Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1773312

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 16 kwietnia 2015 r.
I GZ 176/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Cezary Pryca.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Rz 690/14 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia (...) czerwca 2014 r. nr (...) w przedmiocie: podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z 10 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. odrzucił skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 8 grudnia 2014 r. wniesioną przez radcę prawnego D. S. w sprawie ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia (...) czerwca 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z (...) grudnia 2014 r. WSA odrzucił skargi skarżącej w przedmiocie podatku akcyzowego, gdyż nie zostały one podpisane przez uprawnionego członka zarządu a występujący jako pełnomocnik spółki radca prawny D. S. - który podpisał te skargi - nie miał pełnomocnictwa i braki te nie zostały uzupełnione w terminie wyznaczonym przez Sąd w trybie art. 31 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.). Ponadto w skargach tych podano, że spółka nie ma aktualnie organu uprawnionego do jej reprezentowania.

Wskazany wyżej radca prawny złożył skargę kasacyjną na powyższe postanowienie o odrzuceniu skargi, wnosząc o jego uchylenie. Z treści skargi w dalszym ciągu wynika, że skarżąca spółka nie ma organu uprawnionego do jej reprezentowania, zaś radca prawny nie przedłożył pełnomocnictwa uprawniającego go do dokonania czynności tj. sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżone postanowienie wymienił jakie wymagania winna spełniać skarga kasacyjna oraz, że musi ona być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego upoważnionego do dokonania danej czynności (art. 175 § 1 p.p.s.a.).

Sporządzone i wniesione skargi zostały złożone przez radcę prawnego D. S., działającego - według jego twierdzeń - jako pełnomocnik spółki skarżącej. Zostały one odrzucone ze względu na niemożność działania tej spółki będącą skutkiem braku organów uprawnionych do jej reprezentowania, czego konsekwencją była niemożność przedstawienia przez wymienionego wyżej radcę prawnego stosownego pełnomocnictwa. Jak wynika z przytoczonej wyżej skargi kasacyjnej, sytuacja ta nie uległa zmianie, czyli nadal spółka L. z siedzibą w R. nie posiada organu uprawnionego do udzielenia pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi. W związku z tym, w ocenie Sądu I instancji, nie zachodzi celowość wzywania autora skargi kasacyjnej o przedłożenie pełnomocnictwa uprawniającego do jej sporządzenia i podpisania, skoro na niemożność uzyskania takiego pełnomocnictwa sam wskazuje.

WSA w związku z przedstawionym stanem faktycznym na podstawie art. 178 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną, bo wniesioną przez radcę prawnego, który nie posiadał właściwego umocowania do dokonia takiej czynności w imieniu spółki.

L. Sp. z o.o. działając przez radcę prawnego D. S. złożyła zażalenie na postanowienie z (...) lutego 2015 r., zarzucając naruszenie:

- art. 31 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż brak zdolności sądowej strony w postaci braku organu uprawnionego do jej reprezentacji jest brakiem możliwym do uzupełnienia przez samą stronę skarżącą lub jej pełnomocnika;

- art. 124 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie I nie zawieszenie postępowania w sytuacji kiedy w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną zachodzą braki umożliwiające jej działanie;

- art. 58 § 1 pkt 5 i § 2 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż istnieją podstawy do odrzucenia skargi;

- art. 178 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż skarga podlega odrzuceniu pomimo, iż nie zaszła przesłanka jej odrzucenia w postaci nieuzupełnienia wezwania;

- art. 222 p.p.s.a. poprzez niewezwanie strony do uzupełnienia braków w zakresie opłaty od skargi i uznanie, iż przedmiotowe zażalenie podlega odrzuceniu;

- art. 160 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie postanowienia w przedmiocie zakreślenia stronie terminu do uzupełnienia braków dotyczących wykazania należytego umocowania pełnomocnika.

Zażaleniem strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Powyższego wymogu nie stosuje się, jeżeli takie zażalenie sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo, jeżeli zażalenie takie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 p.p.s.a.).

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. W myśl zaś art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia, stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej sporządzone przez osobę, która nie jest adwokatem lub radcą prawnym, ani nie należy do kręgu osób wskazanych w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., winno zostać przez wojewódzki sąd administracyjny odrzucone jako niedopuszczalne, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Stosownie do art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo powinno zostać udzielone przez podmiot do tego uprawniony, co musi zostać potwierdzone przez stosowne dokumenty złożone przez stronę.

W niniejszej sprawie skargę sporządził i podpisał radca prawny D. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. wezwał (...) sierpnia 2014 r. D. S. do nadesłania dokumentów spółki w tym m.in. pełnomocnictwa do reprezentowania spółki (od momentu wniesienia skargi tj. od (...) lipca 2014 r.). Sąd wezwaniem wyznaczył siedmiodniowy termin do nadesłania dokumentów pod rygorem odrzucenia skargi.

W odpowiedzi na wezwanie D. S. oświadczył, że z uwagi na rezygnację z funkcji prezesa zarządu Spółki L. przez R. W., nie dysponuje on pełnomocnictwem udzielonym mu po dniu (...) lipca 2014 r. gdyż takiego pełnomocnictwa nie miał kto mu udzielić.

Skargę kasacyjną na postanowienie z (...) grudnia 2014 r. o odrzuceniu skargi wniósł radca prawny D. S., wskazując, że działa w imieniu spółki, jednakże na okoliczność reprezentacji spółki nie przedłożył pełnomocnictwa.

Następnie wskazany wyżej radca prawny złożył zażalenie na postanowienie WSA w R. z dnia (...) lutego 2015 r. odrzucające skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skargi.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w rozpoznawanym zażaleniu wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. pismem z (...) września 2014 r. wezwał spółkę do uzupełnienia braków skargi poprzez uzupełnienie składu (powołanie) organu spółki uprawnionego do jej reprezentowania przez Sądem i podpisanie skarg oraz uprawnionego przedstawiciela (przedstawicieli) spółki lub pełnomocnika ustanowionego przez uprawnionego przedstawiciela (przedstawicieli) spółki z przedłożeniem stosownego pełnomocnictwa z uwzględnieniem daty wniesienia skarg ((...) lipca 2014 r.). Wezwaniem tym Sąd wyznaczył spółce termin dwóch miesięcy - do dokonania czynności od dnia otrzymania niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (art. 31 § 1, § 3) art. 58 § 1 pkt 5, § 2 p.p.s.a.

Wezwanie to radca prawny D. S. otrzymał (...) września 2014 r., natomiast wezwanie dla L. sp. z o.o. po dwukrotnym awizowaniu (...).09.2014 r. i (...).09.2014 r. zwrócono nadawcy jako niepodjęte przez adresata. W związku z tym przesyłkę - wezwanie - należało uznać za doręczoną w dniu (...) września 2014 r.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska wyrażonego w zażaleniu, iż sąd I instancji dokonał dowolnej i subiektywnej oceny faktów i okoliczności. Co zostało wyżej wykazane, spółka oraz radca prawny D. S. po otrzymaniu stosownego wezwania nie podjęli żadnych czynności w celu realizacji zobowiązania. Tym samym nie sposób podzielić argumentacji spółki o rażącym naruszeniu przez sąd uprawnień strony a także i obligatoryjnych w zakresie zastosowania przepisów procedury sądowej.

Wobec powyższego, z uwagi na fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. nie naruszył prawa wydając zaskarżone postanowienie jak również wobec braku podstaw do uchylenia skarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.