Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2112956

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 11 marca 2016 r.
I OSK 1257/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek.

Sędziowie: NSA Małgorzata Borowiec, del. WSA Wojciech Jakimowicz (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 317/13 w sprawie ze skargi K.Ł. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 18 marca 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do 30 czerwca 1994 r. oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt: IV SA/Wr 317/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.Ł. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 18 marca 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r., oddalił skargę.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 18 marca 2013 r. nr (...) Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu, po rozpatrzeniu odwołania K.Ł. od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w (...) z dnia 27 grudnia 2012 r. nr (..]o odmowie wypłaty dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzja Komendanta Miejskiego Policji w (...) została wydana po rozpatrzeniu wniosku skarżącego (emerytowanego funkcjonariusza Policji) z dnia 29 listopada 2012 r. o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że stosownie do art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), roszczenie z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy, uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym płatne są miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca. Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji odmówił skarżącemu wypłaty dodatku służbowego za okres wskazany we wniosku uznając, że wnioskowane roszczenie uległo przedawnieniu.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że organ nie zastosował art. 107 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy oraz pominął wytyczne WSA w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 7 stycznia 2008 r., II SA/Wa 1640/07. Wskazał, że w ww. wyroku Sąd stwierdził, że dalsze postępowanie będzie możliwe po formalnym doręczeniu skarżącemu rozkazu z dnia 17 listopada 1992 r. nr (..]o wstrzymaniu wypłaty dodatku służbowego. Podał, że ww. rozkaz został mu doręczony w 2008 r., zatem, zdaniem skarżącego, dopiero z tym momentem rozpoczął się bieg terminu. Podniósł również, że w sprawie podejmowane były czynności zmierzające do wypłaty dodatku służbowego, o których mowa w art. 107 ust. 3 ustawy, a zatem roszczenie nie uległo przedawnieniu.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu decyzją z dnia 18 marca 2013 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podał, że rozkazem personalnym z dnia 11 września 1992 r. nr (..]Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) skarżący, w trybie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy, został mianowany na niższe stanowisko służbowe - policjanta Grupy Stanowisk Tymczasowych - z zachowaniem stawki uposażenia na poprzednio zajmowanym stanowisku. Następnie rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji w (...) z dnia 17 listopada 1992 r. nr (..]wstrzymano skarżącemu wypłatę dodatku służbowego w kwocie 500.000 zł z dniem 30 listopada 1992 r. Następnie Komendant Wojewódzki Policji w (...) rozkazem personalnym z dnia 18 czerwca 1994 r. nr (..]mianował skarżącego z dniem 1 czerwca 1994 r. na stanowisko asystenta Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KWP w (...) z uposażeniem zasadniczym w kwocie 5.000.000 zł i dodatkiem służbowym w kwocie 400.000 zł. Rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia 20 czerwca 1994 r. nr (..]skarżący został na własną prośbę zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 1994 r.

Organ odwoławczy wskazał, że w dacie zwolnienia skarżący zajmował stanowisko asystenta Wydziału Operacyjno-Rozpoznawczego KWP w (...) z dodatkiem służbowym w kwocie 400.000 zł. Dodał, że skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia odwołania, zatem decyzja stała się ostateczna.

Organ odwoławczy ustalił, że skarżący w dniu 1 lutego 2007 r. wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w (...) z dnia 17 listopada 1992 r. nr (..]w sprawie wstrzymania wypłaty dodatku służbowego z dniem 30 listopada 1992 r. Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu decyzją z dnia 11 kwietnia 2007 r. nr (..]odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu z dnia 17 listopada 1992 r. Następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia 1 sierpnia 2007 r. nr 31 utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Decyzja ta została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 stycznia 2008 r., II SA/Wa 1640/07 uchylił decyzje organów obu instancji i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że rozkaz personalny nr (..]nie został skarżącemu doręczony, zatem błędem organów było wydanie decyzji merytorycznie oceniającej ważność rozkazu.

Organ drugiej instancji podał, że pismem z dnia 2 maja 2008 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 12 maja 2008 r.) skarżącemu został przesłany wyciąg z rozkazu personalnego z dnia 17 listopada 1992 r. nr (...). Po doręczeniu ww. wyciągu, skarżący nie skorzystał ze zwyczajnych środków zaskarżenia ww. rozkazu personalnego.

Organ odwoławczy wskazał, że wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2008 r., II SA/Wa 1640/07, Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu decyzją z dnia 23 kwietnia 2008 r., wydaną na podstawie art. 157 § 3 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w (...) z dnia 17 listopada 1992 r. nr (...). Następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia 27 sierpnia 2008 r. nr 64, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarżący wniósł skargę na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 marca 2009 r., II SA/Wa 1476/08 oddalił skargę skarżącego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu dotyczącego wstrzymania dodatku służbowego.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy uznał, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji w (...) z dnia 27 grudnia 2012 r. nr (..]jest prawidłowa, lecz z innych przyczyn niż podane przez organ pierwszej instancji.

Wskazał, że rozkaz personalny nr (..]o wstrzymaniu wypłaty dodatku służbowego został poddany kontroli sądowoadministracyjnej. Zatem zapadły w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2009 r., II SA/Wa 1476/08 oddalający skargę skarżącego jest prawomocny i korzysta z powagi rzeczy osądzonej wiążąc strony, sąd, który go wydał, jak również inne sądy i organy państwowe. Organ odwoławczy zgodził się jednak z organem pierwszej instancji, że na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy, roszczenie skarżącego o wypłatę dodatku służbowego za okres podany we wniosku, uległo przedawnieniu.

W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skarżący wniósł o jej uchylenie. Podniósł, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania oraz pominął wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2008 r., II SA/Wa 1640/07.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podał, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 18 marca 2013 r. nr (...), którą to decyzją organ ten, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w (...) z dnia 27 grudnia 2012 r. nr (..]o odmowie wypłaty dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 100 ustawy o Policji, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), wydanego na podstawie art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, dodatkiem do uposażenia policjantów jest dodatek służbowy. W myśl ust. 2 tego przepisu, dodatki do uposażenia wymienione w ust. 1 pkt 1-9 są dodatkami o charakterze stałym.

Zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy, uposażenie i inne świadczenia oraz należności pieniężne są płatne bezpośrednio do rąk policjanta, z zastrzeżeniem ust. 5. W myśl ust. 2 ww. przepisu, uposażenie zasadnicze i dodatki do uposażenia o charakterze stałym są płatne miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. Powyższe zastrzeżenia nie mają zastosowania w sprawie.

W myśl natomiast art. 107 ust. 1 ustawy, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

Na podstawie ust. 2 tego przepisu, organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. Zgodnie natomiast z ust. 3 ww. przepisu, bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa: 1) każda czynność przed kierownikiem jednostki organizacyjnej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, właściwym do rozpatrywania roszczeń, podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia; 2) uznanie roszczenia.

Sąd wskazał, że w sprawie bezsporne jest, że rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji w (...) z dnia 17 listopada 1992 r. nr (..]skarżącemu wstrzymano wypłatę dodatku służbowego z dniem 30 listopada 1992 r. Następnie rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia 20 czerwca 1994 r. nr (..]skarżący został na własną prośbę zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 1994 r. Z akt sprawy ponadto wynika, że skarżący w dniu 1 lutego 2007 r. wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w (...) z dnia 17 listopada 1992 r. nr (..]o wstrzymaniu wypłaty dodatku służbowego z dniem 30 listopada 1992 r. Natomiast o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. wystąpił wnioskiem z dnia 29 listopada 2012 r.

Okolicznością istotną w sprawie jest, w jakiej dacie rozpoczął się bieg terminu przedawnienia żądania skarżącego o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. oraz czy żądanie to uległo przedawnieniu.

Zasadnie zdaniem Sądu organy obu instancji wskazały rozpatrując sprawę, że na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, roszczenia z tytułu dodatku służbowego ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Bieg przedawnienia rozpoczyna się więc od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, a dniem tym jest dzień jego płatności. Zgodnie natomiast z art. 105 ust. 2 ustawy o Policji, wnioskowane roszczenie płatne jest miesięcznie z góry w pierwszym dniu roboczym każdego miesiąca.

Dodatek służbowy, jak wynika z powyższych przepisów prawa, jest dodatkiem o charakterze stałym i płatny jest okresowo w określonych z góry odstępach czasu. Zatem prawo do dodatku służbowego staje się wymagalne co miesiąc za każdy miesiąc odrębnie i za każdy miesiąc odrębnie również przedawnia się.

Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że roszczenie o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. stało się wymagalne za każdy miesiąc odrębnie w dniu płatności (wymagalności) owego dodatku. Z powyższego wynika, że roszczenie skarżącego o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. przedawniło się w okresie listopada 1995 r. do 1 czerwca 1997 r. Trafnie w tej sytuacji zdaniem Sądu, organy rozpatrujące sprawę uznały zatem, mając na względzie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, że roszczenie skarżącego o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. uległo przedawnieniu.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie nie doszło do przerwania biegu przedawnienia roszczenia o wypłatę przedmiotowego dodatku służbowego, bowiem skarżący pierwsze czynności zmierzające do wypłaty dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. podjął dopiero w dniu 1 lutego 2007 r., gdy wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z dnia 17 listopada 1992 r. nr (..]wstrzymującego wypłatę przedmiotowego dodatku, a zatem, gdy roszczenie o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. uległo już przedawnieniu. Podnoszone zatem zarówno w odwołaniu, jak i w skardze zarzuty, w tym dotyczące niewłaściwego doręczenia rozkazu personalnego z dnia 17 listopada 1992 r. oraz niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 1640/07, pozostają bez wpływu na bieg przedawnienia wnioskowanego dodatku, a zatem także na wynik niniejszej sprawy. Z żądaniem wypłaty dodatku służbowego za okres od 30 listopada 1992 r. do 30 czerwca 1994 r. skarżący wystąpił dopiero w dniu 29 listopada 2012 r., a zatem gdy roszczenie uległo już przedawnieniu. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący powoływał się na jakiekolwiek okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie w dochodzeniu wnioskowanego roszczenia z ponad dziewięcioletnim opóźnieniem (art. 107 ust. 2 ustawy o Policji).

Wobec powyższego za nieuzasadnione zdaniem Sądu uznać należało zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy administracji przepisów prawa przez wydanie decyzji zaskarżonej treści.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2014 r., sygn. akt: IV SA/Wr 317/13 wywiódł K.Ł. zaskarżając ten wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 54 § 2 w związku z art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie wyroku na podstawie niepełnych akt sprawy.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adwokata G.S. kosztów zastępstwa procesowego skarżącego wg norm przepisanych, oświadczając, że powyższe koszty nie zostały zapłacone w części ani w całości.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydał orzeczenie na podstawie niepełnych akt postępowania administracyjnego, które w sposób niepełny zostały przekazane sądowi administracyjnemu przez organ administracyjny w trybie art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniesiono, że podczas oglądu akt postępowania w siedzibie Sądu administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnikowi okazano akta postępowania sądowoadministracyjnego oraz akta sprawy z postępowania administracyjnego (ok. 41 ponumerowanych kart). Analiza dokumentu znajdującego się na k. 13 akt administracyjnych, tj. pisma przewodniego KWP we Wrocławiu z dnia 12 marca 2013 r. z postępowania odwoławczego pozwala stwierdzić, że organ administracyjny drugiej instancji wydając decyzję merytoryczną oddalającą odwołanie strony korzystał z akt wskazanych szczegółowo w treści ww. pisma w punktach od 1-5 oraz w akapicie tegoż pisma. Akta spraw wymienionych w treści pisma nie zostały dołączone do akt sprawy sądowoadministracyjnej, zaś ze stanowiska organu drugiej instancji wyrażonego w przedmiotowym piśmie wynika, że do rozpatrzenia odwołania wniesionego przez K.Ł. konieczna jest analiza dokumentacji zawartej w zbiorczych aktach administracyjnych strony. Tymczasem akta te nie zostały dołączone do akt postępowania sądowoadministracyjnego, zaś opisana okoliczność nie została dostrzeżona przy wydawaniu orzeczenia przez Sąd administracyjny I instancji, co w ocenie skarżącego narusza art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1)

naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2)

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 54 § 2 w związku z art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie wyroku na podstawie niepełnych akt sprawy.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 54 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z kolei art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia przez sąd poza materiał znajdujący się w tych aktach, a przykładem naruszenia tego przepisu mogłoby być przyjęcie jakiegoś faktu nieznajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy, bądź też dowodu niedopuszczalnego w trybie art. 106 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi psa (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2012 r., I OSK 2398/11, LEX nr 1216553). Zarzut naruszenia art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi byłby zasady, gdyby sąd wojewódzki dokonał wadliwie własnych ustaleń faktycznych, pomijając materiał dowodowy zgromadzony przez orzekające w sprawie organy. Naruszenie tego przepisu może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej jedynie wówczas, gdy skarżący kasacyjnie wykazałby konkretne zdarzenia wynikające z akt sprawy, których sąd pierwszej instancji nie uwzględnił, oraz ich wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z dnia 14 marca 2014 r., II OSK 2546/12, LEX nr 1458791). Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116).

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji jako okoliczności faktyczne istotne dla sprawy i bezsporne uznał wstrzymanie skarżącemu wypłaty dodatku służbowego z dniem 30 listopada 1992 r. na mocy rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w (...) z dnia 17 listopada 1992 r. nr (...), a następnie zwolnienie skarżącego na jego prośbę ze służby w Policji z dniem 30 czerwca 1994 r. - na mocy rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia 20 czerwca 1994 r. nr (...). Sąd przyjął również, że z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 1 lutego 2007 r. wniósł o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji w (...) z dnia 17 listopada 1992 r. nr (..]o wstrzymaniu wypłaty dodatku służbowego z dniem 30 listopada 1992 r., a o wypłatę dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. wystąpił wnioskiem z dnia 29 listopada 2012 r. W odniesieniu do powyższych okoliczności faktycznych Sąd dokonał analizy unormowań ustawy o Policji i stwierdził, że żądanie skarżącego wypłaty dodatku służbowego od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r. uległo przedawnieniu w okresie od listopada 1995 r. do 1 czerwca 1997 r.

Okoliczności powyższe znajdują potwierdzenie w dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w tym w pismach skarżącego, tj. w jego wniosku z dnia 29 listopada 2012 r. i odwołaniu z dnia 15 stycznia 2013 r. Skarżący nie wykazał przy tym, aby brak dokumentacji z lat 2007-2009, o której mowa w piśmie Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP we Wrocławiu z dnia 12 marca 2013 r. miał jakiekolwiek wpływ na wynik sprawy, zwłaszcza w sytuacji, gdy zarówno organ, jak i Sąd pierwszej instancji ustaliły, że przedawnienie żądania skarżącego nastąpiło w 1997 r., a skarżący kasacyjnie nie zakwestionował tego stanowiska, jak i nie wykazał, aby przed upływem terminu przedawnienia podejmował jakiekolwiek działania zmierzające do uzyskania wypłaty dodatku służbowego za okres od dnia 30 listopada 1992 r. do dnia 30 czerwca 1994 r.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, to podlega ona oddaleniu na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się do żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wskazać należy, że przepisy art. 209 i 210 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-261 tej ustawy. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.