Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721653

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 4 września 2019 r.
I GZ 268/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zajda.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 4 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie II. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2019 r.; sygn. akt III SA/Wr 108/19 w sprawie ze skargi Dolnośląskiej Instytucji Pośredniczącej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia (...) lutego 2019 r.; nr (...) w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 23 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 108/19 w sprawie ze skargi Dolnośląskiej Instytucji Pośredniczącej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z (...) lutego 2019 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z (...) stycznia 2019 r.

O kosztach postępowania Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1303 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), zasądzając je w kwocie 3717 zł. Na powyższą kwotę złożył się: wpis od skargi (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3600 zł obliczone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

W zażaleniu organ zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarte w pkt II wyroku z dnia 23 maja 2019 r. wnosząc o jego uchylenie w części przewyższającej kwotę 597 zł, ewentualnie o jego zmianę i określenie tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 597 zł.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które polegało na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie przepisu art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), poprzez przyjęcie, że stronie skarżącej należy się zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego obliczonych wg stawek obowiązujących w sprawach dotyczących należności pieniężnych, podczas gdy skarżącej należał się zwrot kosztów zastępstwa procesowego wg stawki w tzw. innej sprawie (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia).

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Do wymienionych w powołanym artykule przepisów odrębnych, na podstawie których ustala się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, należy zaliczyć m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia stanowi, że opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:

a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 2,

b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł,

c) w innej sprawie - 480 zł;

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że sprawa ze skargi Dolnośląskiej Instytucji Pośredniczącej, zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2019 r., dotyczyła postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu wydanego w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.

Nie można tracić z pola widzenia, że ustawodawca przewidział dla rozstrzygnięcia w sprawie kosztów egzekucyjnych formę postanowienia, na które służy zażalenie (art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poza. 1015 z późn. zm.; dalej: upea), jednakże na mocy przedmiotowego postanowienia wierzyciela obciążono kwotą 34.807,80 złotych. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (v. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżenia aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. Dokonując kalkulacji stawki wynagrodzenia pełnomocnika zasądzonego w punkcie II ww. wyroku, jako zwrot kosztów zastępstwa procesowego Sąd I instancji prawidłowo zatem przyjął, że skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnych (...), bo o taką w sprawie chodziło. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarga została wniesiona na postanowienie, którym obciążono zobowiązanego kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 34.807,80 zł. Nie ma przy tym znaczenia, że skarga została wniesiona na postanowienie, a nie decyzję administracyjną. Istotne jest bowiem to, że zaskarżonym aktem administracyjnym została ustalona należność pieniężna. W takiej sytuacji nie jest istotna forma rozstrzygnięcia, którą orzeczono o należności pieniężnej.

Podobny pogląd, iż w sprawie skargi na postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych strony skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnej, a nie według stawki "w innej sprawie" wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 914/16 oraz w postanowieniu NSA z 19 lutego 2019 r., sygn. akt I GZ 32/19 (publ. jw.).

W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zażalenie - jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw - podlega oddaleniu.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.