Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2151644

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 23 stycznia 2015 r.
I OSK 1708/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec.

Sędziowie: NSA Ewa Dzbeńska, del. WSA Marian Wolanin (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 70/13 w sprawie ze skargi B.N. na czynność Prezydenta Miasta (...) z dnia 16 października 2012 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia nowej organizacji ruchu na ulicy (...) w (...)

1.

uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę;

2.

zasądza od B.N. na rzecz Prezydenta Miasta (...) kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 70/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpatrzeniu skargi B.N. na czynność Prezydenta Miasta (...) z dnia 16 października 2012 r. znak: (...) w przedmiocie zatwierdzenia nowej organizacji ruchu na ulicy (...) w (...), stwierdził jej bezskuteczność.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w dniu 16 października 2012 r. Główny Inżynier Ruchu - Kierownik Wydziału Dróg Miejskiego Zarządu Dróg w (...) zatwierdził nową stałą organizację ruchu na ul. (...) w (...) polegającą na tym, że na odcinku między ul. (...) a ul. (...) w miejsce dotychczasowych znaków D-3 (droga jednokierunkowa) i B-2 (zakaz wjazdu) zaprojektowano ustawienie z obu stron znaku B-1 (zakaz ruchu) opatrzonego tablicą: "nie dotyczy służb miejskich oraz właścicieli posesji na odcinku objętym zakazem". Natomiast właściciele położonych przy ul. (...) działek nr (...) Z. i B. N., prowadzący na tych działkach działalność gospodarczą w postaci parkingu dla samochodów osobowych, już w piśmie z dnia 12 października 2012 r. zostali poinformowani, że w najbliższym czasie, w związku z niezgodnym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego sposobem korzystania z przedmiotowych działek, zostanie wprowadzona nowa organizacja ruchu na ul. (...), ograniczająca dostęp do tych działek. W piśmie tym stwierdzono również, że funkcjonowanie parkingu powoduje przedostawanie się do środowiska zanieczyszczeń. W piśmie z dnia 7 listopada 2012 r. małżonkowie N. wezwali Prezydenta Miasta (...) do usunięcia naruszenia prawa polegającego na zatwierdzeniu nowej organizacji ruchu. W odpowiedzi Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w (...) wyjaśnił, że funkcjonowanie tymczasowego parkingu na przedmiotowych działkach pozostaje w sprzeczności z § 18 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w (...) z dnia 20 października 2005 r. Nr (...).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na czynność zatwierdzenia organizacji ruchu z dnia 16 października 2012 r. B.N. zarzucił że od końca 2011 r. poddawany jest ze strony władz Miasta (...) presji mającej zmusić go do zaprzestania działalności na przedmiotowej nieruchomości. Postanowieniem z dnia 9 października 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta (...) umorzył postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego dotyczące rozbiórki parkingu strzeżonego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr (...). Ustalono bowiem, że teren przedmiotowej działki nie był i nie jest utwardzony wylewką betonową, lecz gruzem pochodzącym z rozbiórek, a wierzchnia warstwa wyrównana jest kruszywem drogowym, przy czym utwardzenie terenu nie zostało wykonane przez inwestora lecz przez firmy budowlane budujące pobliskie skrzyżowanie. Zdaniem skarżącego organ nie wskazał podstawy prawnej swoich działań. Świadczone na nieruchomości usługi parkingowe mieszczą się w określonym zgodnie z ustaleniami § 28 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przeznaczeniu terenu oznaczonego symbolem UM3, pod zabudowę o funkcji nieuciążliwych usług ogólnomiejskich, metropolitalnych, mieszkaniowych. Ponadto z § 33 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego wynika, że dotychczasowy sposób wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości jako parkingu jest dopuszczalny, aż do chwili jej docelowej zabudowy. Skarżący uznał, że działania MZD w (...) pozostają w oczywistej sprzeczności z Planem Rewitalizacji Śródmieścia (...), który uwzględniał wjazd na jego nieruchomość, gdzie prowadzi działalność gospodarczą. Zarządzanie ruchem na drogach publicznych wymaga uwzględnienia różnego rodzaju interesów miasta, użytkowników dróg, jak również właścicieli przyległych do nich posesji. W ocenie skarżącego organ zatwierdzający zmianę organizacji ruchu powinien kierować się takimi przesłankami, jak poprawa bezpieczeństwa ruchu lub jego efektywności, czy poprawa organizacji ruchu, nie zaś wykorzystywaniem nieruchomości w sposób niezgodny z planem miejscowym. Fakt niezgodności z miejscowym planem powinien być jego zdaniem przedmiotem zainteresowania innych organów. Zmiana organizacji ruchu uniemożliwia mu korzystanie z własnej nieruchomości. Przy wjeździe od ul. (...) ustawiono bowiem zastawę drogową o szerokości 3 m. Niedopuszczalne jest również - zdaniem skarżącego - nakładanie mandatów i blokad na koła samochodów parkujących na prywatnym parkingu. Skarżący stwierdził również, że postępowanie administracyjne było prowadzone bez jego udziału.

Uwzględniając skargę B.N., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że wprowadzenie zakazu ruchu pojazdów na ul. (...) zostało uzasadnione wykorzystywaniem znajdującej się przy tej ulicy nieruchomości, niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przyjęte kryterium - w ocenie Sądu - takiej zmiany nie uzasadnia.

Ustawodawca w art. 10 ust. 12 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) przykładowo wskazał jakimi potrzebami powinien kierować się w wydanym rozporządzeniu Minister Infrastruktury przy określeniu szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, tj. konieczności zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, potrzeby efektywnego wykorzystania dróg publicznych i potrzeb społeczności lokalnej. Zgodnie z § 8 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), organ zarządzający ruchem odrzuca projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia: 1) że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego; 2) niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Według natomiast § 8 ust. 6 powołanego rozporządzenia, organ zarządzający ruchem może odrzucić projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia niezgodności projektu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej lub nieefektywności projektowanej organizacji ruchu.

Zatwierdzając projekt organizacji ruchu organ zarządzający ruchem powinien więc kierować się względami bezpieczeństwa ruchu drogowego, jego efektywności w połączeniu z założeniami polityki transportowej i potrzebami społeczności lokalnej. Uzasadnienie projektowanej zmiany organizacji ruchy przy ul. (...) wykorzystywaniem znajdującej się przy tej ulicy nieruchomości, niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mieści się we wskazanych kryteriach.

Ponadto, projekt organizacji ruchu nie spełnia wymogów określonych w § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem Na fragmencie planu miasta oznaczonym jako "plan orientacyjny" brak jest skali, nie zaznaczono też drogi, której dotyczy projekt, ograniczając się do zaznaczenia okręgiem rejonu miasta, w którym przedmiotowa droga się znajduje. Wymogi określone w § 5 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia spełnia natomiast plan sytuacyjny, sporządzony w odpowiedniej skali tj. 1:500, ponieważ wskazany przepis stanowi, że projekt organizacji ruchu powinien zawierać plan orientacyjny w skali od 1:10.000 do 1:25.000 z zaznaczeniem drogi lub dróg, których projekt dotyczy.

W skardze kasacyjnej od omawianego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 70/13, Prezydent Miasta (...) zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, tj.:

- § 8 ust. 5 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, poprzez błędne uznanie, że organ zarządzający ruchem dokonując zatwierdzenia projektu organizacji ruchu ul. (...) w (...) kierował się pozaprawnymi przesłankami,

- § 5 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia poprzez błędne uznanie, że projekt organizacji ruchu nie spełnia wymogów określonych w § 5 ust. 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia, z uwagi na brak skali na planie orientacyjnym i brak zaznaczenia drogi, której dotyczy projekt.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, zwłaszcza potrzeby w zakresie ładu przestrzennego, który zgodnie z definicją zawartą w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość i uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, również w zakresie założeń polityki transportowej zgodnie z potrzebami społeczności lokalnej oraz potrzebami interesu publicznego. To właśnie uchwała Rady Miasta w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, obszarów o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia, a takim obszarem jest niewątpliwie teren Śródmieścia (...) objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia 20 października 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w (...) ograniczonego ulicami: (...). Postanowienie § 14 pkt 5 powołanej uchwały określa ustalenia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych, w szczególności ustala strefę ograniczonego ruchu kołowego obejmującego fragmenty istniejących ulic (...) (KDP 1 i KDP 2), (...) (KDP 3) - której dotyczy przedmiotowy projekt organizacji ruchu, (...) (KDP 4) oraz projektowany plac publiczny (KPI). Zgodnie zaś z definicją strefy ograniczonego ruchu kołowego zawartą w § 8 pkt 21 powołanej uchwały, należy przez to określenie rozumieć obszar, na którym obowiązuje zakaz ruchu pojazdów, za wyjątkiem: pojazdów uprzywilejowanych (pogotowie ratunkowe, straż pożarna, policja, służby komunikacyjne itp.) oraz pojazdów mieszkańców i innych użytkowników nieruchomości, na podstawie zezwoleń wydawanych przez właściwy zarząd dróg. Wskazane ustalenia zawarte w uchwale nie są pozaprawnymi przesłankami do zatwierdzenia organizacji ruchu polegającej na wprowadzeniu na ulicy (...) w (...) zakazu ruchu w obu kierunkach (znak B-l), objętej strefą ograniczonego ruchu kołowego zgodnie z uchwałą. Zapis dotyczący określenia obszaru ograniczonego ruchu kołowego zawarty w uchwale Rady Miasta (...) stanowi niewątpliwie o polityce transportowej i o potrzebach społeczności lokalnej, a zatem zatwierdzony projekt organizacji ruchu na ul. (...) w (...) jest zgodny z warunkami przewidzianymi w § 8 ust. 6 rozporządzenia. Trudno również zarzucić przedmiotowemu projektowi organizacji ruchu, iż zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, zatem spełnia on przesłankę z § 8 ust. 5 rozporządzenia. Nie można także zgodzić się ze zdaniem Sądu, że niepodanie skali na planie orientacyjnym jest jednoznaczne z niespełnieniem wymogów stawianych przez rozporządzenie, ponieważ rozporządzenie określa jedynie graniczne wielkości skali w jakiej plan ma być przedstawiony, nigdzie nie wspomina o konieczności umieszczenia informacji o zastosowanej skali na planie. Plan orientacyjny przedmiotowego projektu wykonany został w skali zbliżonej do 1:20.000, zatem zgodnie z wymogami rozporządzenia, natomiast z inżynierskiego punktu widzenia podanie na rysunku skali 1: 20.000 byłoby nieścisłością. Podobnie nie można zgodzić się z zarzutem dotyczącym niewystarczającego zaznaczenia na planie orientacyjnym drogi, której projekt dotyczy. W oryginale projektu teren objęty opracowaniem oznaczony jest okręgiem, w którym fragment ulicy (...) zaznaczony został żółtym zakreślaczem fluorescencyjnym. Słabo widoczne lub niewidoczne na kserokopii zaznaczenie, zdaniem skarżącego, nie powinno być podstawą do kwestionowania poprawności wykonania projektu, tym bardziej, że zaznaczenie na planie miejsca objętego opracowaniem okręgiem jest formą ogólnie przyjętą w projektach budowlanych. Dodatkowo należy zauważyć, że rozporządzenie w zakresie projektów stałej organizacji ruchu nie stawia wymagań dla opracowującego projekt, w zakresie obowiązku jego uzasadnienia. Organ zarządzający ruchem, zatwierdzając przedmiotowy projekt stałej organizacji ruchu, brał pod uwagę poprawność wprowadzonej organizacji ruchu ze szczególnym uwzględnieniem aspektów bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego oraz założenia polityki transportowej wyrażonej zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B.N. w pełni podzielił argumentację Sądu pierwszej instancji stwierdzając, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem nie określają, aby zmiana organizacji ruchu mogła wynikać z zapisów planu miejscowego, dlatego argumentacja skargi kasacyjnej w tym zakresie jest bezprzedmiotowa. Organ uzasadnił wprowadzenie nowej organizacji ruchu uciążliwym oddziaływaniem eksploatacji nieurządzonego parkingu, dlatego przedmiotem oceny Sądu powinien być tylko ten argument organu. Zmiana przez organ podstawy wprowadzenia nowej organizacji ruchu powoduje, że zarzuty skargi kasacyjnej należy uznać za bezpodstawne. Organ nie wykazał, aby wprowadzenie zmiany organizacji ruchu było konieczne ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, jego efektywność i potrzeby społeczności lokalnej. Nieruchomość B.N. znajduje się w bardzo bliskim sąsiedztwie parkingu (...) stanowiącym własność Gminy (...), dlatego podejmowane przez organ działania zmierzają do wyeliminowania go z rynku w zakresie usług parkingowych, co stanowi naruszenie ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, ponieważ Gmina (...) nadużywa dominującej pozycji na rynku w zakresie usług parkingowych. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Rolą sądu administracyjnego jest ocena legalności działań administracyjnych przez pryzmat przepisów prawa stanowiących podstawę tych działań. Jednym z takich przepisów w niniejszej sprawie są ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w (...) z dnia 20 października 2005 r., Nr (...), który to plan - w myśl art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, z późn. zm.) - jest aktem prawa miejscowego. Z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP wynika zaś, że akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. O ile więc, zgodnie z art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom, o tyle niezakwestionowanie przez Sąd pierwszej instancji postanowień powołanego wyżej planu miejscowego zobowiązywało ten Sąd do oceny przedmiotu zaskarżenia także przez pryzmat ustaleń tego planu.

Skarżący kasacyjnie wskazał zaś, że nowa organizacja ruchu na ulicy (...) znajduje podstawę w § 14 pkt 5 w zw. z § 8 pkt 21 powołanego wyżej planu miejscowego. Z powołanego § 14 pkt 5 i z załącznika nr 1 do planu miejscowego oznaczonego: "Część Nr 1 - Plansza Podstawowa" wynika, że część ulicy (...), z której jest dojazd do nieruchomości B.N., została objęta strefą ograniczonego ruchu kołowego. Z § 8 pkt 21 planu miejscowego wynika zaś, że przez strefę ograniczonego ruchu kołowego rozumie się obszar, na którym obowiązuje zakaz ruchu pojazdów za wyjątkiem: pojazdów uprzywilejowanych (pogotowie ratunkowe, straż pożarna, policja, służby komunalne, itp.) oraz pojazdów mieszkańców i innych użytkowników nieruchomości na podstawie zezwoleń wydawanych przez właściwy zarząd dróg.

Zakwestionowana przez Sąd pierwszej instancji organizacja ruchu wprowadzona przez skarżącego kasacyjnie na części ulicy (...) stanowi zatem wyraz realizacji ustaleń planu miejscowego dotyczących ograniczenia ruchu kołowego. Organizacja ruchu nie pozostaje zatem w sprzeczności z § 8 ust. 5 i 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, ponieważ w przepisach tych sformułowano jedynie przesłanki obligatoryjne (ust. 5) i fakultatywne (ust. 6), odrzucenia przez organ zarządzający ruchem projektu organizacji ruchu. Wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji, powołanego § 8 ust. 5 i 6 nie można traktować, jako wyczerpująco i wystarczająco określającego warunki oceny projektu organizacji ruchu. Wymienione w tych przepisach okoliczności bezpieczeństwa ruchu drogowego i jego efektywności w połączeniu z założeniami polityki transportowej i potrzebami społeczności lokalnej - na które zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji - w równym stopniu muszą być respektowane w ustaleniach planu miejscowego, co wynika szczególnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji. Właśnie dla tych systemów komunikacji normatywnym punktem odniesienia są regulacje prawa powszechnie obowiązującego dotyczące m.in. ruchu drogowego.

Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem nie wykluczają zatem konieczności uwzględnienia w organizacji ruchu ustaleń planu miejscowego, dlatego odniesienie zaskarżonej w niniejszej sprawie organizacji ruchu m.in. dla części ulicy (...) nie narusza § 8 ust. 5 i 6 powołanego rozporządzenia.

Odrębną natomiast kwestią jest argumentowanie w korespondencji ze skarżącym do Sądu pierwszej instancji wprowadzenia zaskarżonej organizacji ruchu niezgodnością zagospodarowania przez niego działek gruntu położonych przy ulicy (...) z planem miejscowym tego terenu. O ile bowiem taka argumentacja nie ma żadnego odniesienia do przepisów prawa dotyczących kształtowania organizacji ruchu drogowego, o tyle z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, a w szczególności z § 5 tego rozporządzenia nie wynika obowiązek sporządzania uzasadnienia do projektu organizacji ruchu. Niezależnie więc od zasadności i dopuszczalności formułowania przez organ zatwierdzający projekt organizacji ruchu subiektywnych ocen wyrażanych w korespondencji ze skarżącym do Sądu pierwszej instancji, istotą pozostaje istnienie normatywnych podstaw dopuszczalności zatwierdzenia projektu organizacji ruchu. W niniejszej sprawie podstawy te wynikają z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem z uwzględnieniem ustaleń planistycznych dla części ulicy (...), jako strefy ograniczonego ruchu kołowego. Dopóki bowiem takie ustalenie planistyczne ma rangę przepisu prawa miejscowego i nie zostało skutecznie zakwestionowane przez Sąd pierwszej instancji, stanowi normatywną podstawę dla zaskarżonej w niniejszej sprawie organizacji ruchu zatwierdzonej przez Prezydenta Miasta (...) w dniu 16 października 2012 r.

Jakkolwiek zaś na planie sytuacyjnym zawartym w projekcie organizacji ruchu nie określono skali tego planu, to jednak z § 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem nie wynika obowiązek takiego oznaczenia, a jedynie konieczność zastosowania skali tego planu w granicach określonych powołanym przepisem, dla zapewnienia przejrzystości i czytelności tego planu. Z zaskarżonego wyroku nie wynika, aby brak podania skali planu sytuacyjnego miał jakiekolwiek znaczenie dla wyniku zaskarżonej czynności, bądź utrudniał czytelność lub szczegółowość tego planu, dlatego nie można tego braku uznać za naruszenie powołanego wyżej § 5 ust. 1 pkt 1.

Mając powyższe na względzie oraz uznając, że zaskarżona czynność z zakresu organizacji ruchu została podjęta bez naruszenia prawa stanowiącego podstawę do jej dokonania, na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.