Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 705959

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 2 lipca 2010 r.
I OSK 1181/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska.

Sędziowie: NSA Joanna Banasiewicz, del., WSA Marian Wolanin (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "(...)" Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 218/09 w sprawie ze skargi "(...)" Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Delegatura w Koszalinie z dnia (...) października 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - wypisu z ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 218/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę (...) Spółki z o.o. w Ł. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Delegatura w Koszalinie z dnia (...) października 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wydania wypisu z ewidencji gruntów i budynków.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Wnioskiem z dnia 28 sierpnia 2008 r. (...) Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. zwróciła się do Starosty Sławieńskiego o udzielenie informacji czy R. S. jest lub był właścicielem, współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, budynków lub lokali położonych na terenie powiatu sławieńskiego oraz podanie dla tych nieruchomości numerów ksiąg wieczystych bądź numerów zbioru dokumentów. Do wniosku Spółka dołączyła kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w J. G. z dnia (...) maja 2006 r. sygn. akt (...) nadającego klauzulę wykonalności tytułowi egzekucyjnemu nakazowi zapłaty tegoż Sądu z dnia (...) czerwca 1999 r. sygn. akt (...) na rzecz (...) Spółka z o.o. we W. przeciwko R. S.

Postanowieniem z dnia (...) września 2008 r. Starosta Sławieński odmówił Spółce (...) wydania zaświadczenia - wypisu z ewidencji gruntów i budynków wskazując, iż Spółka nie wskazała przepisu prawa materialnego, z którego wynikałoby jej prawo do uzyskania wypisu z ewidencji gruntów i budynków, ponieważ osoba fizyczna lub prawna nie będąca właścicielem nieruchomości, może uzyskać wypis z ewidencji gruntów i budynków tylko wówczas, gdy wykaże istnienie interesu prawnego do uzyskania takiego dokumentu. Fakt toczącego się postępowania egzekucyjnego świadczy o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego. Ponadto, przedmiotem wniosku nie było potwierdzenie informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, ale ustalenie majątku dłużnika, a do tego właściwym organem jest komornik i sąd powszechny.

Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Koszalinie w postanowieniu z dnia (...) października 2008 r. stwierdził, że fakt wystąpienia przeciwko dłużnikowi na drogę sądową, nie oznacza istnienia interesu prawnego w otrzymaniu zaświadczenia dotyczącego nieruchomości mogącej stanowić własność dłużnika. Okoliczność ta świadczy tylko o istnieniu interesu faktycznego po stronie wierzyciela w uzyskaniu danych z ewidencji gruntów i budynków. To, że przeciwko dłużnikowi ma toczyć się lub toczy się egzekucja, choćby bezskuteczna, nie oznacza jeszcze istnienia interesu prawnego uzasadniającego wydanie omawianego zaświadczenia. Żaden bowiem przepis nie zobowiązuje wierzyciela do dostarczenia organom egzekucyjnym zaświadczeń organu administracji publicznej wskazujących składniki majątku dłużnika, wymaga tylko, zgodnie z treścią art. 797 k.p.c., wskazania świadczenia, które ma być spełnione, oraz sposobu egzekucji. Wierzyciel może zlecić komornikowi poszukiwanie poszczególnych składników majątku dłużnika. Skoro więc ustawodawca przewidział możliwość zlecenia poszukiwania poszczególnych składników majątku dłużnika w toku postępowania egzekucyjnego, to znaczy, że po stronie wierzyciela nie ma obowiązku wskazywania konkretnych nieruchomości dłużnika przy składaniu wniosku o wszczęcie egzekucji. Ponadto, organ egzekucyjny może zasięgnąć od organów administracji informacji niezbędnych do prowadzenia egzekucji. Ewentualna nieskuteczność organu egzekucyjnego w tej mierze nie może wywoływać po stronie organów administracji publicznej obowiązku wydania zaświadczenia na rzecz wierzyciela. Istnienie tytułu wykonawczego, którym legitymuje się Spółka (...) w niniejszej sprawie, potwierdza istnienie wobec dłużnika roszczenia o charakterze materialno-prawnym, ale interes prawny po stronie wierzyciela istnieje w odniesieniu do dochodzenia należnego mu świadczenia pieniężnego i wszczynania w tym celu egzekucji komorniczej, w żadnym zaś razie w odniesieniu do uzyskania zaświadczenia organu administracji publicznej o składnikach majątku nieruchomego jego dłużnika. Czym innym jest bowiem postępowanie cywilne o zapłatę świadczenia pieniężnego, a zupełnie czym innym uproszczone postępowanie administracyjne o wydanie zaświadczenia - istnienie interesu prawnego w jednym z nich nie przesądza automatycznie o istnieniu interesu prawnego w drugim.

Oddalając skargę na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Koszalinie z dnia (...) października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 13 maja 2009 r. wskazał, iż niezależnie od sposobu sformułowania wniosku o udostępnienie danych (udzielenie informacji o nieruchomościach), podlegał on rozpoznaniu w formach, uregulowanych przepisami prawa materialnego, w tym wypadku ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz kodeksu postępowania administracyjnego (dotyczącymi trybu wydawania zaświadczeń). Informacje z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet o ile nie przybierają formy odpisu i wyrysu, mogą dotyczyć jedynie konkretnego (zindywidualizowanego) gruntu, budynku, bądź lokalu. Nie są to również informacje o danych osobowych, mimo faktu, że w operacie wskazuje się także właściciela bądź władającego. O ile więc nie chodzi o wydanie wypisu i wyrysu z operatu ewidencyjnego, informacje pochodzące z zasobu geodezyjnego i kartograficznego przybierają formę zaświadczenia w rozumieniu art. 217 k.p.a. Dla osób nie będących właścicielami lub władającymi nieruchomością, uzyskanie zaświadczenia albo wypisu i wyrysuj - w świetle art. 217 § 2 k.p.a. i art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne - jest uzależnione od wykazania własnego, indywidualnego interesu prawnego uzasadniającego ich wydanie. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Treścią interesu prawnego jest generalnie określone prawo podmiotowe, rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można w dany sposób realizować w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego oparcie na konkretnej normie prawa materialnego, którą to normę można wskazać jako jego podstawę i z której dany podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Istotną jest również konstatacja, iż interes prawny nie może być wywodzony tylko z faktu istnienia jakiegoś aktu prawnego, czy jakiejś instytucji prawnej. Ustalenie interesu prawnego sprowadza się do wykazania związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Zawsze powinna to być norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić, której treść można do końca ustalić; zawsze też powinna aktualnie i bezpośrednio dotyczyć sytuacji danego podmiotu. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera bezpośredniego wpływu na sferę sytuacji prawnej danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym przysługującym danemu podmiotowi, a co za tym idzie o statusie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej. Powinna to być nadto norma dająca się indywidualnie określić i wyodrębnić spośród innych norm - norma, której treść można ustalić.

Postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń powinno być prowadzone przy odpowiednim stosowaniu przepisów postępowania administracyjnego, lecz ma ono jedynie charakter zbliżony do administracyjnego z uwagi na fakt uregulowania instytucji wydawania zaświadczeń w k.p.a., jak również ze względu na organy je prowadzące oraz prawne formy działania organów administracji w tym postępowaniu. Nie można jednak, na użytek tego postępowania, dopuścić konstruowania jakiejś odmiennej od przyjętej w doktrynie i orzecznictwie definicji interesu prawnego.

Skarżąca nie wskazała przepisu stanowiącego podstawę jej interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia. Nie można bowiem uznać za przepisy uzasadniające interes prawny strony powołanych przez skarżącą przepisów proceduralnych z kodeksu postępowania cywilnego dotyczących postępowania egzekucyjnego. Intencją skarżącej było poszukiwanie majątku dłużników nadającego się do egzekucji w związku z uzyskanym tytułem wykonawczym, dlatego cel ten nie może być uznany za interes prawny, lecz interes faktyczny wierzyciela. Komornik lub sąd powszechny (jako organ egzekucyjny) są organami uprawnionymi do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jednakże przepis art. 797 k.p.c. nie nakłada na wierzyciela obowiązku przedłożenia dowodów stwierdzających, jaki jest stan majątkowy dłużnika. We wniosku o przeprowadzenie egzekucji wierzyciel ma wskazać świadczenie i sposób egzekucji oraz dołączyć tytuł wykonawczy. Ponadto, wierzyciel może zlecić komornikowi poszukiwanie majątku dłużnika. Postępowanie o wyjawienie majątku dłużnika, regulowane przepisami art. 913 - 9201 k.p.c. jest instytucją przewidzianą dla uzyskania przez wierzyciela informacji o stanie majątkowym dłużnika. Na brak interesu prawnego w uzyskaniu przez skarżącą zaświadczenia wskazuje więc i to, że Spółka może realizować swoje prawa wierzyciela w trybie przewidzianym przez powołane przepisy postępowania cywilnego. Postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia nie narusza art. 20 i art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a tym bardziej przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, które są przepisami technicznymi dla organów geodezyjno-kartograficznych.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 maja 2009 r. wniosła (...) Spółki z o.o. w Ł. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

-

art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, polegające na zastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy wnioskodawca nie żądał wydania wypisu z ewidencji gruntów, oraz art. 24 ust. 2 tejże ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tego przepisu, w sytuacji gdy skarżąca żądała podania jawnych danych z operatu ewidencyjnego,

-

art. 20 ust. 1 i 2 powołanej ustawy polegające na uznaniu, że wniosek o podanie numerów ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów jest wnioskiem o udostępnienie danych o podmiotach ewidencyjnych, a nie danych przedmiotowych,

-

art. 29, art. 30 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezastosowaniu tych przepisów w sytuacji gdy przewidują one tryb wydawania informacji z operatu ewidencyjnego, oraz art. 5 tej ustawy przez niewłaściwe zastosowanie polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie normuje trybu udzielania informacji w innej formie, niż wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego,

-

art. 365 § 1 k.p.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy sąd był związany prawomocnym orzeczeniem sądu cywilnego.

W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

-

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ustalenie, że organ administracji prawidłowo zastosował art. 217 k.p.a. gdy wnioskodawca nie żądał wydania zaświadczenia z operatu ewidencyjnego, oraz prawidłowo ustalił, że wierzyciel nie ma interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a także ustalenie, że organ administracji prawidłowo zastosował art. 28 k.p.a. do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń, podczas gdy nie może on być wprost stosowany do tego postępowania, oraz przyjęcie, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy,

-

art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nierozważenie całości sprawy i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych co do danych objętych wnioskiem skarżącej,

-

art. 141 § 4 powołanej ustawy poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej i jej uzasadnienie,

-

art. 151 powołanej ustawy, poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organy administracji w sposób oczywisty naruszyły przepisy prawa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że skarżąca zwróciła się do Starostwa Powiatowego w Sławnie nie o wydanie wypisu czy wyrysu z ewidencji gruntów lecz o podanie informacji z operatu ewidencyjnego gruntów i budynków. Skarżąca nie żądała podania danych o podmiotach ewidencyjnych, o których mowa w art. 20 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, sama te dane zawarła w swoim wniosku. Wniosek skarżącej obejmował natomiast żądanie podania danych o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, tj. położenia nieruchomości i numerów ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów. Tryb udostępniania danych z operatu ewidencyjnego jest zróżnicowany w zależności od tego, czy wnioskodawca żąda wydania wypisu lub wyrysu z operatu ewidencyjnego, czy też udzielenia informacji w innej formie. Udzielenie informacji w trybie i zakresie przewidzianym w art. 24 ust. 2 ustawy, czyli w innej formie niż wyrys czy wypis z operatu ewidencyjnego, nie może być warunkowane wykazaniem przesłanki interesu prawnego, która jest warunkiem wydania wypisu czy wyrysu. Z art. 20 i art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych wynika, że udzielenie informacji o gruntach, budynkach i lokalach o udostępnienie których zwróciła się skarżąca, mają charakter przedmiotowo-podmiotowy i w zakresie w jakim informacje te dotyczą podmiotów ewidencyjnych zastosowanie znajdzie ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Zgodnie z art. 23 tej ustawy przetwarzanie danych jest dopuszczalne m.in., gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w zdaniu poprzednim ustawa ta uważa w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie, do udzielania informacji z operatu ewidencyjnego nie będzie miał zastosowania art. 5 ustawy o ochronie danych, jako że ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne normuje w sposób szczególny jedynie wydawanie wypisów i wyrysów z operatu ewidencyjnego, a nie udzielanie informacji w innej formie. Skarżąca miała prawo uzyskać na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jawne informacje dotyczące numeru księgi wieczystej lub zbioru dokumentów dla konkretnie określonej we wniosku nieruchomości, ponieważ nie są to dane osobowe. Sąd dokonał samodzielnej, niedozwolonej i błędnej interpretacji wniosku skarżącej nie wyjaśniając dlaczego uznał, że skarżąca żądała wypisu z ewidencji gruntów obejmujących dane osobowe podmiotów ewidencyjnych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano również na argumentację mającą przemawiać za przysługiwaniem skarżącej interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. zawierającego dane dłużnika.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej p.p.s.a., z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a.

Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, we wniosku z dnia 28 sierpnia 2008 r. skarżąca wystąpiła do Starostwa Powiatowego w Sławnie o udzielenie informacji, czy wskazana w tym wniosku osoba jest lub była właścicielem, współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, budynków lub lokali położonych w powiecie sławieńskim. Tak sformułowany wniosek, jakkolwiek nie stanowi żądania wydania wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów i budynków, to jednak wskazuje na oczekiwanie przez skarżącą poszukiwania przez organ ewidencyjny nieruchomości, do których osobie wymienionej we wniosku przysługiwałyby prawa rzeczowe. Wniosek skarżącej w żaden bowiem sposób nie precyzuje nieruchomości lub innych obiektów ewidencji gruntów i budynków, wobec których organ ewidencyjny miałby udzielić informacji w trybie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. 240, poz. 2027, ze zm.) o treści obowiązującej w dniu wydania rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji.

Zgodnie z powołanym art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Udostępnienie tych informacji należy jednak uznać za możliwe jedynie wówczas, gdy wnioskodawca określi, odnośnie których gruntów, budynków lub lokali oczekuje stosownych informacji. Tymczasem, skarżąca domagała się udzielenia informacji z ewidencji gruntów i budynków wskazując jedynie osobę, której potencjalnie mogą przysługiwać prawa rzeczowe do nieokreślonych we wniosku nieruchomości lub innych obiektów ewidencyjnych.

Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji ocenił, iż taki zakres wniosku skarżącej mógł być rozpatrywany jedynie w procedurze wydania wypisu i wyrysu, albo zaświadczenia. Oba jednak z wymienionych dokumentów mogą być wydane - odpowiednio stosownie do art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. - jedynie osobom mającym interes prawny w ich uzyskaniu. Tymczasem, skarżącej nie przysługuje interes prawny w uzyskaniu tego rodzaju dokumentów. Takiego interesu nie tworzy w szczególności toczące się postępowanie egzekucyjne wobec osoby wskazanej we wniosku o udzielenie informacji ewidencyjnej. W tak ukształtowanej bowiem sytuacji faktycznej, Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził przysługiwanie skarżącej jedynie interesu faktycznego w sprawie, skoro uzyskanie informacji oczekiwanych przez skarżącą może nastąpić w trybie wskazanych przez Sąd pierwszej instancji przepisów kodeksu postępowania cywilnego dotyczących procedury egzekucyjnej, w której stosowne czynności podejmuje komornik i niekiedy także sąd powszechny. Odmowa udzielenia informacji ewidencyjnej w formie wyrysu i wypisu oraz zaświadczenia nie pozbawia zatem wierzyciela jakichkolwiek uprawnień w postępowaniu egzekucyjnym, skoro poszukiwanie majątku dłużnika należy do kompetencji komornika.

Zaskarżony wyrok nie narusza więc przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej, skoro wniosek skarżącej zmierzał w istocie do poszukiwania przez organ ewidencyjny, których gruntów, budynków lub lokali osoba wymieniona w tym wniosku jest właścicielem, współwłaścicielem, użytkownikiem wieczystym lub współużytkownikiem wieczystym. Rozpatrzenie takiego wniosku wymagało więc przede wszystkim ustalenia, czy osoba w nim wskazana w ogóle jest właścicielem lub użytkownikiem wieczystym jakiegokolwiek nieruchomości, a to przekracza zakres ustawowych obowiązków organu ewidencyjnego w procedurze udostępniania jawnych danych ewidencyjnych o przedmiotach ewidencji gruntów i budynków, tj. o gruntach, budynkach i lokalach.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył również zarzuconych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, skoro - jak wyżej to wskazano - prawidłowo ocenił ustalony w sprawie stan faktyczny, i w wystarczający sposób wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia. Odmienna ocena tego stanu zaprezentowana w skardze kasacyjnej stanowi jedynie polemikę z oceną Sądu, jednakże w żaden sposób nie podważa argumentacji Sądu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.