Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1517883

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 12 czerwca 2014 r.
I GSK 254/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Cezary Pryca.

Sędziowie NSA: Joanna Kabat-Rembelska (spr.), Henryk Wach.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Przemysłu Chłodniczego L. S.A. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 23 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 452/12 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Przemysłu Chłodniczego L. S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia (...) maja 2012 r. nr (...) w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz zwrotu należności celnych

1.

oddala skargę kasacyjną,

2.

zasądza od Przedsiębiorstwa Przemysłu Chłodniczego L. S.A. w G. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G. 3 600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 23 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 452/12, oddalił skargę Przedsiębiorstwa (...) L. S.A. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z (...) maja 2012 r. nr (...) w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oraz zwrotu należności celnych.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W roku 2007 zgłoszono do odprawy w procedurze dopuszczenia do obrotu towar opisany w polach 31 SAD jako "mrożone przedżołądki wołowe" bądź "mrożone przedżołądki wołowe parzone", deklarując kod TARIC 1602 50 80 90 ze stawką celną 16,6%.

Następnie skarżąca pismem z (...) lutego 2011 r. zwróciła się do Urzędu Celnego w G. z wnioskiem o korektę zgłoszeń celnych w części dotyczącej klasyfikacji sprowadzonego towaru, a w konsekwencji - o zwrot należności celnych przywozowych, ponieważ mrożone przedżołądki wołowe winny były zostać sklasyfikowane do kodu taryfy celnej 0504, ze stawką celną w wysokości 0%. Zdaniem skarżącej w sprawie zachodziła przesłanka wymieniona w art. 236 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L. 302 z 19 października 1992 r. z późn. zm. - dalej: WKC).

Naczelnik Urzędu Celnego w G. wydał decyzję w sprawie, jednak została ona uchylona decyzją organu odwoławczego z (...) października 2011 r. W uzasadnieniu organ drugiej instancji stwierdził, iż organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzję dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez błędne przyjęcie, że wobec wszystkich zgłoszeń celnych wniosek o zwrot należności celnych został złożony po upływie trzyletniego terminu.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Naczelnik Urzędu Celnego w G., decyzją z (...) lutego 2012 r. orzekł o klasyfikacji taryfowej mrożonych przedżołądków wołowych do kodu TARIC 0504 00 00 00 i odmówił zwrotu należności celnych (A10) w łącznej wysokości 296.174 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu organ odniósł się do zwrotu cła i wskazał, że wniosek spółki dotyczący zwrotu należności celnych zaksięgowanych na podstawie zgłoszeń celnych dokonanych w 2007 r. został złożony (...) lutego 2011 r., to jest po upływie - określonego w art. 236 ust. 2 WKC - trzyletniego terminu na złożenie wniosku o zwrot należności.

Spółka wniosła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G.

Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z (...) maja 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając, że sprawie nie wystąpiły nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej, które stanowiłyby podstawę do przedłużenia trzyletniego terminu dla złożenia wniosku o zwrot należności celnych. Nie była taką okolicznością odmowa przyjmowania przez organy celne zgłoszeń celnych z klasyfikacją do pozycji 0504 (a tym samym konieczność deklarowania towaru do pozycji 1602), oczekiwanie przez skarżącą na wydanie wyroków przez wojewódzki sąd administracyjny w sprawach, w których skarżąca była stroną, a dotyczących takich samych towarów oraz toczące się już postępowania celne przeciwko skarżącej. Żadna z tych okoliczności nie stanowiła bowiem przeszkody do złożenia wniosków o zwrot należności celnych we wszystkich sprawach, w których w ocenie strony istniały ku temu przesłanki. Samo przekonanie spółki, że w świetle jasno wyrażanego przez organy celne stanowiska w sprawie klasyfikacji mrożonych przedżołądków oczywistym decyzja w przedmiocie zwrotu będzie odmowna, również nie stanowiło przeszkody do terminowego złożenia wniosku. Organ odwoławczy nie podzielił również poglądu spółki, że powiadomienie skarżącej o należnościach celnych podlegających zwrotowi nastąpiło w momencie wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. orzeczeń z 10 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 14/11 oraz III SA/Gd 19/11. Wspomniane orzeczenia nie dotyczyły zgłoszeń celnych, wobec których toczyło się postępowanie w sprawie zwrotu należności celnych. Organ zauważył, że dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do obrotu towarów podlegających należnościom przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 WKC). Natomiast datę powiadomienia o kwocie należności wynikających z długu celnego zgłaszający (bądź jego przedstawiciel) każdorazowo potwierdza własnoręcznym podpisem, co znajduje odzwierciedlenie w polu 54 SAD. Również termin na złożenie wniosku o zwrot należności, zgodnie z treścią art. 236 ust. 2 WKC, ma bezpośredni związek z tą datą. W rozpatrywanej sprawie postępowanie dotyczyło zgłoszeń celnych (13 szt.) złożonych w okresie od (...) czerwca 2007 r. do (...) listopada 2007 r., w których powiadomienie o kwocie należności celnych, zgodnie z adnotacjami zawartymi w tych dokumentach, nastąpiło odpowiednio w okresie od (...) czerwca 2007 r. do (...) listopada 2007 r.

Przedsiębiorstwo (...) L. S.A. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., podnosząc między innymi zarzut naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. - dalej: Ordynacja podatkowa) w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 z późn. zm. - dalej: Prawo celne), co skutkowało niezastosowaniem art. 236 ust. 2 WKC, a także zarzut naruszenia art. 180 § 1 w związku z art. 188 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę.

Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów obu instancji, że spółka uchybiła terminowi do złożenia wniosku o zwrot należności celnych. Dług celny, którego dotyczyło postępowanie, powstał bowiem w okresie od 18 czerwca 2007 r. do 8 listopada 2007 r., to jest w momencie powiadomienia o kwocie należności celnych, wynikających ze zgłoszeń celnych dokonanych w okresie od 15 czerwca 2007 r. do 7 listopada 2007 r. Skoro zatem trzyletni termin do złożenia wniosku o zwrot należności celnych liczy się od dnia powiadomienia dłużnika o powstałych należnościach, to termin ten upłynął w stosunku do wszystkich spornych zgłoszeń celnych w okresie od 18 czerwca 2010 r. do 8 listopada 2010 r. Tymczasem, skarżąca złożyła wniosek o zwrot należności celnych (...) lutego 2011 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 236 ust. 2 WKC.

W odniesieniu do zarzutu spółki, że trzyletni termin na złożenie wniosku, wynikający z art. 236 ust. 2 WKC, powinien być liczony od daty wydania przez WSA w G. wyroków z 10 lutego 2011 r., Sąd pierwszej instancji uznał, że okoliczność wydania wspomnianych wyroków nie stanowiła okoliczności, które mogłyby warunkować przedłużenie terminu do złożenia wniosku o zwrot należności celnych. Ponadto zgodnie z art. 236 ust. 2 WKC warunkiem przedłużenia trzyletniego terminu do złożenia wniosku o zwrot należności celnych jest udowodnienie przez stronę, że ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub działanie siły wyższej nie mogła zachować terminu. WSA podzielił stanowisko organu, że uchybienie terminowi przez dłużnika powinno być niezależne od jego woli i być następstwem przyczyny zewnętrznej, której skutków nie można było uniknąć ani w żaden sposób jej zapobiec i która w sposób obiektywny uniemożliwiała zachowania terminu do złożenia wniosku o zwrot należności celnych. Za takie okoliczności nie mogły zostać uznane: toczące się już postępowanie celne przeciwko skarżącej, odmowa przyjmowania przez organy celne zgłoszeń celnych z klasyfikacją do pozycji 0504 oraz oczekiwanie na wydanie wyroków z 10 lutego 2011 r. przez WSA w G. (w sprawach o sygn. akt III SA/Gd 14/11 oraz III SA/Gd 19/11). Okoliczności te nie stanowiły bowiem przeszkody do terminowego złożenia wniosku o zwrot należności celnych. Sąd zgodził się z Dyrektorem Izby Celnej, że subiektywne przeświadczenie skarżącej o tym, że jej wniosek złożony przed wydaniem powoływanych przez nią wyroków będzie rozpatrzony negatywnie nie stanowiło przeszkody do terminowego złożenia wniosku o zwrot należności celnych. Spółka mogła bowiem złożyć odwołanie od niekorzystnej dla niej decyzji, a następnie wnieść do sądu administracyjnego skargę na decyzję organu drugiej instancji.

Sąd za niezasadne uznał również zarzuty naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, a także art. 180 § 1 w związku z art. 188 Ordynacji podatkowej. W ocenie WSA, organ wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił wszystkie okoliczności sprawy, powołał obowiązujące przepisy prawa, wyczerpująco i przekonywująco wyjaśnił swoje stanowisko oraz odpowiedział na wszystkie zarzuty strony. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, spór sprowadzał się natomiast do oceny prawnej. Odmowa zwrotu należności celnych nastąpiła wyłącznie z uwagi na złożenie wniosku po terminie. Zeznania świadków (agentów celnych) nie mogły zmienić oceny wydarzeń mających stanowić nieprzewidziane okoliczności, na które powoływała się skarżąca.

Przedsiębiorstwo (...) L. S.A. w G. zaskarżyło powyższy wyrok w całości, wniosło o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skarżąca zarzuciła:

1)

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 145 § 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 Prawa Celnego polegające na oddaleniu, zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji na nieuchyleniu decyzji organów obydwu instancji, pomimo iż dokonano błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącej do niezasadnego uznania, że:

a)

okoliczności wskazane przez skarżącego nie stanowią nieprzewidzianych okoliczności, o których mowa w przepisie art. 236 ust. 2 WKC, co z kolei doprowadziło do naruszenia przepisu art. 236 ust. 2 WKC,

b)

w okolicznościach przedmiotowej sprawy powiadomienie skarżącego o należnościach celnych podlegających zwrotowi nastąpiło w momencie dokonania zgłoszeń celnych, a nie w dniu powiadomienia skarżącego o należnościach podlegających zwrotowi, co nastąpiło w dniu wydania orzeczeń w sprawach określających dla mrożonych przedżołądków wołowych kod TARIC, tj. wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 10 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 14/11 oraz III SA/Gd 19/11,

2)

naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieodniesieniu się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia orzeczenia, a mianowicie odnośnie momentu powiadomienia skarżącego o należnościach celnych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W skardze kasacyjnej została powołana wyłącznie podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jednak sposób w jaki został skonstruowany pierwszy zarzut a także jego uzasadnienie prowadzą do wniosku, że zagadnienia prawne jakie wystąpiły w rozpoznawanej sprawie dotyczą kwestii materialnoprawnych. Strona skarżąca formułując zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej i art. 73 ust. 1 Prawa celnego wywiodła, że uchybienie wymienionym przepisom doprowadziło do naruszenia art. 236 ust. 2 WKC. W związku z tak postawionym zarzutem Naczelny Sąd Administracyjny miał obowiązek odnieść się także do kwestii naruszenia art. 236 ust. 2 WKC, mimo braku powołania podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 236 ust. 2 WKC należności celne przywozowe lub wywozowe są zwracane lub umarzane po złożeniu wniosku przed upływem trzech lat, licząc od dnia powiadomienia dłużnika o tych należnościach. Termin ten może zostać przedłużony, jeżeli osoba zainteresowana udowodni, iż ze względu na nieprzewidziane okoliczności lub działania siły wyższej nie mogła złożyć wniosku w terminie.

Na tle stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy spór dotyczył dwóch kwestii, to jest daty powiadomienia strony skarżącej o należnościach celnych oraz zaistnienia nieprzewidzianych okoliczności, uzasadniających przedłużenie terminu do złożenia wniosku o zwrot należności celnych. Według skarżącej, została ona powiadomiona o należnościach celnych podlegających zwrotowi 10 lutego 2011 r., czyli w dacie ogłoszenia przez WSA w G. wyroków w sprawach sygn. akt III SA/Gd 14/11 i III SA/Gd 19/11, określających dla mrożonych przedżołądków wołowych własciwy kod TARIC. Z kolei nieprzewidziane okoliczności, które uniemożliwiły skarżącej złożenie w terminie wniosku o zwrot należności celnych stanowiły: zachowanie organów celnych podczas dokonywania zgłoszeń (odmawianie przyjmowania zgłoszeń celnych zawierających deklarację towaru do kodu niezgodnego ze stanowiskiem organu), zmiana wcześniejszego stanowiska organów celnych dotycząca klasyfikacji towaru będącego przedmiotem zgłoszeń celnych (skutkująca wszczęciem szeregu postępowań dotyczących weryfikacji zgłoszeń celnych), toczące się w całym kraju postępowania w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru zakończone wydaniem orzeczenia zmieniającego całkowicie stanowisko organów, a także oczekiwanie na wydanie orzeczeń przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. dotyczących tożsamego towaru w sprawach, gdzie skarżąca była stroną, które warunkowały możliwość wykazania, że uiszczone należności celne nie są prawnie należne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumenty podnoszone przez skarżącą nie są trafne, a Sąd pierwszej instancji słusznie zaakceptował stanowisko Dyrektora Izby Celnej w G., że skarżąca nie zachowała terminu do złożenia wniosku o zwrot należności celnych i brak było podstaw do przedłużenia terminu określonego w art. 236 ust. 2 zdanie pierwsze WKC.

Odnosząc się do kwestionowanej przez skarżącą daty powiadomienia jej o należnościach celnych należy zauważyć, że zgodnie z art. 201 ust. 2 WKC dług celny powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego. W przypadku, gdy podana w zgłoszeniu celnym kwota należności przywozowych odpowiada kwocie określonej przez organ, zwolnienie towarów przez organy celne jest równoznaczne z powiadomieniem dłużnika o kwocie zaksięgowanych należności. Z kolei w sytuacji gdy zostaje wydana decyzja określająca kwotę wynikającą z długu celnego na podstawie art. 23 lub art. 51 Prawa celnego lub decyzja określająca niezaksięgowaną kwotę długu celnego na podstawie art. 51 Prawa celnego powiadomienie dłużnika następuje z chwilą doręczenia decyzji. W rozpoznawanej sprawie organ celny nie wydawał decyzji określającej kwotę należności wynikającą z długu celnego, zatem powiadomienie o kwocie należności przywozowych miało miejsce w momencie przyjęcia poszczególnych zgłoszeń celnych.

Dodać także należy, że zwrot należności celnych może nastąpić po wygaśnięciu długu celnego wskutek uiszczenia jego kwoty. Jest zatem oczywiste, że przed zapłatą długu celnego dłużnik musi być powiadomiony o kwocie należności. W związku z tym stanowisko strony skarżącej należało uznać za błędne nie tylko z tego powodu, że zakłada możliwość powiadomienia dłużnika o kwocie należności przywozowych w sposób nie przewidziany w przepisach prawa krajowego i unijnego (poprzez wyrok sądu wydany w innej sprawie), lecz również dlatego, że opiera się na całkowicie błędnym poglądzie, że powiadomienie o kwocie należności wynikających z długu celnego mogło nastąpić po jej uiszczeniu.

Za chybione należało także uznać stanowisko strony skarżącej, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające przedłużenie terminu do złożenia wniosku o zwrot należności celnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca błędnie utożsamia możliwość złożenia wniosku o zwrot należności celnych z możliwością jego uwzględnienia przez organ. Wskazane przez stronę powody, które miały stanowić przesłanki przedłużenia terminu o zwrot należności celnych w istocie odnosiły się do przewidywanego przez nią zakończenia postępowania w tej sprawie. Spór między skarżącą a organami celnymi dotyczący klasyfikacji taryfowej i oczekiwanie na jego rozstrzygnięcie przez Sąd nie stanowiły przeszkody do złożenia wniosku o zwrot należności celnych. W istocie strona oczekiwała na potwierdzenie słuszności przyjętego stanowiska co do stosowanej uprzednio klasyfikacji sprowadzanego towaru, a co za tym idzie zasadności wniosku o zwrot należności celnych. Podkreślenia wymaga, że prawodawca unijny w art. 236 ust. 2 WKC wystąpienie nieprzewidzianych okoliczności odniósł do samej możliwości złożenia wniosku, a nie jego pozytywnego załatwienia. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji uchybienie terminowi do złożenia wniosku o zwrot należności celnych powinno być niezależne od woli zainteresowanego, stanowić następstwo zewnętrznej przyczyny, której nie można było zapobiec, a jej skutków nie można było uniknąć. I która w sposób obiektywny uniemożliwiała zachowanie terminu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadna z podanych przez stronę przyczyn uchybienia terminowi złożenia wniosku nie świadczy o zaistnieniu nieprzewidzianych okoliczności uniemożliwiających złożenie wniosku. Skarżąca nie udowodniła, by z przyczyn od siebie niezależnych, niemożliwych do przewidzenia nie mogła w terminie wystąpić z wnioskiem o zwrot należności celnych. Opisana szeroko w skardze kasacyjnej sytuacja w jakiej znalazła się spółka w związku ze zmianą przez organ celny stanowiska w sprawie klasyfikacji przedżołądków wołowych mrożonych niewątpliwie skomplikowała prowadzoną przez nią działalność gospodarczą, jednak nie stanowiła ona przeszkody w terminowym złożeniu wniosku o zwrot należności celnych. Z podanych przez skarżącą powodów naruszenia terminu do złożenia wniosku o zwrot należności celnych wynika, że był to wyraz przyjętej taktyki, która miała na celu między innymi minimalizowanie kosztów obciążających skarżącą w przypadku odmowy zwrotu należności celnych. Skarżąca wstrzymywała się ze złożeniem wniosku o zwrot należności celnych gdyż chciała uzyskać pewność, że deklarowana przez nią pierwotnie klasyfikacja taryfowa jest prawidłowa, a co za tym idzie należności celne uiszczone na skutek przyjęcia przez organ odmiennej klasyfikacji towaru, nie były prawnie należne.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracji uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż w sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że spełnione zostały przesłanki przedłużenia trzyletniego terminu do złożenia wniosku o zwrot należności celnych, a w konsekwencji uwzględnienia skargi na decyzję odmawiająca zwrotu wspomnianych należności z uwagi na złożenie wniosku w tej sprawie po upływie terminu określonego w art. 236 ust. 2 zdanie drugie WKC.

W skardze kasacyjnej podniesiony został także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Według skarżącej Sąd pierwszej instancji naruszył powołany przepis, gdyż nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze oraz uchylił się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia orzeczenia odnośnie momentu powiadomienia skarżącego o należnościach celnych.

Przystępując do oceny tak sformułowanego zarzutu należy zauważyć, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa warunki jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku. Treść powołanego przepisu zawiera dyrektywę skierowaną pod adresem sądu sporządzającego uzasadnienie wyroku, by zawierało ono zwięzłe przedstawienie sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Podkreślenia wymaga, że do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może dojść wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich istotnych elementów i w związku z tym zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej. W rozpoznawanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała, by taka sytuacja miała miejsce. Podnoszone przez skarżącą wady uzasadnienia przejawiające się w niedostatecznej, zdaniem strony, argumentacji Sądu, nie stanowi o takim naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy, a stanowisko Sądu pierwszej instancji zostało przedstawione w sposób umożliwiający jego kontrolę. Dodać także należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r. wyjaśnił, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała NSA z 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 39). Uzasadnienie skargi kasacyjnej odnośnie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wskazuje na to, aby uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawierało stanowiska Sądu co do stanu faktycznego przyjętego w sprawie, zatem zarzut należało uznać także z tej przyczyny za niezasadny.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach orzeczono w myśl art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 490).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.