Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1745915

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 18 kwietnia 2013 r.
I OSK 1745/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys.

Sędziowie: NSA Marek Stojanowski, del. WSA Iwona Kosińska (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2155/11 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) lipca 2011 r., nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2155/11, po rozpatrzeniu skargi A. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) lipca 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia (...) lipca 2011 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję, którą to decyzją odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) listopada 2007 r. nr (...) oraz decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia (...) września 2007 r. nr (...). W uzasadnieniu swojego stanowiska Minister wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 170/08 oddalił skargę na powyższe decyzje (wydane w trybie wznowieniowym). Jednocześnie stwierdził, że w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do wznowienia, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności powyższych decyzji. Odmawiając stwierdzenia nieważności organ wskazał ponadto na moc wiążącą wyroku, wynikającą z art. 107 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyjaśniając, że każde prawomocne oddalenie skargi przez sąd administracyjny na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na związanie go treścią art. 153 powołanej ustawy.

Powyższa decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej stała się przedmiotem skargi A. B. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 150a do 150d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001, z późn. zm.), art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65) oraz naruszenie art. 156 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2155/11 uznał, że skarga jest niezasadna. Sąd I instancji wyjaśnił, że zaskarżone decyzje Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) listopada 2007 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia (...) września 2007 r. były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w trybie zwykłym, w trybie stwierdzenia nieważności oraz w trybie wznowieniowym. Wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 170/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. na powyższe decyzje. Aktualnie skarżący w trybie nadzwyczajnym (art. 156 k.p.a.) domaga się ponownej weryfikacji decyzji wydanych w trybie nadzwyczajnym, czyli wznowieniowym (art. 145a § 1 k.p.a.), których prawidłowość pozytywnie została już skontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 170/08. Obecnie organ nadzoru po rozpoznaniu żądania skarżącego uznał, że nie występują przesłanki z art. 156 k.p.a. dające podstawę do stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji, wydanych w trybie wznowieniowym. Odnosząc się do żądań skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) listopada 2007 r. oraz decyzji ją poprzedzającej z uwagi na ich niezgodność z prawem Sąd stwierdził, że z uzasadnienia wyroku Sądu w sprawie II SA/Wa 170/08 wynika, iż Sąd ten rozpoznał przedmiotową sprawę również w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast odnosząc się do zarzutów skarżącego w kontekście orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r. sygn. akt 15/05, Sąd wskazał, że zarzut taki może być podnoszony w trybie art. 145a k.p.a. (możliwość wznowienia postępowania), co wyklucza możliwość w oparciu o tę samą przesłankę żądania stwierdzenia nieważności.

Dodatkowo Sąd podkreślił, że podstawę odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego stanowił przepis art. 150a ust. 1, 2, 5 i 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i rynku pracy, a przepis ten nie został przez Trybunał Konstytucyjny zakwestionowany. Zdaniem Sądu I instancji zarówno w postępowaniu wznowieniowym (II SA/Wa 170/08), jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tegoż postępowania argument ten nie mógł więc mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu trafnie organ poniósł, że moc wiążąca wyroku w sprawie II SA/Wa 170/08 stosownie do art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że w kolejnym postępowaniu, w którym dana kwestia się pojawia, nie może być ona już ponownie badana.

Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. B. W złożonej skardze skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów

1.

prawa procesowego, czyli:

- art. 7 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i błędną interpretację poprzez niewyjaśnienie do końca stanu faktycznego przez nieprzeprowadzenie powtórnego postępowania dowodowego przez organ I i II instancji oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i oparcie się tylko i wyłącznie na materiale wcześniej zgromadzonym,

- art. 12 § 1 k.p.a., poprzez niewłaściwe jego stosowanie i błędną interpretacje poprzez brak wnikliwości w przeprowadzonym postępowaniu przez organ I i II instancji oraz w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym,

- art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i błędną interpretację poprzez nieuwzględnienie całości materiału dowodowego w sprawie oraz niezebranie całości materiału dowodowego przez organ I i II instancji oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

- art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się organu I i II instancji do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz poprzez niezastosowanie się do tych zaleceń przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydający wyrok w tej sprawie w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz innych uchybień proceduralnych a także innych zaleceń tam wymienionych,

- art. 36 k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie oraz błędną wykładnię poprzez zaniechanie przeprowadzenia własnego postępowania dowodowego i oparcie się tylko na dowodach przeprowadzonych przez organ I instancji i II instancji.

- art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie całości materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie oraz nieprzeprowadzenie w całości postępowania dowodowego,

- art. 145a k.p.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i błędną interpretację poprzez niewznowienie postępowania w niniejszej sprawie przez organ I i II instancji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

2.

przepisów prawa materialnego, czyli:

- art. 150a do 150d ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędną interpretację poprzez uznanie, że skarżącemu nie przysługuje zasiłek przedemerytalny,

- art. 156 § 1 k.p.a. oraz 157 k.p.a. a także 158 k.p.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędną interpretację poprzez niestwierdzenie nieważności obu decyzji,

- art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty oraz art. 37j ust. 1 pkt 1 i 2, art. 37I ust. 1, art. 37 o ust. 1 art. 6 pkt 6 lit. b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędną interpretacje poprzez ustalenie, że skarżący nie spełnia przesłanek do otrzymania zasiłku przedemerytalnego.

Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy przez Sąd I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i poprzedzających go decyzji organu I instancji i decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał właściwej i prawidłowej wykładni przepisów prawa powołanych w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia oraz nie naruszył powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że skarga kasacyjna jest znacznie sformalizowanym środkiem zaskarżenia określonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Z uwagi na te wymagania, stosownie do art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymogi, jakie musi spełniać skarga kasacyjna, określa przepis art. 176 i art. 174 pkt 1 i 2 powołanej ustawy. Przypomnieć należy, że w ramach zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 powołanej ustawy) skarżący kasacyjnie musi wywieść, które konkretne przepisy postępowania sądowego Sąd I instancji naruszył i jaki wpływ na prawidłowość zapadłego orzeczenia sądowego to naruszenie mogło mieć.

Za chybione uznać należy wszystkie zarzut dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli art. 7 k.p.a., art. 12 § 1 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 145a oraz art. 157 i 158 k.p.a. Podkreślić należy, że sądy administracyjne nie stosują przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ postępowanie przed sądami administracyjnymi zostało uregulowane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie mógł więc Sąd I instancji uchybić powołanym w skardze kasacyjnej przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż ich nie stosował. Skuteczne zakwestionowanie prawidłowości kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny I instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył Sąd I instancji, a następnie powiązania zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym. Skarga kasacyjna jest wnoszona bowiem od wyroku Sądu I instancji i dlatego wymienione w niej zarzuty winny dotyczyć wyroku wydanego przez ten sąd a nie kontrolowanej przez sąd administracyjny decyzji organu administracyjnego. Jeśli zatem strona postępowania w skardze kasacyjnej chce zakwestionować ocenę Sądu I instancji dotyczącą prawidłowości zastosowania przez organ administracji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to powinna w zarzutach skargi kasacyjnej powołać przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (np. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c lub art. 151 tej ustawy), których naruszenie doprowadziło (lub nie) do uchylenia skargi w sytuacji, w której ze względu na naruszenie przez organy administracji wymienionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego Sąd - zdaniem autora skargi kasacyjnej - winien uchylić zaskarżoną decyzję (lub odpowiednio oddalić skargę). W omawianym zakresie rozpatrywana skarga kasacyjna nie spełnia tych wymogów. Takie wady skargi kasacyjnej nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną w tym zakresie nieskuteczną oraz uniemożliwiają dokonanie merytorycznej oceny tak wadliwie postawionych zarzutów przez sąd kasacyjny. Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej.

Za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał także postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naruszenia tego skarżący kasacyjnie upatruje w niezastosowaniu się zarówno organów orzekających, jak i Sądu I instancji do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1778/10. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że powołanym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) września 2010 r. utrzymującą w mocy decyzje tego organu z dnia (...) lipca 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) listopada 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia (...) września 2007 r. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wyjaśnił, że złożona skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. W ocenie Sądu I instancji kontrolowane decyzje z dnia (...) lipca 2010 r. i z dnia (...) września 2010 r. zostały wydane z upoważnienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej przez tę samą osobę, czyli Podsekretarza Stanu - C. O. Tym samym Minister Pracy i Polityki Społecznej, rozpoznając w trybie przepisu art. 127 § 3 k.p.a. wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a., polegającego na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która wydała decyzję bezpośrednio ją poprzedzającą. Mając na uwadze te okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję a sprawa wróciła do Ministra Pracy i Polityki Społecznej w celu ponownego rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Czyniąc zadość obowiązkowi płynącemu z treści art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy został tym razem rozpatrzony, z upoważnienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, przez inną osobę niż ta, która wydała decyzję bezpośrednio ją poprzedzającą, czyli przez sekretarza stanu J. D.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle treści uzasadnienia wydanego wyroku, zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa, za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przepis art. 134 § 1 stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Innymi słowy określa on granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonej decyzji. Natomiast zgodnie z treścią art. 134 § 2 ustawy, sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu lub czynności. Zatem o naruszeniu wskazanych przepisów można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której skarga została wniesiona (czyli gdyby uczynił przedmiotem rozpoznania legalność innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę) albo gdyby - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego lub też gdyby wydał orzeczenie na niekorzyść skarżącego pomimo niestwierdzenia naruszeń prawa skutkujących nieważnością aktu lub czynności. Jednakże w rozpatrywanej sprawie takie sytuacje nie wystąpiły. Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola prawidłowości wydanej w sprawie decyzji administracyjnej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sprawy administracyjnej in merito. Dokonuje wyłącznie kontroli zgodności z prawem jej rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej. Kontroli takiej można dokonać wyłącznie na podstawie stanu faktycznego ustalonego w czasie wydawania kontrolowanego aktu lub dokonywania czynności. Sąd uwzględni jednak fakty lub dowody, które istniały w momencie wydania zaskarżonego aktu, ale nie były znane organowi administracji publicznej, jeżeli zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) - taka sytuacja nie miała jednak obecnie miejsca w rozpatrywanej sprawie. Oznacza to, że za pomocą jedynie zarzutu naruszenia art. 134 § 1 powołanej ustawy nie ma możliwości zwalczania oceny stanu faktycznego dokonanej skutecznie i prawidłowo przez sąd I instancji na podstawie zebranych w sprawie materiałów dowodowych.

Skoro zatem podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione, należy przejść do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego.

W skardze kasacyjnej zawarto zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 156 § 1 k.p.a. W tej sytuacji wyjaśnić należy, że zarzut ten jest niezasadny i niewłaściwie sformułowany. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje bowiem konkretnej jednostki redakcyjnej art. 156 § 1 k.p.a., który ma 7 różnych punktów, z których każdy dotyczy innej sytuacji prawnej. W skardze kasacyjnej nie określono żadnej jednostki redakcyjnej tego paragrafu. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji autora tego środka zaskarżenia i domyślać się, naruszenie jakich przepisów skarżący zamierzał, czy powinien skutecznie zarzucić Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest też uprawniony do jakiegokolwiek korygowania zarzutów kasacyjnych, czy też ich uściślania lub modyfikowania. Skarga kasacyjna musi zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Należy zatem precyzyjnie określić, jaki konkretnie przepis prawa miał naruszyć zaskarżony wyrok, a zatem wskazać właściwą jednostkę semantyczną aktu normatywnego, w którym przepis ten został zawarty. Przy tym jeżeli przepis, którego zarzut dotyczy, zawiera kilka czy kilkanaście unormowań, to trzeba wyraźnie zaznaczyć, która z tych norm została naruszona. Ogólnikowe powołanie się na taki artykuł nie spełnia wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, ponieważ w takim przypadku nie można ustalić granic zaskarżenia. Tak postawiony zarzut uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny jego prawidłowości.

Natomiast co do zawartych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 150a do 150d ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty oraz art. 37j ust. 1 pkt 1 i 2, art. 37I ust. 1, art. 37 o ust. 1, art. 6 pkt 6 lit. b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i błędną interpretacje, uznać należy, że są one pozbawione podstaw prawnych. Jak prawidłowo wyjaśnił Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, kwestie te zostały już skontrolowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 170/08 oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sprawie o sygn. akt III SA/Kr 192/06. Oba te wyroki są prawomocne i nie ma obecnie możliwości stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji w oparciu o te same argumenty, które były już przedmiotem rozważań Sądów. Sformułowany bowiem w art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozytywny skutek prawomocności wyroku sądowego, statuujący jego moc erga omnes, wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej. Nie mogłaby bowiem zapaść w tym postępowaniu decyzja inna, niż wyrok sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2008 r., I OSK 468/07).

Warto przy tym dodać, że w uchwale z dnia 7 grudnia 2009 r., I OPS 6/09, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w sytuacji złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, której legalność została już prawomocnie stwierdzona przez sąd administracyjny, niezbędne jest również stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. W niniejszej sprawie właśnie taka sytuacja miała miejsce. Przyczyną oddalenia skargi na decyzję o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku przedemerytalnego było uznanie, że nie spełnia on ustawowych przesłanek ku temu. Porównując zaś treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2007 r. oraz treść wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji stwierdzić należy, że skarżący wciąż domaga się weryfikacji stanowiska organów i Sądu co do tego, że prawo takie mu nie przysługuje. Oznacza to, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia z dnia 28 marca 2007 r. sygn. akt III SA/Kr 192/06 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 170/08 organy orzekające w sprawie wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji nie mogły, bez narażenia się na zarzut rażącego naruszenia prawa, wydać orzeczenia innego, niż wskazany w ocenie prawnej prawomocnych wyroków sądowych. Nie mogły zatem przynieść oczekiwanego przez skarżącego kasacyjnie rezultatu zarzuty nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, czy też zarzuty odnoszące się do przesłanek dotyczących prawa do zasiłku przedemerytalnego. Postępowanie w sprawie nieważności, z uwagi na wcześniejsze prawomocne wyroki sądowe, nie mogło bowiem spowodować, że dana kwestia prawna ukształtuje się inaczej niż stwierdzono to w prawomocnych orzeczeniach sądowych. Oznacza to, że dokonanie obecnie ponownej oceny spełnienia przez skarżącego warunków do przyznania mu zasiłku przedemerytalnego jest niedopuszczalne.

Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji w pełni odpowiada prawu.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: z 2012 r. Dz. U. poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.