I GSK 230/18 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3162395

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2020 r. I GSK 230/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.).

Sędziowie: NSA Hanna Kamińska, del. WSA Piotr Kraczowski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1463/16 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia (...) sierpnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych oddala skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. I SA/Gd 1463/16 oddalił skargę K. W. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia (...) sierpnia 2016 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Skarżący złożył do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Lęborku wnioski o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na lata 2007, 2008, 2009, 2010 i 2011. Po przeprowadzeniu postępowań, odpowiednio decyzjami z (...) października 2006 r. (zmieniona decyzją z dnia (...) marca 2013 r.), z (...) grudnia 2008 r. (uchylona decyzją z (...) kwietnia 2009 r. - przyznano płatność w innej wysokości), z (...) marca 2010 r., (...) kwietnia 2011 r. i (...) marca 2012 r. Kierownik ARiMR przyznał stronie płatności w wysokości odpowiednio 102.891,30 zł, 78.039,20 zł, 86.243,40 zł, 83.908 zł i 84.000,40 zł.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowań (pierwotne decyzje były dwukrotnie uchylane przez organ odwoławczy), organ I instancji decyzją z dnia (...) marca 2016 r. ustalił stronie kwotę nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych w wysokości 12.333,80 zł oraz odstąpił od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności za 2010 rok, bowiem kwota ustalona na 2010 rok w wysokości 204 zł nie przekracza równowartości 100 euro przeliczonej na złote. W uzasadnieniu Kierownik wskazał, że stwierdził zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na części działek rolnych objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w latach 2007-2011. Ponadto przeanalizował przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu, stwierdzając, że nie wystąpiły.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia (...) sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy w pierwszej kolejności przywołał mające zastosowanie w sprawie przepisy art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz zaznaczył, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 174, poz. 1809, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem". W przedmiotowym postępowaniu organ był zobowiązany do ustalenia, czy skarżący pobrał nienależne lub nadmierne płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych za lata 2007 - 2010.

Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że skarżącemu na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia (...) lutego 2008 r. zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt na 2007 rok. Tym samym niewątpliwym jest, że skarżący z dniem 1 marca 2007 r., w myśl § 13 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, podjął się realizacji programu rolnośrodowiskowego przez okres co najmniej 5 lat, w tym z tytułu:

- pakietu P01 Utrzymanie łąk ekstensywnych, wariantu P01b Półnaturalne łąki dwukośne na powierzchni 32,73 ha,

- pakietu S02 Rolnictwo ekologiczne, wariantu S02a01 Uprawy rolnicze (bez certyfikatu zgodności) na powierzchni 44,10 ha,

- pakietu S02 Rolnictwo ekologiczne, wariantu S02b01 Trwałe użytki zielone (bez certyfikatu zgodności) na powierzchni 32,73 ha oraz

- pakietu S02 Rolnictwo ekologiczne, wariantu S02d01 Uprawy sadownicze, w tym jagodowe (bez certyfikatu zgodności) na powierzchni 18,50 ha.

O podjęciu zobowiązania od dnia 1 marca 2007 r. strona była informowana w decyzjach o przyznaniu płatności. W kolejnych latach, tj. 2008 - 2011 skarżący również otrzymał płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt, do powierzchni wskazanych w tabeli na str. 16 decyzji.

Skarżący nie dotrzymał jednak podjętego z dniem 1 marca 2007 r. zobowiązania, bowiem w kolejnych latach zmniejszył powierzchnię użytków rolnych, na których realizował program rolnośrodowiskowy, w stosunku do powierzchni, do której otrzymał płatność w odniesieniu do pierwszego roku zobowiązania, pomimo, iż zgodnie z zapisami zawartymi w części XI wniosku (oświadczenia i zobowiązania), strona zobowiązała się m.in. do przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji.

W wyniku przeprowadzonego postępowania w sprawie ustalenia nienależnie pobranych płatności, organ odwoławczy stwierdził, iż z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie nastąpiło zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym, powstała nienależnie pobrana kwota środków pieniężnych, co przedstawiono w tabeli na str. 17 decyzji. W świetle wyliczeń zawartych w ww. tabeli, kwota do zwrotu z tytułu niedotrzymania zobowiązania rolnośrodowiskowego za rok:

2007 wynosi 9 374,30 zł (4 004,00 zł + 2 284,80 zł + 1 501,50 zł + 1 584,00 zł);

2008 wynosi 2 244,83 zł (1 227,08 zł + 557,60 zł + 460,15 zł);

2009 wynosi 714,67 zł (394,20 zł + 204,00 zł + 116,47 zł);

2010 wynosi 204 zł.

Przy czym prawidłowo organ I instancji odstąpił od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności za 2010 rok bowiem kwota ustalona na 2010 rok w wysokości 204 zł nie przekracza równowartości 100 euro przeliczonej na złote.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę K. W. na ww. decyzję wskazał, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu była zasadność ustalenia przez organy administracyjne kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo przyjęły, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wyłączające obowiązek zwrotu nienależnego świadczenia. Jak stanowi art. 73 ust. 4 rozporządzenia, obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności.

W przedmiotowej sprawie zasadnie przyjęto, że nie zaistniały przesłanki, o których mowa w cyt. wyżej przepisie, skutkujące brakiem obowiązku zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranej płatności. Przyznanie stronie płatności nie było bowiem następstwem pomyłki organu ARiMR, lecz efektem zmniejszenia przez skarżącego powierzchni użytków rolnych, na których realizował program rolnośrodowiskowy, w stosunku do powierzchni, do której otrzymał płatność w odniesieniu do pierwszego roku zobowiązania. Kierownik ARiMR w dacie przyznawania i wypłaty płatności kierował się danymi wskazanymi we wniosku o przyznanie płatności i w związku z tym nie można mówić o błędzie organu.

Zasadnie również przyjęto, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004. Wynika to z faktu, że wypłata płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych za lata 2007, 2008 i 2009, uznanych następnie za nienależnie pobrane, nastąpiła odpowiednio w dniu (...) lutego 2008 r., (...) stycznia 2009 r. i (...) czerwca 2010 r., natomiast pierwsze powiadomienie beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze płatności miało miejsce w dniu doręczenia pisma z dnia (...) października 2013 r. o możliwości dokonania dobrowolnego zwrotu nienależnie pobranych płatności z tytułu niedochowania zobowiązania, co następnie potwierdziła decyzja z dnia (...) kwietnia 2014 r., doręczona w dniu (...) maja 2014 r., o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych przyznanych na mocy decyzji z dnia (...) lutego 2008 r., z dnia (...) kwietnia 2009 r. oraz z dnia (...) marca 2010 r., a ostatecznie decyzja z dnia (...) marca 2016 r., doręczona za potwierdzeniem odbioru w dniu (...) marca 2016 r., a więc przed upływem dziesięciu lat od daty płatności. Jednocześnie w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że strona działała w dobrej wierze, co stanowić mogłoby podstawę do przyjęcia krótszego (czteroletniego) okresu między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, wykluczającego obowiązek zwrotu płatności pobranej nienależnie.

Sąd wskazał, że trafna jest ocena zawarta w zaskarżonej decyzji, że nie sposób przyjąć, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący działał w dobrej wierze ubiegając się i przyjmując przyznaną płatność. Słusznie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, że skarżący nie dotrzymał podjętego z dniem 1 marca 2007 r. zobowiązania, bowiem w kolejnych latach zmniejszył powierzchnię użytków rolnych, na których realizował program rolnośrodowiskowy, w stosunku do powierzchni, do której otrzymał płatność w odniesieniu do pierwszego roku zobowiązania, pomimo, iż zgodnie z zapisami zawartymi w części XI wniosku (oświadczenia i zobowiązania), strona zobowiązała się m.in. do przestrzegania warunków uczestnictwa w programie rolnośrodowiskowym przez okres 5 lat od dnia rozpoczęcia jego realizacji. Ponadto skarżący składając wniosek o płatność, złożył podpis pod oświadczeniem, że znane mu są zasady przyznawania płatności oraz zobowiązał się do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR, między innymi o każdym fakcie, który miał wpływ na nienależne przyznanie płatności. W rezultacie skarżący potwierdził znajomość powyższych zasad przyznawania płatności i konieczności zwrotu płatności pobranych nienależnie.

Ponadto w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu w przedmiocie przyznawania przedmiotowej płatności na lata 2007 - 2011, brak jest jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że skarżący poinformował organ o jakimkolwiek zdarzeniu, które mogłoby mieć wpływ na prawidłowość przyznawania płatności z tytułu wspierania przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt.

Nie sposób zatem przyjąć, że skarżący mógł działać w błędnym, ale usprawiedliwionym przekonaniu, że może on być beneficjentem płatności, skoro znane mu były zasady przyznawania płatności, co skarżący potwierdził w treści wniosku o płatności. W konsekwencji, wobec tego, że w niniejszej sprawie skarżący nie działał w dobrej wierze, nie znajdował zastosowania 4-letni, lecz 10-letni okres przedawnienia wynikający z art. 73 ust. 5 rozporządzenia. Tym samym żądanie zwrotu płatności objęte zaskarżoną decyzją jest w pełni uzasadnione.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia za zastępstwo prawne pełnomocnika z urzędu.

Nadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu złożonego do niniejszej skargi (Uproszczonego wypisu z rejestru gruntów dla działek: nr (...) obr. ewid.: (...), G., nr (...) obr. ewid.: (...), G. nr (...) obr. ewid. (...),. Pa.) jako istotnego dla oceny czy WSA w Gdańsku dokonał wystarczającego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy, jednocześnie wskazuję, iż z uwagi na uzyskanie ww. dokumentu przez skarżącego dnia (...).05.2017 r. nie było możliwe jego złożenie na wcześniejszym etapie postępowania.

Na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) wyrokowi Sądu I instancji zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niepodanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku w zakresie stanowiska Sądu co do zastosowania w przedmiotowej sprawie stawek uśrednionych oraz uznania, że prawidłowo wyliczone zostały kwoty nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych, podczas gdy wyliczenia organu uwzględniały płatności w rzeczywistości niepobrane przez Skarżącego;

- art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak odniesienia się do wszystkich wskazanych zarzutów skargi skierowanej do WSA w Gdańsku, a w szczególności poprzez brak pełnego odniesienia się do zarzutów Skarżącego dot. przeprowadzanych kontroli;

- art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1 i art. 133 p.p.s.a., poprzez naruszenie zasady orzekania na podstawie akt sprawy poprzez oddalenie skargi, pomimo niekompletnych akt sprawy (w tym niekompletne akta sprawy w zakresie protokołów kontroli) oraz niewystarczającego wyjaśnienia okoliczności sprawy i stanu faktycznego, co w konsekwencji skutkowało m.in. przyjęciem, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do błędu organu oraz uznaniem, że Skarżący nie działał w dobrej wierze;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na:

- nietrafnej ocenie ze strony WSA w Gdańsku prawidłowości zastosowania przez Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Gdyni art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich skutkującego nieodstąpieniem przez organ od ustalenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń za 2009 rok;

- art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (zwanego dalej "rozporządzeniem nr 796/2004") poprzez jego niezastosowanie, polegające na przyjęciu, iż nienależna płatność nie została dokonana na skutek pomyłki organu, który to błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika, skutkujące wydaniem niekorzystnego wyroku dla Skarżącego;

- art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004 oraz art. 7 kodeksu cywilnego, poprzez ich niezastosowanie i uznanie, iż Skarżący działał w złej wierze, w związku z czym nie zaistniały przesłanki do przyjęcia czteroletniego okresu przedawnienia w zakresie zwrotu nienależnie pobranych płatności.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej, jej autor przedstawił w uzasadnieniu skargi.

Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym zgodnie z art. 182 p.p.s.a., gdyż skarżący kasacyjnie oraz organ wyrazili zgodę na takie procedowanie.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.

W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Ze względu na to, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się ściśle z naruszeniem prawa materialnego, uzasadnione jest łączne odniesienie się do nich.

Istota sporu dotyczy prawidłowości ustaleń organu, co do spełnienia przesłanek ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności za lata 2007- 2010 w sytuacji stwierdzenia w trakcie kontroli nieprawidłowości polegających na zmniejszeniu przez skarżącego kasacyjnie powierzchni użytków rolnych, na których realizował program rolnośrodowiskowy. Skarżący kasacyjnie zarzuca, że wbrew poglądowi organu, zaakceptowanemu następnie przez Sąd i instancji beneficjent działał w dobrej wierze podając we wniosku o płatność dane, co do wielkości działek wynikające z wypisu i wyrysu gruntów i budynków otrzymanego ze starostwa powiatowego w Szczecinku.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że wypłata należności za lata 2007, 2008, 2009 nastąpiła odpowiednio: (...) lutego 2008 r; (...) stycznia 2009 r; (...) czerwca 2010 r. Natomiast w odniesieniu do roku 2010 organ odstąpił od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności ze względu na to, że ustalona na ten rok kwota nie przekraczała równowartości 200 Euro. Należy podzielić pogląd Sądu i instancji, że prawidłowe są ustalenia organu prowadzące w efekcie do wniosku, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004, który to przepis ma zastosowanie w odniesieniu do ustalenia nienależnie pobranych płatności za lata 2005-2009. Wnioski o płatność za lata 2007-2009 były sporządzane przez skarżącego kasacyjnie, który w sekcji XI Oświadczenia i zobowiązania oświadczył, że znane są mu zasady i tryb realizacji przedmiotowego Programu. Oświadczył także, że jest świadomy skutków niewykonania zobowiązań. Beneficjent uczestniczył podczas kontroli przeprowadzanych na gruncie. Należy podkreślić, że powierzchnie użytków rolnych określone dla danej działki ewidencyjnej w systemie Ewidencji Gruntów i Budynków nie muszą być tożsame ani z powierzchnią działki rolnej ani z powierzchnią maksymalnego kwalifikowanego obszaru, a tym samym nie muszą stanowić powierzchni, do której przyznawana jest przedmiotowa płatność. Odmienne są definicje działki ewidencyjnej i działki rolnej. Przeprowadzane kontrole w trakcie których ustalono faktyczną powierzchnię działek były zakończone protokołem, do którego skarżący kasacyjnie mógł składać zastrzeżenia a tego nie czynił. Nie wnosił także żadnych uwag poprzestając na stanowisku, że zadeklarowana wielkość działek wynika z dokumentu urzędowego jakim jest niewątpliwie wypis z rejestru gruntów otrzymany ze Starostwa, co ma - zdaniem skarżącego-świadczyć o tym, że działał w dobrej wierze. Naczelny Sąd Administracyjny tego zapatrywania nie podziela, uznając podniesione w tym zakresie zarzuty kasacyjne za nietrafne z powodów wyżej wskazanych. W konsekwencji, za uzasadnione należy uznać stanowisko Sądu I instancji, który podzielił pogląd organu, że w tej sytuacji nie znajdował uzasadnienia 4-letni, lecz 10-letni okres przedawnienia wynikający z art. 73 ust. 5 rozporządzenia nr 796/2004. W konsekwencji, żądanie zwrotu płatności objętych zaskarżoną do WSA decyzją było w pełni uzasadnione. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego kasacyjnie o dopuszczenie dowodu w postaci wypisu z rejestru gruntów z datą sporządzenia (...) maja 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że po pierwsze dokument ten został sporządzony już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji, a po drugie postępowanie dowodowe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, dokonującym kontroli orzeczeń sądów wojewódzkich, w zasadzie nie jest dopuszczalne, gdyż orzeczenia sądów administracyjnych zapadają na podstawie akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy administracyjnej. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzają bowiem organy administracji. Wskazany w art. 106 § 3 p.p.s.a. wyjątek dotyczy jedynie możliwości uzupełniającego dowodu z dokumentu niezbędnego dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i to pod warunkiem, że nie przedłuży nadmiernie postępowania w sprawie. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku zawartego w skardze kasacyjnej uznając, że dowody, o których przeprowadzenie wnosił skarżący kasacyjnie, nie były niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Z kolei odpierając, jako nietrafne, opisane w petitum niniejszej skargi zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w pierwszej kolejności należy przypomnieć, jak już wielokrotnie wskazywał Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie przewidziane prawem niezbędne elementy pozwalające na kontrolę orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Z powołanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną w oparciu o art. 184 w zw. z art. 166 p.p.s.a.

Odnosząc się do żądania dotyczącego zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu wskazać należy, że przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-261 tej ustawy. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.