Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 705953

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 12 lipca 2010 r.
I GSK 556/09

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Korycińska.

Sędziowie NSA: Krystyna Anna Stec Józef Waksmundzki (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 20 maja 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 40/09 w sprawie ze skargi E. P. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) listopada 2008 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług

1.

oddala skargę kasacyjną;

2.

zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz E. P. Spółki z o.o. w K. kwotę 900 zł (dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem z dnia 20 maja 2009, sygn. akt VIII SA/Wa 40/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) listopada 2008 r., nr (...) w przedmiocie określenia należności celnych oraz zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług - uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Relacjonując przebieg postępowania podatkowego Sąd I instancji podał, że skarżąca, w dniu (...) czerwca 2008 r. na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr (...), zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar określony, jako mechanizmy dźwigniowe do segregatorów - 184.000 szt. (poz. 1 SAD), deklarując kod TARIC 8305 10 00 50 ze stawką celną w wysokości 2,7%, stawką cła antydumpingowego w wysokości 27,1% i stawką podatku VAT w wysokości 22% oraz elementy mechanizmów dźwigniowych (przyciski) - 184.000 szt. (poz. 2 SAD), deklarując kod TARIC 8305 10 00 99 ze stawką celną w wysokości 2,7% i stawką podatku VAT w wysokości 22%.

Naczelnik Urzędu Celnego w R., decyzją z dnia (...) lipca 2008 r. ustalił klasyfikację taryfową dla części składowych mechanizmów dźwigniowych do segregatorów oraz określił kwoty długu celnego, cła antydumpingowego i podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu organ stwierdził, że importer zadeklarował nieprawidłowy kod TARIC dla przycisków z poz. 2 SAD, co miało wpływ na określenie kwoty wynikającej z długu celnego oraz pozostałych należności celnopodatkowych.

Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji podzielając jego argumentację. Organ przyjął, że zgodnie z uwagą 1 do działu 83 Taryfy celnej, części z metali nieszlachetnych należy klasyfikować wraz z ich artykułami macierzystymi i wskazał jednocześnie, że przycisk jest elementem składowym zamknięcia dźwigniowego, tj. tworzy z nim wyrób kompletny.

Powołując się na regułę 2 (a) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej: ORINS) oraz uwagę wyjaśniającą (V) do reguły 2 (a), zawartą w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, poz. 880, dalej: Noty wyjaśniające), stwierdził, że aby uznać sprowadzone części za wyrób kompletny w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym i wymierzyć należności celne, jak za wyrób gotowy, należy wykazać, że istnieje możliwość zmontowania z tych części wyrobu posiadającego zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego.

Organ zauważył, że rodzaj i ilość towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu, tj. mechanizmów dźwigniowych (184.000 szt.), składających się z dwóch zaokrąglonych elementów metalowych przymocowanych do podstawy z jedną dźwignią otwierającą oraz przycisków (184.000 szt.), jednoznacznie wskazuje, iż jednoczesne sprowadzenie mechanizmów i przycisków z założenia dotyczy importu towarów w stanie niezmontowanym. Potwierdzeniem faktu sprowadzenia takich właśnie wyrobów jest możliwość skompletowania zamknięć dźwigniowych, stworzenia zestawów w ilości 184.000 szt., przez wykonanie prostej operacji założenia przycisku na mechanizm dźwigniowy. W konsekwencji Dyrektor Izby Celnej przyjął, że organ I instancji, stosownie do reguły 2 (a) ORINS, zasadnie uznał, iż mechanizmy dźwigniowe oraz przyciski w takiej samej ilości są wyrobami kompletnymi w stanie niezmontowanym, które winny być klasyfikowane do kodu TARIC 8305 10 00 50.

Organ wskazał także, iż zgodnie z oświadczeniem na fakturze dołączonej do zgłoszenia celnego, producentem importowanych towarów była firma D. N. L. S. M. Co. Ltd. Zatem, w świetle przedłożonych dokumentów oraz zapisów Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1136/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE Nr L 205 z dnia 27 lipca 2006 r., s. 1, dalej jako: Rozporządzenie Nr 1136/2006, a także Rozporządzenie nakładające ostateczne cło antydumpingowe), wyodrębniających kod TARIC 8305 10 00 50 z kodu CN 8305 10 00, obciążonego stawkami cła antydumpingowego, organ I instancji zasadnie uznał, że skoro dla importowanych mechanizmów dźwigniowych i przycisków stanowiących "zestawy" prawidłowa jest klasyfikacja do kodu TARIC 8305 10 00 50, to towary te winny być objęte cłem antydumpingowym w wysokości wynoszącej 27, 1% od ich wartości celnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE Nr L 256 z dnia 7 września 1987 r., s. 1, dalej jako: Rozporządzenie Nr 2658/1987) poprzez niewłaściwe zastosowanie reguły 2 (a) ORINS oraz w konsekwencji poprzez dokonanie wadliwej klasyfikacji towaru z poz. 2 SAD do kodu TARIC 8305 10 00 50. Błędy popełnione przy klasyfikacji spornego towaru w efekcie spowodowały także naruszenie przez organ odwoławczy art. 1 i art. 2 rozdz. 8 Rozporządzenia Nr 1136/2006, poprzez niewłaściwe zastosowanie i nałożenie cła antydumpingowego na towar nieobjęty cłem antydumpingowym.

Sąd nie podzielił klasyfikacji taryfowej przedstawionej przez organy, stwierdzając, iż zgadza się ze skarżącą, co do tego, że przedmiotem importu nie był produkt kompletny w stanie rozmontowanym. Zdaniem Sądu, mechanizmy dźwigniowe oraz przyciski są to elementy od siebie niezależne, stanowiące odrębny materiał do produkcji segregatorów. Mechanizmy dźwigniowe (zgłoszone w poz. 1 SAD) stanowią same w sobie element kompletny. Importer zadeklarował mechanizmy dźwigniowe w stanie zawierającym do użycia, działania tego produktu (w segregatorze) wszelkie konieczne elementy. Z budowy oraz przeznaczenia - tj. funkcji, jaką wykonuje to urządzenie, nie wynika natomiast, że bez przycisku (dociskacza), nie może ono działać (jest niezdatne do użytku). Przycisk natomiast stanowi urządzenie opcjonalne w mechanizmie dźwigniowym, a to oznacza, że może, ale nie musi przy takim mechanizmie dźwigniowym występować. Przyciski (dociskacze) występują w obrocie gospodarczym również oddzielnie. Stanowią odrębny surowiec do produkcji segregatorów i pełnią odrębną od mechanizmu dźwigniowego funkcję.

Mając na względzie powyższe ustalenia dotyczące stanu towaru Sąd uznał, iż organy orzekające błędnie w niniejszej sprawie zastosowały regułę 2 (a) ORINS do klasyfikacji przycisków. Sprowadzone przez skarżącą (w poz. 1) mechanizmy dźwigniowe stanowiły wyrób kompletny i odpowiadający opisowi z pozycji TARIC 8305. Mechanizmy te zostały zaklasyfikowane przez skarżącą do kodu TARIC 8305 10 00 50, zgodnie z regułą 1 i 6 ORINS. Klasyfikacja ta nie była kwestionowana przez organy celne, a wobec brzmienia opisu do tego kodu Sąd pierwszej instancji uznał ją za bezsporną i niewymagającą sięgania do reguły 2 (a).

Powyższej oceny Sądu nie zmienia fakt posłużenia się przez Dyrektora Izby Celnej w zaskarżonej decyzji pojęciem "zestawu", złożonego z mechanizmu dźwigniowego oraz przycisku. Reguła 2 (a) ORINS odnosi się do wyrobu kompletnego w stanie niezmontowanym, czy rozmontowanym, nie dotyczy natomiast zestawu, a więc produktu składającego się z dwóch lub więcej elementów gotowych. Sąd zauważył również, iż kod TARIC 8305 10 00 50 właściwy jest dla mechanizmu dźwigniowego, a nie zamknięcia dźwigniowego składającego się w standardzie z dwóch części.

Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do posiłkowania się przy klasyfikacji mechanizmów dźwigniowych oraz przycisków regułą 2 (a) ORINS, gdy towary te sprowadzone są na podstawie jednego zgłoszenia celnego i w ilościach tworzących zestaw. Sąd podniósł, iż Taryfa celna oraz Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) nie uzależniają klasyfikacji od sposobu sprowadzenia określonego towaru.

Konkludując, Sąd I instancji uznał, że organy celne poprzez błędne zastosowanie reguł ORINS dokonały nieprawidłowej klasyfikacji taryfowej przycisków do kodu właściwego dla mechanizmów dźwigniowych. To zaś skutkowało błędnym zastosowaniem w stosunku do tego towaru cła antydumpingowego wynoszącego (z uwagi na producenta) 27,1%. Cło antydumpingowe, wprowadzone Rozporządzeniem Nr 1136/2006 przewidziano, bowiem tylko w stosunku do mechanizmów dźwigniowych, przeznaczonych do archiwizowania arkuszy papieru i innych dokumentów w segregatorach i skoroszytach, objętych kodem TARIC 8305 10 00 50, pochodzących z Chin, a wobec tego tylko na ten towar ww. cło mogło być nałożone. Z opisu tego produktu zawartego w ww. Rozporządzeniu nie wynika, aby cło antydumpingowe zostało nałożone również na przyciski występujące opcjonalnie przy mechanizmach dźwigniowych (czy inne elementy okuć do skoroszytów lub segregatorów). Przepisy omawianego Rozporządzenia dotyczą ściśle mechanizmu dźwigniowego określonego poprzez opis tego urządzenia (odpowiadający opisowi znajdującemu się w Taryfie celnej) oraz poprzez wskazanie kodu TARIC, i nie mogą być, w ocenie Sądu, stosowane rozszerzająco.

Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., ewentualnie jego uchylenia w całości i oddalenia skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

-

prawa materialnego, tj.:

1. Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE Nr L 301 z 31 października 2006 r., s. 1, dalej jako: Rozporządzenie Nr 1549/2006) poprzez błędne niezastosowanie Reguły 2 (a) ORINS i wskazanie reguły 1 ORINS, jako prawidłowej do zaklasyfikowania spornych przycisków;

2.

art. 1 i 2 rozdz. 8 Rozporządzenia Nr 1136/2006 poprzez błędne niezastosowanie i uznanie, że przyciski nie podlegają cłu antydumpingowemu.

-

przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1.

art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oraz 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprzeprowadzenie kontroli postępowania organu celnego pod względem zgodności z prawem oraz mylne przyjęcie przez Sąd stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym wskutek niedokonania oceny ustaleń poczynionych przez organ celny, co do stanu spornego towaru oraz nieuwzględnienia przez Sąd przy rozpoznawaniu sprawy, zgromadzonego w aktach sprawy, materiału dowodowego, co skutkowało błędnym zastosowaniem przez Sąd prawa materialnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że mechanizmy dźwigniowe oraz przyciski pełnią różne funkcje w zamknięciu dźwigniowym i dopiero w przypadku łącznego ich zastosowania indywidualna funkcja przycisku (dociskanie papieru), może być wykorzystana. Natomiast w przypadku, gdy przyciski występują samodzielnie, nie mogą spełniać swojego zadania, wobec czego nie są rozpoznawalne jako urządzenia o określonej funkcji. Nadto występowanie w obrocie samych przycisków umożliwia konsumentom ich nabycie w przypadku zepsucia, co jednocześnie wskazuje na potrzebę korzystania z towarów z kompletnymi zamknięciami. Zatem, zdaniem organu, stanowisko Sądu wyrażone w zaskarżonym wyroku nie znajduje uzasadnienia w zasadach klasyfikacji taryfowej importowanych towarów określonych w Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). Dyrektor Izby Celnej wskazał, że jego zdaniem zgłoszenie do odprawy celnej przycisków w takiej samej ilości jak mechanizmów dźwigniowych daje podstawę do zastosowania wobec przycisków reguły 2 (a) ORINS i zastosowania kodu TARIC 8305 10 00 50. Natomiast, gdy przyciski zostaną zgłoszone samodzielnie lub wystąpią w ilości przewyższającej liczbę zaimportowanych mechanizmów dźwigniowych, z uwagi inną charakterystykę oraz brak możliwości pełnienia funkcji, o których mowa w brzmieniu innych kodów, podpozycji 8305 10, będą objęte kodem TARIC 8305 10 00 90 - pozostałe. W świetle powyższego, wątpliwości budzi stanowisko Sądu zaprezentowane w wyroku, wskazujące na regułę 1 ORINS, jako prawidłową do stosowania w przypadku klasyfikacji wobec wszystkich przycisków objętych zgłoszeniem celnym.

Odnośnie nałożenia cła antydumpingowego wskazał, że może ono zostać nałożone na każdy produkt dumpingowy, którego wprowadzenie do wolnego obrotu we Wspólnocie powoduje "szkodę" oznaczającą znaczną szkodę dla przemysłu wspólnotowego, zagrożenie znaczną szkodą dla przemysłu wspólnotowego lub znaczne opóźnienie powstania takiego przemysłu (art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. WE Nr L 56 z dnia 6 marca 1996 r., s. 1, dalej jako: Rozporządzenie Nr 384/1996). Zatem, zasadność zastosowania reguły 2 (a) ORINS do zaklasyfikowania przycisków sprowadzanych łącznie z mechanizmami dźwigniowymi pozostaje w związku z prawidłowością nałożenia na te towary ostatecznego cła antydumpingowego. Skoro Rada (WE) uznała, iż przywóz mechanizmów dźwigniowych z Chin, objętych kodem TARIC 8305 10 00 50 może powodować szkodę dla przemysłu wspólnotowego i na towary te nałożyła cło antydumpingowe, to tym bardziej import wyrobów gotowych - zamknięć dźwigniowych (mechanizmów dźwigniowych i przycisków, nawet niezmontowanych) może przyczynić się do powstania takiej szkody. Zadeklarowanie przez Spółkę w zgłoszeniach celnych innej klasyfikacji wobec przycisków (kod TARIC 8305 10 00 90) stanowiło zatem obejście przepisów powyższego Rozporządzenia i cel, dla którego cło zostało nałożone, nie został osiągnięty.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. Polska Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Kontroli instancyjnej, sprawowanej w jej granicach, poddany został wyrok Sądu I instancji uwzględniający skargę na decyzję organu celnego z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. p.p.s.a. Przepis ten stanowi podstawę do uchylenia decyzji w całości lub części, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że kontrolowana decyzja została wydania z naruszeniem Rozporządzenia Nr 2658/87 poprzez niewłaściwe zastosowanie reguły 2 (a) ORINS oraz przepisów art. 1 i 2 Rozporządzenia Nr 1136/2006, również poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Z treści uzasadnienia wyroku i powołanej podstawy prawnej uwzględnienia skargi wynika, że Sąd nie stwierdził innych naruszeń prawa, a niezbędne elementy stanu faktycznego były wystarczające do oceny dokonania jego subsumpcji. W wyniku tej oceny Sąd I instancji uznał, że doszło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, czyli tzw. błąd, subsumpcji, to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Aby zatem ustalić istnienie błędu subsumpcji, należy najpierw dokonać oceny poprawności ustaleń faktycznych, gdyż ta ocena poprzedza kontrolę zastosowania norm prawa materialnego i tylko wówczas, gdy ustalenia stanu faktycznego są wystarczające dla określenia jego konsekwencji materialnoprawnych, można go odnieść do hipotezy określonej normy prawa materialnego.

Przedstawiona kolejność procesu kontroli decyzji administracyjnej nie zawsze znajduje swój wyraz w uzasadnieniu orzeczenia sądu. Z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Zgodnie z powołanym przepisem w sytuacji, gdy sąd uchyla kontrolowaną decyzją z powodów wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., jego obowiązkiem jest wyjaśnienie w uzasadnieniu orzeczenia przyczyn, dla których uznał, że doszło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Jednocześnie takie wyjaśnienie i powołana podstawa prawna uwzględnienia skargi oznacza, że ustalenia faktyczne pozwalały na odniesienie ich do zastosowanych w sprawie norm materialnoprawnych.

Te uwagi zostały wywołane zarzutem skargi kasacyjnej postawionym w obrębie podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzucając naruszenie zarówno art. 3 § 1 p.p.s.a., jak i art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący organ podniósł, iż Sąd I instancji nie dokonał kontroli działalności organu celnego "pod względem zachowania zasad postępowania podatkowego, w tym zasad postępowania dowodowego", jak również nie wskazał, "dlaczego i które ustalenia organu celnego nie zostały przez niego przyjęte".

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw do uznania tego zarzutu zasadnym. W świetle dotychczasowych rozważań, nie można bowiem zarzucić Sądowi I instancji, iż nie skontrolował legalności zaskarżonej decyzji. Nie jest natomiast wadą sporządzenia uzasadnienia, która może być skutecznie podniesiona w oparciu o podstawę, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaniechanie podania przyczyn, dla których Sąd I instancji wykluczył istnienie innych podstaw do uwzględnienia skargi, w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną nie podnosi zarzutu, iż istniały inne, poza art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., podstawy do uchylenia kontrolowanej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa nadto, że wszelkie niezbędne elementy stanu faktycznego w tej sprawie nie są sporne. Nie budzi bowiem wątpliwości to, że przedmiotem importu były mechanizmy dźwigniowe do segregatorów, jak i towar określony w zgłoszeniu, jako elementy mechanizmów dźwigniowych (przyciski). Niesporna jest klasyfikacja mechanizmów dźwigniowych do segregatorów. Nadto, w tych zgłoszeniach, gdzie ilość elementów mechanizmów dźwigniowych (przycisków) jest wyższa od ilości sztuk mechanizmów dźwigniowych, nie istniała wątpliwość co do klasyfikacji przycisków, w ilości przewyższającej ilość mechanizmów dźwigniowych, zgodnej z regułą 1 ORINS.

Różnica pomiędzy stanowiskiem Sądu I instancji, a poglądem prezentowanym przez organ zarówno w decyzji jak i w skardze kasacyjnej, sprowadza się do zastosowania, przy kwalifikacji przycisków zgłoszonych w ilości sztuk odpowiadającej ilości zgłoszonych mechanizmów dźwigniowych do segregatorów, reguły 2 (a) ORINS. Odnosi się więc do kwestii stosowania prawa materialnego (reguł ORINS). Oczywiście dla rozstrzygnięcia tej kwestii ma znaczenie stan towaru, ale w ujęciu materialnoprawnym odnoszącym się do pojęć, którymi posłużono się w regule 2 (a) ORINS. W tym też znaczeniu należy traktować stwierdzenie Sądu I instancji, że "organy celne błędnie ustaliły stan importowanego przez skarżącą towaru". Tymczasem skarżący organ zakłada, że zacytowane twierdzenie dotyczy błędnego ustalenia stanu faktycznego i opierając się na takim założeniu wytyka Sądowi I instancji zaniechanie wskazania, które z ustaleń organu celnego nie zostały przyjęte. To założenie jest błędne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji podał powody, dla których uznał, że kontrolowana decyzja narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Analiza poprawności poglądu Sądu I instancji w tym zakresie jest przedmiotem zarzutów skargi kasacyjnej postawionych w obrębie podstawy kasacyjnej, o której stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

W pierwszym zarzucie postawionym w obrębie tej podstawy kasacyjnej strona skarżąca zarzuca Sądowi I instancji naruszenie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej poprzez błędne zastosowanie reguły 1 i niezastosowanie reguły 2 (a). Uzasadniając tak zredagowany zarzut skarżący organ trafnie zauważa, że zgodnie z regułą 1 ORINS opis pozycji, jak również uwagi do sekcji działów, mają pierwszeństwo w stosunku do ogólnych reguł interpretacyjnych o numerach 2-6 i dopiero niespełnienie przez towar kryteriów określonych w danej regule uzasadnia przejście do kolejnej. Następnie stwierdza, że skoro przyciski zgłoszone do odprawy w takiej samej ilości co mechanizmy dźwigniowe tworzą produkt kompletny, to taryfikacja z zastosowaniem reguły 1 ORINS nie jest możliwa i zachodzą przesłanki do zastosowania reguły 2 (a) ORINS.

Reguła ta stanowi, że wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły) znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.

Dla jej zastosowania w realiach tej sprawy koniecznym byłoby wykazanie, że mechanizmy dźwigniowe objęte zgłoszeniem celnym stanowiły wyrób niekompletny lub niegotowy, albo, że będąc wyrobem kompletnym lub gotowym, znajdowały się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym. Z konsekwentnego stanowiska skarżącego organu, prezentowanego zarówno w decyzji, jak i w skardze kasacyjnej wynika, iż w jego ocenie wyrobem kompletnym jest zestaw składający się z mechanizmu dźwigniowego i przycisku. Stawiając taką tezę, strona skarżąca nie wskazuje jednak żadnych argumentów, które świadczyłyby o tym, że mechanizmy dźwigniowe stanowią wyrób niekompletny lub niegotowy, czy też zostały zgłoszone w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.

Dla potrzeb tego postępowania, a ściśle rzecz ujmując, dla konsekwencji prawnych zastosowania reguły 2 (a) ORINS organ przyjmuje, że pod pojęciem wyrobu znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym mieści się pojęcie zestawu wyrobów, które po złożeniu stanowią jedną funkcjonalnie użytkową całość. Słusznie, więc Sąd I instancji zauważa, że pojęcie zestawu nie jest tożsame z pojęciem wyrobu kompletnego, o którym mowa w regule 2 (a) ORINS. Zestaw to produkt składający się z dwóch lub więcej wyrobów gotowych.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego to, że wyrób objęty pozycją 1 SAD (mechanizmy dźwigniowe) stanowiły wyrób gotowy. Jak już wcześniej wskazano, strona skarżąca nie podała również żadnych argumentów wskazujących, iż mechanizmy dźwigniowe były wyrobem niekompletnym, czy też niegotowym. To, że zwykle w segregatorach montuje się je wraz z przyciskami, świadczy o tym, że mechanizmy dźwigniowe i przyciski mogą stanowić zestaw wyrobów gotowych.

Reguła 2 (a) ORINS odnosi się do wyrobu, a nie zestawu wyrobów, dlatego też Sąd I instancji trafnie przyjął, że doszło do jej niewłaściwego zastosowania i brak było przesłanek do wykluczenia, przy dokonywaniu kwalifikacji taryfowej, reguły 1 ORINS.

Kwestionując pogląd Sądu I instancji strona skarżąca zastosowanie reguły 2 (a) ORINS uzasadnia także tym, że dopiero w przypadku łącznego zastosowania przycisku z mechanizmem dźwigniowym indywidualna funkcja przycisku (dociskanie papieru) może być wykorzystana. Uszło jednak uwadze strony skarżącej, że mechanizm dźwigniowy spełnia swoje funkcje użytkowe niezależnie od tego, czy segregator jest wyposażony w przycisk, czy też nie. Nadto, co trafnie zauważył Sąd I instancji, przyciski występują w obrocie gospodarczym również, jako produkt samodzielny.

Nie jest rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego uzupełnianie motywów Sądu I instancji, niemniej jednak zauważyć należy, że przyciski nie tylko z mechanizmami dźwigniowymi tworzą zestaw wykorzystywany w segregatorach. W obrocie gospodarczym występuje szereg innych wyrobów, niebędących mechanizmami dźwigniowymi, które służą do archiwizacji formularzy w teczkach biurowych, czy skoroszytach i w których wykorzystuje się przyciski do papieru, odpowiadające opisowi towaru z pozycji 2 SAD.

Argumentem prawnym, jakim posłużył się organ wnoszący skargę kasacyjną dla wykazania zasadności zastosowania reguły 2 (a) ORINS była dokonana przez stronę skarżącą wykładnia przepisów art. 1 ust. 1 i art. 3 Rozporządzenia Nr 384/96. Analizując treść tych przepisów skarżący organ wywiódł, że "skoro Rada (WE) uznała, że przywóz mechanizmów dźwigniowych z Chin, objętych kodem TARIC 8305 10 00 50 może powodować szkodę dla przemysłu wspólnotowego i na te towary nałożyła cło antydumpingowe (...) to tym bardziej import wyrobów gotowych - zamknięć dźwigniowych (mechanizmów dźwigniowych i przycisków nawet niezmontowanych) może przyczynić się do powstania takiej szkody". Dokonana przez stronę skarżącą wykładnia jest niedopuszczalna.

W nieobowiązującym już Rozporządzeniu Nr 384/96 prawodawca wspólnotowy zawarł kompletną regulację dotyczącą postępowania mającego na celu ustalenie występowania, stopnia i skutków domniemanego dumpingu. Postępowanie to, w zakresie istotnym dla tych rozważań, zawsze dotyczy ściśle określonego produktu, którego pełny opis, ze wskazaniem kraju lub krajów pochodzenia lub wywozu, danych dotyczących każdego eksportera lub zagranicznego producenta, oraz listy osób importujących dany produkt, stanowi niezbędny element wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie występowania dumpingu (art. 5 ust. 2 b).

Środki zapobiegające skutkom dumpingu podejmowane przez prawodawcę wspólnotowego (tymczasowe i ostateczne) obejmują zatem konkretny produkt, który był przedmiotem postępowania dumpingowego, przeprowadzonego zgodnie z przepisami omawianego Rozporządzenia. W sytuacji, gdy prawodawca wspólnotowy definiuje ściśle produkt objęty postępowaniem dumpingowym i procedurę zastosowania środków zapobiegawczych w stosunku do tego ściśle określonego produktu, niedopuszczalne jest wywodzenie, w drodze wykładni celowościowej, iż w stosunku do innego produktu można stosować środki zapobiegające dumpingowi.

W Rozporządzeniu nakładającym cło antydumpingowe produkt objęty postępowaniem został zdefiniowany najpierw w motywie 12 Rozporządzenia w sprawie ceł tymczasowych, a następnie w motywie 5 Rozporządzenia nakładającego cło ostateczne (odpowiednio Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 134/2006 z dnia 26 stycznia 2006 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE Nr L 23, z dnia 27 stycznia 2006 r., s. 13/ oraz Rozporządzenie Nr 1136/2006). Zgodnie z treścią motywu 5 Rozporządzenia nakładającego ostateczne cło antydumpingowe produkt objęty postępowaniem został zdefiniowany jako mechanizmy dźwigniowe (MD) stosowane zwykle do archiwizacji arkuszy papieru i dokumentów w segregatorach lub skoroszytach. Mechanizmy składają się ze sztywnych zaokrąglonych metalowych elementów (zwykle dwóch) zamocowanych na płytce i posiadających, co najmniej jedną dźwignie otwierającą, umożliwiającą wkładanie arkuszy papieru i innych dokumentów, pochodzą z ChRL i zwykle są objęte kodem CN ex 8305 10 00.

Z przytoczonego opisu produktu objętego postępowaniem wynika wprost, że przycisk do papieru nie mieści się w jego opisie. Nie był więc produktem objętym postępowaniem, a z powodów wcześniej podanych, nie można go było zakwalifikować do kodu CN ex 8305 10 00 (kod TARIC 8305 10 00 50) w oparciu o regułę 2 (a) ORINS.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że skarżący organ niewłaściwie zastosował art. 1 i 2 Rozporządzenia nakładającego ostateczne cło antydumpingowe. Przepisy tego Rozporządzenia nakładają ostateczne cło antydumpingowe na przywóz mechanizmów dźwigniowych przeznaczonych do archiwizacji arkuszy papieru i innych dokumentów w segregatorach i skoroszytach objętych kodem TARIC 8305 10 00 50. Nie mają natomiast zastosowania do przycisków klasyfikowanych do kodu TARIC 8305 10 00 90, a to czyni niezasadnym zarzut postawiony w punkcie 2 skargi kasacyjnej, obejmujący podstawę kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny z przedstawionych powodów uznał, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 3 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.