatem zachodzi relacja pomiędzy zarzutami dotyczącymi naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania zawartymi na str.2 a zarzutami zawartymi na str.4 skargi kasacyjnej. Z kolei jeśli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, to zarzuty, które wskazują na naruszenie przepisów prawa materialnego znajdują się dopiero w drugiej części zarzutów tj na stronie 5 skargi kasacyjnej, natomiast formułując te zarzuty skarżąca kasacyjnie nie wskazuje która z form naruszenia prawa materialnego (tj błędna wykładania, czy niewłaściwe zastosowanie) miała miejsce w każdym z podanych przypadków. Nadto w zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazano na szereg aktów prawnych dotyczących różnorodnych zagadnień z zakresu prawa geodezyjnego i kartograficznego, jak również na takie ustawy jak: ustawa o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r., ustawa Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., oraz ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Mając na uwadze, że przedmiot tego postępowania dotyczył wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, to do przepisów dotyczących tej problematyki należy się przede wszystkim odnieść:

1) w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne z dnia 17 maja 1989 r. zarzucono naruszenie art. 48 ust. 1 pkt 1 i pkt 5. Artykuł 48 zawarty jest w rozdziale 9 ustawy zatytułowanym przepisy karne i kary pieniężne. Powołany przepis ma następującą treść: Kto: 1) wbrew przepisom art. 12 ust. 1 nie zgłasza prac geodezyjnych lub kartograficznych, lub wbrew przepisom art. 12a nie przekazuje materiałów powstałych w wyniku prac geodezyjnych lub kartograficznych, lub informacji o tych materiałach do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, (...) 5)wbrew przepisom art. 22 ust. 2, będąc obowiązany do zgłoszenia zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, nie zgłosi ich do właściwego organu w ciągu 30 dni od dnia powstania zmian - podlega karze grzywny. Zgodnie zaś z art. 48 ust. 2 ustawy, w wypadkach określonych w ust. 1 orzekanie następuje na podstawie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Powołany art. 48 ustawy dotyczy wskazanych w nim wykroczeń, a w sprawach orzekania o wykroczeniach właściwy jest sąd powszechny, sąd karny. Stąd też zarzut ten jest w sposób oczywisty bezprzedmiotowy. Natomiast naruszenia innych przepisów z ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne nie zarzucono, w tym przepisów dotyczących ewidencji gruntów i budynków.

2) natomiast w rozporządzeniu z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków zarzucono naruszenie: § 44 pkt 1,2,6 (przepis ten określa zadania starosty związane z prowadzeniem ewidencji w tym; utrzymywanie sytemu teleinformatycznego, utrzymywanie operatu ewidencyjnego w aktualności, okresowa weryfikacja danych ewidencyjnych), § 45 pkt1 (zgodnie z tym przepisem, celem aktualizacji jest zastąpienie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi), § 46 pkt 2 ppkt 1 (przepis ten w obowiązującym wówczas brzmieniu stanowił, że z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych), § 47 pkt 1 (zgodnie z którym, aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych), oraz § 49 pkt 1 ppkt.1 (który stanowi, że o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia: organy podatkowe - w wypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego). Odnosząc się do tych zarzutów należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że powołane przepisy rozporządzenia określają jaki organ prowadzi ewidencję jaki jest cel aktualizacji, na podstawie jakich dokumentów i w jakim terminie wprowadzane są zmiany z urzędu itp., a więc dotyczą pewnych ogólnych reguł i zasad. Tym samym wskazane jako naruszone przepisy rozporządzenia, podobnie jak wskazane wcześniej przepisy ustawy nie dotyczą istoty postępowania ewidencyjnego i to zarówno z punktu widzenia przedmiotowego, jak i podmiotowego. Postępowanie w niniejszej w sprawie, której przedmiotem jest wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków zostało wszczęte na wniosek skarżącej E. G., która będąc właścicielem lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku przy ul (...) oraz właścicielem jednego lokalu użytkowego-garażu żąda wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów w zakresie danych dotyczący powierzchni użytkowej całego budynku mieszkalnego, budynku niemieszkalnego, lokali mieszkalnych i niemieszkalnych w tym powierzchni użytkowej poszczególnych lokali ich opisów, a także udziałów w nieruchomości wspólnej, jakie przysługują właścicielom lokali wyodrębnionych podnosząc, że dokumentacja w oparciu o którą dokonano wpisów jest wadliwa. Stąd też na tle tego postępowania zasadniczy problem jaki się pojawia dotyczy między innymi posiadania legitymacji strony do wszczęcia postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie określonym w żądaniu. Posiadanie legitymacji strony uzasadniającej wszczęcie postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków nie ma przecież charakteru nieograniczonego, to sytuacja prawna wnioskodawcy wyznacza zakres przedmiotowy zmian jakich może żądać, albowiem swoim żądaniem nie może wkraczać w sytuację prawną innych stron. Nadto skarżąca, niezależnie od uwag dotyczących zakresu legitymacji strony żąda, aby organ ewidencyjny rozstrzygnął spory wynikające z treści różnorodnych dokumentów i czynności prawnych jakie były na przestrzeni czasu podejmowane, w tym czynności, które były podjęte w formie aktów notarialnych. Jest rzeczą bezsporną, że organ ewidencyjny takich działań podejmować nie może.

Mając powyższe na uwadze, tj. charakter i przedmiot postępowania administracyjnego w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, sformułowane zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wskazanych przepisów rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, którymi to zarzutami związany jest Naczelny Sąd Administracyjny, zarzuty te nie mogły być uwzględnione.

3) Z kolei odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego tj różnorodnych rozporządzeń wydanych na podstawie delegacji ustawowych zawartych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, to zauważyć należy:

- powołane rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz, zostało uchylone z dniem 12 lipca 2014 (Dz. U. z 2014.897) natomiast:

- powołane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2011.263.1572) i - powołane rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. 2001.78.837).

nie stanowiły podstawy prawnej orzekania w niniejszej sprawie, stąd też wskazywanie na ich naruszenie w tym postępowaniu jest bezzasadne.

4) Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego tj ustaw z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, albowiem organ prowadzący ewidencje gruntów i budynków prowadzi ją w oparciu o przepisy i zasady określone w przepisach ewidencyjnych, a sam nie czyni ustaleń i bezpośrednio nie stosuje powołanych ustaw.

Odnosząc się do skargi kasacyjnej (która została złożona w dniu 29 kwietnia 2015 r.) należy jeszcze zwrócić uwagę na sposób sformułowania wniosków. Mianowicie skarżąca wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu I instancji,

2) nakazanie wykreślenia z operatu ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, budynku niemieszkalnego i lokali mieszkalnych i niemieszkalnych (tj. powierzchni użytkowych, opisów, udziałów w gruncie) bowiem wszystkie dane powstały w sposób niezgodny z prawem,

3) przekazanie sprawy do organu I instancji celem wydania decyzji w przedmiocie oceny prawidłowości operatu geodezyjno-opisowego, oraz aktualizacji sprostowania danych geodezyjnych na podstawie dokumentów powstałych zgodnie z prawem, a wykreślenie danych powstałych na podstawie dokumentów, które sporządzone zostały w sposób niezgodny z prawem

4) zasądzenie od WSA na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wnioski zawarte w pkt 2 i w pkt 4 są sprzeczne z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sformułowane w ten sposób zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego skarga kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.