I GZ 272/19 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2726351

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2019 r. I GZ 272/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 447/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) grudnia 2018 r., nr (...) w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania z tytułu nienależnie pobranych płatności bezpośrednich postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 447/19, odrzucił skargę M. T., reprezentowanej przez opiekuna prawnego A.T., na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi z (...) grudnia 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu nienależnie pobranych płatności bezpośrednich.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że decyzja została doręczona opiekunowi prawnemu skarżącej 2 stycznia 2019 r. W terminie otwartym za złożenie skargi skarżąca złożył w Sądzie wniosek o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia i przedłożenia w sądzie skargi na ww. decyzję. W następstwie rozpoznania wniosku strony starszy referendarz sądowy postanowieniem z 21 lutego 2019 r. przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym. Adwokat E. M. została powiadomiona o fakcie wyznaczenia jej pełnomocnikiem skarżącej w dniu 12 marca 2019 r., natomiast 10 kwietnia 2019 r. złożyła skargę na przedmiotową decyzję.

Zdaniem WSA, skarga jako wniesiona po terminie wynikającym z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy. Sąd podkreślił, że na bieg terminu do wniesienia skargi nie ma wpływu złożenie wniosku o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez:

1. naruszenie przepisu art. 53 § 1 p.p.s.a. polegające na błędnej interpretacji zakresu terminów do wniesienia skargi przez ustanowionego pełnomocnika z urzędu, w sytuacji gdy 30-dniowy termin biegnie od dnia otrzymania przez pełnomocnika informacji o ustanowieniu pełnomocnikiem z urzędu w sprawie przez właściwy organ samorządu adwokackiego;

2. błędne ustalenie stanu faktycznego i zastosowanie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga została wniesiona po upływie terminu liczonego od dnia doręczenia decyzji, a termin do wniesienia skargi upłynął 1 lutego 2019 r., tj. przed wyznaczeniem pełnomocnika z urzędu.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż to zostało podniesione w zarzutach.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że decyzja Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi z (...) grudnia 2018 r. została doręczna stronie 2 stycznia 2019 r., zatem termin do złożenia skargi w tej sprawie upływał 1 lutego 2019 r.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 21 stycznia 2019 r. skarżąca złożyła do WSA w Łodzi pismo - prośbę o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu celem sporządzenia i przedłożenia w Sądzie skargi na decyzję nr (...) Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi. W piśmie tym podniesiono m.in. że skarżąca jest niepełnosprawna w stopniu znacznym, jest reprezentowana przez matkę - A. T., zaś ww. decyzja jest dla niej krzywdząca. Wskazała, że chce odwołać się od tej decyzji, jednak nie ma stosownej wiedzy prawniczej, dlatego występuje o ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

W ocenie NSA, niejasna treść tego pisma, a także notoryjna wiedza Sądu, że w terminie otwartym do złożenia skargi nie jest de facto możliwe przeprowadzenie postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, wyznaczenie pełnomocnika z urzędu oraz sporządzenie i wniesienie przez niego skargi, powinny skutkować - w świetle art. 46 § 1 i § 2 w zw. z art. 57 § 1 oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. - wezwaniem strony do doprecyzowania, czy pismo z 21 stycznia 2019 r. - oprócz wniosku o przyznanie prawa pomocy - należy traktować również jako skargę na przedmiotową decyzję.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na obecnym etapie postępowania, mając na uwadze zarówno treść pisma z 21 stycznia 2019 r. (w którym skarżąca wskazuje, że decyzja Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Łodzi z (...) grudnia 2018 r. jest dla niej krzywdząca oraz że chce złożyć od niej skargę), jak również fakt, że ustanowiony z urzędu adwokat pismem z 10 kwietnia 2019 r. wniósł o uchylenie tej decyzji oraz postawił zarzuty na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - przyjąć należy, że intencją skarżącej, składającej do Sądu pismo z 21 stycznia 2019 r. było już wtedy zaskarżenie ww. decyzji. Zatem pismo to jest skargą, której braki formalne podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., zaś pismo sporządzone przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika z urzędu (zatytułowane "skarga") jest kolejnym pismem w sprawie.

Odnosząc się natomiast do argumentacji przedstawionej w zażaleniu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W przypadku ustanowienia z urzędu pełnomocnika do wniesienia skargi kasacyjnej - istotnie - termin do dokonania tej czynności procesowej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu do reprezentowania strony. Wynika to z art. 177 § 3 p.p.s.a. i jest konsekwencją objęcia tego środka zaskarżenia przymusem adwokacko-radcowskim. Takiego przepisu ustawa p.p.s.a. nie przewiduje w odniesieniu do skargi. Wobec tego brak jest podstaw do uznania, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi biegnie od dnia wyznaczenia pełnomocnika z urzędu.

Pomimo nietrafnych zarzutów zażalenia, którymi to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany w postępowaniu zażaleniowym, należało w tej sprawie uznać, że Sąd I instancji naruszył przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.