Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720456

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 16 maja 2019 r.
I OSK 1916/17

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.).

Sędziowie: NSA Zbigniew Ślusarczyk, del. WSA Arkadiusz Blewązka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Z. i Ł.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Po 239/16 w sprawie ze skargi J. Z. i Ł.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) stycznia 2016 r. nr (...) w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej

1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania;

2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz J.Z. i Ł. T. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych solidarnie tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wyrokiem dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Po 239/16, oddalił skargę J.Z. i Ł.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) z dnia (...) stycznia 2016 r. nr (...) w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej.

Wyrok został wydany w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Wnioskiem z dnia 19 (...) 2013 r., J. Z., Ł. T. oraz A. T. wniosły o zezwolenie na lokalizację zjazdu we (...) z drogi publicznej, to jest z ulicy (...) (ewentualnie z ul. (...)) na działkę o nr (...) stanowiącą ich własność, związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej (parking).

Rozpoznając sprawę po raz kolejny i stosując się jednocześnie do wytycznych, zawartych we wcześniejszych decyzjach organu odwoławczego, Burmistrz Miasta i Gminy (...), decyzją z dnia (...) listopada 2015 r., nr (...), zezwolił na lokalizację zjazdu publicznego z działki o nr (...) (ul. (...)) we (...) na działkę o nr (...) i określił parametry zjazdu. Ponadto odmówił lokalizacji zjazdu publicznego z ul. (...).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nieruchomość stanowiąca współwłasność wnioskodawczyń (tj. działka nr (...)) nie przylega bezpośrednio do drogi publicznej - ul. (...) bo jest od niej oddzielona nieruchomością, stanowiącą własność Gminy (...), wykorzystywaną na parking (działki o nr (...),(...) i (...)). Tym samym, nie zostały w tym przypadku spełnione przesłanki, o których mowa w art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 z późn. zm., dalej jako u.d.p.).

Jednocześnie Burmistrz stwierdził, że wnioskodawczynie, chcąc zapewnić sobie dostęp ze swojego parkingu do drogi publicznej - ul. (...), winny wystąpić o ustanowienie służebności drogi koniecznej, obejmującej możliwość przejazdu pojazdami mechanicznymi przez nieruchomość stanowiącą własność Gminy (...), a wykorzystywaną obecnie na parking. Ponadto organ zauważył, że dojazd do działki skarżących, na którym prowadzą parking płatny, mimo braku decyzji lokalizacyjnej na zjazd, jest realizowany za pośrednictwem ul. (...), co przeczy stwierdzeniu, iż zjazd z nieruchomości wchodzi w mur, jaki biegnie wzdłuż ul. (...).

Organ wskazał także, że rozpatrując sprawę kierował się zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która w pewnych sytuacjach może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości do swobodnego korzystania ze swojej własności. Ponadto podczas ponownego rozpoznania sprawy został uwzględniony także przepis § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), z którego wynika, iż zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymogami określonym w § 113 ust. 7 rozporządzenia.

W wyniku rozpoznania odwołania, wniesionego przez J. Z., Ł. T. oraz A.T., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...), decyzją z dnia (...) stycznia 2016 r., utrzymało w mocy powyższą decyzję, podzielając w całości ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji.

W uzasadnieniu stanowiska organ przytoczył również treść art. 4 pkt 8 oraz 29 ust. 1 i 3 - 5 u.d.p. oraz § 78 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, uznając, że aktualna mapa zasadnicza, na której organ I instancji zaznaczył kolorami pasy drogowe, jest wystarczającym dowodem, na którego podstawie organ odwoławczy jest w stanie ocenić aktualny stan faktyczny sprawy. Poza tym, zdaniem Kolegium, twierdzenie odwołujących się o przyleganiu przedmiotowej działki do drogi publicznej od strony ul. (...) nie zostało poparte żadnymi dowodami.

W skardze, wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie Kolegium J.Z. i Ł.T. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia (...) stycznia 2016 r. i decyzji ją poprzedzającej, zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie art. 29 ust. 1, 3 i 5 u.d.p. i § 78 cyt. rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2017 r., skarżące wniosły o przeprowadzenie przez Sąd Wojewódzki dowodów z treści: pisma Komendanta Powiatowego Policji z dnia 27 lutego 2014 r. - na okoliczność utrudnionego korzystania z nieruchomości skarżących od strony ul. (...), mapy znajdującej w aktach sprawy - na okoliczność wybudowania garaży, która to budowa uniemożliwiła korzystanie ze służebności gruntowej skarżących od strony ul. (...) przez działkę nr (...) i decyzji z dnia (...) maja 1994 r. orzekającej o zwrocie działek - na okoliczność odzyskania działek po ponad 20 latach od daty wywłaszczenia. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie:

1. art. 4 pkt 8 u.d.p. w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez błędne jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że działka wnioskodawcy ubiegającego się o zjazd musi przylegać do drogi publicznej, gdy zgodnie z ww. przepisem przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej,

2. art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 pkt 8 u.d.p. - poprzez błędne jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że działka wnioskodawczyń powinna mieć bezpośredni dostęp do drogi publicznej, aby możliwe było wydanie decyzji o lokalizacji zjazdu od strony ul. (...), przy czym organ I instancji wskazał, że celem uzyskania takiego dostępu zasadne jest wystąpienie o ustanowienie służebności drogi koniecznej, gdy zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dostęp ten może być również zapewniony poprzez drogę wewnętrzną, do korzystania z której nie jest wymagane ustanowienie służebności,

3. naruszenie art. 8 u.d.p.- poprzez błędną subsumpcję i w konsekwencji błędne uznanie, że parking znajdujący się na działkach nr (...),(...),(...), należących do gminy, znajdujących się pomiędzy działkami wnioskodawczyń a drogą publiczną nie stanowi drogi wewnętrznej, w sytuacji, gdy sam organ uznał, że na działkach tych znajduje się parking, a zgodnie z art. 8 u.d.p. parkingi niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi,

4. naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. - poprzez błędne podjęcie decyzji bez uwzględnienia interesu społecznego ani słusznego interesu wnioskodawców, tj. nieuwzględnienie faktu, że dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowienie służebności drogi koniecznej od strony ul. (...) został odcięty poprzez budowę garaży na działkach należących do gminy; zwodzenie wnioskodawców przez organy władzy publicznej, że będzie możliwe wybudowanie zjazdu od strony ul. (...), niemożliwość prowadzenia działalności gospodarczej jedynie poprzez zjazd od strony ul. (...) z uwagi na blokowanie przez samochody wjazdu na działki wnioskodawczyń i jednoczesny brak reakcji służb (policji i straży miejskiej), którzy odsyłają wnioskodawczynie na drogę postępowania sądowego; utrudnianie mieszkańcom korzystania z parkingu płatnego zlokalizowanego na działkach wnioskodawczyń z powodu konieczności wjazdu od strony ul. (...), co zmusza ich do znacznego nadrabiania drogi pieszo celem dojścia do budynków użyteczności publicznej, czy rynku miasta.

Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że nie była ona zasadna. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji na wstępie przywołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych, w których wyrażono pogląd o uznaniowym charakterze decyzji, wydawanych w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi publicznej. W dalszej zaś kolejności stwierdził, iż ze względu na powód odmowy uwzględnienia wniosku, argumenty skarżących, odnoszące się do wyważania interesu społecznego i słusznego interesu strony, nie miały znaczenia. Odmowa udzielenia zezwolenia nie miała przy tym charakteru uznaniowego, lecz była oparta na przesłance wykluczającej lokalizację.

Ponadto Sąd wskazał, że zarówno z dołączonej do akt sprawy mapy zasadniczej oraz dokumentacji fotograficznej (w tym w szczególności przedstawionej przez stronę skarżącą), wynikało, iż lokalizacja zjazdu do działki skarżących, na której prowadzona była działalność gospodarcza w postaci prowadzenia parkingu strzeżonego, była w pełni możliwa z ulicy (...). W rzeczywistości więc, żądanie strony udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu z ul. (...) oznaczałoby zmniejszenie liczby miejsc parkingowych na parkingu należącym do Gminy, a co z kolei wiązałoby się z koniecznością skorzystania z usług skarżących. Zasadnie zatem, w ocenie Sądu, organy zezwoliły skarżącym na lokalizację zjazdu z ul. (...) a odmówiły jej z ul. (...).

Końcowo Sąd Wojewódzki stwierdził, że w zaskarżonej decyzji nie tylko ustalony został prawidłowo stan faktyczny istotny dla rozstrzygnięcia, ale również dokonana została niewadliwa ocena faktów pod względem materialnych przesłanek wydania decyzji odmownej określonych w art. 29 ust. 4 u.d.p.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły J. Z. i Ł. T. Powołując się na podstawy wskazane w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowania przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. prawa materialnego, to jest:

II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 8 ustawy o drogach publicznych - poprzez błędne nieuchylenie decyzji, pomimo błędnego niezastosowania art. 8 ustawy o drogach publicznych przez organy obu instancji i w konsekwencji błędne pominięcie, że parking znajdujący się na działkach należących do gminy (o nr (...),(...),(...)), położonych pomiędzy działkami wnioskodawczyń a drogą publiczną, stanowi drogę wewnętrzną, gdyż jest to parking niezaliczony do żadnej z kategorii dróg publicznych i nie jest zlokalizowany w pasie drogowym tych dróg;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych 1 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez błędne nieuchylenie decyzji organów, pomimo błędnego niezastosowania przez organy obu instancji art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych w zw. art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w konsekwencji błędnego uznania, że działka wnioskodawcy ubiegającego się o zjazd musi przylegać do drogi publicznej, gdy tymczasem, zgodnie z ww. przepisem, przez dostęp do drogi publicznej | należy rozumieć również dostęp przez drogę wewnętrzną, którą stanowi parking miasta,

II. przepisów postępowania, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

3. art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. - poprzez sporządzenie uzasadnienia prawnego, które stanowi zbiór przypadkowo wybranych orzeczeń sądów (w których stan faktyczny jest całkowicie odmienny od stanu niniejszej sprawy), nie pozwalający na prześledzenie toku rozumowania Sądu i poznanie argumentacji, na której sąd się oparł oddalając skargę; strona może się jedynie domyślić, że Sąd, oddalając skargę oparł się, tak jak organ, na kryterium wykluczającym lokalizację (uzasadnienie, str. 8), ale brak jest uzasadnienia, dlaczego podzielił stanowisko organu.

Wskazując na powyższe, skarżące kasacyjnie wniosły o: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w (...) wniosło o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administarcyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się jedynie do zbadania zasadności zarzutów kasacyjnych.

Zostały one oparte na obu podstawach kasacyjnych, wymienionych w art. 174 p.p.s.a. to jest na obrazie prawa materialnego (art. 174 pkt 1) i istotnym naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2).

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych, należy stwierdzić, że zasadny okazał się zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 4 p.p.s.a.- poprzez wadliwie sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

Stosownie do treści powołanego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie za ugruntowany należy przy tym uznać pogląd, zgodnie z którym, aby zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. mógł stanowić samodzielną podstawę skargi kasacyjnej, wskazana wada uzasadnienia musi być na tyle poważna, że mogła mieć wpływ na wynik sprawy, a samo uchybienie musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie, na co słusznie zwraca uwagę strona skarżąca kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu Wojewódzkiego obarczone jest taką właśnie wadą.

Kluczowym zagadnieniem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy była ocena, czy proponowany przez skarżące we wniosku z dnia 19 (...) 2013 r. zjazd we (...) z drogi publicznej (gminnej) tj. z ul. (...) (ewentualnie z ul. (...)) na działkę nr (...) stanowiącą współwłasność wnioskujących i związaną z prowadzoną przez nie działalnością gospodarczą (usługi parkingowe) spełnia przesłanki, o których mowa w art. 4 pkt 8 w zw. z art. 29 ust. 4 u.d.p.

Rozpoznając powyższy wniosek, organy administracji stanęły na stanowisku, że w odniesieniu do zjazdu z ul. (...), przesłanki te nie zostały spełnione, ponieważ działka nr (...) nie przylega bezpośrednio do drogi ul. (...), lecz jest oddzielona od niej nieruchomością stanowiącą własność gminy (...), wykorzystywaną również na parking (działki nr (...),(...) oraz (...)). Budowa zjazdu może zaś nastąpić tylko do nieruchomości przyległej do drogi, co w sposób jednoznaczny i literalny wynika z treści art. 4 pkt 8 u.d.p. zawierającego definicję zjazdu.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skardze na decyzję organu II instancji, uzupełnionej następnie pismem z dnia 20 kwietnia 2017 r., skarżące zakwestionowały przyjęte przez organy stanowisko, że działka wnioskodawcy, ubiegającego się o zezwolenie na wybudowanie zjazdu, musi bezpośrednio przylegać do drogi publicznej, podnosząc, iż prawidłowa wykładnia, a w konsekwencji prawidłowe zastosowanie art. 4 pkt 8 u.d.p., wymagały: po pierwsze, odniesienia się do treści art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zawierającego definicję dostępu do drogi publicznej) a po drugie, zbadania, jaki charakter ma grunt, na którym znajduje się parking urządzony na działkach o nr (...),(...) i (...), w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.d.p. Zdaniem skarżących, uwzględnienie powyższych przepisów przez organy winno prowadzić do wniosku, że parking usytuowany na ww. działkach, stanowiących własność Gminy (...) stanowi drogę wewnętrzną, o której mowa w art. 8 ust. 1 u.d.p. Okoliczność ta zaś stanowiłaby przesłankę pozytywną ustanowienia zjazdu z drogi publicznej z uwagi na treść art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Tymczasem Sąd Wojewódzki, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, w ogóle ani nie odniósł się do powyższych zarzutów, podniesionych przez strony, ani też nie wyjaśnił dlaczego - jego zdaniem - organ mógł odmówić w tym przypadku uwzględnienia wniosku o lokalizację zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych. Słusznie podnosi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor, że w niniejszej sprawie całkowicie nieznane są motywy rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd Wojewódzki. Wskazując bowiem, że (cyt.): "Bez znaczenia, ze względu na powód udzielonej odmowy, są argumenty odnoszące się do wyważania interesu społecznego i słusznego interesu strony. Odmowa nie miała charakteru uznaniowego, lecz była oparta na przesłance wykluczającej lokalizację", Sąd Wojewódzki nie sprecyzował, jaką przesłankę wykluczającą miał na myśli i dlaczego ocena, dokonana przez Kolegium, nie była dowolna. Zauważyć też należy, że z również z dalszej wypowiedzi, zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a w której Sąd I instancji stwierdził, że (cyt.): "W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji nie tylko ustalony został prawidłowy stan faktyczny, ale również dokonana została niewadliwa ocena faktów pod względem materialnych przesłanek wydania decyzji odmownej w art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych", w zasadzie nic nie wynika. W związku z tym, w ocenie składu orzekającego, sporządzone ten sposób uzasadnienie wyroku musi skutkować uznaniem, że wyrok ten wymyka się jakiejkolwiek kontroli instancyjnej.

Jednocześnie wyjaśnić również trzeba, że przytaczanie w motywach wyroku poglądów, wyrażonych w innych orzeczeniach, winno mieć określony cel. W zaskarżonym natomiast wyroku Sąd Wojewódzki, chociaż przywołał obszerne fragmenty z innych orzeczeń, to jednak celu takiego zabiegu nie można się doszukać. Przytoczone bowiem przez Sąd Wojewódzki tego rodzaju wypowiedzi, po pierwsze, nie stanowią żadnej, logicznej całości a po drugie, wspomniane wyroki zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych i prawnych niż stan, jaki zachodził w sprawie rozpoznawanej.

W zaistniałej zatem sytuacji - w ocenie składu orzekającego - wskazane wyżej wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku musiały być ocenione jako uchybienia mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Treść motywów zaskarżonego wyroku nie pozwala bowiem na prześledzenie toku rozumowania Sądu Wojewódzkiego i czym się kierował, wydając zaskarżony skargą kasacyjną wyrok, a co - jak wyżej wskazano - uniemożliwiło dokonanie kasacyjnej kontroli trafności rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wyroku.

Z tej też przyczyny - na obecnym etapie postępowania - odnoszenie się do pozostałych zarzutów kasacyjnych nie było uzasadnione.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki winien rzetelnie zbadać prawidłowość zaskarżonej decyzji. W związku z tym należałoby w szczególności odnieść się do zarzutów, zawartych w skardze i w piśmie ją uzupełniającym, w tym zwłaszcza skontrolować prawidłowość wykładni prawa materialnego, dokonanej przez Kolegium (art. 29 ust. 8 u.d.p. w związku z art. 4 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Tym samym więc trzeba ustalić, czy rację ma strona skarżąca, że uwzględnienie przez organy treści art. 8 u.d.p. oraz art. 4 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym prowadziłoby do przyjęcia, iż wnioskodawczynie mają dostęp do ul. (...) przez drogę wewnętrzną, a zatem ustanowienie lokalizacji zjazdu z ul. (...) na działkę skarżących mogłoby okazać się prawnie możliwe. Jednocześnie oczywiście należałoby przy tym wyjaśnić, czy w analizowanym przypadku została przez organ stwierdzona jakakolwiek przesłanka wykluczająca lokalizację zjazdu a jeśli tak, to co to była za przesłanka. W konsekwencji zatem należałoby zbadać, czy zaskarżona do Sądu Wojewódzkiego nie była dowolna.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za usprawiedliwioną i - na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje uzasadnienie w przepisie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.