Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1745983

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 18 kwietnia 2013 r.
I OSK 1782/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska.

Sędziowie NSA: Małgorzata Borowiec (spr.), del. Jacek Hyla.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2640/11 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) września 2011 r. nr (...) w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2640/11 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M.T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) września 2011 r. nr (...) w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...) (pkt 1), określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości (pkt 2) oraz zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz M.T. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3).

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia (...) września 2011 r. nr (...) utrzymał w mocy wydany przez niego uprzednio rozkaz personalny z dnia (...) czerwca 2011 r. nr (...), którym obniżono M.T. z dniem (...) sierpnia 2011 r. dodatek służbowy o 30% otrzymywanej stawki i rozkazowi temu na podstawie art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że analiza § 9 ust. 2 i 5 i § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.) prowadzi do wniosku, że wysokość przyznanego dodatku służbowego jest ściśle związana z faktycznym wykonywaniem przez policjanta obowiązków służbowych. Dodatek ten nie jest premią za dotychczasową nienaganną służbę, lecz wynagrodzeniem za aktualnie należyte wykonywanie wyznaczonych zadań i czynności. Komendant Główny Policji stwierdził, że M.T. od dnia (...) 2011 r. przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim i nie wykonuje przydzielonych mu zadań. Są one realizowane przez innych policjantów Wydziału (...). W ocenie Komendanta Głównego Policji, niezrealizowanie zadań służbowych przez kilka miesięcy, w świetle art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.), jest zmianą mającą wpływ na wysokość dodatku służbowego.

Wysokość dodatku służbowego jest pozostawiona uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może obniżyć dodatek do wysokości 30% otrzymywanej stawki. Taki charakter dodatku sprawia, że policjant nie może skutecznie kwestionować jego wysokości, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji dotychczasowa wysokość stawki otrzymywanego przez M.T. dodatku służbowego, wobec długotrwałego niewykonywania przez niego obowiązków służbowych, w żaden sposób nie korespondowała z treścią § 9 ust. 2 powołanego rozporządzenia. Dlatego też jej obniżenie nastąpiło w przewidzianej przepisami prawa wysokości.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.T. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 121 ust. 1 ustawy o Policji i § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i rozkazu personalnego oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 104 ust. 2 i 3 ustawy o Policji, policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy (ust. 3). Z kolei art. 104 ust. 6 cyt. ustawy zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad otrzymywania oraz wysokośź dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w wykonaniu powyższej delegacji ustawowej w dniu 6 grudnia 2001 r. wydał rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Stosownie do treści § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. W świetle § 8 ust. 5 pkt 2 powołanego rozporządzenia, dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżyć nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8.

Powyższe przepisy stanowiły podstawę prawną do obniżenia M.T. dodatku służbowego o 30% otrzymywanej stawki, z uwagi na nierealizowanie przez niego zadań i czynności służbowych z powodu przebywania od dnia 25 stycznia 2011 r. na długotrwałym zwolnieniu lekarskim.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że co do zasady, istnieje ścisły związek pomiędzy przyznaniem policjantowi dodatku służbowego w określonej wysokości a sposobem wykonywania przez niego obowiązków i zadań. To jednak szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie rozporządzenia umożliwiający obniżenie dodatku służbowego, dotyczy nienależytego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nienależytej realizacji zadań i czynności służbowych, a także zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w określonej wysokości. Nie obejmuje on natomiast sytuacji, gdy przyczyną niewykonywania przez policjanta obowiązków służbowych jest choroba.

Zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. Powyższy przepis ma charakter gwarancyjny i chroni policjanta, w wymienionych w nim sytuacjach, przed nieuzasadnionym obniżeniem składników uposażenia. Niezrealizowanie zadań służbowych w okresie choroby, w którym policjant podlega ochronie, nie może być zmianą, o której mowa w tym przepisie.

Sąd pierwszej instancji uznał, że Komendant Główny Policji błędnie zatem przyjął, że nierealizowanie przez skarżącego obowiązków służbowych z powodu choroby jest okolicznością mającą wpływ na wysokość dodatku służbowego. Tego rodzaju wykładnia przepisu jest nieuprawniona i pozostaje w sprzeczności z jego funkcją ochronną. Ponadto wskazał, że minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy dotychczas nie skorzystał z uprawnienia określonego w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji i nie wydał rozporządzenia w którym mógłby ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawia policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja, jak i rozkaz personalny o obniżeniu skarżącemu dodatku służbowego, zostały wydane z naruszeniem art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz art. 152, 200 i 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej w skrócie p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez błędną wykładnię polegającą na niezasadnym przyjęciu, że przepis ten wyklucza obniżenie dodatku do uposażenia policjanta na podstawie § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, w przypadku, gdy przyczyną negatywnej oceny realizowania zadań i czynności służbowych przez policjanta są jego długotrwałe absencje spowodowane chorobą;

- § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że długotrwałe absencje policjanta mające wpływ na realizację przez niego zadań i czynności służbowych nie uzasadniają obniżenia dodatku służbowego.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej cytując treść art. 121 ust. 1 ustawy o Policji wskazał, że z literalnego brzmienia tego przepisu wynika tylko tyle, że w razie choroby policjant otrzymuje uposażenie wraz ze wszystkimi dodatkami, a zatem fakt przebywania na urlopie czy zwolnieniu chorobowym nie powoduje automatycznego zaprzestania lub ograniczenia wypłacania dodatków do uposażenia w czasie urlopu lub zwolnienia, o ile co innego nie wynika z rozporządzenia wykonawczego, wydanego przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (którego dotychczas nie wydano). Jednocześnie przepis ten wprost nakazuje uwzględnienie powstałych w okresie urlopu lub zwolnienia chorobowego zmian, mających wpływ na wysokość uposażenia.

Przepis ten określa status policjanta w zakresie otrzymywanego uposażenia zasadniczego i m.in. dodatków do uposażenia o charakterze stałym w okresie choroby lub urlopu, i jednocześnie dopuszcza możliwość wystąpienia w tym okresie zmian wpływających na ich wysokość. Taką zmianą jest decyzja o obniżeniu dodatku służbowego wydana w oparciu o § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., obniżająca wysokość dodatku służbowego w sposób trwały (a zatem nie tylko na czas choroby).

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, fakt korzystania przez policjanta z długotrwałych zwolnień chorobowych, ograniczający jego przydatność do służby, może stanowić przesłankę obniżenia dodatku służbowego. Nie stoi temu na przeszkodzie fakt niewydania rozporządzenia wykonawczego do art. 121 ust. 2 ustawy o Policji, ponieważ miałoby ono regulować inną materię - wysokość dodatków do uposażenia w czasie choroby lub urlopu, a nie przesłanki ich trwałej zmiany, które zostały uregulowane w przepisach cytowanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.

O obejściu (ale nie o "naruszeniu") art. 121 ust. 1 powołanej ustawy można by mówić jedynie w przypadku, gdyby jako przesłankę obniżenia dodatku wskazano sam fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim, niezależnie od oceny realizowania przez policjanta zadań i czynności służbowych. Taka decyzja stanowiłaby również oczywiste naruszenie przepisu cytowanego rozporządzenia i podlegałaby uchyleniu już choćby z tego powodu.

W niniejszej sprawie jako przesłankę obniżenia M.T. dodatku służbowego wskazano nie fakt przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim, lecz fakt nierealizowania przez niego zadań i czynności służbowych oraz ograniczoną dyspozycyjność spowodowaną długotrwałymi absencjami chorobowymi.

W ocenie Komendanta Głównego Policji treść przepisów § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji określających zasady i tryb przyznania dodatku służbowego oraz jego obniżenia, jednoznacznie wskazuje na uznaniowość tego składnika uposażenia i uzależnia go od indywidualnej oceny pracy policjanta. Dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany. W niniejszej sprawie M.T. obowiązków służbowych nie wykonywał. Powstałe w okresie długotrwałego zwolnienia lekarskiego zmiany, w tym w szczególności brak pełnienia służby, mają wpływ na prawo do dodatku służbowego lub na jego wysokość. Z treści art. 104 ust. 3 ustawy o Policji wynika, iż na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Brak pełnienia służby wskazuje na niewykonywanie jakichkolwiek obowiązków służbowych.

Wysokość dodatku służbowego pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych może go obniżyć nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki. Komendant Główny Policji w rozpoznawanej sprawie z takiej możliwości skorzystał.

Reasumując autor skargi kasacyjnej stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając zaskarżoną decyzję oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 9 ust. 5 i § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w § 2 art. 183 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Związanie Sądu drugiej instancji granicami skargi kasacyjnej oznacza, że (poza przesłankami nieważności) bierze pod uwagę tylko te zarzuty, które zostały w niej powołane.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sprawy sprowadzała się do wyjaśnienia, czy § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego mogą stanowić podstawę do obniżenia dodatku służbowego policjantowi przebywającemu na długotrwałym zwolnieniu lekarskim oraz czy art. 121 ust. 1 ustawy o Policji wyklucza możliwość obniżenia dodatku służbowego w oparciu o powołane przepisy rozporządzenia.

W świetle art. 100 i art. 104 ust. 3 ustawy o Policji uposażenie policjanta składa się uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Dodatek służbowy policjant może otrzymywać za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wykonując upoważnienie zawarte m.in. w art. 104 ust. 6 cyt. ustawy wydał powołane wyżej rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. Stosownie do treści § 6 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 tego rozporządzenia dodatek służbowy jest dodatkiem o charakterze stałym. W myśl § 9 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia przyznaje się go policjantowi w stawkach kwotowych na czas nieokreślony w wysokości nieprzekraczającej 50% podstawy wymiaru. Przy czym jego przyznanie, jak i wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Z kolei, ust. 5 § 9 omawianego rozporządzenia stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Zgodnie z § 8 ust. 5 pkt 2 tego rozporządzenia dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8.

Stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, iż co do zasady istnieje ścisły związek pomiędzy przyznaniem policjantowi dodatku służbowego w określonej wysokości a sposobem wykonywania przez niego obowiązków i zadań. Szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w powołanym przepisie powodujący, że dodatek służbowy może być obniżony, dotyczy nienależytego wywiązywania się z obowiązków służbowych, nienależytej realizacji zadań i czynności służbowych, a także zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w określonej wysokości. Nie obejmuje natomiast sytuacji, gdy przyczyną niewykonywania przez policjanta obowiązków służbowych jest choroba. Skarżącemu obniżono dodatek służbowy ze względu na niewykonywanie zadań i czynności służbowych z powodu przebywania na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Wprawdzie w tym okresie faktycznie nie wykonywał on obowiązków służbowych, to jednak sytuacja ta jest objęta odrębną regulacją prawną określoną w art. 121 ust. 1 cyt. ustawy o Policji. Powołany przepis ma charakter ochronny i co do zasady gwarantuje policjantowi, który nie pełni obowiązków służbowych m.in. z powodu choroby zachowanie prawa do otrzymywania zarówno uposażenia zasadniczego, jak i dodatków do uposażenia o charakterze stałym oraz innych należności pieniężnych należnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do nich i ich wysokość. Minister do spraw wewnętrznych nie skorzystał bowiem do tej pory z delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 art. 121 powołanej ustawy o Policji i nie wydał w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy rozporządzenia, w którym mógłby ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, a także właściwość organów w tych sprawach.

Niewydanie przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy rozporządzenia, o jakim mowa w art. 121 ust. 2 ustawy o Policji powoduje, że w drodze wykładni przepisów art. 121 i art. 104 tej ustawy do obniżania dodatku służbowego policjantowi w razie jego choroby, nie można stosować nawet odpowiednio przepisów § 8 ust. 5-8 w związku z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. wydanego na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 powołanej ustawy o Policji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1845/10 oraz z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 807/11).

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że w przypadku, gdy ustawodawca w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji w sposób jednoznaczny uregulował warunki płacowe policjanta w razie choroby, to brak było podstawy do uznania, iż przebywanie przez skarżącego na zwolnieniu lekarskim spełniało przesłankę do obniżenia mu dodatku służbowego na podstawie § 9 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Ponadto analiza powołanego art. 121 ust. 1 cyt. ustawy wskazuje, że zawarte w tym przepisie sformułowanie "z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość" dotyczy zmian prawnych, a nie faktycznych. Oznacza to konieczność uwzględniania w stosunku do policjanta nieobecnego w służbie z powodu choroby, wprowadzanych w tym okresie nowych regulacji prawnych, w tym płacowych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w stosunku do policjanta nieobecnego w służbie z powodu choroby i z tej przyczyny niewykonującego obowiązków służbowych, do obniżenia mu dodatku służbowego nie można stosować § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Choroba nie mieści się bowiem w płaszczyźnie należytego, czy nienależytego wykonywania obowiązków służbowych w rozumieniu art. 104 ust. 3 cyt. ustawy o Policji oraz powołanych wyżej przepisów rozporządzenia.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.