I GSK 1275/16, Kwalifikacja pojazdów do celów podatku akcyzowego. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2566367

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2018 r. I GSK 1275/16 Kwalifikacja pojazdów do celów podatku akcyzowego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany.

Sędziowie NSA: Lidia Ciechomska-Florek, Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. sp.j. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 434/16 w sprawie ze skargi A. sp.j. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia (...) marca 2016 r. nr (...) w przedmiocie podatku akcyzowego

1.

oddala skargę kasacyjną;

2.

zasądza od A. sp.j. w R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 434/16, oddalił skargę (A) sp.j. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia (...) marca 2016 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu (...) lipca 2009 r. spółka nabyła na terenie Belgii samochód marki Nissan Navara D40M Business, o nr VIN (...), rok prod. 2007, poj. silnika 2488cm3, za kwotę 10 173 EUR. Następnie samochód został sprowadzony do Polski, a jego badanie techniczne przeprowadzono (...) sierpnia 2009 r. Spółka nie uiściła podatku akcyzowego, uznając, że przedmiotowy samochód jest pojazdem ciężarowym W toku postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu organ przeprowadził oględziny pojazdu, w wyniku których stwierdzono, że jest to pojazd typu pick-up, składający się z dwóch brył, tj. zamkniętej czterodrzwiowej i oszklonej dokoła kabiny dla pasażerów oraz przestrzeni ładunkowej, zakrytej żaluzją. W części pasażerskiej zamontowane są dwa rzędy siedzeń. W pierwszym rzędzie zamontowane zostały dwa siedzenia z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa, a w drugim kanapa, również z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa. W przestrzeni pasażerskiej deska rozdzielcza i boki wykonane zostały w jednakowym kolorze i stylizacji, sufit w jednorodnej tapicerce materiałowej, a podłoga została wyłożona wykładziną materiałową, na całej długości. Ponadto, część pasażerska pojazdu jest wyposażona w uchwyty górne i boczne, popielniczkę, gniazdo na zapalniczkę, gumowe dywaniki oraz oświetlenie sufitowe przy pierwszym i drugim rzędzie siedzeń. Drzwi pojazdu posiadają wyprofilowane podłokietniki, schowki i głośniki, "okna otwierają się elektrycznie". Część towarowa pojazdu znajduje się za kabiną pasażerską i jest ograniczona burtami, z których jedna jest uchylna. Podłoga i boki skrzyni ładunkowej wyłożone są plastikowa wykładziną, a na bocznych burtach znajdują się szyny. Obecny właściciel pojazdu, przesłuchany na okoliczność dokonanych w nim ewentualnie zmian i przeróbek, stwierdził, że żadne tego typu modyfikacje nie zostały przeprowadzone, a samochód wygląda tak samo, jak w dniu jego zakupu.

Naczelnik Urzędu Celnego w Rzeszowie stwierdził, że sprowadzony przez spółkę pojazd należało zaklasyfikować do pozycji 8703 CN i decyzją z dnia (...) stycznia 2013 r. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Decyzją z dnia (...) marca 2016 r. Dyrektor Izby Celej w Przemyślu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Zdaniem organów obu instancji, zakupiony i sprowadzony przez skarżącą pojazd jest, co do zasady, pojazdem przeznaczonym do przewozu osób (pozycja taryfowa 8703), o czym świadczy ogół jego cech konstrukcyjnych i wyposażenie. Na takie jego przeznaczenie bez wpływu pozostaje fakt, że konstrukcja samochodu pozwala również na przewóz nim towarów. Pojazdy zakwalifikowane do pozycji taryfowej 8703 obejmują bowiem oprócz samochodów stricte osobowych również pojazdy osobowo-towarowe, a więc takie, które mogą być także wykorzystywane do przewozu towarów.

Organ podkreślił, że wyposażenie przedmiotowego samochodu w części pasażerskiej jest typowe dla samochodów osobowych (pięć siedzeń z pasami bezpieczeństwa, przeszklone drzwi, brak stałego panela pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i pasażerów). Nie można więc zakwalifikować go do pozycji 8704, obejmującej pojazdy silnikowe, służące do przewozu towarów. W tym zakresie organ zwrócił uwagę, mając na względzie wskazania Sądu, zawarte w wyroku z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. I SA/Rz 555/15 (uchylającym poprzednią decyzję w niniejszej sprawie), że zgodnie z zapisami dotyczącymi pozycji 8703, zamieszczonymi w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, pojazdy typu pick-up mają być klasyfikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni przeznaczonej do transportu towarów jest większa niż 50% długości maksymalnej rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają one więcej niż dwie osie. Tymczasem w przypadku samochodu nabytego przez skarżącą wewnętrzna długość powierzchni ładunkowej pojazdu wyniosła 1511 mm, a rozstawu osi 3200 mm. Nie przekroczyła więc 50%, o których mowa we wskazanych wyżej Notach. Okoliczność tę stwierdzono podczas oględzin pojazdu, a oprócz tego została ona potwierdzona przez przedstawiciela producenta.

Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że ustalenie długości przestrzeni ładunkowej winno nastąpić z uwzględnieniem otwieranej tylnej burty pojazdu, zgodnie bowiem z kryteriami zawartymi w Notach wyjaśniających, należy brać pod uwagę maksymalną wewnętrzną długość podłogi, co oznacza że chodzi tu o długość przestrzeni przeznaczonej do przewozu ładunków, przy zamkniętej burcie.

W związku z tym organy stwierdziły, że nabyty przez skarżącą pojazd nie spełnia kryteriów samochodu ciężarowego, w związku z tym skarżąca winna była uiścić od jego wewnątrzwspólnotowego nabycia podatek akcyzowy. W konsekwencji, określono skarżącej zobowiązanie podatkowe z tego tytułu, przyjmując za podstawę opodatkowania kwotę, jaką była ona zobowiązana zapłacić sprzedawcy, ustaloną na podstawie faktury sprzedaży, tj. 10 173 euro, czyli 42 523 zł. Wyliczona od tej wartości wysokość zobowiązania, przy przyjęciu stawki 18,6%, wyniosła 7 909 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę spółki na powyższą decyzję.

Sąd I instancji wskazał, że spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół kwestii związanych z ustaleniem cech i właściwości pojazdu Nissan Navara, a w dalszej kolejności, jego prawidłowego zakwalifikowania do odpowiedniej pozycji taryfowej. Rozstrzygnięcie tych kwestii możliwe jest jedynie na podstawie oceny wszystkich cech pojazdu, tj. jego budowy, wyposażenia i funkcji użytkowych, do których został przystosowany. W tym zakresie, jednym z kryteriów takiej oceny jest m.in. stosunek pomiędzy długością powierzchni ładunkowej pojazdu a długością rozstawu jego osi. To kryterium zostało pominięte w poprzednio wydanej decyzji, uchylonej wyrokiem Sądu z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. I SA/Rz 555/15. W orzeczeniu tym Sąd stwierdził, kierując się wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonymi w wyroku z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1634/13, że brzmienie pozycji CN 8703 i pozycji CN 8704 wskazuje, że pojazdy samochodowe typu pick-up od strony technicznej wypełniają definicje obu pozycji. Nie bez znaczenia jest też, że niektóre cechy projektowe wymienione w Notach wyjaśniających, do jednej i drugiej z omawianych pozycji CN, nie pozwalają na jednoznaczne rozróżnienie pick-upów. Dlatego też przy klasyfikacji pojazdu o wyposażeniu w wersji podstawowej, gdy ustalono, że zasadniczym jego przeznaczeniem jest przewóz osób, należało posiłkować się dodatkowym kryterium z Not wyjaśniających do CN 2007 (stosunek długości części towarowej do długości rozstawu osi). Wprawdzie noty i opinie nie są wiążące ani dla organów celnych ani dla sądów, jednak nie można lekceważyć ich znaczenia w procesie stosowania Wspólnej Taryfy Celnej.

W przedmiotowej sprawie, w wyniku ponownego jej rozpatrzenia, uzupełniono braki w zakresie wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie cech nabytego przez skarżącą samochodu poprzez ustalenie (w ramach pomiarów przeprowadzonych w związku z oględzinami pojazdu) stosunku długości części towarowej do długości rozstawu osi samochodu. Jednocześnie organ zwrócił się do producenta pojazdu o przesłane danych w tym zakresie. Uzyskanie tych informacji okazało się jednak niemożliwe, gdyż producent nie odpowiedział na kierowane do niego zapytanie. Wobec tego informacje w tym zakresie organ uzyskał od jego przedstawiciela. Choć wyniki pomiarów dokonanych podczas oględzin różnią się od danych, przedstawionych przez przedstawiciela producenta, to jednak w obu przypadkach długość części towarowej pojazdu nie przekracza 50% długości rozstawu osi. W tej sytuacji, mając na względzie wyposażenie samochodu o charakterze podstawowym, wyżej wskazane parametry pojazdu przemawiają za tym, że jest to pojazd osobowo-towarowy, a zatem należy go zakwalifikować do pozycji CN 8703.

Zdaniem Sądu, niezgodność pomiędzy parametrami wynikającymi z pomiarów a oficjalnymi parametrami pojazdu nie ma wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia, skoro w żadnym z wariantów nie przekracza ona 50%. Sama bowiem długość skrzyni ładunkowej, jeżeli nie przekroczyła wspomnianych wyżej 50% odległości rozstawu osi, nie jest istotna, gdyż tylko przekroczenie tego parametru mogłoby wskazywać na konieczność jego zakwalifikowania jako pojazd przeznaczony do przewozu towarów. Sąd podkreślił, że wyniki pomiarów, oprócz wskazania niezgodności z danymi uzyskanymi od przedstawiciela producenta, nie były w inny sposób przez skarżącą kwestionowane, tj. nie wskazała ona, że dane te w istocie są różne od rzeczywistych, nie zarzuciła też żadnej konkretnej wady pomiarów odnośnie metody ich przeprowadzenia. Skarżąca nie zakwestionowała także (na etapie toczącego się postępowania) ustaleń (wyników) przeprowadzonych oględzin pojazdu.

WSA uznał, że pomiar części ładownej samochodu został dokonany prawidłowo. Wbrew twierdzeniom skarżącej, nieuzasadnione byłoby przeprowadzenie pomiaru z uwzględnieniem otwartej burty, albowiem możliwość otwarcia burty, stanowiąca jedną z właściwości samochodu, wpływającą na jego funkcjonalność, nie skutkuje zmianą jego cech oraz parametrów technicznych. Sąd powołał się w tym zakresie na rozporządzenie nr 316/2011.

W ocenie Sądu I instancji, Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu nie naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.) poprzez zaniechanie ustalenia, w sposób właściwy, stanu faktycznego sprawy, do czego był zobligowany przez Sąd. Podobnie bowiem jak w poprzedniej decyzji, uchylonej wyrokiem Sądu z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. I SA/Rz 555/15, organ wziął pod uwagę wszystkie cechy i właściwości nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu, a ponadto poszerzył swoją ocenę o analizę danych dotyczących przestrzeni ładunkowej, do czego został zobowiązany w treści przytoczonego wyżej orzeczenia.

Odnosząc się do zarzutu powołania przez organ I instancji przepisów nieobowiązującej ustawy o podatku akcyzowym - ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, z późn. zm.), WSA stwierdził, że istotnie stanowiło to uchybienie, jednak nie miało ono istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Po pierwsze, mimo zmiany przepisów nie uległa zmianie treść normy prawnej dotyczącej opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego (osobowo-towarowego), tak więc Dyrektor Izby Celnej, dokonując subsumpcji ustalonego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego pod treść tej normy, nie rozstrzygnął wbrew prawu. Po drugie natomiast, organ odwoławczy, rozpatrując ponownie sprawę w II instancji, dokonał jej całościowej oceny i rozstrzygnął ją, powołując się już na aktualne przepisy. Tak więc ostateczne, w administracyjnym toku instancji, rozstrzygnięcie w sprawie - zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu, w przedmiocie określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym - nie jest obarczone uchybieniem, wobec czego jej zarzut w tej materii nie może stanowić podstawy wyeliminowania przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego jako sprzecznej z prawem.

WSA nie uwzględnił także zarzutu dotyczącego niewystąpienia przez organ do właściwych organów państwa nabycia pojazdu z zapytaniem, na jakiej podstawie zakupiony przez skarżącą pojazd został zarejestrowany jako samochód ciężarowy. WSA podkreślił, że krajowy organ podatkowy, rozstrzygając w sprawie zobowiązania podatkowego konkretnego podmiotu, dokonuje własnej oceny na podstawie obowiązujących go przepisów, zarówno krajowych, jak i unijnych (wspólnotowych). Nie jest przy tym związany oceną prawną organów innego państwa, a zwłaszcza takich, które nie były powołane do rozstrzygania o kwestiach podatkowych. Rejestracja pojazdów, na która powołuje się skarżąca, odbywa się w oparciu o zupełnie inne regulacje, dotyczące funkcjonowania transportu drogowego, a obowiązujące na ich gruncie definicje pojazdów osobowych i ciężarowych nie przystają do definicji obowiązujących na gruncie regulacji podatkowych.

Za nietrafne Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przez organ prawa materialnego, tj. art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 6, art. 101 ust. 2 pkt 1 i ust. 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105, art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r. poz. 752 z późn. zm.; dalej: u.p.a.). Przesądzając bowiem, że nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd jest samochodem osobowo-towarowym, organ był zobligowany do określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, ze wszelkimi tego konsekwencjami (obowiązkiem uiszczenia odsetek).

WSA nie podzielił także zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia przez organ art. 2 ust. 1 WKC poprzez niejednolite stosowanie wspólnotowego prawa celnego w stosunku do całego obszaru Unii, jak również zaniechanie prowspólnotowej wykładni przepisów. Krajowe organy podatkowe powołane są bowiem do stosowania przepisów zarówno krajowych jak i unijnych, jedynie w zakresie swojej kognicji, nie obejmującej obszaru innych państw. Nie są też związane wykładnią organów innych państw. Zdaniem Sądu organ dokonał prowspólnotowej wykładni przepisów o podatku akcyzowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi, oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono rażące naruszenie prawa poprzez:

1.

naruszenie przepisu art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez wydanie orzeczenia z naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie w ogóle nie rozpoznani zarzutów prawa materialnego zgłoszonych przez stronę w toku sprawy

2.

naruszenie przepisu art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. WSA usankcjonował zaskarżonym wyrokiem rozstrzygnięcie organu II instancji, które zostało wydane z naruszeniem naczelnych zasad postępowania podatkowego;

3.

naruszenie przepisu art. 133 i 134 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy;

4.

naruszenie przepisu art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 6, art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 6, art. 101 ust. 2 pkt 1 i ust. 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105, art. 106 ust. 2 i 3 u.p.a. poprzez ich błędną interpretację wyrażającą się w nieuprawnionycm zakwalifikowaniu samochodu marki Nissan Navara nr nadwozia (...) do kategorii pojazdów osobowych i w konsekwencji uznaniu, że zostały spełnione przesłanki do opodatkowania podatkiem akcyzowym wewnątrzwspólnotowego nabycia tego pojazdu - pomimo że brak po temu podstaw;

5.

naruszenie przepisu art. 28 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz.UE.C 326/49 z 26.10.2012) w zw. z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 obowiązującego do 1 maja 2016 r. poprzez stosowanie przepisów wspólnotowego prawa celnego w sposób niejednolity w stosunku do całego obszaru Unii Europejskiej w tym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej i Królestwa Belgii, a także zaniechanie stosowania prowspólnotowej wykładni przepisów wspólnotowego prawa celnego skutkujące błędną taryfikacją towarową do pozycji CN 8703, zamiast prawidłowo do pozycji CN 8704, skutkujące naruszeniem zasady swobodnego przepływu towarów w ramach wspólnego rynku Unii Europejskiej, a prowadząc do ograniczenia konkurencji w jego ramach i tworzenia barier handlowych w ramach Unii Europejskiej;

6.

naruszenie przepisu art. 151 w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 21 § 1 i 3, art. 68 § 1, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 210 § 1 pkt 4, art. 233 § 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a o.p. poprzez oddalenie skargi pomimo:

- powołania przez Naczelnika Urzędu Celnego jako podstawy prawnej decyzji z dnia (...) stycznia 2013 r. przepisów ustawy o podatku akcyzowym nieobowiązujących w chwili powstania zobowiązania podatkowego;

- nieuzasadnionego ustalenia przez organ, że strona zalega z uiszczeniem podatku akcyzowego i winna zapłacić odsetki za zwłokę,

- braku wyczerpującego zebrania, a następnie rozpoznania materiału dowodowego w sprawie,

- braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, który jest podstawą do wydania decyzji kończącej postępowanie w danej instancji. Organ ustalił w toku sprawydługość paki wewnętrznej tylnej części pojazdu na podstawie oględzin na 1450 cm, natomiast na podstawie danych dealera 1511 cm. Różnic w ustaleniach wynosi 61 cm. Organ nie zweryfikował tych parametrów w żaden sposób. Organ przyjął jako obowiązujące wartości mniejsze bez żadnego uzasadnienia. Nieprzerpwoadzenie pomiaru długości części towarowej przy otwartej burcie,

- zaniechania wystąpienia do właściwych organów kraju nabycia wewnątrzwspólnotowego (tutaj Królestwo Belgii) celem ustalenia, na jakiej podstawie kontrolowany pojazd został zarejestrowany w kraju nabycia jako samochód ciężarowy oraz celem przekazania wszelkich dokumentów, na podstawie których tego dokonano, a także ustalenia, jak klasyfikowany jest przedmiotowy pojazd w ramach nomenklatury scalonej CN na terenie Królestwa Belgii.

7.

naruszenie przepisu art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 68 § 1, art. 122, art. 208 § 1 o.p. poprzez niezbadanie przez sąd kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego przez organ w niniejszej sprawie i wyrokowanie o oddaleniu skargi, w sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe jest przedawnione.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie zarzutów.

Ponadto, na podstawie art. 267 TFUE, skarżąca wniosła o wystąpienie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez Naczelny Sąd Administracyjny z pytaniem prejudycjalnym w kwestii interpretacji celnego prawa wspólnotowego celem wypowiedzenia się przez Trybunał:

1.

czy jest dopuszczalne i zgodne z zasadą swobodnego przepływu towarów obowiązującą na obszarze wspólnego rynku Unii Europejskiej, a także z rozporządzeniem Rady nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r., niejednolite klasyfikowanie w ramach wspólnotowej nomenklatury taryfowej (Nomenklatury Scalonej CN) przez organy celne Rzeczypospolitej Polskiej i Królestwa Belgii pojazdu typu Pick-up takiego jak w niniejszym postępowaniu skutkujące obowiązkiem zapłaty podatku akcyzowego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej?

2.

w razie odpowiedzi negatywnej - czy pojazd typu pick-up taki jak w niniejszym postępowaniu powinien być klasyfikowany jako pojazd samochodowy do transportu towarów w pozycji CN 8704 czy też do pozycji CN 8703 pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) i samochodami wyścigowymi?

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu.

W myśl art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Z kolei podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna - wobec niedostrzeżenia przesłanek skutkujących nieważnością postępowania - podlega rozpoznaniu w granicach sformułowanych zarzutów.

Zakres postępowania podatkowego w sprawie wyznaczały obowiązujące w momencie nabycia wewnątrzwspólnowotwego przedmiotowego samochodu przepisy prawa materialnego, tj. przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

W myśl art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Ustęp czwarty tegoż artykułu stanowi zaś, że samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18. Z kolei według art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.

Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku nr 1 do WTC, który jest corocznie zmieniany. Zgodnie z nią pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Szczegółowe zasady klasyfikacji towarów do kodów CN zostały określone w przepisach celnych. Nomenklatura Scalona stanowi bowiem jedną z dwóch części Wspólnej Taryfy Celnej (WTC). Nomenklatura Scalona (CN) oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), który powstał na mocy Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 62).

Klasyfikacja towarów podlega warunkom określonym w ORINS (ogólnych regułach interpretacji Nomenklatury scalonej), zawartych w WTC. Przystępując więc do klasyfikacji organy podatkowe winny stosować się do reguły 1 ORINS, która wskazuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag - zgodnie z dalszymi regułami. Oznacza to, że kolejne reguły mogą być stosowane tylko wtedy, gdy taryfikacja nie jest możliwa w oparciu o brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów. W tym kontekście zadaniem organów podatkowych podejmujących rozstrzygnięcie w przedmiocie, czy nabyty wewnątrzwpólnotowo pojazd samochodowy jest wyrobem akcyzowym, winno być dokonanie klasyfikacji taryfowej oraz statystycznej tego pojazdu; ustalenia w tym zakresie powinny być poddane powyższym regułom, wśród których najistotniejsze jest przesądzenie o kryterium związanym z przeznaczeniem pojazdu. Zatem prawidłowa klasyfikacja pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN wymaga ustalenia jego przeznaczenia. Do kodu CN 8703 można zakwalifikować jedynie pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Natomiast pojazd nieprzeznaczony zasadniczo do przewozu osób powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 8704 obejmującego pojazdy mechaniczne do transportu towarów.

Klasyfikacja pojazdu samochodowego do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi więc być poprzedzona ustaleniami faktycznymi świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Wskazówki co do zakresu prowadzenia postępowania dowodowego w celu dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej pojazdu samochodowego w oparciu o Scaloną Nomenklaturę zawiera m.in. wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie: Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej) z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie o sygn. akt C - 486/06 (LEX nr 337569), w którym Trybunał stwierdził, że "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów" (pkt 23 wyroku), "przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru" (pkt 24 wyroku). Trybunał stwierdził nadto, że z użytego zwrotu "przeznaczony" wynika, co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono mu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze przeznaczenie.

Pomocnicze znaczenie dla dokonania klasyfikacji towaru w oparciu o klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze mają też Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), wydane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną w Brukseli, które opisowo wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do właściwego kodu nomenklatury.

Do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych pomocne są także Noty wyjaśniające do CN będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, przyjmowane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 ust. 1 lit. a oraz art. 10 WTC. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej uważane są za dopełnienie Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego oraz są stosowane w połączeniu z nimi. Trybunał w przywołanym wyroku w sprawie o sygn. akt C-486/06 podkreślił, że Noty wyjaśniające wprawdzie nie są prawnie wiążące, ale znacząco przyczyniają się do interpretacji poszczególnych pozycji. W Notach wyjaśniających do HS wskazuje się, że w pozycji 8703 określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów. Ponadto według tych wyjaśnień, istotne znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów wielozadaniowych do tej pozycji mają dominujące cechy pojazdu, na podstawie których należy rozstrzygnąć, czy są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów. Wyjaśnienia określają też szereg cech projektowych świadczących o charakterze pojazdu. Należy podkreślić, że obowiązująca w dniu nabycia przedmiotowego samochodu treść Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego nie odwoływała się do ładowności pojazdów, a jedynie do cech projektowych pojazdu. Z kolei pozycja CN 8704 obejmuje pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Klasyfikacja do tej pozycji CN wymaga uwzględnienia pewnych cech projektowych, które wskazują na takie przeznaczenie pojazdu, określonych w Nocie.

W dniu 31 marca 2007 r. ogłoszone zostały w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 74, s. 1 zmiany w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich do pozycji kodu CN 8703 i 8704, na mocy której pozycja 8703 obejmuje pojazdy wielofunkcyjne, czyli pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby jak i towary, do nich zalicza się m.in. samochody typu pickup. Pojazd pickup posiada zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, zamknięta kabina dla przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów. Jednakże pojazdy takie mają być klasyfikowane do pozycji 8704 jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi do transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają więcej niż dwie osie. Ponadto dokonano zmiany w pozycji 8704 wprowadzając zapis przed istniejącym tekstem: "mają zastosowanie Noty wyjaśniające do pozycji 8703 uwzględniając istniejące różnice".

Opisana wyżej procedura klasyfikowania pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN oznacza, co już wyżej podkreślono, że w pierwszej kolejności powinno zostać ustalone przez organy podatkowe przeznaczenie danego pojazdu. Zakwalifikowanie pojazdu jako przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób uprawnia do zastosowania dalszej procedury klasyfikacji w oparciu o noty wyjaśniające. Natomiast ustalenie, że pojazd nie jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób powoduje, że winien być zaklasyfikowany do kodu 8704 - tj. pojazdy samochodowe do transportu towarowego.

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie Sąd I instancji związany był oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1634/13 i prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Rz 555/15 zgodnie z którą w prowadzonym postępowaniu podatkowym nie ustalono w niezbędnym zakresie stanu faktycznego, tj. zaniechano wyjaśnienia kwestii wymiarów części towarowej, nie badając tej części konstrukcyjnej pojazdu. Zatem na organach podatkowych spoczywał obowiązek pomiaru części ładunkowej spornego samochodu.

Organ odwoławczy, ponownie rozpatrując sprawę, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, uzupełnił postępowanie dowodowe we wskazanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zakresie. Na zlecenie organu II instancji przeprowadzono oględziny samochodu, podczas których dokonano pomiaru maksymalnej wewnętrznej długości podłogi powierzchni transportu towarów przy zamkniętej burcie. W wyniku dokonanych pomiarów ustalono, że wewnętrzna długość podłogi wynosi 1450 mm, a rozstaw osi 3200 mm.

Organ II instancji zwrócił się jednocześnie do producenta pojazdu o przesłanie danych w tym zakresie, jednakże nie otrzymał odpowiedzi. Wobec tego - od przedstawiciela producenta uzyskano informację, że wewnętrzna długość powierzchni ładunkowej wynosi 1511 mm, a rozstaw osi 3200 mm.

Konsekwencją powyższych ustaleń było uznanie przez organy podatkowe, że przedmiotowy samochód nie spełnia kryterium z Not wyjaśniających do CN dotyczącego porównania długości wewnętrznej powierzchni ładunkowej do rozstawu osi. Zdaniem organu, rozbieżność danych wynikających z pomiarów i informacji przedstawiciela producenta nie ma w sprawie znaczenia, skoro w obu przypadkach długość części towarowej pojazdu nie przekracza 50% długości rozstawu osi. Ustalenie powyższej proporcji przemawiało za zaklasyfikowaniem pojazdu do pozycji CN 8703.

W toku postępowania organ wykazał jakie cechy pojazdu, jego właściwości oraz elementy wyposażenia wskazują na podstawową funkcję jaką jest przewożenie osób. Jak ustalono, sporny pojazd był pojazdem pięcioosobowym o karoserii dwubryłowej czterodrzwiowej, w pełni przeszklonej, z przestrzenią pasażerską oraz bagażową. Część pasażerska wyposażona była w dwa rzędy siedzeń z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa. W przestrzeni pasażerskiej deska rozdzielcza i boki wykonane zostały w jednakowym kolorze i stylizacji, sufit w jednorodnej tapicerce materiałowej, a podłoga została wyłożona wykładziną materiałową na całej długości. Oprócz tego część pasażerska pojazdu jest wyposażona w uchwyty górne i boczne, popielniczkę, gniazdo na zapalniczkę, gumowe dywaniki oraz oświetlenie sufitowe przy pierwszym i drugim rzędzie siedzeń. Drzwi pojazdu posiadają wyprofilowane podłokietniki, schowki i głośniki, okna otwierają się elektrycznie. Część towarowa pojazdu znajduje się za kabiną pasażerską i jest ograniczona burtami, z których jedna jest uchylna. Podłoga i boki skrzyni ładunkowej wyłożone są plastikowa wykładziną, a na bocznych burtach znajdują się szyny. Te cechy pojazdu pozwalały uznać, że zasadniczą cechą kontrolowanego pojazdu jest przewożenie osób, podczas gdy transport towarów stanowi jedynie funkcję dodatkową. Zdaniem organów ewentualne wykorzystanie samochodu do przewozu towarów odbywa się bez uszczerbku w zachowaniu standardów dla komfortowego przewożenia osób. Zarówno elementy wyposażenia samochodu, jak i jego zewnętrzny wygląd nie pozwalały na przyjęcie, że poddany kontroli samochód jest samochodem ciężarowym.

W tym zakresie postępowanie dowodowe nie budzi zastrzeżeń. Organy podatkowe, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, zebrały materiał dowodowy kompletny dla poczynienia niezbędnych ustaleń, co przesądza o niezasadności zarzutów natury procesowej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela przy tym pogląd Sądu i organów, że różnica między długością powierzchni ładunkowej wynikająca z pomiarów dokonanych przez organ (1450 mm) a długością wynikającą z informacji przedstawiciela producenta (1511 mm), wynosząca notabene 61 mm, a nie 61 cm, jak wskazał autor skargi kasacyjnej, nie miała w sprawie znaczenia, skoro w obu przypadkach stosunek tej długości do długości rozstawu osi nie przekraczał 50%.

Zamierzonego skutku nie mogły również odnieść zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzuty niewłaściwego zastosowania lub błędnej wykładni zarzucanych przepisów, mogłyby być skuteczne tylko w sytuacji, gdyby organy celne ustaliły podatek akcyzowy od samochodu osobowego w przypadku nabycia przez skarżącego kasacyjnie pojazdu niebędącego samochodem osobowym (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt I GSK 1236/13). W rozpoznawanej sprawie takie okoliczności nie miały miejsca. Klasyfikacja przedmiotowego pojazdu do pozycji CN 8703 została dokonana na podstawie ogólnego wyglądu pojazdu i ogółu jego cech, a więc z uwzględnieniem obowiązujących w tym zakresie reguł. Natomiast autorowi skargi kasacyjnej nie udało się skutecznie podważyć ustaleń faktycznych, co z kolei pozbawiło stronę możliwości skutecznego powoływania się na niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, które pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami faktycznymi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, zgodnie z którym zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 26 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1648/11). W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego nie jest dopuszczalne prowadzenie rozważań, czy przedmiotowy pojazd jest samochodem osobowym czy ciężarowym, gdyż zmierzają one w istocie do zakwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji może być skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 20 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2360/11, Lex nr 1340143, z 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 611/12, Lex nr 1372101).

Z związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty wymienione w pkt 4 i 6 petitum skargi kasacyjnej, będące zarzutami naruszenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym, przepisów Ordynacji podatkowej i art. 153 p.p.s.a.

W podanych okolicznościach za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skarga podlega oddaleniu, gdy zaskarżona decyzja nie narusza tak prawa materialnego, jak i procesowego. Norma wywiedziona z art. 151 p.p.s.a. jest normą wynikową. Orzeczenie oddalające skargę nie jest zatem skutkiem zastosowania tylko art. 151 p.p.s.a., lecz jest następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów prawa nakazujących sądowi takie ustalenia czynić. Skoro Sąd I instancji, zasadnie nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, to nie miał podstaw do uwzględnienia skargi, a tym samym prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na normie prawnej z art. 151 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 133 i art. 134 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie poddają się one kontroli instancyjnej. Autor skargi kasacyjnej, oprócz wskazania tych dwóch przepisów, nie podał precyzyjnie ich pełnych jednostek redakcyjnych, które jego zdaniem zostały naruszone, ani nie przedstawił w jaki sposób jego zdaniem doszło do ich naruszenia. Przypomnieć należy, że art. 133 p.p.s.a. zawiera trzy paragrafy, a art. 134 dwa paragrafy. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych), oraz tego, na czym to naruszenie polegało. Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.; WKP 2018, wyd. VII; komentarz do art. 176 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z przepisów ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że oba wskazane przepisy są przepisami prawa procesowego, zaś skarżąca zaniechała wyjaśnienia jaki wpływ na wynik sprawy miało naruszenie tych przepisów. Ponadto skarżąca nie wskazała na czym jej zdaniem miała polegać błędna wykładnia tych przepisów. Zaznaczyć wypada, że analiza orzeczenia Sądu I instancji prowadzi do wniosku, że Sąd w ogóle nie dokonywał ich wykładni. Skarżąca nie wyjaśniła także, w jaki sposób jej zdaniem doszło do naruszenia obu przepisów poprzez ich zastosowanie. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - tym samym Sąd I instancji nie stosował tego przepisu, bowiem oddalił skargę. W tym stanie rzeczy zarzut ten nie mógł być przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Ustosunkowując się do zarzutu z pkt 5 skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 28 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 stwierdzić należy, że nie zasługiwał on na uwzględnienie. Art. 28 TFUE definiuje jedną z podstawowych swobód traktatowych, tj. swobodę przepływu towarów. Współtworzy on normę zakazującą stosowania ceł oraz wszelkich opłat o skutku równoważnym, z drugiej zaś strony, art. 28 to przepis przesądzający o przyjęciu wspólnej taryfy celnej. Z kolei art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2913/92 statuuje zasadę jednolitego stosowania przepisów prawa celnego na całym obszarze celnym Wspólnoty. Autor skargi kasacyjnej, zarzucając błędne zastosowanie powyższych przepisów, nie wskazał, w jaki sposób do tego doszło - poza stwierdzeniem, że polskie organy celne i wojewódzki sąd administracyjny powinny dokonać porównania klasyfikacji celnej dokonanej w sprawie z klasyfikacją dokonywaną na terenie Królestwa Belgii, a w wypadku stwierdzenia rozbieżności zastosować prowspólnotową wykładnię prawa na korzyść strony. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu, stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie obejmował żadnego dokumentu przedstawiającego stanowisko organów celnych Królestwa Belgii w sprawie klasyfikacji spornego pojazdu. Skarżąca przed dokonaniem nabycia wewnątrzwspólnotowego nie występowała także do właściwych organów Królestwa Belgii o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej. Nie może zatem skutecznie zarzucać rozbieżności w klasyfikacji taryfowej tego konkretnego pojazdu w krajach członkowskich UE.

Odnosząc się natomiast do zarzutu ujętego w pkt 7 petitum skargi kasacyjnej, dotyczącego kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego, Naczelny Sąd Administracyjny również uznał go za niezasadny. Zdaniem skarżącego, data nabycia przedmiotowego pojazdu, wskazana przez stronę jako 6 lutego 2008 r., nie została przez organy i Sąd zweryfikowana. Skarżący zarzuca, że organ niezasadnie przyjął jako datę przemieszczenia dzień 19 sierpnia 2009 r. W związku z powyższym - jego zdaniem - nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego i tym samym naruszenie art. 68 § 1 w zw. z art. 208 § 1 o.p. Zdaniem NSA tak sformułowany zarzut nie ma żadnego oparcia w aktach sprawy. Organy, a za nimi Sąd I instancji prawidłowo przyjęły dzień 19 sierpnia 2009 r., w którym poddano samochód pierwszemu badaniu technicznemu w Polsce, jako datę powstania obowiązku podatkowego. Natomiast data zakupu pojazdu - 7 lipca 2009 r. - wynikała z faktury (nr 20090614). W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, że naruszono w tym zakresie przepisy postępowania (art. 122 o.p.), tym bardziej, że strona nie podważyła ustaleń w tym zakresie, bowiem nie uprawdopodobniła, że nabyła pojazd w dniu 6 lutego 2008 r. Tym samym w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczącego skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwość UE, gdyż istota sporu w sprawie nie sprowadza się do oceny zgodności prawa krajowego z prawem unijnym, lecz do prawidłowości zastosowania prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.