Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1149250

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 20 października 2011 r.
I OSK 1796/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno.

Sędziowie: NSA Ewa Dzbeńska (spr.), del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 20 października 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 247/10 w sprawie ze skargi L. S. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r. w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 1716/09 oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 247/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. S. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1716/09.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia (...) lipca 2009 r., nr (...) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia (...) maja 2009 r., nr (...) orzekającą o skierowaniu L. S. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji - egzamin teoretyczny i praktyczny w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, B + E - w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1716/09 oddalił skargę L. S. na powyższą decyzję.

L. S. w dniu 27 stycznia 2010 r. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r., uzasadniając, że jego pełnomocnik nie został powiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 7 grudnia 2009 r. pomimo złożonego pełnomocnictwa. Okoliczność ta świadczy o pozbawieniu skarżącego możliwości działania i obrony swych praw oraz należytej reprezentacji w toku prowadzonego postępowania. Brak zawiadomienia pełnomocnika skarżącego o terminie rozprawy przesądza o tym, że postępowanie dotknięte jest wadą nieważności, która to wada stanowi przesłankę jego wznowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę o wznowienie postępowania stwierdził, że z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego nie został powiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 7 grudnia 2009 r. pomimo, że w dniu 9 listopada 2009 r. złożył pismo procesowe w którym zgłosił swoje przystąpienie do sprawy wraz z pełnomocnictwem, jednakże stwierdzona podstawa wznowienia nie miała wpływu na treść uprzednio wydanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów skargi, która była przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r. Sąd I instancji stwierdził, iż wyrok zawiera prawidłową ocenę stanu prawnego i faktycznego sprawy.

W ocenie WSA punkty karne stosowane wobec kierowców pojazdów (art. 130 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym) nie należą do środków karnych w rozumieniu przepisu art. 28 § 1 kodeksu wykroczeń. Są one środkiem represji stosowanym wobec kierowcy pojazdu za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a ich usunięcie z ewidencji następuje po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty.

Z wniosku Komendanta Stołecznego Policji wynika, iż L. S. przypisano popełnienie wykroczeń w dniach: 5 października 2006 r., 15 grudnia 2006 r., 23 marca 2007 r., 26 marca 2007 r. i 28 września 2007 r. Za każde z popełnionych wykroczeń skarżący został ukarany mandatem karnym oraz otrzymał odpowiednią liczbę punktów karnych, których łączna wysokość wyniosła 25 punktów.

Punkty karne wymierzone skarżącemu nie podlegały usunięciu z ewidencji z uwagi na treść art. 130 pkt 2 Prawo o ruchu drogowym, natomiast popełnione przez skarżącego wykroczenia za które został ukarany mandatem karnym nie uległy zatarciu na podstawie art. 46 § 1 kodeksu wykroczeń gdyż pomiędzy żadnym z kolejnych wykroczeń nie upłynął okres 2 lat. Skarżący ostatnie wykroczenie popełnił w dniu 28 września 2007 r., dlatego zatarcie skazania wszystkich wykroczeń nastąpi dopiero w dniu 28 września 2009 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł L. S., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1)

naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "p.p.s.a." poprzez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

2)

art. 46 § 2 kodeksu wykroczeń poprzez nieuwzględnienie przy orzekaniu faktu zatarcia ukarania skarżącego;

3)

art. 130 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez niewyjaśnienie istoty środka, jakim są punkty karne nakładane na sprawcę wykroczenia w ruchu drogowym;

4)

art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 46 § 2 kodeksu wykroczeń i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez nieuwzględnienie faktu, iż punkty karne nałożone na skarżącego winny zostać wykreślone przed datą wydania przez Prezydenta m. st. Warszawy decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.

W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że Sąd I instancji uchylił się od obowiązku wyjaśnienia istoty prawnej punktów karnych nakładanych na kierowców popełniających wykroczenie w ruchu drogowym, a tym samym od wskazania podstawy prawnej swojego orzeczenia. Tym samym stanowisko skarżącego, iż w chwili wydawania decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie istniały już faktyczne podstawy do jej wydania nie zostało podważone.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: w postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). NSA jako Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Taki zakres uprawnień Sądu stanowi o sformalizowanym charakterze postępowania kasacyjnego i oznacza związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej, a także pozbawia ten Sąd możliwości dokonania w sprawie samodzielnych ustaleń w zakresie nieobjętym skargą kasacyjną. Omówiona regulacja prawna powoduje, że zasadniczym zadaniem dla strony jest sporządzenie skargi kasacyjnej zgodnie z wymogami formalnymi przewidzianymi dla tego pisma w art. 176 cytowanej ustawy, a także prawidłowe sformułowanie zarzutów i ich uzasadnienie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż chybiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji zastosował się do dyspozycji tego przepisu, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, jakie wskazuje ustawa. Podkreślić należy, iż Sąd odnosząc się do kwestii merytorycznych zawartych w skardze o wznowienie postępowania, oddalając skargę lub uwzględniając ją, ma obowiązek wydać wyrok powołując się na właściwą podstawę prawną, tj. art. 282 § 1 i 2 p.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd I instancji zastosował się do powyższego wymogu, gdyż jako podstawę prawną rozstrzygnięcia (na stronie 5 uzasadnienia) wskazano art. 282 § 1 i 2 p.p.s.a. i w sposób dostateczny ją uzasadniono.

Wobec tego, iż podstawę prawną wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r. stanowiły przepisy zawarte w dziale VII ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocena zasadności skargi o wznowienie postępowania mogła zostać podważona jedynie w razie podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a w szczególności art. 282 § 1 i 2 p.p.s.a. Strona skarżąca nie podniosła takiego zarzutu uniemożliwiając w istocie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Nieskuteczna jest skarga kasacyjna, w sytuacji gdy w jej petitum oraz treści uzasadnienia nie powołano się na naruszenie konkretnego przepisu normującego instytucję trybu wzruszenia prawomocnego orzeczenia. Nie jest zasadne posłużenie się przez wnoszącego skargę kasacyjną od wyroku oddalającego skargę o wznowienie postępowania sądowego wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 46 § 2 kodeksu wykroczeń, art. 130 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 46 § 2 kodeksu wykroczeń i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego.

Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.