I GSK 587/20, Zawieranie umów o dofinansowanie a procedura odwoławcza. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3050033

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2020 r. I GSK 587/20 Zawieranie umów o dofinansowanie a procedura odwoławcza.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Grzelak.

Sędziowie: NSA Hanna Kamińska, del. WSA Piotr Kraczowski (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 90/20 w sprawie ze skargi Fundacji A na rozstrzygnięcie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia (...) lipca 2019 r., nr (...) w przedmiocie negatywnej oceny projektu

1. oddala skargę kasacyjną;

2. zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz Fundacji A 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) wyrokiem z 12 lutego 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 90/20, w wyniku rozpoznania skargi Fundacji A (dalej: Fundacja lub skarżąca) na rozstrzygnięcie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister lub organ) z (...) lipca 2019 r. nr (...) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

Przedstawiając stan sprawy WSA wskazał, że Fundacja złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja i Rozwój, Oś priorytetowa: II. Efektywne polityki publiczne dla rynku pracy, gospodarki i edukacji, Działanie: 2.9 Rozwój ekonomii społecznej (konkurs nr POWR.02.09.00-IP.03-00-007/18), na realizację projektu pt. "Działaj społecznie" - ekonomia społeczna w szkole.

Pismem z 16 kwietnia 2019 r. organ poinformował Fundację, że jej wniosek został oceniony pozytywnie na etapie oceny merytorycznej i skierowany do negocjacji. W związku z tym zaproszono Fundację do negocjacji zapisów wniosku w zakresie wskazanym przez oceniających w wypełnianych przez nich kartach oceny.

Pismem z 4 czerwca 2019 r. organ poinformował Fundację, że jej wniosek został oceniony negatywnie w rozumieniu art. 55 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 z późn. zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa). Choć projekt spełnia wymagania minimalne i uzyskał 83 punkty, to jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektu w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania z uwagi na rekomendowanie do dofinansowania tylko jednego projektu z najwyższą liczbą punktów.

Fundacja złożyła protest, w którym nie zgodziła się z ocenami niektórych kryteriów wyboru projektu.

Organ pismem z (...) lipca 2019 r. poinformował Fundację, że protest nie został uwzględniony. Ponadto wyjaśnił, że zgodnie z założeniami konkursu opisanymi w Regulaminie konkursu nr POWR.02.09.00-IP.03-00-007/18, zaplanowano dofinansowanie jednego projektu zakładającego opracowanie pakietu edukacyjnego w zakresie ekonomii społecznej dla nauczycieli i jego pilotażowe wdrożenie w szkołach ogólnokształcących i zawodowych, przeznaczając na dofinansowanie tego projektu 1.500.000 zł. W dniu 4 czerwca 2019 r. opublikowano listę rankingową, z której wynika, że rekomendację do dofinansowania otrzymał inny najwyżej oceniony projekt (który uzyskał 83,5 pkt) o wartości 1.485.900 zł.

Przy czym odnosząc się do merytorycznych zarzutów protestu organ podwyższył punktację projektu przyznając mu 84 punkty.

Fundacja złożyła skargę do WSA na rozstrzygnięcie z (...) lipca 2019 r.

WSA wyrokiem z 3 września 2019 r. V SA/Wa 1334/19, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Powodem tego było to, organ zdecydował się na podpisanie umowy o dofinansowanie projektu innego wnioskodawcy mimo tego, że projekt Fundacji otrzymał ostatecznie większą liczbę punktów, co stanowiło naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Ministra, NSA wyrokiem z 27 listopada 2019 r. I GSK 1890/19 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA. W uzasadnieniu stwierdził, że dokonana przez WSA ocena działania organu została przeprowadzona w wadliwie ustalonym stanie faktycznym, gdyż sąd przyjął, że pierwszym pismem w sprawie było pismo z 4 czerwca 2019 r., a nie pismo z 16 kwietnia 2019 r. Według NSA dokonanie poprawnej oceny przez WSA legalności poszczególnych działań organu, jak również jej rozstrzygnięcia, wymaga nieodzownie uwzględnienia ich chronologii.

W wyniku ponownego rozpatrzenia skargi WSA zaskarżonym wyrokiem stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

WSA wskazał, że na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), jest związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku NSA z 27 listopada 2019 r. I GSK 1890/19.

Odnosząc się do zarzutów skargi WSA przypomniał, że projekt nie został rekomendowany do dofinansowania. Organ pismem z 16 kwietnia 2019 r. poinformował skarżącą, że jej wniosek został oceniony pozytywnie na etapie oceny merytorycznej i skierowany do negocjacji. Z pisma organu z 4 czerwca 2019 r. wynika zaś, że projekt został oceniony negatywnie w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Wprawdzie spełnił on wymagania minimalne i uzyskał 83 punkty, niemniej kwota przeznaczona na dofinansowanie projektu w tym konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania z uwagi na rekomendowanie do dofinansowania tylko jednego projektu z najwyższą liczbą punktów. Wspomniany art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej stanowi, że negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

WSA wskazał, że również 4 czerwca 2019 r. organ opublikował listę rankingową, z której wynika, że rekomendację do dofinansowania otrzymał inny - najwyżej oceniony projekt o wartości 1.485.900 zł, co oznacza, iż pozostała kwota nie wystarczyłaby na sfinansowanie projektu Fundacji.

Po rozpatrzeniu protestu organ pismem z (...) lipca 2019 r. poinformował, że protest nie został uwzględniony ale ostatecznie uzyskał 84 punkty.

Po tak przeprowadzonym postępowaniu konkursowym organ zdecydował się na podpisanie umowy o dofinansowanie projektu innego wnioskodawcy mimo tego, iż projekt Fundacji otrzymał ostatecznie większą liczbę punktów.

Wobec powyższego WSA stwierdził, że postępowanie naruszało standardy wynikające z przepisów ustawy wdrożeniowej, w tym w szczególności art. 37 ust. 1 tej ustawy, a głównie zasadę przejrzystości i rzetelności. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, pozostając w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, co odnosi się również do należytego umotywowania dokonanej oceny projektu, przyznanej mu liczby punktów. Zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie tego postępowania konkursowego.

W ocenie WSA w sprawie naruszono normatywne zasady wyboru projektów ustanowione w powołanych przepisach, ustawy wdrożeniowej, co powoduje, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Ponieważ jednak w ramach konkursu, w którym aplikowała Fundacja przewidziane było dofinansowanie tylko jednego projektu, a zatem środki na dofinansowanie zostały wyczerpane w części umożliwiającej dofinansowanie także jej projektu, przeto sąd zobligowany był do wydania orzeczenia przewidzianego w art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten stanowi, że w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów (...), Sąd uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skargę kasacyjną od wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 3 § 1 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 66 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej polegające na tym, że WSA w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działań organu błędnie stwierdził, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo, w sytuacji, gdy ocena projektu została przeprowadzona zgodnie ze standardami wytyczonymi przepisami ustawy wdrożeniowej, a tym samym skarga skarżącej powinna zostać oddalona;

2) art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez lakoniczne wskazanie motywów rozstrzygnięcia, pozbawiające stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, a przez to wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a.;

3) art. 61 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 52 ust. 2 i art. 65 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niezastosowanie przez WSA w stanie faktycznym, w którym przepis ten powinien być zastosowany wobec zaistnienia przesłanek do oddalenia skargi.

II. Z ostrożności procesowej, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 52 ust. 2 w zw. z art. 65 ustawy wdrożeniowej poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na bezzasadnym zarzuceniu przez WSA organowi wybranie do dofinansowania projektu innego wnioskodawcy, mimo, iż projekt skarżącej po zakończeniu procedury odwoławczej uzyskał większą liczbę punktów.

Wskazując na powyższe zarzuty, organ wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku, a także rozpoznanie skargi oraz jej oddalenie w całości, gdyby jednak NSA uznał, że nie jest to zasadne, to uchylenie wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a nadto zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy.

Fundacja - reprezentowana przez adwokata - w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Żadna z wymienionych w nim sytuacji nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że zaskarżonym wyrokiem WSA uznał, że podpisanie umowy o dofinansowanie projektu z wnioskodawcą, który uzyskał ostatecznie mniejszą liczbę punktów (83,5) niż projekt Fundacji (84 pkt), narusza prawo i w związku z tym stwierdził - w oparciu o art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej - że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Jednocześnie WSA nie przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia z powodu wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów.

W tym miejscu podkreślić należy, że nie jest w sprawie kwestionowana okoliczność, iż projekt Fundacji był ostatecznie wyżej oceniony niż projekt wnioskodawcy z którym podpisano umowę. Skarżący kasacyjnie organ dowodzi jednak, że takie działanie odpowiadało prawu, ponieważ na etapie oceny merytorycznej oraz po etapie negocjacji to projekt konkurenta miał wyższą punktację niż projekt Fundacji, i dlatego został rekomendowany do dofinansowania. Przy czym skarżący kasacyjnie organ podkreśla, powołując się na art. 65 ustawy wdrożeniowej, że wniesienie i rozpoznawanie środków odwoławczych nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty, w następstwie uzyskania oceny pozytywnej w konkursie zostały zakwalifikowane do dofinansowania.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że spór w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy rozstrzygnięcie konkursu poprzez podpisanie umowy na dofinansowanie z wnioskodawcą, którego projekt nie był najwyżej oceniony, może zostać uznany jako odpowiadający prawu. W ocenie WSA nie, ponieważ narusza to przepisy art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zdaniem natomiast organu tak, ponieważ pozwalała na to sekwencja zdarzeń, a przepisy art. 52 ust. 2 i art. 65 ustawy wdrożeniowej, zobowiązywały organ do niezwłocznego zawarcia umowy o dofinansowanie, a w związku z tym nie doszło w sprawie do naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Odnosząc się do powyższego przypomnieć należy treść spornych przepisów.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej - właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

Poszczególne zasady należy rozumieć w następujący sposób. Przejrzystość - jako zapewnienie dostępu do informacji związanych z przebiegiem wyboru projektów. Rzetelność - jako obowiązek zgodnej z ustanowionymi regułami oceny każdego projektu. Bezstronność - jako zakaz indywidualnych preferencji w ramach grup czy typów wnioskodawców dopuszczonych do ubiegania się o dofinansowanie. Z kolei równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania powinien być rozumiany jako obowiązek udostępnienia co najmniej na stronie internetowej właściwej instytucji informacji dotyczących procedury wyboru projektów oraz niezbędnych do przedłożenia wniosku o dofinansowanie. Takie też prawidłowe rozumienie tego przepisu zaprezentował WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

W myśl art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej - umowa o dofinansowanie projektu może zostać zawarta, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria wyboru projektów, na podstawie których został wybrany do dofinansowania, oraz zostały dokonane czynności i zostały złożone dokumenty wskazane w regulaminie konkursu albo w wezwaniu, o których mowa odpowiednio w art. 41 ust. 2 pkt 6a albo w art. 48 ust. 4a pkt 3.

Z powyższego przepisu wynika uprawnienie do zawarcia umowy przez organ z wnioskodawcą, którego projekt spełnia kryteria i kiedy zostały przedłożone wymagane konkursem dokumenty.

Z kolei art. 65 ustawy wdrożeniowej stanowi, że procedura odwoławcza, o której mowa w art. 53-64, nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania.

Skarżący kasacyjnie organ interpretuje ten przepis jako niezwłoczny nakaz zawarcia umowy o dofinansowanie z tym wnioskodawcą, którego projekt po zakończeniu wszystkich etapów oceny uzyskał najwyższą liczbą punktów, bez oglądania się na procedurę odwoławczą.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że o ile przepis ten daje uprawnienie organowi do zawarcia umowy z wnioskodawcą, którego projekt uzyskał najwyższą ocenę, bez czekania na rozstrzygnięcie procedury odwoławczej, co znajduje uzasadnienie w zasadzie efektywności i szybkości wdrażania środków pomocowych. To jednak przepis ten - po pierwsze - wcale nie nakazuje niezwłocznego podpisania umowy. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w piśmiennictwie, że przepis ten wskazuje jedynie na to, że trwanie tej procedury "nie wstrzymuje" procesu zawierania umów o dofinansowanie. Nie odnosi się więc do samych materialnoprawnych przesłanek procesu zawierania tych umów (trybu i sposobu). Jego funkcją jest jedynie ustalenie, że właściwa instytucja, pomimo toczących się postępowań odwoławczych, może kontynuować czynności niezbędne do zawarcia umów z wnioskodawcami, których projekty zostały pozytywnie ocenione (p. R. Poździk (red.) Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Wydawnictwo Sejmowe, 2016. LEX). Przy czym zauważyć należy, że termin rozpoznania protestu jest krótki (zgodnie z Regulaminem konkursu - 21 dni od dnia jego otrzymania), a więc odczekanie do upływu tego terminu - w przypadkach niejednoznacznych dotyczących minimalnych różnic punktowych - wydaje się zasadne i racjonalne.

Po drugie - przepis art. 65 ustawy wdrożeniowej - nie powinien być wykorzystywany jako usprawiedliwienie czy sanowanie nieprawidłowo dokonanej oceny projektu i podpisania umowy, gdy w wyniku procedury odwoławczej okazuje się, że to inny projekt został wyżej oceniony. Trafnie w odpowiedzi na skargę kasacyjna pełnomocnik Fundacji wskazuje, że organ, który decyduje się na zawarcie umowy przed zakończeniem procedury, czyni to na zasadzie ryzyka, że inny projekt uzyska większą ilość punktów. W konsekwencji czego naraża się na stwierdzenie przez sąd niezgodności z prawem takiego działania.

Powyższe stanowisko potwierdza stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 23 kwietnia 2019 r. I GSK 378/19 (dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano (odnosząc się do twierdzenia, że procedura odwoławcza nie wstrzymuje zawierania umów), że " (...) nie należy akceptować stanu, gdzie projekt, którego ocena została skorygowana w postępowaniu odwoławczym poprzez dodanie dodatkowych 6 punktów kwalifikujących projekt do dofinansowania, przewyższająca ocenę innych projektów już w tym konkursie dofinansowanych, nie może uzyskać dofinansowania, z uwagi na to, ze organ według swojego uznania rozdysponował już pozostałe środki przeznaczone na to działanie. Postępowanie organu w zaistniałych w sprawie okolicznościach nie było sprawiedliwe i naruszało zasadę równości. Dlatego też usprawiedliwione było twierdzenie WSA, że treść art. 65 nie zwalnia organu od takiego ukształtowania i przestrzegania procedur konkursowych, by udowodnienie swoich racji w zakresie wadliwej oceny projektu, pozwalało na realne uzyskanie dofinansowania. Takie prawidłowe ukształtowanie procedur konkursowych uwzględniające interes podmiotu, który uruchomił procedurę odwoławczą, umożliwiające wykazanie racji strony postępowania i uzyskanie na drodze administracyjnoprawnej dofinansowania, będzie zgodne z zasadą równości, sprawiedliwości oraz zasadą zaufania do organów państwa".

Resumując powyższe WSA nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia, w sytuacji, gdy projekt Fundacji uzyskał ostatecznie najwyższa ocenę punktową w konkursie i nie otrzymał dofinansowania. Rozstrzygnięcie oddalające skargę stanowiłoby sanowanie błędnego działania organu przy ocenie projektu Fundacji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem - że wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie organu - w sprawie istniały podstawy do zastosowania przez WSA przepisu art. 62 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, w myśl którego - w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej zostanie wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, a w przypadku gdy w działaniu występują poddziałania - w ramach poddziałania: sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. Tym samym WSA nie mógł oddalić skargi na podstawie wskazywanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.

Z uwagi na powyższe rozważania drugorzędne znaczenie miały pozostałe kwestie podnoszone przez skarżący kasacyjnie organ. Dlatego należało przyjąć, że pewne niedostatki uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie miały wpływu na wynik sprawy. Przedstawiony stan faktyczny i prawny w zaskarżonym wyroku pozwolił bowiem na przeprowadzenie kontroli instancyjnej, co czyniło zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. nieskutecznym.

Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, WSA przyjął prawidłowo, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia była zgodna z przepisem art. 3 § 1 i 3 p.p.s.a.

Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2018 r. poz. 1800 z późn. zm.), zasądzając od wnoszącego skargę kasacyjną organu na rzecz Fundacji 240 zł (480 zł x 50%) za sporządzenie i wniesienie w terminie, o którym mowa w art. 179 p.p.s.a., odpowiedzi na skargę kasacyjną przez adwokata, który prowadził sprawę od pierwszej instancji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.