I GSK 1770/18 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - OpenLEX

I GSK 1770/18 - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3197332

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2021 r. I GSK 1770/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Grzelak.

Sędziowie: NSA Dariusz Dudra, del. WSA Izabella Janson (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 598/17 w sprawie ze skargi (...) na informację Zarządu Województwa (...) z dnia (...) kwietnia 2017 r., nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na realizację projektu

1. oddala skargę kasacyjną;

2. zasądza od (...) na rzecz Zarządu Województwa (...) kwotę (...) ((...)) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z 26 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 598/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę (...) (dalej też: "strona", "skarżący", "Spółka", "wnioskodawca") na informację Zarządu Województwa Dolnośląskiego (dalej też: "organ", "Zarząd WD") z (...) kwietnia 2017 r., nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na realizację operacji "(...)".

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

(...) 6 grudnia 2016 r. złożyła w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Dolnośląskiego wniosek o przyznanie pomocy finansowej w wysokości (...) zł, w ramach operacji typu Gospodarka wodno-ściekowa w ramach poddziałania Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii, w ramach działania Podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (dalej: PROW 2014-2020), dla operacji pt. (...) Wniosek Spółki uzyskał 23 punkty, zajmując na liście zawierającej informację o kolejności przysługiwania pomocy 11 pozycję. Zgodnie z Uchwałą nr (...) Zarządu Województwa Dolnośląskiego z (...) stycznia 2017 r. w sprawie sporządzenia i podania do publicznej wiadomości listy informującej o kolejności przysługiwania pomocy wniosek skierowany został do kontroli administracyjnej w zakresie spełnienia warunków jej przyznania.

W wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej stwierdzono, że wniosek zawiera błędy oraz braki. W związku z powyższym, pismem z (...) lutego 2017 r., wezwano Spółkę do ich usunięcia. Pismo to, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, doręczono wnioskodawcy w dniu 1 marca 2017 r. Odpowiedź wnioskodawcy na powyższe pismo została złożona bezpośrednio w siedzibie organu 16 marca 2017 r.

Pismem z (...) kwietnia 2017 r. powołując § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lipca 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu Gospodarka wodno-ściekowa w ramach poddziałania Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 1182 z późn. zm.; dalej: "rozporządzenie"), poinformowano wnioskodawcę o odmowie przyznania pomocy. Wskazano, że wnioskodawca miał obowiązek usunięcia braków w nieprzekraczalnym terminie 14 dni od odebrania wezwania, tj. do 15 marca 2017 r. Skoro odpowiedź wnioskodawcy w sprawie usunięcia braków i błędów we wniosku została złożona 16 marca 2017 r., zdaniem organu oznacza to, że została złożona po upływie terminu do ich uzupełnienia.

Pismem z (...) maja 2017 r. (nazwanym odwołaniem), skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Podniósł, że wezwanie wskutek błędu pracownika zostało oznaczone jako odebrane 3 marca 2017 r. (zamiast 1 marca 2017 r.), wobec czego uzupełnienie błędów i braków we wniosku nastąpiło po 15 dniach od rzeczywistego doręczenia pisma.

W odpowiedzi na wezwanie, pismem z (...) czerwca 2017 r. organ potrzymał stanowisko w sprawie odmowy przyznania pomocy. Wskazał, iż rozporządzenie nie przewiduje instytucji tzw. przywrócenia terminu. W związku z powyższym, niezależnie od przyczyn nieusunięcia braków w terminie wynikającym z rozporządzenia, brak jest możliwości dalszego procedowania w sprawie.

Oddalając skargę na powyższą informację wskazanym na wstępie wyrokiem z 26 października 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaznaczył, że formularz wniosku wymagał min.: tytułów prawnych potwierdzających prawo skarżącego do dysponowania nieruchomością, na której realizowana będzie operacja; analizy efektywności operacji. Żądane w wezwaniu dokumenty, były więc w świetle § 9 ust. 2 rozporządzenia obowiązkowe - zawarte w formularzu wniosku, których złożenie umożliwiało organowi zweryfikowanie spełnienia warunków przyznania pomocy. Ponadto, jak wynika z wezwania organu, wniosek Spółki zawierał szereg błędów, a także wymagał wyjaśnień w zakresie spełnienia warunków o których mowa w § 4 rozporządzenia, w szczególności w zakresie kwalifikowalności kosztów ((...)) oraz możliwości realizacji operacji bez udziału środków publicznych ((...)). WSA zaznaczył, że Spółka dysponowała wiedzą o zasadach i warunkach przyznania pomocy i oceny wniosków, w tym o konieczności terminowego usunięcia błędów i braków. W ocenie Sądu I instancji przepisy rozporządzenia nie przewidują ponownego wezwania do uzupełnienia braków wniosku, w sytuacji nie złożenia w terminie uzupełnienia wniosku na pierwsze wezwanie.

W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść odmowy przyznania przedmiotowej pomocy, a to naruszenie:

a. art. 134 § 1 p.p.s.a. przez zaniechanie zbadania całej sprawy i w konsekwencji przez bezpodstawne ograniczenie zakresu rozpoznania przez Sąd I Instancji,

b. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 562, dalej: "ustawa") w zw. z § 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia przez bezpodstawne przyjęcie, że ciężar dowodu wynikający z art. 27 ust. 2 ustawy dotyczy również aspektu formalnego związanego z organizacją postępowania i oddalenia skargi mimo, iż faktycznie aspekt ten odnosi się do części merytorycznej postępowania, a w konsekwencji przez pominięcie okoliczności, że pracownicy organu samorządu województwa nie byli należycie umocowani do załatwienia spraw związanych z przyznaniem pomocy w ramach przedmiotowego programu, a także pomimo braku zamieszczenia wyczerpującej informacji na stronie internetowej urzędu marszałkowskiego odnośnie istnienia ww. upoważnienia z podaniem jego precyzyjnego zakresu,

c. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia przez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżony akt nie odpowiada prawu, albowiem wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku o przyznanie pomocy, mimo iż wniosek ten spełniał wymogi niezbędne do nadania sprawie dalszego biegu, zaś przedmiotowe wezwanie nie miało podstaw prawnych,

d. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 rozporządzenia przez oddalenie skargi, mimo iż zaskarżony akt był niezgodny z, prawem, albowiem zaniechano wskazania w wezwaniu do uzupełnienia braków wniosku zakresu przeprowadzonej kontroli administracyjnej, w szczególności przez zaniechanie wskazania czy ustalenia przedmiotowej kontroli administracyjnej odnosiły się do wymogów koniecznych do nadania wnioskowi dalszego biegu czy też do aspektu związanego z zasadnością złożonego wniosku,

e. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 4 i 5 rozporządzenia przez oddalenie skargi, mimo iż organ nie skierował do skarżącego ponownego wezwania do uzupełnienia braków formalnych i tym samym przez pozbawienie skarżącego prawa do rzetelnej procedury udzielania przedmiotowych środków, mimo iż rezultaty wykładni celowościowej i funkcjonalnej wskazują jednoznacznie, że tryb ten pełni również funkcję ochronną wobec niestosowania w przedmiotowym postępowaniu przepisów dotyczących przywrócenia terminu,

f. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy przez oddalenie skargi, mimo iż postępowanie było prowadzone z pominięciem instytucji wyznaczających podstawowe gwarancje procesowe z punktu widzenia ochrony interesu skarżącego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej odrzucenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez Sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Natomiast zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Złożona przez Spółkę skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia przepisów postępowania. Według art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie naruszył przepisów postępowania dokonując kontroli działalności administracji publicznej orzekając w sprawie skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Na wstępie rozważań należy zaznaczyć iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 562, dalej: "ustawa") oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 lipca 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Gospodarka wodno-ściekowa" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 1182, dalej: "rozporządzenie"). Zaskarżona czynność odmowy przyznania tej pomocy dokonana została na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania przedmiotowej pomocy, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Odmowy tej dokonano wskazując § 14 ust. 3 i 5 rozporządzenia. Na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy, w takim przypadku, podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do Sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a więc po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 w zw. z art. 53 § 2 p.p.s.a.

Stosownie do art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy pomoc w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 2, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, jest przyznawana na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawieranej, pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. Do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast z art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art.

81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. (...) Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne". Należy również wskazać, że na mocy art. 4 ustawy z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149), zwanej dalej "Kodeksem postępowania administracyjnego", chyba że ustawa stanowi inaczej".

Tym samym dla operacji typu gospodarka wodno-ściekowa przyjęta została specjalna, dwuetapowa procedura oceny wniosków obejmująca: pierwszą, sformalizowaną ocenę dokonywaną jedynie w oparciu o przedłożony wniosek wraz z załącznikami, a następnie w stosunku do części wniosków wybranych do objęcia pomocą, drugi etap związany z prowadzoną kontrolą, w ramach której mogą być przedkładane uzupełnienia. Pomoc finansowa na operację typu gospodarka wodno-ściekowa udzielana jest na zasadach określonych w rozporządzeniu wykonawczym.

Stosownie do przepisów tego rozporządzenia o kolejności przysługiwania pomocy decyduje suma uzyskanych punktów przyznanych na podstawie kryteriów wyboru operacji oraz kryteriów dotyczących specyfiki regionu określonych dla poszczególnych województw (§ 11 ust. 1). Jeżeli dane zawarte we wniosku o przyznanie pomocy i dokumentach dołączonych do wniosku są rozbieżne, punkty przyznaje się na podstawie danych zawartych w dołączonych dokumentach (§ 11 ust. 2). Jeżeli wniosek o przyznanie pomocy lub dołączone do niego dokumenty nie zawierają danych niezbędnych do ustalenia liczby punktów za dane kryterium, nie przyznaje się punktów za to kryterium (§ 11 ust. 3). Pomoc może być przyznana na realizację operacji, która uzyskała co najmniej 12 punktów (§ 11 ust. 9). Kolejność przysługiwania pomocy jest ustalana na podstawie sumy przyznanych punktów za poszczególne kryteria wyboru operacji oraz kryteria dotyczące specyfiki regionu, określone dla poszczególnych województw na podstawie danych zawartych we wniosku o przyznanie pomocy oraz w dokumentach, o których mowa w § 9 ust. 2, złożonych wraz z tym wnioskiem (§ 12 ust. 1). Właściwy organ samorządu województwa albo samorządowa jednostka, niezwłocznie po przyznaniu punktów za kryteria, o których mowa w § 11 ust. 4 i 5, sporządza i podaje do publicznej wiadomości na stronie internetowej urzędu marszałkowskiego albo samorządowej jednostki oraz w urzędzie marszałkowskim albo w samorządowej jednostce listę, która zawiera informację o kolejności przysługiwania pomocy (§ 13 ust. 1). Jeżeli we wniosku o przyznanie pomocy na operację umieszczoną na liście, o której mowa w § 13 ust. 1, stwierdzono braki, właściwy organ samorządu województwa wzywa, w formie pisemnej, podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy do usunięcia tych braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (§ 14 ust. 3). Jeśli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 3, nie usunął braków w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym właściwy organ samorządu województwa informuje, w formie pisemnej, podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, podając przyczyny odmowy przyznania pomocy" (§ 14 ust. 5).

Z przepisów rozporządzenia wynika zatem, że w pierwszym etapie kontrola prawidłowości złożenia wniosku o przyznanie pomocy ma charakter formalny i jest dokonywana wyłącznie na podstawie treści wniosku i załączonych do niego załączników. Organ na tym etapie nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w zakresie tego, czy spełnione są kryteria wyboru wniosku, których wnioskodawca nie wskazał we wniosku lub które nie wynikają z załączonych dokumentów. Czynności sprawdzające organu ograniczają się wyłącznie do zweryfikowania tego, czy wniosek zawiera wszystkie wymagana w danym postępowaniu dane i dokumenty. Organ nie ma natomiast kompetencji do wzywania wnioskodawcy do składania wyjaśnień w zakresie spełnienia kryteriów oceny wniosku. A zatem jeśli organ stwierdzi braki we wniosku (brak danych niezbędnych do ustalenia spełnienia kryterium), to nie przyznaje punktów za dane kryteriów, a wniosek który nie otrzymał minimalnej ilości punktów nie jest kwalifikowany do drugiego etapu oceny, na którym to dopiero organ ma kompetencje do prowadzenia postępowania wyjaśniającego i wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia braków wniosku. Kontrolę administracyjną organ przeprowadza bowiem dopiero w przypadku wniosków o przyznanie pomocy zakwalifikowanych do udzielenia pomocy.

W niniejszej sprawie spornym zagadnieniem jest kwestia nie przyznania stronie wnioskowanej pomocy z powodu nie usunięcia w terminie braków wniosku.

Wskazać należy, że organ rozpoznając wniosek strony, po dokonaniu wstępnej weryfikacji wniosku, stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia, skierował go do kontroli administracyjnej. Zgodnie z postanowieniami § 14 ust. 1 rozporządzenia, po podaniu do publicznej wiadomości listy o której mowa w § 13 ust. 1, właściwy organ samorządu województwa przeprowadza kontrolę administracyjną wniosków o przyznanie pomocy w zakresie spełnienia warunków przyznania pomocy, o których mowa w § 4, oraz w zakresie danych w nim zawartych lub dokumentów niezbędnych do przyznania pomocy, których wykaz zawiera formularz, o którym mowa w § 9 ust. 2. W konsekwencji powyższej kontroli (pismem z (...) lutego 2017 r.) wezwano wnioskodawcę do przedłożenia m.inn. następujących dokumentów: tytułów prawnych potwierdzających prawo skarżącego do dysponowania nieruchomością ((...)); analizy efektywności operacji ((...)). W wezwaniu tym organ zatem zażądał dokumentów niezbędnych do ustalenia spełnienia warunków przyznania pomocy, których wykaz zawiera formularz wniosku o przyznanie pomocy (stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia. Jak wynika zatem z zakresu żądanych uzupełnień i wyjaśnień w wezwaniu, nie wykraczają one także poza obszar kontroli administracyjnej, o której mowa w § 14 ust. 1 rozporządzenia. Podstawą do przyznania pomocy jest w szczególności dołączenie do wniosku dokumentów potwierdzających spełnienie warunków przyznania pomocy, których wykaz zawiera formularz wniosku o przyznanie pomocy. Braki w tym zakresie wykazała kontrola administracyjna i do takich uzupełnień i wyjaśnień organ wezwał stronę. Bezsporne jest, że odpowiedź wnioskodawcy w sprawie usunięcia braków i błędów we wniosku została złożona bezpośrednio w siedzibie organu 16 marca 2017 r., a więc po upływie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Podkreślić też należy, że jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy nie usunął wszystkich braków, wzywa się go ponownie, w formie pisemnej, do usunięcia pozostałych braków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (ust. 4). Jeżeli podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 3, nie usunął braków w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym właściwy organ samorządu województwa informuje, w formie pisemnej, podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, podając przyczyny odmowy przyznania pomocy (ust. 5). Oznacza to, że ponowne wezwanie do usunięcia braków, wbrew stanowisku kasatora może nastąpić jedynie w sytuacji złożenia niekompletnego uzupełnienia wniosku w odpowiedzi na pierwsze wezwanie. Wezwanie ponowne bowiem może dotyczyć jedynie pozostałych braków, co wynika wprost z ust. 4 § 14 rozporządzenia. Należy też wskazać, że każdorazowy brak reakcji strony na wezwanie organu do przedstawienia dowodów musi być oceniony jako naruszenie ustawowego obowiązku. Strona która nie wywiązuje się z powyższego obowiązku musi mieć świadomość tego, że od jej postawy uzależniony będzie sposób rozstrzygnięcia sprawy przez organ (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 2600/18).

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Podnieść należy, że wymieniony przepis może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy Sąd Administracyjny I instancji - nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym), niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy (por. np. wyroki NSA z dnia: 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2352/17; 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 284/18; 28 marca 2018 r.). W tym stanie rzeczy stanowisko Spółki dotyczące naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. należało więc uznać za niezasadne i nieskuteczne. W korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów należy zaś podnieść, że skoro granice rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego określa sprawa administracyjna będąca przedmiotem zaskarżenia, a treść i zakres sprawy administracyjnej, czyli tożsamość sprawy, wyznaczają normy prawa, które determinują treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzują czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2005 r., sygn. akt II GSK 321/07), to w kontekście konsekwencji wynikających z art. 134 § 1 p.p.s.a. za uzasadniony uznać należy wniosek - formułowany na podstawie analizy uzasadnienia zaskarżonego wyroku - że Sąd I instancji orzekał w granicach sprawy wyznaczonych istotą oraz treścią normy prawa, która determinowała treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie.

Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie sposób się zgodzić z argumentacją autora skargi kasacyjnej, że nie zbadano w sposób wyczerpujący aspektu związanego z koniecznością wymagań ustanowionych podmiotom ubiegającym się o udzielenia przedmiotowej pomocy. Przystępując do przedmiotowego konkursu strona była zobowiązana do przestrzegania warunków konkursu, których zakres i specyfika były dostępne dla podmiotów do niego przystępujących. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie w sprawie przyznania pomocy finansowej.

Odnosząc się zaś do zarzutu, że pracownicy organu nie posiadali należytego umocowania do załatwienia spraw związanych z przyznaniem pomocy w ramach przedmiotowego programu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zasadnie WSA wskazał, że na stronie Biuletynu Informacji Publicznej opublikowano uchwałę z 13 września 2016 r., nr 2687/V/16 w sprawie upoważnienia pracowników Wydziału Obszarów Wiejskich Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego do załatwienia spraw związanych z przyznawaniem oraz wypłatą pomocy finansowej na operacje typu "Gospodarka Wodno-Ściekowa" w ramach podziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Z treści wskazanej uchwały wynika, że do załatwienia spraw związanych z przedmiotowym programem upoważnia się pracowników Wydziału Obszarów Wiejskich Departamentu Obszarów Wiejskich i Zasobów Naturalnych Urzędu Marszałkowskiego Województwa Dolnośląskiego. Tym samym za niezasadny należało uznać zarzut dotyczący pominięcia przez organ faktu nienależytego umocowania pracowników organu do załatwienia przedmiotowej sprawy.

Należy też wskazać, że w przypadku uwzględnienia skargi na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., podstawę prawną orzeczenia Sądu Administracyjnego powinien stanowić art. 146 § 1 p.p.s.a. Zauważyć należy, że art. 146 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. są przepisami o charakterze wynikowym, jako że określają sposób rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organy administracji publicznej prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub prawa procesowego, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast naruszenie art. 151 p.p.s.a. można zarzucić tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie prawa, a mimo to nie uchylił zaskarżonego orzeczenia (zob. wyrok NSA z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1464/16). Tego rodzaju sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Tym samym za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Zasądzona kwota (...) zł stanowi zwrot kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który występował przed Sądem I instancji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.