Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1666117

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 5 marca 2015 r.
I OSK 1673/14
Przyczyny odroczenia rozprawy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.).

Sędziowie NSA: Joanna Banasiewicz, del. Janusz Furmanek.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 2071/13 w sprawie ze skargi S. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11

1.

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

2.

zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz S. L. kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 905/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S.L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1200/11.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 sierpnia 2011 r. uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z 5 marca 2009 r. oraz poprzedzający ją rozkaz personalny dotyczące przyznania S.L. nagrody rocznej za lata 2007 i 2008.

Powyższy wyrok stał się prawomocny 8 listopada 2012 r.

Wnioskiem z 28 listopada 2012 r. strona zwróciła się do organu z wezwaniem do wykonania powyższego wyroku.

Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2013 r., utrzymującym w mocy postanowienie z 18 lutego 2013 r., Komendant Główny Policji zawiesił postępowanie w sprawie dotyczącej przyznania S.L. nagrody rocznej za lata 2007 i 2008.

Rozpoznając sprawę, wskutek wniesionej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 września 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 934/13) uchylił powyższe postanowienia. Przedmiotowy wyrok nie uprawomocnił się i wraz ze skargą kasacyjną organu został przekazany Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.

S.L. wywiódł skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2011 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na to, iż zawieszenie postępowania uniemożliwia mu merytoryczne rozpoznanie sprawy.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że istota sprawy sprowadzała się do oceny tego, czy można organowi skutecznie zarzucić, iż nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 sierpnia 2011 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1200/11.

Sąd I instancji przypomniał, że wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił rozstrzygnięcie organu dotyczące żądania przyznania nagrody rocznej za 2007 i 2008 r. Konsekwencją ww. orzeczenia było pojawienie się po stronie organu obowiązku ponownego rozpoznania przedmiotowego wniosku dotyczącego nagrody rocznej. Wobec treści badanej skargi należało więc ustalić, czy organ mógł rozpoznać omawiany wniosek.

Sąd I instancji uznał, iż w realiach faktycznych niniejszej sprawy, na obecnym etapie postępowania, nie sposób przypisać organowi bezczynności w powyższym zakresie. Wyjaśnił, że organ 18 lutego 2013 r. wydał bowiem postanowienie o zawieszeniu postępowania w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za 2007 i 2008 r. To rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy postanowieniem z 5 kwietnia 2013 r. Co prawda powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 września 2013 r. lecz wyrok ten nie uprawomocnił się wskutek wniesienia od niego skargi kasacyjnej. Akta postępowania wraz z powyższą skargą kasacyjną zostały zaś pod koniec grudnia 2013 r. przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W świetle powyższego Sąd I instancji uznał, iż w chwili obecnej istnieje przeszkoda procesowa, uniemożliwiająca prowadzenie postępowania w sprawie dotyczącej nagrody rocznej skarżącego za lata 2007 i 2008. Stąd więc, brak wydania przez organ rozstrzygnięcia w ww. zakresie należy uznać za usprawiedliwiony.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył S.L., zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) i art. 7, 9, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071), poprzez pominięcie dowodów żądanych przez skarżącego i niedokonanie oceny szeregu istotnych okoliczności lub dokonanie jej w ograniczonym zakresie;

2)

art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez zawężenie granic zaskarżenia i oddalenie skargi mimo nierozpoznania przez organ administracyjny wszystkich zarzutów i wniosków skarżącego;

3)

art. 109 p.p.s.a. poprzez rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącego, który nie mógł uczestniczyć w jej rozpoznaniu o czym zawiadomił Sąd, a co znacząco ograniczyło jego prawo do obrony swoich interesów przed sądem i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

4)

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez oparcie uzasadnienia wyroku na wadliwych ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ administracji, bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny.

Sądowi I instancji zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 110 ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez uznanie, że dla ustalenia prawa do nagrody rocznej nie ma znaczenia okoliczność niewykonywania obowiązków służbowych z przyczyn od siebie niezależnych.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że w związku z doręczeniem skarżącemu zawiadomienia z dnia 10 lutego 2014 r. o posiedzeniu Sądu, które wyznaczono na dzień 18 marca 2014 r. o godz. 12.30, pismem procesowym z dn. 28 lutego 2014 r. skarżący (bez wykształcenia prawniczego i nie posiadający zastępstwa procesowego), poinformował Sąd, iż nie będzie mógł w nim uczestniczyć z uwagi na fakt, iż w tym samym dniu o godz. 11 odbędzie się wyznaczona wcześniej rozprawa w sprawie sygn. akt VIIP 1159/13 w Sądzie Rejonowym w Bydgoszczy Wydział VII Pracy i Ubezpieczeń Społecznych pomiędzy tymi samymi stronami, w której jego udział jest niezbędny. Powyższa okoliczność powinna skutkować rozważeniem przez Sąd konieczności odroczenia rozprawy (art. 109 p.p.s.a.), a w przypadku negatywnego rozstrzygnięcia przedstawieniem na rozprawie (art. 108 p.p.s.a.) przez przewodniczącego i jednocześnie sprawozdawcę wniosków, twierdzeń i dowodów znajdujących się w aktach sprawy.

Wskazano również, iż z treści uzasadnienia wydanego wyroku, a także protokołu rozprawy wynika, iż wbrew art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie wykonał ww. przepisu w sposób rozszerzający zarzuty i wnioski skargi lecz je zawężający. Wbrew art. 101 § 1 p.p.s.a. treść protokołu z rozprawy oraz wbrew art. 141 § 4 p.p.s.a. treść uzasadnienia wyroku, nie zawiera wniosków, twierdzeń i zarzutów skarżącego zawartych w złożonej skardze i uzupełniających ją pismach procesowych z dn. 12 listopada 2013 r. i 28 lutego 2014 r. oraz odniesienia do złożonych przez niego wniosków dowodowych. Ponadto podkreślono, iż brak ustalenia przez Sąd dnia, od którego zaczął biec termin rozpoznania przez KGP sprawy skarżącego, nie pozwalał na oddalenie skargi nawet w stanie faktycznym oraz prawnym ustalonym przez Sąd. Z ustaleń Sądu nie wynika bowiem, czy organ nie pozostawał w bezczynności od dnia wszczęcia postępowania (tekst jedn.: w okresie od dn. 18 grudnia 2012 r., w którym doręczono KGP wyrok ze stwierdzeniem jego prawomocności) do dnia wejścia do obrotu prawnego postanowienia o jego zawieszeniu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Najdalej idącym zarzutem zgłoszonym w skardze kasacyjnej jest zarzut naruszenia art. 109 p.p.s.a. prowadzący do nieważności postępowania, o jakim mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu nieważność postępowania zachodzi wówczas, gdy strona została pozbawiona możności obrony swych praw. W ocenie skarżącego kasacyjnie do takiej nieważności postępowania doszło na skutek rozpoznania sprawy przez Sąd I instancji pod nieobecność skarżącego, pomimo zgłoszonego przez skarżącego stosownego wniosku wyjaśniającego przeszkodę uniemożliwiającą stawienie się skarżącego w Sądzie i przedstawienie swoich argumentów w sprawie. Podkreślić należy, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie (por. wyroki SN z dnia 10 maja 2000 r., sygn. akt III CKN 416/98; z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt IV CSK 84/10) przyjmuje się, że pozbawienie strony możności obrony swych praw należy oceniać przez pryzmat konkretnych okoliczności sprawy i nie wolno go łączyć tylko i wyłącznie z sytuacją, kiedy strona w ogóle nie brała udziału w postępowaniu. Będą to więc sytuacje, w których z powodu uchybienia przez sąd przepisom postępowania, strona wbrew swojej woli została faktycznie pozbawiona możliwości działania w postępowaniu lub jego istotnej części, jeżeli skutków tego uchybienia nie można było usunąć przed wydaniem orzeczenia w danej instancji i to bez względu na to, czy takie działanie strony mogłoby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że strona prawidłowo powiadomiona o rozprawie musi mieć zapewnioną możliwość wzięcia w niej czynnego udziału. Jednocześnie uwzględnić należy, że z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP wynika nakaz rozpatrywania spraw bez nieuzasadnionej zwłoki. W celu realizacji tej konstytucyjnej zasady art. 7 p.p.s.a. wymaga, by sąd administracyjny podejmował czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążył do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. W rozpoznawanej sprawie skarżący z odpowiednim wyprzedzeniem został zawiadomiony o terminie rozprawy na dzień 18 marca 2014 r. co umożliwiało mu zapewnienie właściwego udziału na rozprawie tego dnia w rozpoznawanej sprawie. Zgodnie z art. 107 ustawy procesowej nieobecność stron na rozprawie jak i ich pełnomocników nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Wnioski strony skarżącej wynikające ze skargi jak i pism procesowych są przedstawiane w trakcie rozprawy stosownie do treści art. 108 ustawy procesowej.

Nie można w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać, iż w tej sprawie miało miejsce nadzwyczajne wydarzenie (inna rozprawa w sądzie powszechnym) skoro za takie wydarzenie należy uznać tylko niedające przewidzieć się zdarzenie sił przyrody lub inne zdarzenie, uniemożliwiające stawienie się na rozprawę (powódź, blokada dróg, zamieć śnieżna itp.). Dlatego też nie było przeszkód do rozpoznania w dniu 18 marca 2014 r. przez Sąd I instancji skargi strony i jej wniosków, bowiem nie zachodziła obligatoryjna przesłanka odroczenia rozprawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a.

Wskazać trzeba, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Ostatnie wymienione w przepisie elementy uzasadnienia wskazują, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia należy rozumieć w ten sposób, że uzasadnienie musi pozwalać na skontrolowanie przez strony i sąd wyższej instancji, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów, tj. winna zostać w nim uwidoczniona operacja logiczna, którą przeprowadził sąd, stosując określone normy prawne w rozstrzyganej sprawie (por. np. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2006 r., I FSK 372/05; T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 302). Motywy wyroku muszą być zatem jasne i przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2006 r., II OSK 632/05).

Nadto należy podkreślić, że sąd administracyjny nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym, zwłaszcza jeżeli są one kwestionowane przez stronę postępowania. Stanowisko sądu co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w przypadku sporu w tym zakresie powinno zawierać odniesienia do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i przez skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie (por. np. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 - ONSAiWSA 2010/3/39; wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., I FSK 1904/07). Z treści uzasadnienia powinno wynikać, iż sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami poczynionymi przez organy i z materiałem dowodowym sprawy (wyrok NSA z dnia 23 września 2010 r., II GSK 812/09).

Nie można też zapominać o tym, że prawidłowo skonstruowane uzasadnienie jest niezbędne dla należytego wywiedzenia zarzutów skargi kasacyjnej - strona, chcąc merytorycznie polemizować ze stanowiskiem sądu, musi poznać dokładnie argumenty przemawiające za rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku (wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., I FSK 1291/10).

Przede wszystkim należy zauważyć, że skarga S.L. dotyczyła bezczynności Komendanta Głównego Policji w przedmiocie niewykonania wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. W przedmiotowej skardze S.L. wniósł m.in. o wymierzenie organowi grzywny.

W tym miejscu wskazać trzeba, iż zgodnie z brzmieniem art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6).

Wymierzenie grzywny w trybie art. 154 § 1 i 6 ww. ustawy może nastąpić w sytuacji niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. W zależności więc od charakteru sprawy, uwzględnienie skargi na niewykonanie wyroku może polegać na zastosowaniu przewidzianego w tych przepisach środka prawnego.

Dla stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości w prowadzonym przez organ administracji publicznej postępowaniu, a tym samym jego zwłoki w zakresie niewydania stosownego aktu lub niepodjęcia oczekiwanej czynności, nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z ich podjęciem, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Istotne bowiem jest, że organ dopuszcza się obstrukcji w rozpatrzeniu wniosku, a jego procedowanie wydłuża czas oczekiwania przez stronę na rozstrzygnięcie. Natomiast okoliczności, które powodują zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę zasadności skargi na niewykonanie wyroku w tym sensie, że sąd administracyjny zobowiązany jest je ocenić przy jednoczesnym stwierdzeniu, czy istniejąca bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa czy też nie.

Pamiętać przede wszystkim należy, iż przepis art. 151 p.p.s.a. (powołany przez Sąd I instancji), łączy sposób rozstrzygnięcia sprawy ze stosowaniem przepisów prawa materialnego lub przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Dlatego dla pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia niezbędne jest odniesienie się także do tych przepisów. Z tej też przyczyny szczególne znaczenie przypisuje się uzasadnieniu wyroku, albowiem stanowi ono odzwierciedlenie przeprowadzenia przez Sąd administracyjny kontroli legalności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał skargę strony za zasadną bądź niezasadną. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał wprawdzie podstawę prawną wyroku (art. 151 p.p.s.a.), lecz nie wyjaśnił w dostateczny i klarowny sposób przyczyn podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne i niejasne, nie daje jasnego obrazu przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny postępowania administracyjnego. Dokonana przez Sąd I instancji ocena postępowania administracyjnego nosi znamiona dowolności i jest niekompletna. W uzasadnieniu Sąd I instancji jedynie ogólnikowo wskazał, iż "w realiach faktycznych niniejszej, na obecnym etapie postępowania, nie sposób przypisać organowi bezczynności. Organ 18 lutego 2013 r. wydał bowiem postanowienie o zawieszeniu postępowania w przedmiocie przyznania nagrody rocznej za 2007 r. i 2008 r. W świetle powyższego uznać należało, iż w chwili obecnej istnieje przeszkoda procesowa, uniemożliwiająca prowadzenie postępowania w sprawie dotyczącej nagrody rocznej skarżącego". Natomiast Sąd I instancji nie wskazał chociażby w jednym miejscu zaskarżonego wyroku na art. 154 p.p.s.a., na którym skarżący oparł swoją skargę domagając się m.in. wymierzenia organowi grzywny. Ponadto, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie rozważył wszystkich aspektów sprawy, w szczególności pominął istotne okoliczności dotyczące ustalenia, czy organ pozostawał w bezczynności po wydaniu wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2011 r. Należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, iż Sąd I instancji nie ustalił w ogóle, od którego momentu zaczął biec termin rozpoznania przez Komendanta Głównego Policji sprawy skarżącego, jak również nie zbadał, czy organ pozostawał w bezczynności od dnia wszczęcia postępowania (tekst jedn.: w okresie od dnia 18 grudnia 2012 r., w którym doręczono organowi wyrok ze stwierdzeniem jego prawomocności), do dnia wejścia do obrotu prawnego postanowienia o jego zawieszeniu. Ponadto zaznaczyć trzeba, iż Sąd I instancji zaniechał rozpoznania przedstawionych w skardze oraz pismach procesowych zarzutów skarżącego.

Z powyższego wywodów wynika, że Sąd I instancji nie ocenił w sposób pełny bezczynności organu, tj. nie wyjaśnił dostatecznie w jaki sposób zdaniem Sądu nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Sąd winien bowiem wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku. Sąd nie wskazał zatem jakie zaistniały w niniejszej sprawie okoliczności, które uniemożliwiały organowi załatwienie sprawy zgodnie z terminami przewidzianymi w przepisach prawa.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki dokona zatem analizy toku czynności podejmowanych przez organ po dniu 18 grudnia 2012 r. i ustali, czy w tej sytuacji można organowi przypisać pozostawanie w bezczynności, ewentualnie, czy prowadzone postępowanie dotknięte było przewlekłością.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.- orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zostało oparte na przepisie art. 203 pkt 2 ww. ustawy.

.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.