Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2091055

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 20 sierpnia 2015 r.
I GSK 2024/13

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Cezary Pryca.

Sędziowie: NSA Zofia Borowicz, del. WSA Inga Gołowska (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 503/13 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...) w przedmiocie podatku akcyzowego

1.

oddala skargę kasacyjną;

2.

zasądza od M. K. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w T. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z 19 września 2013 r. sygn. akt: I SA/Bd 503/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z (...) kwietnia 2013 r. nr (...) w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Referując stan sprawy Sąd I instancji podał, że decyzją z (...) stycznia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił F. (...) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu dokonanego w dniu 15 czerwca 201 Or. nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki "Chrysler Grand Voyager", rok produkcji 2005, w wysokości 5. 515,00 zł.

Wskutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z (...) kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji. Organ odwoławczy podał, że w przedmiotowej sprawie w celu ustalenia, czy przedmiotowy pojazd jest samochodem osobowym, czy ciężarowym Naczelnik Urzędu Celnego w B. poddał analizie i ocenie, między innymi informacje zawarte w protokole oględzin pojazdu z 17 października 2012 r., protokole przesłuchania świadka W. B. (obecnego użytkownika pojazdu) oraz wyjaśnieniach "BRE Leasing" SA Oddział w B. (właściciela pojazdu). W wyniku przeprowadzonych oględzin ustalono, że przedmiotowy pojazd jest w całości przeszklony, pięciodrzwiowy, posiada tylne drzwi otwierane do góry, 2 sztuki bocznych drzwi otwieranych przesuwnie i 2 sztuki bocznych drzwi otwieranych wahadłowo. W pojeździe stwierdzono 7 miejsc siedzących (tapicerka materiałowa jednolitego koloru dla wszystkich siedzeń) z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa, usytuowanych w trzech rzędach siedzeń (drugi i trzeci rząd siedzeń chowany w podłodze). Ponadto, w wyniku oględzin ustalono, że samochód posiada wyposażenie charakterystyczne dla samochodów osobowych, w postaci m.in. oświetlenia w podsufitce (nad pulpitem i 4 punkty nad drugim i trzecim rzędem siedzeń), 6 poduszek powietrznych, głośników w drzwiach (4 szt), miejsca na napoje w bocznych ścianach na wysokości trzeciej kanapy, klimatyzacji, wykładziny podłogowej z dywanikami. Z zeznań W. B., wynika, że w pojeździe nie dokonywano żadnych zmian konstrukcyjnych. Pismem z 16 sierpnia 2012 r. "BRE Leasing" SA Oddział w B. poinformował, że na podstawie ekspertyzy zleconej przed nabyciem pojazdu ustalono, że były w nim przeprowadzone naprawy blacharsko-lakiemicze na wybranych elementach. Poinformował też, że nie posiada innych informacji o uszkodzeniach lub brakach w wyposażeniu, jak również wiedzy na temat ewentualnych zmian dokonanych w pojeździe. Do pisma załączono dokumentację dotyczącą przedmiotowego samochodu, w tym ekspertyzę techniczną pojazdu sporządzoną przez Janusza Szóstka (rzeczoznawcę samochodowego), z której wynika, że powyższy pojazd wyposażony był m.in. w automatyczną skrzynię biegów, szyby boczne tylne przyciemniane i uchylane elektrycznie, szybę tylną ogrzewaną, lusterka boczne ogrzewane i regulowane elektrycznie, zamek centralny z pilotem, schowek pod fotelem pasażera, przystosowanie do montażu fotelika dziecięcego, radio CD, relingi dachowe, automatyczną 2-strefową klimatyzację, 4 poduszki powietrzne, metalizowany lakier. Organ wskazał także na pismo krajowego przedstawiciela producenta pojazdów marki "FIAT", spółki "Fiat Auto Poland", z którego wynika, że pojazd będący przedmiotem postępowania został wyprodukowany w wersji osobowej z 7 miejscami siedzącymi i nie posiadał fabrycznie zamontowanej przegrody. Zatem zdaniem organu od chwili produkcji przystosowany był przede wszystkim do przewozu osób. W przedmiotowym pojeździe nigdy nie zostały bowiem wykonane żadne zmiany konstrukcyjne mające trwały i nieodwracalny charakter pozbawiający pojazd jego zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób.

Zestawienie zgromadzonych w sprawie dowodów doprowadziło do jednoznacznego wniosku, iż przedmiotowy pojazd od dnia jego wyprodukowania do dnia jego oględzin pozostał samochodem, którego zasadniczą cechą było komfortowe przewożenie osób, podczas gdy transport towarów stanowi jedynie funkcję dodatkową. Świadczą o tym zarówno stwierdzone elementy wyposażenia, jak i estetyka w jakiej utrzymany jest przedmiotowy samochód, które w ocenie organu podatkowego dały prawo do zakwalifikowania pojazdu do kodu CN 8703. Ewentualne wykorzystanie samochodu do przewozu towarów odbywa się bez uszczerbku w zachowaniu standardów dla komfortowego przewożenia osób.

II.

M. K. złożył skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając:

1.

naruszenie art. 121 § 1, art. 120, art. 122 w zw z art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r.

Ordynacja podatkowa (O.p.) przez pominięcie przez organ istotnych okoliczności ustalonych w toku postępowania dowodowego, a także w wyniku pominięcia całkowicie określonych dowodów, lub też wypaczenie - niepełnie uwzględnienie niektórych z dowodów,

2.

naruszenie art. 194 § 1, § 2 i § 3 O.p. polegające na odmowie uwzględniania treści dokumentów urzędowych: zagranicznego dowodu rejestracyjnego i przeprowadzonych badań technicznych,

3.

naruszenie art. 122 i art. 187 § 1 O.p. przez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do wyjaśnienia, jaki był stan pojazdu w momencie powstania obowiązku podatkowego.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, że skarga jest niezasadna. W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji podał, że problem prawny w sprawie dotyczył tego, czy samochód "Chrysler Grand Voyager", którego wewnątrzwspólnotowego nabycia strona dokonała w czerwcu 2010 r., jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do kodu CN 8703), czy też samochodem przeznaczonym do przewozu towarów (klasyfikowanym do kodu CN 8704), a więc, czy stanowi wyrób akcyzowy opodatkowany podatkiem akcyzowym, czy też nie.

Rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w oparciu o przepisy ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11 z późn. zm. dalej-u.p.a.). W myśl art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. opodatkowaniu akcyzą podlega wewnątrzwspólnotwe nabycie i samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 100 ust. 4 u.p.a. samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, s. 1, z późn. zm.; Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, s. 382, z późn. zm.). Nomenklaturę Scaloną określają zatem przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Odwołując się do ww. rozporządzenia Rady (EWG), które jest corocznie nowelizowane, należy zauważyć, że w załączniku I, w sekcji XVII, w dziale 87 przy kodzie CN 8703 zawarty jest następujący opis: "pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zgodnie z regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny; dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów oraz - o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag - zgodnie z dalszymi regułami. Kolejne reguły mogą być zatem brane pod uwagę tylko wtedy, gdy taryfikacja nie jest możliwa w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji i działów. Wyjaśnienia do Taryfy celnej, zawarte w Obwieszczeniu Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. Nr 86, poz. 880), do kodu 8703 podają że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów do tego kodu mają cechy pojazdu, które wskazują, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów oraz podają szereg cech świadczących o charakterze pojazdu. Zgodnie z wyjaśnieniami, o tym, że pojazd klasyfikuje się do pozycji 8703, świadczą następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni, siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwanych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). W wyjaśnieniach wskazuje się, że w pozycji 8703 określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów.

W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że procedura klasyfikowania pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN winna przebiegać w ten sposób, że na wstępie winno być ustalone przez organy podatkowe przeznaczenie danego pojazdu. Do kodu CN 8703 można zakwalifikować jedynie pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Natomiast ustalenie, że pojazd nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób powoduje, że winien być zaklasyfikowany do kodu 8704, tj. pojazdy samochodowe do transportu towarów. Główne przeznaczenie jest zatem decydujące dla klasyfikacji pojazdów do odpowiedniego kodu Taryfy celnej. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd spornego samochodu i ogół jego cech, nadających mu zasadnicze przeznaczenie (por. wyrok TSUE z 6 grudnia 2007 r., C-486/06, pkt 27).

Jak wynikało z protokołu oględzin pojazdu samochodowego z 17 października 2012 r., sporne auto posiada: 5 drzwi, 2 szt, bocznych drzwi otwieranych i przesuwanych, 2 szt. bocznych drzwi otwieranych wahadłowo, 7 miejsc siedzących z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa, oświetlenie w podsufitce, 6 poduszek powietrznych, głośniki w drzwiach, miejsca na napoje w bocznych ścianach na wysokości trzeciej kanapy klimatyzację, wykładzinę podłogową z dywanikami, automatyczną skrzynię biegów, lusterka regulowane elektrycznie, zamek centralny, popielniczki, za pierwszym słupkiem przyciemniane okna, szybę w klapie tylnej ogrzewaną, zabezpieczenie drzwi przesuwanych przed ich otwarciem od środka, radio, pojazd jest w całości przeszklony. W piśmie z 16 sierpnia 2012 r. aktualny właściciel pojazdu-spółka "BRE Leasing", która nabyła wskazany pojazd od skarżącego, poinformowała, że na podstawie ekspertyzy zleconej przed nabyciem auta były w nim przeprowadzone naprawy blacharsko-lakiemicze na wybranych elementach. Nie posiada natomiast informacji o innych uszkodzeniach pojazdu, jak również wiedzy na temat ewentualnych zmian dokonanych w pojeździe. Do pisma załączono ekspertyzę techniczną, z której wynika, że powyższy pojazd przed jego nabyciem posiadał zasadniczo takie same wyposażenie jakie wskazano w protokole z oględzin. Aktualny użytkownik pojazdu W. B. w dniu 17 października 2012 r. zeznał, że samochód został objęty w posiadanie w takim stanie, w jaki został przedstawiony do oględzin. Stwierdził też, że nie dokonywał żadnych zmian konstrukcyjnych w pojeździe. Z pisma krajowego przedstawiciela producenta pojazdów-spółki "Fiat-Auto Poland" S.A. wynika, że powyższy samochód został wyprodukowany w wersji osobowej z siedmioma miejscami siedzącymi i nie posiadał fabrycznie zamontowanej przegrody. Taka przegroda zamontowana pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną jest charakterystyczna dla samochodów przeznaczonych głównie do transportu towarów klasyfikowanych do pozycji 8704.

Powyższe cechy pojazdu odpowiadają opisowi cech jakie powinien posiadać pojazd klasyfikowany do kodu 8703 CN. W szczególności wyposażenie całego wnętrza pojazdu wykonano w sposób zapewniający w miarę wygodną i bezpieczną podróży dla siedmiu osób. Świadczy to o tym, jak trafnie zauważył organ podatkowy, że głównym przeznaczeniem spornego pojazdu jest przewóz osób, co oznacza, że pojazd ten powinien być klasyfikowany do poz. 8703.

Zdaniem Sądu, zarejestrowanie samochodu jako ciężarowego, czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium, nie ma żadnego znaczenia. Dowód rejestracyjny pojazdu nie decyduje o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego. Dowód rejestracyjny jest bowiem zasadniczo dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Organ podatkowy nie jest więc związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego czy ciężarowego, bowiem z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN. Również wynik badania technicznego nie jest dowodem świadczącym o klasyfikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego. Nie jest także uzasadnione żądanie skarżącego przesłuchania w charakterze świadka diagnosty, który dokonywał badań technicznych samochodu. Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, jak trafnie za u ważył, organ podatkowy, odzwierciedla jedynie stan techniczny pojazdu na potrzeby rejestracji w kraju. Z dokumentu tego w żaden sposób nie można wywieść, że przedmiotowy samochód w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego nie był samochodem osobowym w świetle Taryfy celnej.

IV.

Skarżący działając przez pełnomocnika adwokata zaskarżył powyższy wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy zarzucił: -mające istotny wpływ na wynik postępowania naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi tj. naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 122 i art. 191 O.p.-przejawiające się w tym, że Sąd naruszając zasady swobodnej oceny dowodów uznał za udowodniony fakt, iż nabyty samochód jest samochodem osobowym, mimo braku dowodu jak wyglądał samochód w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego, -naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw z ust. 4 u.p.a., art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. w zw z jego niewłaściwym zastosowaniem z uwagi na fakt, iż przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód ciężarowy a nie jak przyjęły organy celne i Sąd I instancji samochód zakwalifikowany do kodu CN 8703.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi tj, uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. (...) kwietnia 2013 r. nr (...), ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy i zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w T. na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i orzeczenie o kosztach postępowania.

V.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują.

Wedle art. 173 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Adresatem zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących zarówno naruszenia prawa zarówno materialnego jak i procesowego może być tylko sąd administracyjny I instancji, który wydał zaskarżone orzeczenie. Rozstrzygnięcie to stanowi bowiem przedmiot kontroli w postępowaniu kasacyjnym. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne wyznaczające zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji.

Skarga kasacyjna powinna odpowiadać warunkom formalnym i materialnym określonym w art. 176 p.p.s.a. Do szczególnych wymagań skargi kasacyjnej należy zaliczyć między innymi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga powołania w niej konkretnych przepisów prawa, którym, zdaniem skarżącego, uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w wypadku podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak już wspomniano istotnym wymogiem materialnym (konstrukcyjnym) skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest ważnym elementem skargi kasacyjnej również dlatego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej, co wynika ze wspomnianego związania sądu granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Określenie podstaw kasacyjnych polega na jednoznacznym wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które-zdaniem skarżącego-zostały naruszone przez sąd I instancji, z jednoczesnym oznaczeniem formy tego naruszenia.

Z kolei uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy p.p.s.a. nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej, W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu, (por.

wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt: FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt: GSK 1423/04, 10 maja 2005 r. sygn. akt: FSK 1657/04, 12 października 2005 r. sygn. akt: I FSK 155/05, 23 maja 2006 r. sygn. akt: II GSK 18/06, 4 października 2006 r. sygn. akt: I OSK 459/06 publik. CBOSA). Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji, czyniąc skargę kasacyjną nieskuteczną oraz uniemożliwiając dokonanie merytorycznej oceny tego środka odwoławczego.

Przystępując do oceny zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy stwierdzić, że nie odpowiadają one warunkom wynikającym z art. 176 p.p.s.a. mimo, że skarga kasacyjna została opracowana przez adwokata, a więc osobę, która może pełnić funkcję profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym zostały sporządzone nieprawidłowo.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie zostały powiązane z przepisami p.p.s.a. co uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zbadanie, czy przy wydawaniu zaskarżonego wyroku naruszono przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi (por. wyrok NSA z 21 grudnia 2004 r., sygn. akt: GSK 1149/04, publik. CBOSA). Pogląd ten, utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie (por. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 481), zachowuje swoją aktualność w świetle uchwały pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt: I OPS 10/09), w której przyjęto, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Jednakże, aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł uczynić zadość temu obowiązkowi, wnoszący skargę kasacyjnej musi poprawnie określić jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny. W przypadku naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego może chodzić wyłącznie o przepisy zawarte przez ustawodawcę w p.p.s.a.

Co istotne, w przedmiotowym środku odwoławczym nie przedstawiono żadnej argumentacji wskazującej na zasadność zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego a co więcej nie sprecyzowano, którą wersję ustawy o podatku akcyzowym miał na myśli autor skargi kasacyjnej. Jedynie można domyślać się, że w sprawie miała zastosowanie ustawa z 2008 r.

Sposób sformułowania zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego w przedmiotowym środku odwoławczym nie pozwala na ich ocenę przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Autor skargi kasacyjnej w żadnym fragmencie enigmatycznego uzasadnienia skargi kasacyjnej nie przytacza również (w sposób wynikający z wymogów określonych w art. 176 p.p.s.a.) argumentacji nawiązującej do zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jak również nie wskazuje w czym upatruje naruszenie powołanych w petitum skargi kasacyjnej przepisów postępowania.

Treść tak zredagowanego uzasadnienia skargi kasacyjnej nie pozwala na określenie, na jakie wadliwe rozumienie lub niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego i postępowania przez Sąd I instancji wskazuje skarżący oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia tych przepisów oraz ich właściwe zastosowanie.

W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane, co jest w pełni zgodne z poglądem wyrażonym w uchwale pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt: I OPS 10/09. Inaczej doszłoby do naruszenia art. 176 i art. 183 p.p.s.a.

Uwzględniając wskazaną wadliwość skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania dla pełnomocnika organu Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Znajdowało to uzasadnienie w fakcie, iż wszystkie sprawy miały tożsamy charakter (pod względem faktycznym i prawnym) i tym samym nie wymagały dodatkowego nakładu pracy pełnomocnika.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.