I K 26/35 - Postanowienie Sądu Najwyższego - OpenLEX

I K 26/35 - Postanowienie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(K) 1935/10/425

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1935 r. I K 26/35

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia dr. Wł. Sokalski. Sędziowie: dr. M. Sokalski (sprawozdawca). T. Krzysztoforski. Prokurator: J. Aker.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie Eugenji Ł. i Zygmunta G., osk. z art. 257 k. k., przedstawionej wskutek kasacji oskarżonej Eugenji Ł. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 października 1934 r. i zażalenia oskarżonego Zygmunta G. na nieprzyjęcie jego kasacji od tegoż wyroku,

na mocy art. 13, 520 i 524 lit. "b" k. p. k. zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie, z dnia 18 października 1934 r. w stosunku do wszystkich oskarżonych za nieważny z mocy prawa uznał.

Uzasadnienie faktyczne

W myśl art. 491 k. p. k. sąd apelacyjny orzeka jednoosobowo pomiędzy innemi także w tym wypadku, gdy sąd okręgowy w składzie jednoosobowym orzekł karę przekraczającą dwa lata pozbawienia wolności "jedynie ze względu na powrót do przestępstwa".

Przez "powrót do przestępstwa" należy rozumieć stan określony w art. 60 § 1 k. k. (por. art. 60 § 2, 84 § 1 k. k.).

W danym wypadku sąd okręgowy nie ustalił warunków, od których w myśl art. 60 § 1 k. k. zależy "powrót do przestępstwa", a tylko wymierzył dwóm oskarżonym karę pozbawienia wolności przekraczającą dwa lata ze względu na ich "uprzednią karalność". Uprzednia karalność nie uzasadnia sama przez się, t. j. bez ustalenia warunków przewidzianych w art. 60 § 1 k. k. powrotu do przestępstwa. W tym stanie rzeczy winien był sąd apelacyjny rozstrzygać sprawę w składzie trzech sędziów (art. 34 u. s. p.).

Sąd Najwyższy wyjaśnił już, iż sąd okręgowy w obsadzie jednostkowej jest sądem niższego rzędu w stosunku do obsady kolegjalnej. (por. Zb. Orz. S. N. Nr. 37/32; orz. z 21 grudnia 1933 r. Nr. 3 K. 622/33 Zb. Orz. S. N. Nr. 538/33). Wobec tego wyrok sądu apelacyjnego orzekającego w danej sprawie jednoosobowo został wydany z obrazą art. 13 i 491 k. p. k.

Jakkolwiek przedstawiony wyżej stan prawny dotyczy tylko oskarżonych G. i G., to jednak ze względu na ścisłą łączność poszczególnych zarzutów dotyczących innych oskarżonych jakoteż z uwagi na art. 29 k. p. k. wyrok zostaje uznany za nieważny w całości, t. j. także w stosunku do oskarżonej E. Ł. i Teresy G. Wobec tego jest rzeczą nieaktualną rozpatrywanie kasacji oskarżonej Ł. oraz zażalenia oskarżonego G. na nieprzyjęcie kasacji.

Na wypadek zatwierdzenia w nowym wyroku orzeczenia sądu pierwszej instancji, co do zastosowania odnośnie do oskarżonego G. środka zabezpieczającego z art. 84 § 1 k. k. ze względu na uznanie go przestępcą zawodowym, należy uczynić zadość przepisowi art. 84 § 1 k. k. i ustalić, iż pozostawanie oskarżonego na wolności grozi niebezpieczeństwem porządkowi prawnemu.

Z tych zasad Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.