I GSK 176/18 - Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2655461

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2019 r. I GSK 176/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka.

Sędziowie NSA: Hanna Kamińska (spr.), del. Anna Apollo.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Kr 107/17 w sprawie ze skargi (...) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia:

1. uchylić zaskarżony wyrok;

2. odrzucić skargę;

3. zwrócić (...) ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 200 (dwieście) złotych tytułem wpisów od skargi i skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 107/17 oddalił skargę (...) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., z dnia 16 grudnia 2016 r. Nr (...), w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych za nieuzasadnione.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Prezydent Miasta Tarnowa decyzją z 15 kwietnia 2016 r. określił (...) należną do zwrotu wysokość dotacji przyznanej w 2014 r. i 2015 r. na prowadzenie "(...) pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości w kwocie (...) zł wraz z odsetkami, wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie (...) zł wraz z odsetkami. Decyzja ta uzyskała walor prawomocności.

Organ I instancji upomnieniem z 9 czerwca 2016 r. zwrócił się do (...) - dalej: skarżąca lub spółka - organu prowadzącego szkoły, której działalności dotyczyła ww. decyzja - o uregulowanie zaległych należności w łącznej kwocie (...) zł, w tym należność główna (...) zł, odsetki (...) zł i koszty upomnienia (...) zł.

Z uwagi na zignorowanie przez stronę powyższego upomnienia, Prezydent Miasta Tarnowa wystawił w dniu 30 czerwca 2016 r. tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji należności pieniężnych numer: (...)

Skarżąca wywiodła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W uzasadnieniu spółka podkreśliła, że w tytule wykonawczym wskazano podmiot, na którym nie ciąży obowiązek (błąd, co do osoby zobowiązanego), określono egzekwowany obowiązek niezgodnie z treścią wynikającą z orzeczenia. Przy tym w tytule wykonawczym błędnie określono treść egzekwowanego obowiązku oraz jego podstawę prawną.

Prezydent Miasta Tarnowa postanowieniem z dnia 15 listopada 2016 r., uznał zarzuty za nieuzasadnione.

Zdaniem organu I instancji obowiązek zwrotu dotacji wskazanej w decyzji z 15 kwietnia 2016 r. spoczywa na organie prowadzącym tj. spółce. W tytule wykonawczym został wskazany podmiot, na którym ciąży obowiązek zwrotu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem oraz pobranych nienależnie. Tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599, dalej: u.p.e.a.). Uwzględnia on rodzaj należności pieniężnej tj. zwrot dotacji wynikający z orzeczenia z wyszczególnieniem kwoty należnej do zwrotu dotacji pobranej nienależnie w kwocie (...) zł.

Orzekając na skutek zażalenia spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie postanowieniem z 16 grudnia 2016 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że tytuł wykonawczy wystawiono poprawnie. Zawarto również stanowisko w sprawie zarzutów zobowiązanego. Te ostatnie pozbawione były uzasadnionych podstaw.

Organ II instancji nie podzielił stanowiska Spółki, jakoby doszło do błędu, co do osoby zobowiązanego. Błąd taki dotyczy, bowiem sytuacji, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego i której doręczyli tytuł wykonawczy wraz z pouczeniem o prawie wniesienia zarzutów, jak i sytuacji, gdzie w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek, tymczasem taka sytuacja w sprawie nie zachodzi. Podmiotem praw i obowiązków, tak w orzeczeniu pierwotnym będącym podstawą prowadzonego postępowania egzekucyjnego jest organ prowadzący szkołę, a nie szkoła, która takim podmiotem być nie może. Skoro, zatem organem prowadzącym szkołę, a co za tym idzie adresatem norm prawnych jest skarżąca, to do spółki winien zostać podmiotowo skierowany tytuł wykonawczy.

SKO w Tarnowie podkreśliło, że nietrafny jest zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta Tarnowa z 15 kwietnia 2016 r. Przeciwnie egzekwowany obowiązek określono zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z prawomocnego orzeczenia. W tytule wykonawczym nie określono w sposób błędny treści egzekwowanego obowiązku oraz jego podstawy prawnej, określając je prawidłowo.

Uzasadniając oddalenie skargi spółki na powyższe postanowienie WSA w Krakowie wskazał, że przedmiotem egzekucji jest obowiązek zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i pobranej w nadmiernej wysokości. Zobowiązanie dotyczy zwrotu dotacji oświatowej za lata 2015 i 2015. Podstawę prawną udzielonej dotacji stanowił art. 80 ust. 3 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 z późn. zm.). Zezwolenie na założenie ww. szkoły wydał Prezydent Miasta Łodzi na podstawie art. 58 ust. 3 cyt. ustawy. Szkoły publiczne utworzone przez podmioty niepubliczne na podstawie zezwolenia udzielonego w myśl art. 58 ust. 3-4 nie są jednostkami sektora finansów publicznych."

Sąd I instancji wskazał, że organ odwoławczy nie był uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wyrażonego przez wierzyciela Prezydenta Miasta Tarnowa na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. Stanowisko wierzyciela odnośnie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. jest wiążące także dla odwoławczego organu egzekucyjnego, sprawującego jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną. Granice nadzoru nad wierzycielem żądającym prowadzenia egzekucji określa art. 23 § 4 pkt 2 u.p.e.a. ograniczający ten zakres do kontroli przestrzegania przez wierzycieli przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W ocenie WSA, zarzut z art. 33 pkt 3 u.p.e.a. polega na określeniu w tytule wykonawczym egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia administracyjnego. Możliwość powstania rozbieżności między treścią obowiązku opisanego w tytule wykonawczym a treścią obowiązku określonego orzeczeniem stanowiącym podstawę wystawienia tytułu wykonawczego wynika z tego, że tytuł wykonawczy jest nowym dokumentem. W związku z powyższym zarzut taki nie ma związku ze sposobem opisania decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Dotyczy on sposobu opisania obowiązku podlegającego wykonaniu, który to opis powinien odpowiadać temu wynikającemu z decyzji administracyjnej. Zgłoszony przez skarżącą zarzut określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. w istocie zmierza on do podważenia prawidłowości wydanej decyzji administracyjnej określającej należność dochodzoną obecnie w postępowaniu egzekucyjnym. Tymczasem z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, iż "organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności ("zasadności") decyzji wymiarowej, ani też "wymagalności" zobowiązania podatkowego w niej określonego.

Sąd podkreślił, że podstawą zarzutu, wskazaną przez skarżącą stosownie do art. 33 pkt 4 u.p.e.a. był także "błąd co do osoby zobowiązanego". Z sytuacją błędu co do osoby zobowiązanego mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko osobie innej aniżeli zobowiązany. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Oznacza to, że błąd co do osoby zobowiązanego może wystąpić wtedy, gdy organ egzekucyjny dokona czynności egzekucyjnej względem podmiotu, który nie jest zobowiązanym w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego, a więc do podmiotu faktycznie istniejącego w sytuacji, w której istnieje inny podmiot zobowiązany. Może to być np. sytuacja, w której dwie osoby korzystają z tych samych danych identyfikacyjnych (imię i nazwisko), lecz tylko jedna z nich była stroną postępowania podatkowego, które zostało zakończone podlegająca egzekucji decyzją. Błąd co do osoby może dotyczyć również sytuacji, w której egzekwowany obowiązek przeszedł na inną osobę, która nie została wskazana w tytule wykonawczym. Innymi słowy błąd co do osoby zachodzi wówczas, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko konkretnemu podmiotowi, w sytuacji, w której istnieje inny podmiot zobowiązany. Jeżeli natomiast podmiot taki nie istnieje, nie może dojść do błędu co do osoby. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia bowiem decyzja administracyjna dotycząca zwrotu dotacji oświatowej została wydana została w stosunku do (...) i taki właśnie podmiot został wymieniony w tytule wykonawczym.

Sąd I instancji wskazał, że tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Został on poddany szczegółowej ocenie pod kątem ich zgodności z art. 27 § 1 u.p.e.a.

(...) w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia i odrzucenia skargi w całości. Ewentualnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez nieodrzucenie skargi w sytuacji, gdy sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego, co skutkowało nieważnością postępowania na zasadzie art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.;

2. z ostrożności, na wypadek nieuwzględnienia powyższego zarzutu skutkującego nieważnością postępowania - art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 135 p.p.s.a., oraz art. 34 § 1 i art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. poprzez wadliwe wykonanie funkcji kontrolnej polegające na niezastosowaniu normy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., a co za tym idzie nieuchylenie postanowień wydanych w obu instancjach przez Prezydenta Miasta Tamowa oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, w sytuacji gdy zarzuty skarżącej w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej były w pełni uzasadnione z uwagi na wskazanie w tytule wykonawczym podmiotu (osoby prawnej), na którym to nie ciąży obowiązek (błąd co do osoby z obowiązanego).

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Przepis art. 189 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie.

W toku rozpoznania sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym może się zdarzyć, że zostanie ujawniona, niedostrzeżona przez sąd pierwszej instancji, podstawa odrzucenia skargi albo umorzenia postępowania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie. Chodzi o sytuacje wymienione przykładowo w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 189 p.p.s.a.nie wprowadza żadnej cezury czasowej, co oznacza, że sąd (również Naczelny Sąd Administracyjny) ma prawo orzec o odrzuceniu skargi w każdym przypadku istnienia bezprzedmiotowości postępowania, aż do momentu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji. W konsekwencji takiego zapatrywania sąd administracyjny ma obowiązek badania dopuszczalności skargi lub przedmiotowości postępowania z urzędu na każdym etapie rozpoznawanej sprawy, i to niezależnie od tego, czy w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zastosowanie art. 189 p.p.s.a. i czy zachodzą również brane z urzędu pod uwagę podstawy nieważności. Stwierdzenie którejś z tych okoliczności powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny wydaje jedno z dwóch postanowień przewidzianych w ww. przepisie uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę albo uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz umarza postępowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę jeżeli ta ulegała odrzuceniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Ustawodawca nie pozostawił w tym względzie temu Sądowi żadnej swobody decyzyjnej, a jednocześnie nie uzależnił stosowania art. 189 p.p.s.a. w zakresie przyczyn odrzucenia skargi od związania ich z przyczynami nieważności postępowania przewidzianymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. (odmienny pogląd w tym zakresie wyraził B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 590). Ponadto nie należy zapominać, że jakkolwiek postanowienie wydane na podstawie art. 189 p.p.s.a. kończy w sprawie postępowanie sądowoadministracyjne, to jest to rozstrzygnięcie formalne (procesowe), nie zaś merytoryczne. Takie postanowienie nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Zawarte w art. 189 p.p.s.a. sformułowanie "jeżeli skarga ulegała odrzuceniu" wskazuje na to, że przepis ten odsyła do przypadków, w których już na etapie wnoszenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego istniała podstawa do jej odrzucenia, natomiast sąd ten, pomimo obowiązku wynikającego z art. 58 § 1 p.p.s.a., skargi nie odrzucił. Innymi słowy, z przyczyn formalnych wniesiona do sądu skarga nie powinna być w ogóle merytorycznie rozpoznana (por. także wyrok NSA z 20 stycznia 2012 r., II FSK 1276/10, LEX nr 1113574; postanowienie NSA z 20 maja 2011 r., II OSK 419/11, LEX nr 992574). Odnośnie do tego pierwszego orzeczenia należy tylko wskazać, że powinno ono mieć formę postanowienia.

Stwierdzenie, że istniały przesłanki do odrzucenia skargi zobowiązuje Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji i odrzucenia skargi, a zatem do podjęcia rozstrzygnięcia o charakterze formalnym. Oceny wystąpienia przesłanek odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi kasacyjnej. Jak bowiem wyjaśniono w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09 (ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40), w świetle art. 183 § 1 oraz art. 134 § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. jest dopuszczalne zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu art. 189 tej ustawy, polegające na uchyleniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniu skargi, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i przy braku przesłanek nieważności postępowania sądowego.

Przenosząc powyższe rozważania natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 189 p.p.s.a., co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i odrzuceniem skargi. Jednocześnie należy wskazać, że stwierdzenie, iż istniały przesłanki do odrzucenia skargi zobowiązuje Naczelny Sąd Administracyjny do uchylenia wyroku Sądu pierwszej instancji i odrzucenia skargi, a zatem do podjęcia rozstrzygnięcia o charakterze formalnym. Oceny wystąpienia przesłanek odrzucenia skargi Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi kasacyjnej.

Istota sporu dotyczy dopuszczalności skargi, tj. ustalenia czy w świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., zaskarżone przez spółkę postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie, z dnia 16 grudnia 2016 r. w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych za nieuzasadnione podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Uszło uwadze Sądu I instancji, że granice kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 p.p.s.a., jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., uprawniał sądy administracyjne do orzekania w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658 dalej: ustawa nowelizująca), którą zmieniono między innymi treść art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Art. 2 ustawy nowelizującej stanowi, iż wskazane regulacje p.p.s.a., w tym art. 3 § 2 pkt 3, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, mają zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r. Datą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest dzień doręczenia skargi organowi, którego działalność, bezczynność lub przewlekłość prowadzonego postępowania są przedmiotem skargi (zob.: postanowienia NSA z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 1775/13 oraz z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt I OZ 544/15).

W sprawie pełnomocnik skarżącej nadał skargę w placówce pocztowej w dniu 23 stycznia 2017 r., a do organu wpłynęła ona 27 stycznia 2017 r. (k. 2 akt WSA). Postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane ową skargą zostało zatem wszczęte pod rządami obecnie obowiązujących przepisów. Jak już wskazano, aktualnie sąd administracyjny nie posiada kompetencji do rozpoznania skargi złożonej w niniejszej sprawie, ponieważ, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, skarga do sądu administracyjnego na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie przysługuje. Z powyższych przyczyn sposób rozumienia ww. przepisu przyjęty przez skarżącego kasacyjnie, tj. zarzucenie Sądowi I instancji ten nie odrzucił skargi w sytuacji, gdy sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego, co skutkowało nieważnością postępowania na zasadzie art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a. jest zasadny. Z mocy art. 2 ustawy nowelizującej, artykuł 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą znajduje zastosowanie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po 15 sierpnia 2015 r., przy czym chodzi tu o wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, którego moment określa data wniesienia skargi. Celem ustawy nowelizacyjnej było zmodyfikowanie reguł postępowania sądowego, dlatego przedstawionej przez stronę wątpliwości prawnej nie można rozstrzygnąć w sposób przez nią wskazany, odnosząc użyte w treści art. 2 ustawy nowelizującej pojęcie "postępowań" do postępowań innych niż postępowanie sądowoadministracyjne. W tych warunkach ustalenie przez Sąd, że postępowanie przed sądem administracyjnym zainicjowane skargą w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym wszczęte zostało poprzez nadanie skargi w placówce pocztowej w dniu 23 stycznia 2017 r., a zatem po 15 sierpnia 2015 r., tj. po wejściu w życie nowelizacji obejmującej art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., uzasadniało uwzględnienie nowej, aktualnej na dzień orzekania przez Sąd I instancji, treści tego przepisu. Powyższego zabrakło. WSA merytorycznie rozpoznał skargę - oddalając ten środek zaskarżenia. Tymczasem w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji nie było normy procesowej, która przyznawałaby osobie wnoszącej skargę na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym stosowne uprawnienie procesowe, co w świetle art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. czyniło skargę niedopuszczalną. Zatem rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie, z dnia 16 grudnia 2016 r. w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych za nieuzasadnione było niedopuszczalne, a skutkiem takiego działania Sądu jest nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).

Trafnie również wskazano w skardze kasacyjnej, że SKO w Tarnowie błędnie pouczyło spółkę o prawie zaskarżenia postanowienia organu II instancji do sądu administracyjnego. Kierując się tym pouczeniem spółka wywiodła skargę, która, z powodów o jakich mowa wyżej, nie była dopuszczalna.

Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że skoro działanie organu w przedmiocie uznania zgłoszonych zarzutów egzekucyjnych za nieuzasadnione nie podlegało kontroli sądowej to droga sądowa w sprawie była niedopuszczalna. Zatem skarga na postanowienie w ww. przedmiocie powinna być odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Rozważanie pozostałych zarzutów kasacyjnych jest bezprzedmiotowe, bowiem w sytuacji stwierdzenia niedopuszczalności drogi sądowej wszelkie dalsze działania Sądu były nieuprawnione.

W tym stanie rzeczy, w sprawie spełnione zostały przesłanki do zastosowania art. 189 w związku z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i odrzuceniem skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji, na podstawie art. 189 p.p.s.a., jako nie należącej do właściwości sądu administracyjnego.

Nie zaistniała natomiast przesłanka do rozstrzygnięcia wniosków stron o zwrot kosztów postępowania, wskazana w art. 209 p.p.s.a.

O zwrocie na rzecz spółki uiszczonych wpisów od skargi oraz skargi kasacyjnej postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.