I GSK 398/10 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - OpenLEX

I GSK 398/10 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1082420

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2011 r. I GSK 398/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.).

Sędziowie: NSA Zofia Borowicz, del., WSA Ludmiła Jajkiewicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. W. "H." Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt V SAB/Wa 26/09 w sprawie ze skargi P. W. "H." Spółki z o.o. w K. na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie bezczynności organu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie ustanowienia kontyngentów ilościowych

1.

oddala skargę kasacyjną,

2.

zasądza od P. W. "H." Spółki z o.o. w K. na rzecz Ministra Gospodarki 120 (słownie: sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt V SAB/Wa 26/09 oddalił skargę Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "H." Spółki z o.o. w K. na bezczynność Ministra Gospodarki w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia (...) stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

Decyzją z dnia (...) stycznia 1999 r., Minister Gospodarki działając w oparciu o przepis art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. - o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (Dz. U. Nr 157 poz. 1027; dalej ustawa z dnia 11 grudnia 1997 r.), ustanowił kontyngenty ilościowe na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej. Decyzja ta opublikowana została w Monitorze Polskim 1999 r. Nr 3 poz. 14 z wraz z pouczeniem, iż przysługuje od niej na podstawie art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Od decyzji tej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "H." Sp. z o.o. w K. złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 31 marca 1999 r. skierowanym do Spółki Minister Gospodarki podtrzymał swoje stanowisko.

W dniu (...) września 1999 r. spółka wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę, jak wynika z jej treści na decyzję Ministra Gospodarki zawartą w piśmie z dnia (...) marca 1999 r., będącą wynikiem złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej decyzją Ministra Gospodarki z dnia (...) stycznia 1999 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem wydanym w dniu (...) grudnia 1999 r., w sprawie o sygn. akt V SA 2387/99 odrzucił skargę, w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wywodząc, że decyzja Ministra Gospodarki z dnia (...) stycznia 1999 r. utrzymana w mocy decyzją z dnia (...) marca 1999 r. jako akt o charakterze generalnym (normatywnym) nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.

W dniu (...) marca 2009 r., spółka wezwała Ministra Gospodarki do rozstrzygnięcia jej wniosku z dnia (...) stycznia 1999 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia (...) stycznia 1999 r. W uzasadnieniu tego wystąpienia spółka podniosła, że po rozstrzygnięciu przez NSA, iż decyzja Ministra Gospodarki z dnia (...) stycznia 1999 r., będąca aktem normatywnym nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej, organy celne na jej podstawie wydawały w stosunku do spółki decyzje nakazujące powrotny wywóz zaimportowanego z Federacji Rosyjskiej węgla. NSA OZ w L. w wyroku z dnia 22 września 2000 r. sygn. akt I SA/Lu 643/99 stwierdzał nieważność decyzji organów celnych z powołaniem się na pogląd, iż przedmiotowa decyzja Ministra Gospodarki z dnia (...) stycznia 1999 r. nie może stanowić w świetle art. 87 ust. 1 Konstytucji RP powszechnie obowiązującego prawa i być podstawą prawną decyzji wobec obywateli. Sąd Najwyższy, wskutek wniesienia rewizji nadzwyczajnej, wyrokiem z dnia 6 czerwca 2002 r. (sygn. akt RN 84/01) uchylił wyrok NSA OZ w L., wskazując jednocześnie (z powołaniem się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2000 r. FPS 12/00), iż decyzja Ministra Gospodarki z dnia (...) stycznia 1999 r. jest aktem administracyjnym, od którego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tej sytuacji po ponownym rozpoznaniu sprawy NSA OZ w L. wyrokiem z dnia 4 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA/Lu758/02 oddalił skargę spółki.

W ocenie skarżącej powyższe okoliczności i rozstrzygnięcia wskazywały, że do dnia złożenia ponaglenia nie został rozstrzygnięty wniosek spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony w trybie art. 127 § 3 k.p.a.

Na powyższe wystąpienie spółki Minister Gospodarki nie udzielił odpowiedzi.

W dniu 21 maja 2009 r. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "H." Sp. z o.o. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na bezczynność Ministra Gospodarki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na bezczynność wskazał, że spór między stronami sprowadza się do rozstrzygnięcia zarzutu pozostawania przez Ministra Gospodarki w bezczynności w rozpoznaniu wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia (...) stycznia 1999 r. ustanawiającą kontyngenty ilościowe na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej.

Sąd rozstrzygając sprawę nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska Ministra Gospodarki i przyjęcia, że pozostaje on w bezczynności w rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia (...) stycznia 1999 r., skoro wydane przez ten organ w dniu (...) marca 1999 r. orzeczenie mimo jego wadliwości formalnych zawiera jasne merytoryczne rozstrzygnięcie dotyczące negatywnego załatwienia wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Nie jest również zasadne, w ocenie Sądu, stanowisko skarżącej sprowadzające się do uznania, że skoro rozstrzygnięcie Ministra Gospodarki z dnia (...) marca 1999 r. nie zostało dotychczas zgodnie z wymogami art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. ogłoszone w Dzienniku Urzędowym RP "Monitor Polski" organ nie wydał wobec skarżącej decyzji, zatem dotąd, jak twierdzi skarżąca, pozostaje w zwłoce w rozpoznaniu jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Sąd przypomniał, że istotnie zapis art. 2 ust. 3 powyższej ustawy wskazywał na obowiązek ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym RP "Monitor Polski" postanowień i decyzji wraz z ich uzasadnieniem, a ust. 2 tego przepisu stanowił, że postanowienia i decyzje, o których mowa w niniejszej ustawie obowiązują od dnia ogłoszenia. Niezależnie od ogłoszenia, o którym mowa w ust. 3, Minister Gospodarki zobowiązany był przekazać wydane postanowienia i decyzje wnioskodawcy i władzom kraju eksportu (art. 2 ust. 4 ustawy). Do tego postępowania zgodnie z art. 1 ust. 4 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. miał zastosowanie k.p.a., jeżeli przepisy ustawy nie stanowiły inaczej. Zdaniem Sądu, odmienny sposób uregulowania m.in. zagadnień dotyczących podawania do publicznej wiadomości aktów wydawanych w tym postępowaniu związany był ze specyfiką tego postępowania i trudnym do ustalenia, szerokim kręgiem adresatów decyzji o ustanowieniu środka ochronnego. Pokrywał się on z grupą podmiotów, określonych jako strony zainteresowane w art. 4 pkt 7 ustawy. Stanowiły je m.in. inne krajowe lub zagraniczne osoby fizyczne i prawne, które w czasie postępowania wykażą swój bezpośredni interes prawny i materialny w badanej sprawie.

W postępowaniu ochronnym w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny węgla kamiennego z Federacji Rosyjskiej, wszczętym postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia (...) lipca 1998 r., ogłoszonym w MP z 1998 r. Nr 23 poz. 336, a następnie prowadzonym poprzez wydanie decyzji z dnia (...) stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia środka ochronnego (kontyngentów ilościowych) ogłoszonej w MP Nr 3, poz. 14, zgłoszenie udziału złożyło m.in. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "H." Spółka z o.o., które nie zgadzając się z jej treścią, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji złożyło wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku jego rozpatrzenia organ administracji wydając dla spółki, w tym miejscu zindywidualizowanego adresata decyzji - negatywne rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z dnia (...) marca 1999 r., nie zmienił ani też nie uchylił decyzji o ustanowieniu środka ochronnego. Brak opublikowania powyższej decyzji zgodnie z wymogami art. 2 ust. 3 ustawy nie uzasadnia, zdaniem Sądu, przyjęcia, że decyzja ta dla skarżącej nie została wydana, natomiast niewątpliwe była w świetle powyższego przepisu wadliwą. Doręczenie jej stronie, przez co zaistniała możliwość zapoznania się z jej treścią, zrodziło skutek prawny - materialny jak i procesowy prowadzący w tym przypadku do wystąpienia spółki ze skargą na powyższą decyzję do NSA.

Sąd wskazał również, że w świetle istniejących w tym czasie poważnych wątpliwości prawnych i rozbieżności poglądów doktryny, jak i orzecznictwa co do rodzaju aktów prawnych wydawanych na podstawie ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r., dopiero w rezultacie podjęcia uchwały składu 7 sędziów NSA FPS 12/00 w rozpoznawanych na podstawie powyższej ustawy sprawach NSA przyjął dopuszczalność wniesienia skargi na decyzję Ministra Gospodarki w przedmiocie wprowadzenia na podstawie ustawy z 11 grudnia 1997 r. środka ochronnego. Sąd podkreślił, że NSA również w sprawie o sygn. akt V SA 2938/99, która dała asumpt do wydania powyższej uchwały FPS12/00 nie podzielił stanowiska co do braku podjęcia przez organ decyzji na skutek wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Konkludując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanej skargi na bezczynność Ministra Gospodarki i zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 1999 r. i stosownie do treści art. 151 p.p.s.a. skargę na bezczynność jako niezasadną oddalił.

Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "H." Spółka z o.o. złożyła skargę kasacyjną, w której wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zobowiązanie Ministra Gospodarki do wydania i opublikowania decyzji rozstrzygającej wniosek skarżącej z dnia (...) stycznia 1999 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia (...) stycznia 1999 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej (Monitor Polski z 1999 r. Nr 3, poz. 14), ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Spółka wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

-

przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), tj. naruszenie:

1)

art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi na bezczynność, w wyniku przyjęcia, iż Minister Gospodarki wydał już decyzję administracyjną rozpatrującą wniosek skarżącej z dnia 29 stycznia 1999 r., będącego wynikiem uznania za taką decyzję pisma z dnia 31 marca 1999 r., pomimo tego iż nie zawiera ono powołania podstawy prawnej, ani też rozstrzygnięcia istoty sprawy poprzez określenie i zindywidualizowanie decyzji, która jest rzekomo utrzymywana w mocy, które to elementy nie mogą być przedmiotem domniemywań, interpretacji lub domyśleń, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2)

art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. poprzez oddalenie skargi na bezczynność, mimo pozostawania Ministra Gospodarki w stanie bezczynności wobec niezastosowania przez ten organ administracji powołanego wyżej przepisu ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r., co przejawia się w braku ogłoszenia w Monitorze Polskim pisma (a właściwie pism) z dnia (...) marca 1999 r., uznanych za decyzję rozpatrującą wniosek skarżącej z dnia (...) stycznia 1999 r., który to obowiązek warunkuje dopiero rozpoczęcie obowiązywania decyzji administracyjnej, a w konsekwencji także początek biegu terminu do jej zaskarżenia co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3)

art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. poprzez oddalenie skargi na bezczynność, w wyniku błędnego przyjęcia, iż doręczenie skarżącej przez Ministra Gospodarki pisma (a właściwie pism) z dnia (...) marca 1999 r., uznanych za decyzję rozpatrującą wniosek skarżącej z dnia (...) stycznia 1999 r., wypełnia w zupełności obowiązek wynikający z powołanych wyżej przepisów ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r., choć przepisy te, po pierwsze, przewidują dwa samoistne, a nie alternatywne, obowiązki: ogłoszenia decyzji w Monitorze Polskim oraz przekazania wydanej decyzji wnioskodawcy i władzom kraju eksportu, zaś po drugie, przekazanie skarżącej pism, uznanych za decyzje, nie może być zakwalifikowane jako wypełnienie obowiązku z art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r., gdyż dotyczy on wnioskodawcy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, a więc podmiotu, na podstawie wniosku którego wszczęto postępowanie w pierwszej instancji, nie zaś postępowanie odwoławcze, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

4)

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powodów, dla których Sąd przyjął, iż Minister Gospodarki nie pozostaje bezczynny wobec obowiązku ogłoszenia w Monitorze Polskim pisma (a właściwie pism) z dnia (...) marca 1999 r. uznanych za decyzję rozpatrującą wniosek skarżącej z dnia (...) stycznia 1999 r., choć nie jest sporne, iż obowiązku tego Minister nie dopełnił, zaś jest to obowiązek bezwarunkowy i do tego odrębny pod względem przedmiotowym i podmiotowym od obowiązku przekazania wydanej decyzji wnioskodawcy, na podstawie którego wniosku wszczęto postępowanie w pierwszej instancji, które to uchybienie uniemożliwia w istocie dokonanie należytej oceny zaskarżonego wyroku co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

-

naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) poprzez niezastosowanie przepisu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, wbrew niekwestionowanej zasadzie bezpośredniego stosowania przepisów ustawy zasadniczej, i wydanie wyroku, który faktycznie pozbawił skarżącą prawa do sądu, mimo iż z prawa tego strona nigdy nie skorzystała w sprawie decyzji Ministra Gospodarki z dnia (...) marca 1999 r.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów strona skarżąca zawarła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany, należy zauważyć, że zarzuty tej skargi sprowadzały się w zasadzie do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a konkretnie art. 149 p.p.s.a., które miałoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 183 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 149 p.p.s.a. w żadnym stopniu nie został naruszony przez Sąd I instancji, gdyż sąd ten prawidłowo ustalając na podstawie akt sprawy administracyjnej przebieg postępowania z wniosku skarżącej spółki z dnia (...) stycznia 1999 r., nie mógł stwierdzić, że organ administracji publicznej, w tym przypadku Minister Gospodarki, pozostawał w bezczynności, czyli nie podjął w prawnie określonym terminie czynności procesowych zmierzających do zakończenia sprawy stosownym rozstrzygnięciem.

Nie pozostaje w bezczynności organ, który rozstrzyga sprawę w sposób wadliwy, chociażby jak w tym przypadku przez wydanie aktu administracyjnego dotkniętego uchybieniami formalnymi, który to akt zresztą podlegał zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Sąd I instancji w sposób bardzo szczegółowy i precyzyjny przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku cały przebieg postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego w odniesieniu do wniosku strony skarżącej w sprawie ustanowienia kontyngentów ilościowych na przywóz na polski obszar celny węgla kamiennego pochodzącego z Federacji Rosyjskiej, a także odniósł się do obowiązujących wówczas przepisów prawa materialnego ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny.

Nie ma wątpliwości, że w sprawie powyższej zapadła decyzja Ministra Gospodarki z dnia (...) stycznia 1999 r. opublikowana w Dz. Urz. MP z 1999 r. Nr 3, poz. 14, od której to decyzji skarżąca spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Następnie organ właściwy - Minister Gospodarki rozpoznając ten wniosek w ramach art. 127 § 3 k.p.a. wydał rozstrzygnięcie zawarte w piśmie z dnia (...) marca 1999 r., czym zakończył sprawę administracyjną, wprawdzie popełniając uchybiania proceduralne przede wszystkim co do formy tego rozstrzygnięcia (pismo a nie formalna decyzja), ale uchybienia te nie spowodowały, że organ pozostawał w bezczynności, a jedynie ewentualnie wadliwe co do formy rozstrzygnięcie zawarte w ww. piśmie organu z dnia 31 marca 1999 r. podlegało kontroli sądowoadministracyjnej i zresztą faktycznie zostało ono zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Powyższe wskazuje, że wówczas sama strona zaskarżając decyzję organu z dnia (...) marca 1999 r. wydaną w wyniku rozpoznania wniosku z dnia (...) stycznia 1999 r., była przekonana o załatwieniu negatywnym sprawy (wadliwym jej zdaniem) z naruszeniem przepisów prawa ale nie uważała wówczas, że organ nadal pozostaje w bezczynności z tego powodu, że decyzja ta nie została w sposób prawidłowy ogłoszona lub wydana w niewłaściwej formie.

Dopiero po wielu latach w 2009 r., w wyniku licznych spraw sądowych dotyczących tej problematyki i zweryfikowaniu poglądów na charakter prawny rozstrzygnięć w zakresie stosowania przepisów ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed nadmiernym przywozem towarów na polski obszar celny (vide: uchwała 7 sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2000 r., FPS 12/2000), strona skarżąca próbuje w trybie postępowania na podstawie art. 149 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zakwestionować rozstrzygnięcie organu wydane w dniu (...) marca 1999 r., być może wadliwe formalnie i merytorycznie, ale załatwiające ostatecznie wniosek spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy i kończące postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie.

Sąd I instancji w sposób prawidłowy rozstrzygnął i wyjaśnił w zaskarżonym wyroku kwestię obowiązku ogłoszenia decyzji podejmowanych na podstawie omawianej ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. i ewentualnego wpływu braku ogłoszenia tej decyzji na uprawnienia strony i dalszy bieg postępowania w zakresie stosowania tej ustawy.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem WSA w W., że brak opublikowania powyższej decyzji zgodnie z wymogami art. 2 ust. 3 omawianej ustawy nie uzasadnia w żadnym stopniu przyjęcia, że decyzja ta dla strony skarżącej nie została wydana, tym bardziej że została doręczona skarżącej spółce, co następnie spowodowało zaskarżenie jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie odrzucające skargę nie zmienia stanowiska, że w świetle przepisu art. 2 ust. 3 ustawy decyzja organu mogła być wadliwa. Nie było to jednak wówczas przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który stał wówczas na stanowisku, że tego rodzaju akty prawne wydawane na podstawie ustawy z 11 grudnia 1997 r. nie mają charakteru decyzji administracyjnej podlegającej zaskarżeniu do NSA, dlatego skargę odrzucił.

Dopiero NSA w uchwale składu 7 sędziów NSA FPS 12/00 przyjął dopuszczalność w świetle wówczas obowiązującego przepisu art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym wniesienia skargi na decyzję Ministra Gospodarki w przedmiocie wprowadzenia na podstawie ustawy z 11 grudnia 1997 r. środka ochronnego.

Nie zachodzi obecnie potrzeba szczegółowego analizowania prawidłowości czy też wadliwości rozstrzygnięcia Ministra Gospodarki z dnia 31 marca 1999 r. oraz wydanego na skutek zaskarżenia tego rozstrzygnięcia do Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenia sądu, gdyż przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie była bezczynność organu, która jak to wywiedziono wyżej nie wystąpiła.

Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, sporządzonego zgodnie ze wszystkimi wymogami z art. 141 § 4 p.p.s.a. (wbrew zarzutom skargi kasacyjnej), zawarł pełną i wszechstronną argumentację faktyczną i prawną przemawiającą za uznaniem prawidłowości stanowiska organu o załatwieniu sprawy skarżącej spółki z wniosku z (...) stycznia 1999 r. decyzją organu z dnia (...) marca 1999 r. i postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia (...) grudnia 1999 r. odrzucającym skargę spółki "H." na decyzję Ministra Gospodarki z (...) marca 1999 r.

Kwestionując taki sposób załatwienia sprawy w 1999 r., strona skarżąca mogła w odpowiednim czasie ewentualnie sięgać po nadzwyczajne środki wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, a nie poszukiwać pozbawionej podstaw faktycznych i prawnych drogi zanegowania ostatecznego i negatywnego dla niej rozstrzygnięcia poprzez skargę wniesioną do sądu administracyjnego w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 149 p.p.s.a.

Nie ma wątpliwości, że kolejny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego przez niezastosowanie przepisu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest całkowicie nietrafny, gdyż strona skarżąca mogła korzystać z prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny i jeśli nawet pierwotne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 1999 r. okazało się w świetle powyższej uchwały 7 sędziów NSA FPS 12/2000 wątpliwe, to nie zmienia zgodności zaskarżonego wyroku z art. 45 ust. 1 Konstytucji, gdyż zastosowany przez stronę środek prawny - skarga na bezczynność organu, która nie miała w niniejszej sprawie miejsca, nie mógł być przez sąd administracyjny uwzględniony.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.