Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2395858

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 5 października 2017 r.
I GSK 2210/15
Opodatkowanie akcyzą samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.).

Sędziowie: NSA Zofia Przegalińska, del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 5 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 586/15 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego

1.

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

2.

zasądza od (...) na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w (...) 2600 (dwa tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 586/15 uwzględnił skargę (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) listopada 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego - uchylając zaskarżoną decyzję.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 27 stycznia 2014 r. spółka zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego I w (...) o zwrot podatku akcyzowego w wysokości 11.964 zł z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 6 samochodów osobowych.

Naczelnik Urzędu Celnego I w (...) decyzją z (...) maja 2014 r. odmówił zwrotu podatku akcyzowego.

Orzekając na skutek odwołania skarżącej Dyrektor Izby Celnej w (...) decyzją z dnia (...) listopada 2014 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że spółka nie wypełniła przesłanki braku wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym w stosunku do wszystkich, tj. 6 samochodów osobowych. Organ wskazał, że 3 samochody osobowe (pojazdy z pozycji nr 1-3 załącznika do decyzji) zostały zarejestrowane w dniu przemieszczenia z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego, o czym świadczą zapisy w rejestrze Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Natomiast pozostałe 3 samochody osobowe (pojazdy z pozycji nr 4-6 załącznika do decyzji) zostały zarejestrowane w dniu 15 lutego 2013 r. tj. po dniu ich wewnątrz wspólnotowej dostawy.

Organ odwoławczy argumentował, że zasadniczym celem rejestracji jest dopuszczenie pojazdu do ruchu na stałe, tj. umożliwienie właścicielowi pojazdu poruszania się za pomocą zarejestrowanego pojazdu bez ograniczeń na terytorium kraju. Aby takie uprawnienie uzyskać, musi poprzedzać je czasowa rejestracja. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm., dalej: p.r.d.), dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Tak więc czynnością mającą znaczenie prawne jest dopuszczenie pojazdu do ruchu, zaś dowód rejestracyjny lub pozwolenie czasowe są rodzajami dokumentów potwierdzających dopuszczenie pojazdu do ruchu. Podkreślił, że okres, na który wydawana jest decyzja czasowa oznacza, że po jego upływie decyzja ta wygasa, a jej miejsce zajmuje rejestracja stała. Nie zmienia to jednak faktu, że wcześniejsza rejestracja pojazdów nastąpiła na terytorium kraju.

Reasumując, organ nie podzielił poglądu spółki, że czasowa rejestracja nie stanowi rejestracji w rozumieniu art. 107 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 752, dalej: u.p.a.), a w konsekwencji uznał, że skarżąca nie spełniła wszystkich przesłanek do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od eksportowanych samochodów osobowych.

Sąd I instancji uwzględniając skargę spółki wskazał, że przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z art. 107 u.p.a. są: 1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, 2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności, 3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, 4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju, 5) złożenie wniosku właściwemu Naczelnikowi Urzędu Celnego, 6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego. Wszystkie ww. przesłanki winny zostać spełnione łącznie.

WSA za uzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 107 ust. 1 u.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że sporne pojazdy były zarejestrowane na terenie kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W tym kontekście Sąd I instancji wskazał, że organy podatkowe na podstawie zgromadzonych dokumentów nie miały podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie spełniła przedmiotowego warunku do zwrotu akcyzy. Trzeba bowiem podkreślić, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów jednoznacznie wynika, że w stosunku do 6 samochodów zostały przez Prezydenta (...) wydane decyzje o odmowie zarejestrowania pojazdów (dot. samochodów o nr VIN: (...)). Z uzasadnienia tych decyzji wynika, że odmowa rejestracji nastąpiła z uwagi na fakt, iż z wnioskiem o rejestrację wystąpiła osoba nieuprawniona, gdyż przed wystąpieniem z wnioskiem samochody te zostały sprzedane.

WSA podkreślił, że zgodnie z art. 73 ust. 1 p.r.d. rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela, starosta właściwy ze względu na miejsce jego zamieszkania (siedzibę), wydając dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną, jeżeli jest wymagana, z zastrzeżeniem ust. 2-5. Nie ulega wątpliwości, że wszystkie samochody objęte wnioskiem o zwrot akcyzy były zarejestrowane czasowo. Przy czym art. 74 ust. 2 p.r.d. wskazuje na dwa rodzaje rejestracji czasowej z urzędu oraz na wniosek. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego artykułu, rejestracji z urzędu dokonuje się w przypadku złożenia wniosku o rejestrację. Rejestracja na wniosek (art. 74 ust. 2 pkt 2) dopuszczalna jest w przypadku wywozu pojazdu za granicę, przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w sytuacji przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy.

Sąd I instancji wskazał, że rejestracji pojazdów dokonano z urzędu, po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdów (art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d.). Powodem rejestracji czasowej pojazdów nie było pozwolenie czasowe, w celu wywozu za granicę (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a p.r.d.). Według Sądu, czasowa rejestracja z urzędu po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu (art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d.) jest częścią procesu rejestracji pojazdów, których celem było trwałe dopuszczenie do ruchu na terytorium kraju. Natomiast zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322), w przypadku rejestracji czasowej pojazdu, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d. (czyli z urzędu po złożeniu wniosku o rejestrację), organ rejestrujący wydaje pozwolenie czasowe, zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, nalepkę kontrolną. W sytuacji zaś wydawania przez organ dokumentów w przypadku rejestracji czasowej pojazdu, o której mowa w art. 74 ust. 2 pkt 2 p.r.d., w myśl § 6 ust. 3 rozporządzenia organ rejestrujący wydaje pozwolenie czasowe, zalegalizowane tymczasowe tablice (tablicę) rejestracyjne. Zdaniem WSA niezarejestrowanie należy odczytywać, jako brak złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. W przedmiotowej sprawie takie wnioski zostały złożone. Jednak w świetle przytoczonego wyżej art. 73 ust. 1 p.r.d. nie ulega wątpliwości, że skutecznie wniosek o rejestrację może złożyć tylko właściciel pojazdu. Z treści dokumentów znajdujących się w aktach wynika, że warunek ten nie został spełniony. Konkludując, WSA stwierdził, że organy podatkowe nie miały podstaw do uznania, że przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej były samochody zarejestrowane na terytorium Polski.

W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w (...) zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie o jego uchylenie na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) i rozpoznanie skargi. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1.

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd, że czasowa rejestracja pojazdu na wniosek skarżącej nie daje podstaw do uznania, że przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej były samochody zarejestrowane na terytorium Polski, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, podczas gdy przepisy ustawy o ruchu drogowym, do których odsyła ustawa o podatku akcyzowym, stanowią o rejestracji czasowej oraz o rejestracji stałej, tym samym przez rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju należy rozumieć rejestrację niezależnie od tego czy miałaby to być rejestracja czasowa, czy też stała.

2.

naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji i w konsekwencji niezasadne jej uchylenie, na skutek wadliwego uznania przez Sąd, że samochody objęte wnioskiem o zwrot podatku akcyzowego, nie były zarejestrowane na wniosek strony na terytorium kraju.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami i granicami zaskarżenia. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują.

Za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez jego błędną wykładnię.

Stosowanie do art. 107 ust. 1 u.p.a. podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.

Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot, o którym mowa w cyt. art. 107 ust. 1 u.p.a., jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.). Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (art. 107 ust. 4 u.p.a.).

Przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z treścią powołanych przepisów, są: 1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, 2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności, 3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, 4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju, 5) złożenie wniosku właściwemu naczelnikowi urzędu celnego, 6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego.

Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie. Sformułowane w tym przepisie warunki odnoszą się zarówno do samochodu, jak i do podmiotu ubiegającego się o zwrot akcyzy oraz do wymogów formalnych samego wniosku. Przesłanki dotyczące samochodu polegają na tym, że musi to być samochód osobowy, niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju i podlegający eksportowi. Podmiot ubiegający się o zwrot akcyzy musi być tym podmiotem, który nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel i który dokonuje eksportu lub w jego imieniu eksport jest realizowany, ponadto podmiot ten powinien posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie eksportu lub dostawy.

Natomiast zgodnie z treścią art. 74 ust. 2 P.r.d., ustawodawca przewidział dwa rodzaje rejestracji czasowej: (1) z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu; oraz (2) na wniosek właściciela pojazdu - w celu umożliwienia: a) wywozu pojazdu za granicę, b) przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, c) przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy. Dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe (art. 71 ust. 1 cyt. ustawy).

Naczelny Sąd Administracyjny, biorąc pod uwagę powyższe przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym, akceptuje pogląd, zawierający wykładnię art. 107 ust. 1 u.p.a., zgodnie z którym niezarejestrowanie samochodu osobowego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, o którym mowa w tej regulacji, oznacza, że wolą ustawodawcy było objęcie zakresem normowania wymienionego przepisu ustawy podatkowej wszystkich przypadków wcześniejszej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju. W analizowanym zakresie podkreślić należy, że przepis art. 72 ust. 1 P.r.d. zawiera ogólną normę odnoszącą się do każdej rejestracji, a więc również i do rejestracji czasowej pojazdu, o której mowa w art. 74 tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1168/10). Tym samym, stwierdzić trzeba, że gdyby rzeczywiście zamiarem ustawodawcy miało być zróżnicowanie określonych w art. 107 ust. 1 u.p.a. skutków prawnopodatkowych rejestracji stałej oraz rejestracji czasowej, to z pewnością wyraziłby swoją wolę w omawianej kwestii w zdecydowanie inny sposób, niż to uczynił (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 124/13).

Wobec tego na gruncie art. 107 u.p.a. - nie mamy do czynienia z brakiem rejestracji pojazdu, gdy samochód przed dokonaniem wywozu został czasowo zarejestrowany na terenie kraju w trybie art. 74 ust. 2 pkt 1 P.r.d., a więc w procedurze dopuszczenia pojazdu do ruchu po drogach publicznych.

Warunek braku rejestracji zgodnie z przepisami prawa o ruchu drogowym należy interpretować zgodnie z zasadą konsumpcyjności podatku akcyzowego, a nie zasadami dotyczącymi rejestracji pojazdów wynikającymi z przepisów prawa o ruchu drogowym. Wyrobem opodatkowanym akcyzą zgodnie z art. 100 ust. 1 i 3 u.p.a. jest bowiem samochód osobowy niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju. Skoro po uzyskaniu rejestracji samochód osobowy przestaje podlegać obowiązkowi podatkowemu, to obrót takim samochodem odbywa się poza zakresem zastosowania przepisów u.p.a. W stosunku do takiego samochodu nie można mówić prawie do zwrotu podatku akcyzowego.

Jak wynika z powyższego, to stanowiący materialnoprawną podstawę decyzji art. 107 u.p.a., wyznaczał zakres ustaleń faktycznych jakie w sprawie należało poczynić. O tym bowiem jakie okoliczności mają znaczenie dla sprawy, decyduje treść normy prawa materialnego, która determinuje kierunek i zakres ustaleń faktycznych niezbędnych dla jej prawidłowej subsumcji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji błędnie interpretując ww. przepis - nie skoncentrował się na tych okolicznościach, które z punktu wiedzenie istoty sporu miały zasadnicze znaczenie. Mając zaś na uwadze treść art. 107 u.p.a. oraz zaprezentowaną powyżej jego wykładnię - należało przyjąć, że w okolicznościach sprawy, kluczowym znaczeniem dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia było ustalenie, czy w stosunku do sześciu spornych pojazdów objętych wnioskiem spółki o zwrot podatku akcyzowego - można mówić o braku ich zarejestrowania na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Wprawdzie Sąd I instancji w uzasadnieniu skarżącego wyroku wskazał, że wszystkie objęte wnioskiem o zwrot akcyzy pojazdy zostały zarejestrowane czasowo, to już zupełnie pominął, czy ta rejestracja została dokonana przed ich przemieszczeniem poza terytorium RP, i czy dotyczyła wszystkich spornych samochodów. W to miejsce, WSA odwołując się do decyzji Prezydenta (...) o odmowie zarejestrowania ww. pojazdów - w sposób nieuprawniony na gruncie rozpoznawanej sprawy - wyraził pogląd, że niezarejestrowanie należy odczytywać, jako brak złożenia wniosku o rejestrację pojazdu.

Wymaga podkreślenia, że ustawodawca nie wskazuje, aby zwrot akcyzy wykluczała jedynie rejestracja samochodu osobowego niewadliwa prawnie (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt I GSK 896/15). W ocenie składu Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tej sprawie, ustawowy warunek zwrotu podatku akcyzowego określony jako samochód osobowy "niezarejestrowany wcześniej", należy interpretować w ten sposób, że dla zwrotu podatku akcyzowego istotne jest jedynie to, czy pojazd był wcześniej niezarejestrowany na terytorium kraju (czyli przed eksportem lub wewnatrzwspólnotową dostawą). Wyrobem opodatkowanym podatkiem akcyzowym, zgodnie z art. 100 ust. 1 i ust. 3 u.p.a. jest bowiem samochód osobowy niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Skoro po uzyskaniu rejestracji samochód osobowy przestaje podlegać obowiązkowi podatkowemu, to obrót takim przedmiotem odbywa się poza zakresem zastosowania przepisów ustawy o podatku akcyzowym. W odniesieniu do takiego samochodu osobowego nie może powstać prawo do zwrotu podatku akcyzowego. Samochód osobowy nie staje się na nowo przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym po wyrejestrowaniu pojazdu, czy też po odmowie jego rejestracji (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt I GSK 724/15). Ustawodawca poza zakresem regulacji ustawy o podatku akcyzowym pozostawił wszelkie formy prawne utraty mocy prawnej przez akt rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju.

W konsekwencji powyższego Sąd I instancji nie dostrzegł, co z punktu wiedzenia prawidłowej wykładni art. 107 u.p.a. ma zasadnicze znaczenie - że jak wynika z dokumentów znajdujących się w akrach administracyjnych sprawy - 3 samochody osobowe (pojazdy o nr VIN (...)) - zostały zarejestrowane czasowo w dniu 30 stycznia 2013 r. i przemieszczone z terytorium RP na terytorium Francji dniu 31 stycznia 2013 r. Zatem zostały one zarejestrowane czasowo na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, przed ich wewnątrzwspólnotową dostawą. Natomiast pozostałe 3 samochody osobowe (pojazdy o nr (...)) - zostały zarejestrowane czasowo w dniu 15 lutego 2013 r., zaś ich przemieszczenie z terytorium RP na terytorium Francji nastąpiło 10 wcześniej, tj. w dniu 5 lutego 2013 r. Wobec tego zostało one czasowo zarejestrowane, po dniu ich wewnątrzwspólnotowej dostawy.

Z powyższego wynika, że stan faktyczny sprawy dla pojazdów objętych wnioskiem spółki o zwrot podatku akcyzowego jest zróżnicowany, czego nie dostrzegł Sąd I instancji, a co na gruncie art. 107 u.p.a. ma istotne znaczenie.

Zasadność skargi kasacyjnej powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę wyżej poczynione wywody.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.