Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720935

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 28 sierpnia 2019 r.
I GSK 1361/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Kręcisz.

Sędziowie: NSA Maria Jagielska (spr.), del. WSA Tomasz Smoleń.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 575/19 w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. w W. na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia (...) marca 2019 r. nr (...) w przedmiocie negatywnej oceny projektu

1. oddala skargę kasacyjną,

2. zasądza od A Sp. z o.o. w W. na rzecz Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 20 maja 2019 r. oznaczonym sygnaturą akt V SA/Wa 575/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A Sp. z o.o. w W. (dalej: Spółka) na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej też jako "MJWPU)" z dnia (...) marca 2019 r. w przedmiocie negatywnej oceny projektu pt. (...), złożonego w konkursie nr (...) w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego na latach 2014-2020, Oś priorytetowa I Wykorzystanie działalności badawczo-rozwojowej w gospodarce, Działanie 1.2 Działalność badawczo-rozwojowa przedsiębiorstw.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

Pismem z dnia (...) III 2019 r. MJWPU poinformowała Spółkę o nieuwzględnieniu protestu od wyników oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu (z dnia (...) II 2019 r.). Wyjaśniła, że powodem uznania za niespełnione kryterium formalnego nr 6 - "Specyficzne kryteria dotyczące danego działania/poddziałania/typu projektów" było błędne określenie wartości docelowej dla wskaźnika rezultatu nr 1 - "Inwestycje prywatne uzupełniające wsparcie publiczne dla przedsiębiorstw (dotacje)". Jak wskazał organ, wybór i określenie wartości wskaźników weryfikowane było za pomocą kryt. form. nr 6 - lit. d czy wnioskodawca wybrał wszystkie wskaźniki i określił ich wartości docelowe zgodnie z Regulaminem konkursu. W punkcie 6.1.2 Regulaminu podano, że wartość wskaźnika "Inwestycje prywatne uzupełniające wsparcie publiczne dla przedsiębiorstw (dotacje) (Cl 6) (zł]" należy obliczyć jako łączną wartość wkładu własnego w projekcie. W pierwotnym wniosku Spółka podała błędną wartość, więc pismem z 6 lutego 2019 r., poprzez uwagę nr 11, przekazano jej informację: Punkt E2 - wskazano nieprawidłową wartość wskaźnika rezultatu nr 1. Wartość wskaźnika należy obliczyć jako łączną wartość wkładu własnego w projekcie (wartość ogółem (pkt A8 wniosku) minus wnioskowane dofinansowanie (pkt A10 wniosku). Organ stwierdził, że wartość wskaźnika nie została zmieniona, zatem wnioskodawca nie dokonał poprawy wniosku, o co był wzywany i z tego powodu kryt. form. nr 6 nie zostało spełnione.

Oddalając skargę na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431 z późn. zm.; dalej: "ustawa wdrożeniowa") WSA stwierdził, że zaskarżona ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z prawem i nie podzielił zarzutu naruszenia art. 43 ust. 2 ustawy wdrożeniowej poprzez niezastosowanie trybu wskazanego w treści tego przepisu, czyli brak poprawy oczywistej omyłki przez Instytucję Pośredniczącą (IP) lub wezwania wnioskodawcy do jej poprawy w związku z pkt 9.15 Regulaminu konkursu. W ocenie Sądu, porównanie wartości wskazanej w pkt E2 pierwotnie złożonego wniosku z wartościami przywołanymi w punktach A8 i A10 prowadzi do przyjęcia, że pismo z 6 lutego 2019 r. stanowiło w istocie wezwanie do poprawienia błędu rachunkowego, polegającego na omyłce w wykonaniu działania matematycznego. Z uzasadnienia protestu wynika, że zakres wezwania do uzupełnienia wniosku w odniesieniu do pkt E2 został przez skarżącą odczytany prawidłowo - jako wezwanie do poprawienia błędu rachunkowego w kwocie trzech groszy. Z tego powodu Sąd uznał za nieuprawnione stanowisko skarżącej Spółki, że IP nie zastosowała trybu wezwania do poprawienia oczywistej omyłki. Sąd podkreślił, że w stanie faktycznym sprawy nie było zatem możliwości kolejnego wezwania w trybie pkt 9.15 Regulaminu, który dotyczy braków: w zakresie warunków formalnych, oczywistej omyłki lub w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów, jednakże jedynie tych, których nie zauważono przed zakończeniem oceny wniosku. Ponadto Sąd nie podzielił stanowiska, zgodnie z którym podając w pkt E2 wartość dodatnią, większą niż "0", strona spełniła wymogi instrukcji wypełniania wniosku. W pkt 6.1.2 Regulaminu wyjaśniono bowiem, że wartość wskaźnika rezultatu bezpośredniego należy obliczyć jako łączną wartość wkładu własnego w projekcie. Jako nietrafne WSA ocenił także stanowisko skarżącej, że wskaźnik rezultatu bezpośredniego, jako element kryt. form. nr 6 oraz sposób jego prezentowania poprzez powiązanie z łączną wartością wkładu własnego w projekcie, nie stanowi kwestii zasadniczej dla wniosku. Kryteria wyboru projektów (określone w załączniku do Regulaminu konkursu) zawierają bowiem w opisie kryt. form. nr 6 jednoznaczne stwierdzenie, że w ramach tego kryterium ocenie podlega w szczególności to, czy wnioskodawca wybrał wszystkie wskaźniki i określił ich wartości docelowe zgodnie z Regulaminem.

Skargą kasacyjną Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, jak też zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. Spółka zrzekła się rozprawy i zarzuciła wyrokowi naruszenie: 1. prawa materialnego: a) art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przyjęcie, że IP przeprowadziła formalną ocenę wniosku przedstawionego przez skarżącą w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, gdyż zasadnie poinformowała skarżącą, że w pkt E2 wniosku wskazano nieprawidłową wartość wskaźnika rezultatu nr 1 "Inwestycje prywatne uzupełniające wsparcie publiczne dla przedsiębiorców (dotacje) ICI6)" i, że wartość tego wskaźnika należy obliczyć jako łączną wartość wkładu własnego w projekcie (wartość ogółem (pkt A8 wniosku) minus wnioskowane dofinansowanie (pkt A10 wniosku)), podczas gdy jest to niezgodne z Regulaminem konkursu, który definiuje "wkład własny", zgodnie z pkt 3 lit. bb) Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 (dalej: Wytyczne), jako różnicę między kwotą wydatków kwalifikowanych, a kwotą dofinansowania;

Sąd I instancji nie zwrócił uwagi, że skarżąca została wprowadzona w błąd treścią wezwania przez IP w zestawieniu z postanowieniami Regulaminu i Wytycznych oraz, że konieczności przeprowadzenia działania matematycznego, jak w treści wezwania IP, dla celów obliczenia wskaźnika rezultatu nie przewiduje ani Regulamin, ani Wytyczne, ani Instrukcja wypełniania wniosku;

b) art. 43 ust. 1 i 2 (ustawy wdrożeniowej) poprzez przyjęcie, że poinformowanie skarżącej pismem z 6 lutego 2019 r., że wniosek zawiera braki w zakresie warunków oraz kryteriów formalnych (art. 43 ust. 1 ustawy) stanowiło w istocie również wezwanie do poprawienia błędu rachunkowego, polegającego na omyłce w wykonaniu działania matematycznego (A8 - A10) i, że omyłka ta miała charakter zasadniczy, a zatem nie stanowiła oczywistej omyłki w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy, podczas gdy w stanie prawnym obowiązującym w chwili składania wniosku art. 43 ww. ustawy nie zawierał ograniczenia dotyczącego omyłek, które mogą zostać uzupełnione w tym trybie;

c) w konsekwencji naruszenie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę i stwierdzającego, że ocena wniosku nie narusza prawa, zamiast wyroku uwzględniającego skargę i stwierdzającego, że ocena wniosku została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik tej oceny;

2) przepisów postępowania: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.; dalej: p.u.s.a.) poprzez rozstrzygnięcie w węższym zakresie, niż wyznaczają to granice materialne sprawy sądowoadministracyjnej - sprawy czynności IP z dnia (...) marca 2019 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnego wyniku oceny formalnej wniosku.

W skardze kasacyjnej argumentowano, że wezwanie do uzupełnienia wniosku w zakresie kryt. form. nr 6 było nieprawidłowe, gdyż niezgodne z Regulaminem konkursu, którego interpretacja musi być dokonywana zgodnie z treścią Wytycznych. Wytyczne, w rozdziale 3 pkt 1 lit. bb), definiują wkład własny jako różnicę między kwotą wydatków kwalifikowanych, a kwotą dofinansowania udzieloną beneficjentowi. W związku z tym, zdaniem skarżącej kasacyjnie, wskaźnik rezultatu (poz. E2 wniosku o dofinansowanie), którego wartość, zgodnie z Regulaminem konkursu, należy obliczyć jako łączną wartość wkładu własnego w projekcie, to wynik odjęcia kwoty "wydatków kwalifikowanych" (poz. A9) od "wnioskowanego dofinansowania" (poz. A 10). Tym samym skarżąca powinna zostać wezwana do poprawienia wniosku poprzez odjęcie poz. A9 (zamiast poz. A8) od poz. A10. W stanie rzeczy usankcjonowanym przez zaskarżony wyrok skarżąca została zobligowana do przedstawienia wskaźnika rezultatu projektu, w którym łączna wartość wkładu własnego obejmowała też kwotę wydatków niekwalifikowanych (np. podatek od towarów i usług), co jest sprzeczne z Regulaminem konkursu i Wytycznymi. Skarżąca kasacyjnie argumentowała ponadto, że w stanie prawnym niniejszej sprawy nie istniało ograniczenie pomyłek możliwych do poprawienia na podstawie art. 43 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Poprawienie wskaźnika rezultatu nie jest zasadniczą zmianą wniosku i można je traktować jako oczywistą omyłkę w rozumieniu tego przepisu. WSA powinien ocenić brak wezwania w trybie art. 43 ust. 2 cyt. ustawy jako naruszenie prawa w toku procesu, skutkujące koniecznością uwzględnienia skargi.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną MJWPU wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Organ nie wnioskował o przeprowadzenie rozprawy. Zauważył, że gdyby od poz. A10 odjąć poz. A9 to wynik byłby ujemny. Co więcej, wyjaśnienie jak precyzyjnie oblicza się sporny wskaźnik rezultatu znajduje się w obowiązujących w tej sprawie wytycznych pt. Wspólna Lista Wskaźników Kluczowych 2014-2020 - katalog definicji dla Celów Tematycznych finansowanych z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Funduszu Spójności oraz dla pomocy technicznej. Całkowita wartość wkładu własnego w projekcie obejmuje też wydatki niekwalifikowane.

Pismem z dnia 26 sierpnia 2019 r., data wpływu do NSA 27 sierpnia 2019 r., Spółka udzieliła repliki na odpowiedź na skargę kasacyjną, w której podtrzymała zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej, precyzując uzasadnienie skargi kasacyjnej w ten sposób, że wskaźnik rezultatu należałoby obliczyć odejmując od kwoty "wydatków kwalifikowanych" (poz. A9 wniosku o dofinansowanie) kwotę "wnioskowanego dofinansowania" (poz. A10 wniosku).

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok, którym Sąd I instancji zgodził się z Mazowiecką Jednostką Wdrażania Programów Unijnych, że pismem z dnia 6 lutego 2019 r. skarżąca została prawidłowo wezwana do poprawienia wartości docelowej wskaźnika rezultatu nr 1 (chodziło o skorygowanie nieprawidłowej wartości wskazanej w punkcie E2 lp. 1 wniosku o dofinansowanie projektu, polegające na odjęciu od "wartości ogółem" (poz. A8 wniosku) "wnioskowanego dofinansowania" (poz. A10 wniosku)), a skoro skarżąca tego wezwania nie wykonała, to nie spełniła kryterium formalnego nr 6, zatem projekt nie przeszedł oceny formalnej. W skardze kasacyjnej strona uważa wyrok za niezgody z prawem, gdyż, jej zdaniem, wezwanie z 6 lutego 2019 r. do poprawienia wniosku w powyższym zakresie, było nieprawidłowe, a to dlatego, że wskaźnik rezultatu należałoby obliczać w inny sposób niż podała w wezwaniu MJWPU, czyli zgodnie z metodologią przedstawioną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, a granice skargi kasacyjnej, którymi z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany Naczelny Sąd Administracyjny każą uznać, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych enumeratywnie w § 2 pkt 1-6 tego przepisu. Nieważność postępowania przeprowadzonego przez WSA w tej sprawie nie wystąpiła.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. W tej sytuacji granice środka prawnego są wyznaczone wskazanymi w tym przepisie podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zauważyć należy, że NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować (por. w tym zakresie jeden z wielu wyrok NSA z dnia 24 lipca 2019 r. sygn. akt I GSK 233/17; dostępny w CBOSA), co w rozpoznawanej sprawie oznacza, iż wady wyroku, nawet dostrzegalne na pierwszy rzut oka, nie poddają się kontroli kasacyjnej z urzędu i jako pozostające poza zakresem zaskarżenia nie mogą stanowić przedmiotu rozważań sądu kasacyjnego.

Zarzuty skargi kasacyjnej, z uwagi na ich komplementarny charakter, wymagają łącznego rozpoznania.

Stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w razie stwierdzenia braków w zakresie warunków formalnych we wniosku o dofinansowanie projektu właściwa instytucja wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Stosownie zaś do art. 43 ust. 2 ustawy wdrożeniowej w razie stwierdzenia oczywistej omyłki we wniosku o dofinansowanie projektu właściwa instytucja poprawia tę omyłkę z urzędu, informując o tym wnioskodawcę, albo wzywa wnioskodawcę do poprawienia oczywistej omyłki w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 21 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Cytowane wyżej przepisy ustawy wdrożeniowej znalazły odzwierciedlenie w punkcie 9.15 Regulaminu konkursu. Zgodnie z tym punktem Regulaminu konkursu, gdy oceniający zauważą braki: w zakresie warunków formalnych, oczywistej omyłki lub w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów, których nie zauważono przed zakończeniem oceny wniosku, przeprowadzana jest ponowna ocena formalna. W takim przypadku do wnioskodawcy kierowane jest wezwanie do poprawy/uzupełnienia wniosku. Wnioskodawca zobowiązany jest dokonać kolejnej poprawy wniosku w terminie 7 dni, licząc od dnia następnego po dniu wysłania wezwania przez MJWPU.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że na żadnym etapie postępowania skarżąca nie kwestionowała trzech zasadniczych kwestii: po pierwsze, iż rzeczywiście w punkcie E2 lp. 1 wniosku o dofinansowanie podała nieprawidłową wartość, po drugie, iż pismem z 6 lutego 2019 r. została wezwana m.in. do poprawienia wniosku co do tej wartości i po trzecie wreszcie, iż wezwania w tym zakresie skarżąca nie wykonała pozostawiając w pkt E2 lp. 1 poprawionego w innej części wniosku, wartość podaną pierwotnie (zob. Ad. 2 uzasadnienia protestu, w aktach sprawy). Niezależnie zatem od tego, czy podstawę prawną wezwania z 6 lutego 2019 r. w kwestionowanym zakresie stanowił art. 43 ust. 1 czy też art. 43 ust. 2 ustawy wdrożeniowej (w treści wezwania nie wskazano żadnego z tych przepisów, co mogło wprowadzać pewną niejasność o co w istocie idzie Instytucji Pośredniczącej, ale co nie jest podważane w skardze kasacyjnej), wniosek o dofinansowanie w pkt E2 lp. 1 wypełniono nieprawidłowo i w tym punkcie wymagał on poprawy. Skarżąca powinna więc zastosować się do wezwania we wskazanym zakresie, czego jednak nie uczyniła, a jeśli powzięła wątpliwości co do postawy prawnej wezwania, należało te wątpliwości zasygnalizować IP w odpowiedzi na wezwanie. Brak podstaw do uznania, że skarżąca nie zrozumiała treści wezwania z 6 lutego 2019 r., o czym świadczy uzasadnienie protestu, gdzie wprost przyznano, iż w pkt E2 wniosku popełniono błąd, lecz mimo to wpis w pkt E2 lp. 1 pozostawiono niezmieniony. Prawidłowej konkluzji Sądu, że skarżąca zrozumiała treść wezwania i nie zastosowała się do niego, nie mógł zatem skutecznie zakwestionować niefortunnie sformułowany pod adresem wyroku zarzut z pkt 1 lit. b petitum skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego - art. 43 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej "poprzez przyjęcie" przez Sąd, czytaj: "przez błędną wykładnię tych przepisów", bowiem wykładni prawa dotyczy zarzut. Sąd w uzasadnieniu wyroku wykładni wskazanych przepisów w ogóle nie dokonał, co jednakże nie doczekało się stosownego zarzutu kasacyjnego.

Nieuzasadniony jest również zarzut kasacyjny zawarty w pkt 1 lit. a petitum skargi kasacyjnej naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przyjęcie, że ocena formalna wniosku skarżącej została przeprowadzona zgodnie z tym przepisem, chociaż błędne było wezwanie do poprawienia wniosku. Ustosunkowując się do tego zarzutu wyjaśnienia wymaga, że nie dotyczy on błędnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie, jak to ujmuje strona skarżąca, lecz błędnej treści wezwania z 6 lutego 2019 r. do poprawienia wpisu w pkt E2 wniosku. Treść tego wezwania nie była jednak nieprawidłowa, a zatem rzekomo wadliwe wezwanie nie skutkowało dokonaniem przez IP oceny projektu wbrew kryteriom ustawowym określonym normą art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Jest tak dlatego, że pkt 6.1 Regulaminu konkursu stanowi, iż w ramach konkursu wnioskodawca będzie zobligowany do realizacji następujących wskaźników produktu i rezultatu bezpośredniego (podania wartości większej niż "0"): ppkt 6.1.2 rezultatu: inwestycje prywatne uzupełniające wsparcie publiczne dla przedsiębiorstw (dotacje) (CI 6) (zł]; Wartość wskaźnika "Inwestycje prywatne uzupełniające wsparcie publiczne dla przedsiębiorstw (dotacje) (CI 6) (zł]" należy obliczyć jako łączna wartość wkładu własnego w projekcie.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że skoro wartość wskaźnika rezultatu, która miała się następnie znaleźć w pkt E2 lp. 1 wniosku o dofinansowanie należy obliczać jako "łączna wartość wkładu własnego w projekcie" ("wartość ogółem" z poz. A8 wniosku, czyli wartość projektu "ogółem", "całościowa" - jej istotnym elementem jest wkład własny - minus "wnioskowane dofinansowanie" z poz. A10 wniosku), to definicja tego wskaźnika nie stoi w sprzeczności z definicją wkładu własnego z punktu 3 lit. bb) Wytycznych, z której jednoznacznie wynika, iż wkład własny oblicza się, upraszczając, jako różnicę między kwotą wydatków kwalifikowanych, a kwotą dofinansowania. Wartości wskaźnika "Inwestycje prywatne uzupełniające wsparcie publiczne dla przedsiębiorstw (dotacje) (CI 6)" nie oblicza się bowiem z uwzględnieniem "wartości wkładu własnego w projekcie", jak to błędnie wywodzi się w skardze kasacyjnej, lecz z uwzględnieniem "łącznej wartości wkładu własnego w projekcie", co wynika z ppkt 6.1.2 Regulaminu konkursu, gdzie wprost zdefiniowano co i w jaki sposób należy obliczać, aby wniosek wypełnić poprawnie. W związku z powyższym uznać trzeba, że dla potrzeb wskaźnika rezultatu, o którym mowa "łączna wartość wkładu własnego w projekcie" mieścić powinna wydatki kwalifikowane i niekwalifikowane. Skarżąca kasacyjnie zdaje się utożsamiać definicję "wkładu własnego" zawartą w Wytycznych, z definicją (metodą) obliczania konkretnego wskaźnika w projekcie, w której wprawdzie wykorzystuje się pojęcie "wkład własny", niemniej jednak wyjaśnia się przy tym, jak to pojęcie rozumieć, by prawidłowo obliczyć wymagany wskaźnik rezultatu, nie zaś wkład własny. Dokonane przez skarżącą utożsamienie dwóch pojęć jest więc z założenia nietrafne, a Regulamin konkursu w omawianej części nie jest z Wytycznymi sprzeczny.

Nie ulega wątpliwości, że w celu poprawnego obliczenia wartości wskaźnika rezultatu należało od kwoty z poz. A8 wniosku ("wartość ogółem") odjąć kwotę z poz. A10 wniosku ("wnioskowane dofinansowanie") i uzyskaną w ten sposób różnicę wpisać w pkt E2 lp. 1 wniosku, jako wartość wskaźnika rezultatu "Inwestycje prywatne uzupełniające wsparcie publiczne dla przedsiębiorstw (dotacje) (CI 6)". Skarżąca nie uczyniła tego prawidłowo, mimo że w tym zakresie miała ułatwione zadanie, ponieważ "Instrukcja wypełniania wniosku" stanowi: "A8-A12 Wartość projektu, Pola: wartość ogółem, wydatki kwalifikowalne, wnioskowane dofinansowanie, wkład UE i% dofinansowanie uzupełniane są automatycznie przez system na podstawie danych wprowadzonych do budżetu projektu.". A jak była o tym mowa wyżej, do wezwania z 6 lutego 2019 r., instruującego stronę przejrzyście co i od czego należy odjąć oraz gdzie uzyskany wynik odejmowania wpisać, skarżąca nie zastosowała się ani nie wskazywała w postępowaniu przed IP na wady w treści wezwania.

Niepoprawienie wniosku o dofinansowanie w zakresie określonym w wezwaniu w terminie skutkowało uznaniem, że wniosek nie spełnił kryterium formalnego nr 6, a to z kolei warunkowało negatywną ocenę formalną projektu.

Tym samym, uznać należy, że ocena wniosku o dofinansowanie skarżącej nie została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, zatem zarzuty naruszenia prawa materialnego wskazane w pkt 1 lit. a-c petitum skargi kasacyjnej okazały się nie mieć usprawiedliwionych podstaw.

Co do zarzutów kwalifikowanych przez skarżącą kasacyjnie jako procesowe z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej, zważyć trzeba, że skarżąca nie uzasadniła na czym w tej sprawie miałoby polegać naruszenie przez Sąd przepisu postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisem ustrojowym, tj. art. 1 § 1 p.u.s.a. W sytuacji gdy za tymi zarzutami nie kryje się żadna konkretna myśl, która wskazywałaby na uchybienia popełnione przez Sąd, a mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zarzuty te musiały zostać uznane za chybione.

Z wymienionych powodów na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 64 ustawy wdrożeniowej skargę kasacyjną oddalono.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), zasądzając od wnoszącej skargę kasacyjną na rzecz MJWPU 240 zł (480 zł x 50%) za sporządzenie i wniesienie w terminie, o którym mowa w art. 179 p.p.s.a., odpowiedzi na skargę kasacyjną przez radcę prawnego ww. Jednostki, który prowadził sprawę od pierwszej instancji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.