Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1985573

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 8 października 2015 r.
I GSK 160/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Gronowski.

Sędziowie NSA: Marzenna Zielińska (spr.), Joanna Zabłocka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 450/13 w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w (...) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) marca 2013 r. nr (...) w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług

1)

oddala skargę kasacyjną;

2)

zasądza od Dyrektora Izby Celnej w (...) na rzecz H. Sp. z o.o. w (...) kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

I

Wyrokiem z dnia 24 października 2013 r. o sygn. akt III SA/Gd 450/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zw. dalej "p.p.s.a."), uwzględnił skargę H. Spółki z o.o. z siedzibą w (...), uchylając zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w (...) z dnia (...) marca 2013 r. (nr (...)) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w (...) z dnia (...) listopada 2012 r. (nr (...)), którą określono klasyfikację taryfową importowanych towarów, określono niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, orzeczono o poborze odsetek oraz określono podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów.

Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów celnych orzekających w sprawie. Organy te ustaliły, że na podstawie zgłoszeń celnych z (...) i (...) grudnia 2009 r. oraz (...) stycznia i (...) lutego 2010 r. dokonanych przez agencję celną działającą w imieniu skarżącej spółki objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar opisany w polach 31 tychże zgłoszeń celnych jako "ścinki taśmy aluminiowej o grubości 0,17 mm", przy czym towar ten zaklasyfikowano w zgłoszeniach do kodu Taric 7602 00 11 00 (ze stawką celną 0%), obejmującego "odpady aluminium i złom - wióry, skrawki, ścinki opiłki, po różnych rodzajach obróbki mechanicznej, cięciu i piłowaniu; odpady blachy i foli barwionej, powleczonej lub spajanej, o grubości (z wyłączeniem dowolnego podłoża) nieprzekraczajacej 0,2 mm". W lutym i marcu 2012 r. w siedzibie skarżącej spółki oraz w Urzędzie Celnym w (...) funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę obrotu towarowego z krajami trzecimi za okres od 1 stycznia do 21 grudnia 2011 r. W wyniku tej kontroli ustalono, że importer nieprawidłowo klasyfikował towary zgłaszane jako "ścinki taśmy aluminiowej o grubości 0,17 mm", co w konsekwencji doprowadziło do zaniżenia należności celnych i podatkowych. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego w (...) wszczął postępowanie w sprawie kontroli wskazanych na wstępie zgłoszeń celnych, w efekcie którego decyzją z dnia (...) listopada 2012 r. (utrzymaną następnie przez Dyrektora Izby Celnej decyzją z dnia (...) marca 2013 r.) określił klasyfikację taryfową importowanych towarów oznaczając je jako "taśma aluminiowa o grubości 0,17 mm w zwojach" i przypisując do kodu Taric 7607 11 90 90, określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w łącznej wysokości (...) zł, orzekł o poborze odsetek, a także określił podatek od towarów i usług z tytułu importu wspomnianych towarów w łącznej wysokości (...) zł. Zdaniem organów celnych, klasyfikacja taryfowa zadeklarowana w zgłoszeniach celnych była nieprawidłowa. Importowany towar wyprodukowany w toku walcowania i nie poddany dalszej obróbce powinien być bowiem klasyfikowany - przy uwzględnieniu reguł 1 i 6 ORINS - do kodu 7607 11 90 90, właściwego dla "folii aluminiowej (nawet zadrukowanej, łączonej z papierem, tekturą z tworzywem sztucznym lub podobnym materiałem podłożowym), o grubości (z wyłączeniem dowolnego podłoża) nieprzekraczającej 0,2 mm; bez podłoża; walcowanej, ale nieobrobionej więcej; o grubości nie mniejszej niż 0,021 mm, ale nie większej niż 0,2 mm; pozostałe (inne niż wyszczególnione w podpozycji 761190)" ze stawką celną wynoszącą 7,5%. Organ celny wskazał, że podstawą do ustalenia tożsamości importowanego towaru stały się dokumenty załączone do zgłoszeń celnych (tekst jedn.: faktura importowa, packing list, świadectwo pochodzenia, certyfikat kontroli huty, Bill of landing) oraz dokumenty zgromadzone w toku postępowania (tekst jedn.: wierzytelne tłumaczenie faktury handlowej z dnia (...) października 2009 r., notatka służbowa z dnia (...) października 2012 r., wierzytelne tłumaczenie certyfikatu z dnia (...) października 2008 r., protokół kontroli z dnia (...) marca 2012 r. wraz z zastrzeżeniami złożonymi przez kontrolowanego oraz odpowiedzią na te zastrzeżenia, a także materiał pozyskany ze strony internetowej eksportera - (...)). We wszystkich dokumentach załączonych do zgłoszeń celnych towar został opisany jako "cutting aluminium coils", przy czym w fakturach, parking list i certyfikatach kontroli wraz z nazwą towaru podano wielkość 0,17 mm (w dwóch pierwszych dokumentach - z doprecyzowaniem 0,17 mm x 37 - 40 mm). Wspomniany zwrot użyty w fakturach został przetłumaczony jako "ścinki taśmy aluminiowej" (wolne tłumaczenie sporządzone przez agenta celnego (...)), "zwoje aluminiowe o wymiarach 0,17 mm x 37 - 40 mm" (wierzytelne tłumaczenie faktury sporządzone przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego E. K.), "zwoje blachy aluminiowej do cięcia 0,17 mm" (tłumaczenie certyfikatu kontroli huty, dokonane przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego i rosyjskiego A. P.). Ponadto organ celny stwierdził, że w certyfikacie kontroli huty (załączonym do zgłoszenia celnego z dnia (...) grudnia 2009 r.) podano m.in., że wyrób spełnia standardy UE, zaś w tabeli wskazano procentowy skład chemiczny wyrobu, dane dotyczące wytrzymałości na rozciąganie i wydłużanie. W żadnym ze wspomnianych dokumentów nie wystąpiło natomiast słowo "odpady". Organ dodał, że w trakcie rewizji przeprowadzonej w sprawie zgłoszenia celnego z dnia (...) stycznia 2010 r. zabezpieczono zdjęcia losowo sprowadzonych towarów, przy czym na fotografiach tych widać zwoje taśm o jednakowych wymiarach, równo poukładane w paletach, zabezpieczone papierem pakowym. Organy stwierdziły również, że w toku kontroli ustalono, iż importer dla każdej z dostaw towarów z krajów trzecich sporządzał dokumenty przyjęcia na stan magazynu, w których określał towar jako "taśmę aluminiową (o indeksie (...))" oraz że wyroby z takim oznaczeniem były oferowane na stronie internetowej spółki. Ustalono ponadto, że importowany towar był przeznaczony w całości do dalszej odsprzedaży, a z oświadczeń kontrahentów spółki wynika, że zakupione taśmy aluminiowe nadawały się do dalszego przetworzenia (po poddaniu ich procesowi perforacji oraz gięcia powstawały z nich narożniki aluminiowe wykorzystywane w budownictwie). W związku z tym organy celne uznały, że przedmiotem importu były aluminiowe zwoje blachy o sprecyzowanych parametrach, zaś dostawca każdorazowo gwarantował grubość i szerokość wyrobu oraz jego skład chemiczny i właściwości mechaniczne. Towar ten nie był natomiast odpadem, a zatem nie mógł być klasyfikowany do pozycji zadeklarowanej przez spółkę, właściwej dla odpadów z aluminium i złomu. Oceny tej nie podważył - zdaniem organów celnych - przedstawiony przez stronę toku postępowania dokument w postaci oświadczenia S. Ltd. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że z tłumaczenia tego dokumentu wynika, iż dostarczane w latach 2010 - 2011 towary były ścinkami aluminium o grubości 0,17 mm (o rozmiarach 0,17 x 37 - 40 mm) poddane piłowaniu przy użyciu piły szablastej o nieregularnej grubości i szerokości oraz w niektórych miejscach pofałdowane, porozciągane oraz przerywane. Oświadczenie to nie obejmuje jednak zgłoszeń z 2009 r. oraz nie odnosi się do wszystkich konkretnych dostaw.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, kontrolowane decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, co uzasadniało wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Za zasadne uznał Sąd zarzuty naruszenia przez organy celne - w sposób istotny dla rozstrzygnięcia - przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), bowiem zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na dokonanie ustaleń, że sprowadzony towar objęty przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi nie stanowił odpadu i z tych względów nie powinien być klasyfikowany do pozycji 7602 wskazanej przez skarżącą.

Sąd uznał, że organy celne w sposób dowolny ustaliły, iż zdjęcia wykonane w czasie rewizji celnej w przypadku zgłoszenia celnego z (...) stycznia 2010 r. przedstawiają zwoje taśm o jednakowych wymiarach. Analiza tych fotografii nie pozwala bowiem na tak jednoznaczny wniosek. Również certyfikaty kontroli huty, dołączane do każdej dostawy, nie wykluczają - zdaniem Sądu - że odpad z danego wyrobu posiada również parametry wskazane w tychże certyfikatach, przy czym brak użycia w certyfikacie terminu "odpad" nie oznacza, że sprowadzony towar odpadem nie był.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, możliwości eksportu odpadów aluminium nie eliminuje co do zasady okoliczność, że ogłoszenia na stronie internetowej eksportera dotyczą sprzedaży wyrobów pełnowartościowych. Tezę organów, że firma ogłaszająca się na stronach internetowych jako eksporter towaru pełnowartościowego (tekst jedn.: aluminium, w tym zwoi aluminiowych) nie zajmuje się eksportem odpadów tych wyrobów, obala treść pisma S. Limited z dnia (...) lipca 2012 r., wskazująca, że przedmiotem importu był towar niepełnowartościowy, który nie mógł być zaklasyfikowany do kodu Taric określonego przez organ. Pismo to dotyczyło "w szczególności" dostaw z 2010 i 2011 r., zaś materiał dowodowy sprawy nie dał podstawy do kategorycznego stwierdzenia, że nie odnosiło się ono do dostaw objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi. Ponadto, zdaniem Sądu, organy błędnie uznały, że treść tego pisma jest sprzeczna z certyfikatem kontroli huty, w sytuacji gdy certyfikat określa jedynie właściwości chemiczne importowanego towaru, zaś wspomniane oświadczenie opisuje jego właściwości fizyczne jako nieregularną grubość, szerokość, pofałdowanie, porozciąganie niektórych miejsc. Wspomniane cechy towaru określone w piśmie z dnia (...) lipca 2012 r. wykluczają klasyfikację towaru jak pełnowartościowego (tekst jedn.: taśmy aluminiowej) ponieważ zgodnie z kodem wskazanym przez organy taśma taka powinna charakteryzować się regularnością kształtów.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, dla rozstrzygnięcia sprawy nie miał znaczenia sposób wykorzystania towaru przez jego nabywców, jak i ich subiektywne przekonanie, że nabyli towar pełnowartościowy. Organ celny nie wyjaśnił bowiem z jakich przyczyn podmioty te nabyły towar po cenie niższej niż rynkowa, ograniczając się do wskazania, że przedmiotem obrotu była taśma aluminiowa.

Sąd uznał również, że organy celne z naruszeniem art. 188 Ordynacji podatkowej nie wyjaśniły okoliczności związanych z tłumaczeniem opisu importowanego towaru, tj. tłumaczeniem terminu "cutting aluminium coils". Próba w tym kierunku podjęta przez organ okazała się nieudana, skoro konkluzja samego tłumacza jest na tyle niejasna, że na jej podstawie nie sposób ustalić znaczenia w języku polskim tego terminu. Wobec tego za trafny uznał Sąd zarzut skarżącej spółki, że nie było podstaw do oddalenia jej wniosku dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, która w prowadzonym postępowaniu nie została wyjaśniona.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, na podstawie powołanych przez organy celne Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej (dotyczących pozycji 7204, ale mających zastosowanie również do pozycji 7602) nie można przyjąć, że importowany przez skarżącą towar nie jest odpadem. Z Not tych wynika, że odpady i złom są zwykle zróżnicowane i mogą przybrać różne postaci. Sąd stwierdził także, iż dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia podniesiony przez organ celny argument, że z pozycji 7204 "wyłączone są wyroby, które mogą być przetworzone na inne towary bez uprzedniego ich odzysku jako metal". Sprowadzony towar nie jest bowiem "wyrobem" w rozumieniu Not wyjaśniających, czyli konkretnym przedmiotem wytworzonym przez człowieka, posiadającym nadane mu w procesie wytwórczym przeznaczenie, mogącym podlegać naprawie, renowacji lub przetworzeniu. Zdaniem Sądu, w przypadku "zwoju taśmy" nie można mówić o wyrobie w przywołanym wyżej znaczeniu, bowiem nie jest to przedmiot, któremu w procesie produkcyjnym przypisano konkretne przeznaczenie.

II

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył Dyrektor Izby Celnej w (...). Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

1)

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art..187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że:

- pismo S. Limited z dnia (...) lipca 2010 r. dotyczyło dostaw objętych zaskarżoną decyzją,

- certyfikat kontroli huty określa jedynie właściwości chemiczne importowanego towaru,

- dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia sposób wykorzystania importowanego towaru przez jego krajowych nabywców,

- dowody zgromadzone przez organ w postępowaniu, w szczególności dokumentacja magazynowa, faktury handlowe nie mają znaczenia dla ustalenia stanu towaru co miało wpływ na wynik sprawy,

2)

pkt 8a) uwag do Sekcji XV rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z dnia 7 września 1987 r., s. 1 z późn. zm.; dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 2658/87" lub "Wspólna Taryfa Celna") poprzez przyjęcie, że możliwość dalszego użytkowania importowanych towarów bez zmiany ich stanu nie ma wpływu na klasyfikację taryfową,

3)

art. 20 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r., s. 1 z późn. zm.; dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 2913/92" lub "WKC") w związku z art. 3 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 2658/87, art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 291 z dnia 31 października 2008 r., s. 1; dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 1031/2008") oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 287 z dnia 31 października 2008 r., s. 1; dalej powoływanego jako "rozporządzenie nr 948/2009") poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że importowany towar nie może być klasyfikowany do kodu Taric 7607 11 90 90 obejmującego taśmę aluminiową,

4)

art. 78 ust. 2 rozporządzenia nr 2913/92 poprzez przyjęcie, że dowody, zgromadzone po zwolnieniu towarów do procedury dopuszczenia do obrotu, potwierdzające możliwości i sposób wykorzystania importowanych taśm kontrahentów skarżącej spółki, są nieistotne dla niniejszego postępowania.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził w szczególności, że zgodnie z definicją odpadu i złomu zawartą w uwadze 8 (a) do sekcji XV, poprzez odpad i złom metalowy należy rozumieć odpady i złom metalowy w szczególności nienadające się do użytku ze względu na złamanie, rozcięcie, zniszczenie lub z innych powodów. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że importowane taśmy aluminiowe nadawały się do dalszego użytku. Ustalono m.in., że importowany towar był przeznaczony w całości do dalszej odsprzedaży bez dokonywania na tym towarze jakichkolwiek działań takich jak obróbka, przetworzenie, naprawa. Również kontrahenci skarżącej spółki oświadczyli, że zakupywane przez nich taśmy nadawały się do dalszego wykorzystania. Ponadto wyniki kontroli potwierdziły, że stan towaru od dnia zgłoszenia go do obrotu do dnia sprzedaży kontrahentom w kraju nie uległ zmianie, a importowane taśmy nadawały się do użytku (przetworzenia na produkt gotowy) zarówno w dniu zgłoszenia ich do procedury, jak i w dniu ich sprzedaży kontrahentom. Natomiast bez znaczenia dla klasyfikacji spornych towarów jest kwestia ceny tych wyrobów, bowiem nie stanowi ona kryterium klasyfikacyjnego w rozumieniu Wspólnej Taryfy Celnej.

Autor skargi kasacyjnej stwierdził również, że nazwa handlowa wskazywana w korespondencji handlowej nie determinuje klasyfikacji importowanych towarów. Zdaniem organu, w sprawie przedmiotem importu były taśmy aluminiowe i bez znaczenia jest to, czy zostaną one nazwane "ścinkami taśmy aluminiowej" (jak to zostało przetłumaczone przez importera), czy też "zwojami aluminiowymi tnącymi/ciętymi" (tłumaczenie tłumacza przysięgłego).

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik H. Spółki z o.o. (adwokat) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

III

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, albowiem brak było uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia.

W pierwszym rzędzie należy przypomnieć, że o ile zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest kontrola organów administracji pod względem zgodności ich działania z prawem, to zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest kontrola wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia i zbadanie czy Sąd ten wykonał kontrolę w sposób właściwy.

Rozdział tych kompetencji wynika z dość szeroko określonego zakresu kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a.) oraz dość zawężonego zakresu kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 174 w zw. z art. 183 p.p.s.a.). Tak więc Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje wydawane przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne orzeczenia pod względem uchybień prawu materialnemu lub przepisom postępowania, ale jedynie w takim zakresie, w jakim wyznacza go wniesiona skarga kasacyjna, chyba że zachodzi nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna jest dość rygorystycznym środkiem zaskarżenia w każdym postępowaniu sądowym. Zgodnie z nałożonymi wymogami formalnymi powinna ona określać podstawy kasacyjne, jednoznacznie wskazywać przepisy, których naruszenie zarzucono oraz powinna zawierać uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że skarżący stawiając określone zarzuty powinien nie tylko wskazać, jakim przepisom uchybił jego zdaniem Wojewódzki Sąd Administracyjny, lecz wykazać i opisać na czym uchybienie polega. Natomiast w przypadku drugiej podstawy kasacyjnej (naruszenie przepisów postępowania) dodatkowo należy wykazać, że dane uchybienie mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy koniecznym jest, aby skarga kasacyjna była silnie i bezpośrednio związana z treścią zaskarżonego wyroku i zawartego w nim stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tylko bowiem w takim przypadku - w szczególności będąc związanym granicami zaskarżenia (art. 183 § 1 p.p.s.a.) - Naczelny Sąd Administracyjny może dokonać kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji.

Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna nie spełnia tego wymogu.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że już sama konstrukcja skargi kasacyjnej nie pozwala na jej uwzględnienie. W petitum skargi kasacyjnej co prawda określono globalnie przepisy, których naruszenie organ zarzuca (bez wskazania, do której z podstaw kasacyjnych organ zalicza poszczególne przepisy), jednakże w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zostało wskazane, którego ze zgłoszonych zarzutów wywody w danym miejscu dotyczą. Na przykład nie wiadomo jakim przepisem prawa i zaliczonym do której z podstaw kasacyjnych miałaby być pkt 8a uwag do Sekcji XV Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystyczne oraz w sprawie wspólnej Taryfy Celnej. Nigdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano w jaki sposób doszło do naruszenia wymienionych w pkt 1/ jej petitum art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Podobnie brak jest omówienia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej naruszenia art. 20 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października I992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z art. 3 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie wspólnej Taryfy Celnej, art. 1 rozporządzenia Komisji UE z dnia 19 września 2008 r. nr 1031/2008 oraz z dnia 30 września 2009 r. nr 948/2009 zmieniającego załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej poprzez ich błędną wykładnię - a co było przedmiotem zarzutu z pkt 3/ petitum skargi kasacyjnej.

Jak to już było wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie może prowadzić kontroli orzeczeń sądów niższej instancji na podstawie swoich domysłów jedynie wywodzonych z treści skargi kasacyjnej. Po to został ustanowiony wymóg sporządzania skarg kasacyjnych przez profesjonalnych pełnomocników, aby zarzuty i ich uzasadnienie prawne były zrozumiałe dla każdego prawnika i postawione jednoznacznie.

Wniesiona w sprawie niniejszej skarga kasacyjna opiera się przede wszystkim na stwierdzeniu, "że importowane taśmy nie spełniały taryfowej definicji odpadu, znajdującej się w ww. uwadze 8 (a) do Sekcji XV, gdyż nadawały się do bezpośredniego użytku, wykorzystania". Zachodzenie tej okoliczności, zdaniem organu, ma powodować naruszenie wskazanych przez niego in petitum przepisów prawa materialnego i postępowania.

Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 15-18) wskazuje z powołaniem orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, że Noty wyjaśniające, w tym ww. uwaga 8 (a) do Sekcji XV Nomenklatury Scalonej, nie są przepisami prawa podlegającymi stosowaniu wprost stosownie do ich brzmienia - tak jak zastosował to organ - ale interpretacjami mającymi pomagać w odpowiednim stosowaniu samych przepisów prawa. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, dlaczego nie podziela stanowiska organu co do zastosowania przedmiotowej uwagi wyjaśniającej. Do tego (rzeczywistego) stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna jednak nie nawiązuje.

Ponadto Sąd (wcześniej - str. 13-15) wyjaśnił również, dlaczego przyjął, iż zgromadzony materiał dowodowy nie uprawnia do wyciągania tak daleko idących wniosków, jak to uczynił organ. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, że przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym dowody są "nieistotne" (k. 68, pkt 4/ zarzutów), jak również ich nie "odrzucił" (k. 69v), lecz jedynie stwierdził, że oparte na przeprowadzonych dowodach wnioski organu są zbyt daleko idące.

W tym stanie rzeczy - to jest wobec faktu, że część z zarzutów (pkt 1 i 3 petitum skargi kasacyjnej) w ogóle nie zostały uzasadnione, część zarzutów (pkt 2 i 4 petitum skargi kasacyjnej) nie koresponduje z rzeczywistą treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku i stanowiskiem Sądu pierwszej instancji - stwierdzić należy, że tak sporządzona skarga kasacyjna musiała podlegać oddaleniu.

Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.