I NSP 36/19, Przymus adwokacko-radcowski w przypadku, gdy skarga na przewlekłość postępowania jest rozpoznawana przez Sąd Najwyższy. - Postanowienie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2653402

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2019 r. I NSP 36/19 Przymus adwokacko-radcowski w przypadku, gdy skarga na przewlekłość postępowania jest rozpoznawana przez Sąd Najwyższy.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Marcin Łochowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie ze skargi G. T. i A. T. na przewlekłość postępowania Sądu Najwyższego w sprawie sygn. akt I NSP 95/18 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 26 kwietnia 2019 r. odrzuca skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący G. T., działając w imieniu własnym, jak również A. T., wniósł w dniu 28 marca 2019 r. osobiście skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie sygn. akt I NSP 98/18.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W postępowaniu cywilnym obowiązuje przed Sądem Najwyższym obowiązkowe zastępstwo strony przez adwokata lub radcę prawnego (art. 871 § 1 k.p.c.). Dotyczy to także postępowania ze skargi na przewlekłość postępowania sądowego (art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 75 - dalej, jako:

"u.s.n.p.s.").

Zasada ta, zgodnie z art. 871 § 2 k.p.c., nie ma zastosowania w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.

Przymusowe zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych w postępowaniu przed Sądem Najwyższym ma charakter bezwzględny. Oznacza to, że w postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolność strony do podejmowania przez nią osobiście czynności procesowych jest wyłączona. W konsekwencji czynności podejmowane przez stronę osobiście w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem wypadków wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c., są bezskuteczne. Pismo procesowe złożone przez stronę osobiście podlega zwrotowi (art. 130 § 5 k.p.c.), a środek zaskarżenia - odrzuceniu.

Skarga na przewlekłość postępowania wniesiona przez stronę osobiście, ze względu na art. 871 § 1 k.p.c. oraz brak okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 871 § 2 k.p.c., dotknięta jest brakiem nieusuwalnym. Powoduje to konieczność jej odrzucenia na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. oraz art. 8 ust. 2 u.s.n.p.s. bez wzywania do uzupełnienia tego braku. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.