Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2655953

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 2 kwietnia 2019 r.
I GSK 1024/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.).

Sędziowie: NSA Dariusz Dudra, del. WSA Piotr Kraczowski.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K (...) w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3129/15 w sprawie ze skargi K (...) w L. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) maja 2015 r. nr (...) w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej

1. uchyla zaskarżony wyrok,

2. uchyla zaskarżoną decyzję,

3. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz (...) w L. kwotę 29.940 (dwadzieścia dziewięć tysięcy dziewięćset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3129,15 oddalił skargę K (...) na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) maja 2015 r. nr (...) w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków unijnych wykorzystanych z naruszeniem procedur.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia (...) maja 2015 r., nr (...), (wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy zgodnie z wyrokiem tut. Sądu w sprawie V SA/Wa 2437/13) utrzymał w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP/IP) z dnia (...) kwietnia 2013 r., nr (...), którą określono Skarżącemu podlegającą zwrotowi kwotę środków w wysokości 1.030.437,80 zł wraz z odsetkami.

Dnia 29 czerwca 2009 r. została zawarta pomiędzy K (...) a PARP umowa o dofinansowanie projektu pt. "Budowa i wyposażenie Interdyscyplinarnego Centrum Badań Naukowych (...)" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego 2007 - 2013 (RPO WM).

Jednym z podstawowych warunków przyznanego dofinansowania stosownie do treści § 15 umowy (z uwzględnieniem aneksów) było stosowanie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 z późn. zm.; dalej: p.z.p.).

W wyniku przeprowadzonej kontroli przez Urząd Kontroli Skarbowej w L. stwierdzono nieprawidłowości w zakresie stosowania przez Beneficjenta zasad zamówień publicznych, a w szczególności zakwestionowano wydatek związany z pełnieniem nadzoru autorskiego, dla którego podstawą płatności była umowa z dnia 1 lutego 2011 r. zawarta przez K (...) z firmą (...) architekci Sp. z o.o., a także zanegowano poprawność udzielenia zamówienia na prace projektowe budynku, które wykonane zostały na podstawie umowy z dnia 9 marca 2009 r. zawartej między tymi samymi podmiotami.

W efekcie podjętych czynności PARP ustaliła, że Beneficjent umową z 9 marca 2009 r. w trybie z "wolnej ręki" udzielił zamówienia wykonawcy na podstawie art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. b P.z.p., powołując się na prawa autorskie przysługujące tej firmie do projektu budynku B. (opracowanego na podstawie umowy z 22 sierpnia 2007 r.), tj. na przesłankę związaną z ochroną praw wyłącznych. Dokonując analizy treści umowy zawartej między tymi samymi Stronami z 22 sierpnia 2007 r. (dotyczącej budowy gmachu (...)), PARP doszedł do wniosku, że Beneficjent mógł zlecić opracowanie dokumentacji projektowej Interdyscyplinarnego (...) w trybie konkurencyjnym, a zatem nie istniały przesłanki zastosowania trybu zamówienia z "wolnej ręki" w oparciu o przepis art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. b p.z.p.

W wyniku wszczętego postępowania administracyjnego decyzją z dnia 25 kwietnia 2013 r. PARP zobowiązała Beneficjenta do zwrotu kwoty 1.030.437,80 zł uznanej za wydatkowaną z naruszeniem procedur. IP uznała, że beneficjent udzielając zamówień publicznych na:

a) wykonanie prac projektowych, polegających na adaptacji dokumentacji projektowej budynku B. na potrzeby budynku Interdyscyplinarnego (...) - umowa z 9 marca 2009 r.,

b) pełnienia nadzoru autorskiego - umowa z 1 lutego 2011 r. naruszył przepisy ustawy pzp, co stanowi podstawę do wymierzenia (100% i 25%) korekt finansowych.

W wyniku rozpoznania odwołania, Minister Rozwoju Regionalnego decyzją z 30 sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Minister wskazał, że beneficjent bezpodstawnie udzielił zamówienia w trybie z wolnej ręki w przypadku postępowania na wykonanie adaptacji wielobranżowej, kompleksowej dokumentacji projektowej budynku B. na potrzeby budynku Interdyscyplinarnego (...), co następczo miało wpływ na ocenę prawidłowości udzielenia zamówienia na podstawie umowy z dnia 9 marca 2009 r. na pełnienie nadzorów autorskich przy realizacji budynku Interdyscyplinarnego (...) wraz z infrastrukturą zewnętrzną.

Mając na uwadze powyższe, IP w oparciu o taryfikator ustaliła wymiar korekt finansowych:

- w postępowaniu na wykonanie prac projektowych polegających na wykonaniu adaptacji wielobranżowej, kompleksowej dokumentacji projektowej budynku B. na potrzeby budynku Interdyscyplinarnego (...) - w oparciu o Tabelę nr 1 pkt 5 - 100% wartości kontraktu, co w odniesieniu do środków związanych z zakwestionowanym postępowaniem dotychczas rozliczonych w ramach projektu, stanowiło 1.063.588,68 zł, w tym do zwrotu 993.402,08 zł wraz z odsetkami;

- w postępowaniu na pełnienie nadzorów autorskich przy realizacji budynku Interdyscyplinarnego (...) wraz z infrastrukturą zewnętrzną - w oparciu Tabelę nr 4 pkt 1, poz. 6 oraz pkt 5 - 25% wartości kontraktu, co w odniesieniu do środków związanych z zakwestionowanym postępowaniem dotychczas rozliczonych w ramach projektu, stanowiło 37.035,72 zł, w tym do zwrotu 37.035,72 zł wraz z odsetkami.

Dodatkowo, Minister wskazał, w przypadku postępowania na wykonanie prac projektowych, polegających na adaptacji dokumentacji projektowej budynku B. na potrzeby budynku Interdyscyplinarnego (...) stwierdzono, iż beneficjent nie posiada kompletnej dokumentacji z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, tj. beneficjent nie przedstawił protokołu z negocjacji o udzielenie zamówienia w trybie z wolnej ręki, dokumentów dotyczących prowadzonych negocjacji, stanowiących załączniki do zaproszenia do udziału w negocjacjach, bądź do protokołu z negocjacji oraz protokołu z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Brak wskazanej dokumentacji IP oceniła jako dowód wskazujący na brak powołania Komisji Przetargowej, co stanowi naruszenie art. 19 p.z.p oraz art. 21 ust. 1 p.z.p., art. 17 ust. 2 p.z.p., art. 96 ust. 1 p.z.p. oraz art. 21 ust. 3 i 4 p.z.p.

Decyzja ta została przez Beneficjenta zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił ją wyrokiem z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt: V SA/Wa 2437/13. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w rozpoznając ponownie sprawę organ II instancji winien rozważyć, czy w dacie dokonywania przez Beneficjenta określonych czynności istniał ustawowy obowiązek stosowania p.z.p. Naruszenie procedur, co zaznaczył Sąd przy wykorzystaniu środków dotyczy przede wszystkim reguł, które zostały wskazane w umowie o dofinansowaniu projektu, a więc także procedur w zakresie zamówień publicznych.

Kluczowe znaczenia w ocenie Sądu miał fakt, że dopiero pismem z dnia 4 sierpnia 2010 r. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego poinformowało Beneficjenta, iż Urząd Zamówień Publicznych dokonał interpretacji indywidualnej art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. w odniesieniu do K (...). W tym piśmie zwrócono uwagę, iż mając na względzie zapis § 7 pkt 1 statutu U., stanowiący o tym, że uczelnia otrzymuje środki finansowe z budżetu państwa i budżetów samorządów terytorialnych, a także z faktu, iż 72% przychodów uczelni stanowią dotacje z budżetu państwa, przeto aktualizuje się obowiązek stosowania p.z.p. (art. 3 ust. 1 pkt 3), a zatem K (...) jest zobowiązany do stosowania tych reguł już w sytuacji, gdy wartość zamówienia będzie równa lub przekroczy kwotę 14.000,00 euro. Zdaniem Sądu w kontekście daty tego pisma warto zwrócić uwagę, że umowy dotyczące realizacji projektu były zawierane w różnych okresach:

- dnia 9 marca 2009 r. została zawarta umowa na wykonaniu prac projektowych, polegających na adaptacji dokumentacji projektowej budynku B. na potrzeby budynku Interdyscyplinarnego (...);

- dnia 1 lutego 2011 r. dot. pełnienia nadzoru autorskiego, co wymaga oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem stosowania zapisów p.z.p. (zwłaszcza co do ostatniego kontraktu).

Sąd także zwrócił uwagę na fakt, że kwestie stosowania p.z.p. do umowy z dnia 29 czerwca 2009 r. ogólnikowo wprowadzono dopiero aneksem z dnia 21 września 2009 r. wskazując w § 15 pkt 1 bardzo ogólnie, że "Beneficjent zobowiązuje się do stosowania przepisów p.z.p. w zakresie w jakim ustawa ta ma zastosowanie do Beneficjenta i projektu". W kolejnym punkcie zwrócono uwagę, że "Beneficjent zawierający umowy, których zawarcie jest wyłączone z zakresu stosowania p.z.p., zobowiązuje się wydatkować środki w sposób celowy, oszczędny i konkurencyjny w trybie przetargu zgodnie z art. 701, 703-705 k.c., chyba że charakter umowy lub jej przedmiot czynią niezasadnymi zastosowanie formy przetargu lub przepisy szczególne przewidują inną formę i tryb zawierania umowy. Beneficjent zobowiązuje się, iż ogłoszenie, o którym mowa w art. 701 § 2 k.c., będzie kierowane do możliwie nieograniczonego kręgu adresatów".

Minister Infrastruktury i Rozwoju w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt: V SA/Wa 2437/13 decyzją z (...) maja 2015 r. nr (...) utrzymał w mocy decyzję PARP z (...) kwietnia 2013 r. zobowiązującą do zwrotu przez U. środków w wys. 1.030.437,80 zł wykorzystanych z naruszeniem procedur.

Organ II instancji wskazał, że K (...) w dniu dokonywania zakupów na wykonanie prac projektowych polegających na wykonaniu adaptacji wielobranżowej, kompleksowej dokumentacji projektowej budynku B. na potrzeby budynku Interdyscyplinarnego (...) oraz na pełnienie nadzorów autorskich przy realizacji budynku Interdyscyplinarnego (...) wraz z infrastrukturą zewnętrzną był podmiotem zobowiązanym do stosowania przepisów ustawy p.z.p. i z mocy prawa był zobowiązany do ich dokonania zgodnie z regulacją tej ustawy.

Stanowiska tego zmienić nie może, jak podkreślił organ odwoławczy przyjęte w opiniach prawnych i interpretacjach stanowisko Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, że K (...) nie ma obowiązku stosowania p.z.p. Jednak jak wyjaśnił Minister opinie prawne, interpretacje stanowią jedynie pomocniczy, analityczny materiał związany z konkretnym problemem prawnym, a więc nie mogą być źródłem uprawnień lub obowiązków.

Jednocześnie, jak zaznaczył Minister zastosowanie trybu niekonkurencyjnego jakim jest tryb zamówienia z wolnej ręki ma charakter wyjątkowy (art. 10 ust. 1 i 2 p.z.p.). Powyższe oznacza, że wykładania przepisu art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. b p.z.p. musi być ścisła. Tym samym, możliwość skorzystania przez zamawiającego z trybu zamówienia z wolnej ręki, w oparciu o przesłanki art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. b p.z.p., ma charakter wyjątkowy i jest dopuszczalna jedynie z przyczyn obiektywnych, niezależnych od zamawiającego, a tego rodzaju przyczyny w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły.

Decyzję organu odwoławczego z (...) maja 2015 r. zaskarżono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd ten stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Podkreślił, że jest związany zarówno oceną prawną, jak i wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi w wyroku tutejszego sądu z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2437/13.

Sad wskazał, że zasadnie rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji uwzględnił wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentu - decyzji NCBiR z (...) maja 2013 r. na okoliczność przeświadczenia beneficjenta o prawidłowości podejmowanych działań, także bezpodstawności wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji.

Zdaniem Sądu, za niezasadne w powyższym kontekście uznać należy zarzuty skargi w zakresie naruszenia podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego, zasady działania przez organy władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa i tym samym błędne przyjęcie, że skarżący powinien zastosować przepisy ustawy z 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. Sąd zauważył, że przywoływane przez skarżącego interpretacje Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie były wydawane przez Instytucję Zarządzającą Programem Operacyjnym Rozwój Polski Wschodniej. Nie stanowiły one źródeł prawa i jako takie nie mogły kształtować sytuacji prawnej K (...), którego obowiązek stosowania p.z.p. wynika z mocy prawa. W konsekwencji nieskuteczny jest również zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów.

Nieuprawniony zdaniem Sądu okazał się również zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez pominięcie przez organ obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, m.in. poprzez pominięcie wyroku NSA z 17 lutego 2015 r. sygn. akt: II GSK 2339/13.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i tym samym błędne przyjęcie, że skarżący jest podmiotem wskazanym w tymże przepisie, ponieważ poziom przychodów skarżącego w 2009 r. w 72% pochodził z dotacji budżetu państwa. Sąd zauważył, że wykładnia art. 1 ust. 9 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/18/WE prowadzi do wniosku, że dla uznania danego podmiotu za podmiot prawa publicznego zobowiązany do stosowania przepisów o zamówieniach publicznych nie ma żadnego znaczenia sposób powstania danego podmiotu i to, czy został on utworzony przez jednostki sektora finansów publicznych, ani to, czy jest inną państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Dla uznania danego podmiotu za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 1 ust. 9 akapit pierwszy i drugi dyrektywy 2004/18/WE znaczenie ma wyłącznie ścisła zależność tego podmiotu od władz publicznych, którą weryfikuje się w oparciu o trzy kryteria wymienione w art. 1 ust. 9 akapit drugi lit. c dyrektywy 2004/18/WE. Wśród tych kryteriów nie ma kryterium związanego z tym, aby dany podmiot został utworzony przez jednostki sektora finansów publicznych, ani wymogu, aby był on inną państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. W ocenie Sądu, trafna jest analiza organu II instancji wskazująca na spełnienie przez K (...), zawartych w dyrektywach 2004/17/WE oraz 2004/18/WE, wyróżników dotyczących tzw. instytucji prawa publicznego. Ponadto, podkreślenia wymaga, że K (...) został ujęty w wykazie podmiotów i kategorii podmiotów prawa publicznego, o których mowa w art. 1 ust. 9 akapit drugi dyrektywy 2004/18/WE.

Sąd podkreślił, że art. 67 ust. 1 pkt 1 Iit. b p.z.p. dopuszcza zastosowanie trybu z wolnej ręki w sytuacji łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj. gdy świadczenie usług jest możliwe tylko przez jednego wykonawcę oraz gdy ochrona praw wyłącznych wynika z odrębnych przepisów. Dla wykazania istnienia omawianej przesłanki konieczne jest zatem wykazanie przez zamawiającego, że na rynku istnieje tylko jeden wykonawca, który może świadczyć dostawy, usługi lub roboty budowlane z przyczyn związanych z ochroną praw wyłącznych, oraz że nie istnieją rozwiązania równoważne tym, objętym prawem wyłącznym, które odpowiadałyby rzeczywistym potrzebom zamawiającego. Taka sytuacja winna mieć jednak charakter obiektywnie trwały i nieprzezwyciężalny. Natomiast w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał w żaden sposób że jedynym podmiotem mogącym wykonać prace projektowe polegające na wykonaniu adaptacji dokumentacji projektowej jednego budynku na potrzeby innego jest autor projektu pierwotnego - Firma (...) Architekci Sp. z o.o. Przedmiotowe zamówienie dotyczyło przy tym opracowania nowego projektu, który miał posłużyć na przebudowę innego (aniżeli istniejący) obiektu. W konsekwencji, na podstawie projektu podlegającego adaptacji powstawał nowy projekt, wobec czego nie można zgodzić się ze skarżącym, że istniały podstawy do uznania, że zachodzi sytuacja opisana w przepisie art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. b p.z.p. Zasadnie zatem zastosowano sankcję za naruszenie obowiązku zastosowania konkurencyjnego trybu wyboru wykonawcy.

Sąd również wyjaśnił, że wartość świadczeń związanych z pełnieniem nadzoru autorskiego winna być uwzględniona w wartości szacunkowej zamówienia na prace projektowe (art. 32 ust. 1 p.z.p.). Stanowią one bowiem, obok samych kosztów prac projektowych, element tego wynagrodzenia. Przy czym pominięcie na etapie postępowania o udzielenie zamówienia na prace projektowe nadzoru autorskiego, który może być sprawowany przez projektanta wybranego w toku takiego postępowania, nie stanowi uprawnienia dla zamawiającego do udzielenia takiemu projektantowi zamówienia na pełnienie nadzoru autorskiego zamówienia z wolnej ręki. Powyższe skutkuje zatem niezasadnością zarzutów naruszenia art. 16 pkt 3 i 5, art. 60 ust. 1 i 5 oraz art. 61 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż moment udzielenia dotacji należy wiązać z momentem przekazania konkretnej płatności. Mając zatem na uwadze, iż część dofinansowania została przekazana w 2009 r., a kolejne w latach 2010 - 2012, tj. już po wejściu w życie u.f.p., podstawa prawna zaskarżonej decyzji została określona w prawidłowy sposób poprzez przywołanie obu ustaw o finansach publicznych, tj. ustawy obowiązującej do dnia 31 grudnia 2009 r. oraz u.f.p.

Podsumowując Sąd uznał, że organ II instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego uznając, iż w sprawie występuje przesłanka, o której mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. polegająca na wykorzystaniu środków z naruszeniem procedur, co obligowało organ do podjęcia działań mających na celu zwrot środków.

I. Od przedmiotowego wyroku K (...) złożył skargę kasacyjną zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2016 r., V SA/Wa 36129/15.

II. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 § 1, 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zwrócenie się do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przekazanie akt postępowania o sygn. II GSK 2339/13 prawomocnie zakończonego wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r. i pominięcie akt tejże sprawy w postępowaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wydania orzeczenia w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Gdyby Sąd nie naruszył wskazanych przepisów i zasad postępowania oraz dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego, to musiałby uznać zaskarżone decyzje za wydane z naruszeniem podstawowych przepisów postępowania, i tym samym Sąd wydałby wyrok w przedmiocie uchylenia zaskarżonych decyzji, bowiem decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) maja 2015 r. znak: (...) utrzymującą w mocy decyzję Polskiej Agenci Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia (...) kwietnia 2013 r. znak: (...) została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 2, art. 7, art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie podstawowych zasad demokratycznego państwa prawnego, zasady działania przez organy władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa i tym samym przyjęcie, że Skarżący powinien zastosować przepisy ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, podczas gdy:

a) do czasu doręczenia Skarżącemu pisma Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dnia 4 sierpnia 2010 r. (...) wobec Skarżącego było podtrzymywane konsekwentnie stanowisko przez organy administracji publicznej, że Skarżący jest wyłączony od obowiązku stosowania ustawy prawo zamówień publicznych. Dopiero w przedmiotowym piśmie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego poinformował Skarżącego że jednak powinien stosować ustawę prawo zamówień publicznych. W związku z powyższym Skarżący do czasu doręczenia mu ww. stanowiska Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia sierpnia 2010 r. nie powinien być obciążany negatywnymi konsekwencjami prawnymi w sytuacji, gdy organ władzy publicznej do tego czasu utrzymywał Skarżącego w przekonaniu że jest on wyłączony od stosowania ustawy p.z.p. Skarżący postępował zgodnie z prawem i stosował się do zaleceń organu, wiążących go na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2012 r., tj. do dnia wejścia w życie art. 64 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli administracji rządowej. W związku z tym, stanowisko Ministra Infrastruktury i Rozwoju który błędnie stwierdził na stronie 17 uzasadnienia utrzymanej w mocy decyzji, że: ",Podkreślenia wymaga, że interpretacje oraz opinie prawne wydawane przez Ministra Nauki Szkolnictwa Wyższego nie mogą wyłączać wynikającego z u.z.p. obowiązku stosowania przedmiotowej ustawy, który jak już wyżej wspomniano powstaje z mocy prawa, w razie spełnienia określonych przesłanek wskazanych w tejże ustawie", oraz poparcie ww. błędnego stanowiska Ministra Infrastruktury i Rozwoju przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na stronie 11 uzasadniania zaskarżonego wyroku, poprzez stwierdzenie: "Należy zauważyć, iż przywołane przez skarżącego interpretacje Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie były wydawane przez Instytucję Zarządzającą Programem Operacyjnym Rozwój Polski Wschodniej. Nie stanowiły one źródeł prawa i jako takie nie mogły kształtować sytuacji prawnej K (...), którego obowiązek stosowanie P.z.p. wynika z mocy prawa". Powyższe błędne stanowiska, zarówno Ministra Infrastruktury i Rozwoju jak Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy uznać jako wymierzone przeciwko zasadzie państwa prawnego, pewności prawa oraz racjonalności ustawodawcy.

b) w analogicznym stanie faktycznym i prawnym w stosunku do Skarżącego została wydana decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu środków dotacji udzielonej na podstawie umowy (decyzja NCBiR z dnia (...) maju 2013 r. znak: (...)) stwierdzając że: "stosowanie się przez Skarżącego do zaleceń, opinii, interpretacji organów nie może prowadzić do wydania decyzji o zwrocie środków pobranych dotacji", natomiast w przedmiotowym postępowaniu doszło do wydania decyzji sprzecznej z powyższym stanowiskiem, pomimo że żadna okoliczności faktycznych i prawnych nie uległa zmianie.

c) w analogicznym stanie faktycznym i prawnym w stosunku do Skarżącego został wydany prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt: II GSK 2339/13, na kanwie umowy (...) z dnia 29 czerwca 2009 r. której to umowy dotyczy również niniejsze postępowanie. W powyższym wyroku, na stronie 12 uzasadnienia WSA wskazuje że: "Poza sporem pozostaje stwierdzenie, że K (...) jako beneficjent dotacji rozwojowej miał obowiązek jej wykorzystania zgodnie z procedurami ustalonym w umowie z dnia 29 czerwca 2009 r. Z treści § 14 ust. 1 umowy wynika, że beneficjent zobowiązuje się do stosowania p.z.p. w zakresie w jakim ta ustawa ma do niego zastosowanie i realizowanego projektu. Bez wątpienia obowiązek stosowania przepisów p.z.p. został w umowie określony jako koniunkcja, co oznacza, że konieczność stosowania p.z.p. w prowadzonej procedurze ma miejsce wówczas, gdy zarówno beneficjent jak i projekt mają być realizowane z zastosowaniem p.z.p. Z takiego przepisu umowy wynika, że nie w każdym przypadku p.z.p. będzie miało zastosowanie. Pogląd ten znajduje uzasadnienie w ust. 2 tego przepisu umowy z treści którego wynika, że beneficjent zawierając umowy, których zawarcie jest wyłączone spod p.z.p. ma dokonywać tego w sposób określony w tym przepisie." W związku z tym, skoro Skarżący nie był zobowiązany na podstawie umowy do bezwzględnego stosowania ustawy p.z.p, a przepisy prawa również nie zobowiązywały Skarżącego do jej stosowania, to przeciwne stanowisko przyjęte w zaskarżonym wyroku jakoby Skarżący był zobligowany do stosowania ustawy p.z.p. pozostaje pozbawione podstaw faktycznych i prawnych.

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych poprzez jego wykładnię i błędne przyjęcie, że Skarżący jest podmiotem wskazanym w tymże przepisie ponieważ poziom przychodów Skarżącego w 2009 r. w 72% pochodził z dotacji budżetu państwa. Podkreślić należy że w myśl tej regulacji, p.z.p stosują podmioty utworzone przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej gdyż to wynika z odesłania wynikającego z treści art. 3 ust. 1 pkt 3. Zatem na podstawie tegoż przepisu, p.z.p. stosują tylko te podmioty, które zostały utworzone przez określoną i prawnie oznaczoną kategorię innych podmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę, że sprawa zakończona prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt: II GSK 2339/13 odnosi się również do umowy nr POPW.01.03.00-06-003/09-00 z dnia 29 czerwca 2009 r., która została zawarta pomiędzy Skarżącym a PARP będącej również przedmiotem niniejszego postępowania, natomiast treść uzasadnienia wyroku stanowi wykładnię umowy w zakresie w którym ww. wyrok się do niej odnosi. Pomimo, że uzasadnienia orzeczeń najwyższych instancji opinia i poglądy prawne nie mają formalnie mocy wiążącej, to zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt: II FSK 1314/14 należy podnieść że z orzecznictwem takim wiążą się " (...) domniemania prawidłowości zawartych w nich ustaleń dotyczących wykładni przepisów prawnych sygnalizują prawidłowy kierunek wykładni prawa i sygnalizują ze w przyszłości w sprawach podobnych sąd zajmie podobne stanowisko"

W związku z tym, przenosząc tezę wyroku na stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy należy uznać, że Sąd powinien wziąć pod uwagę wykładnię art. 14 1 umowy z dnia 29 czerwca 2009 r. oraz wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. których prawidłowa wykładnia została wskazana w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt: II OSK 2339/13, i która jest zgodna ze stanowiskiem Skarżącego zgodnie z którym, wbrew twierdzeniom WSA zawartym w zaskarżonym wyroku i twierdzeniom zawartych w decyzjach Organów przy wykonywaniu zadań projektowych Skarżący nie był obowiązany do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych z mocy prawa ani też z mocy zawartej umowy z PARP.

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 34 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (Dz. U. Z 2012 r., poz. 392 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2012 r. tj. do dnia wejścia w życie art. 64 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej (Dz. U. Nr 185, poz. 1092 z późn. zm.) poprzez wykładnie przepisu i przyjęcie wbrew jego brzmieniu na stronie 17 zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju: "Podkreślenia wymaga, że interpretacje oraz opinie prawne wydawane przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie mogą wyłączać wynikającego z u.z.p. obowiązku stosowania przedmiotowej ustawy, który jak już wyżej wspomniano powstaje z mocy prawa w razie spełnienia określonych przesłanek wskazanych w tejże ustawie. Minister Nauki I 5zkolnictwa Wyższego nie jest w żaden sposób uprawniony do kreowania prawa w zakresie zamówień publicznych. Ponadto IŻ wskazuje, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie ma uprawnień do wydawania wiążących interpretacji dla uczelni, czy też możliwości powoływania się na takie interpretacje w relacjach cywilno-prawnych. Wydawanie opinii przez tego ministra i inne podmioty nie ma wpływu na sytuację prawną K (...) czyli konieczność stosowania zgodnie z prawem" podczas gdy Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w zakresie ustawowych kompetencji sprawował nadzór nad legalnością i prawidłowości działań podejmowanych przez podległe mu jednostki które nadzorował - w tym również Skarżącego.

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo Zamówień publicznych poprzez przyjęcie wadliwej wykładni w zakresie zaistnienia okoliczności związania ochroną praw wyłącznych, wynikających z odrębnych przepisów, co doprowadziło do błędnego ustalenia że umowa nr ADI 2/2009 powinna zostać zawarta w trybie konkurencyjnym określonym w art. 10 ust. 1 p.z.p.

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241) poprzez powołanie i zastosowanie w decyzji art. 207 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.), podczas gdy do przedmiotowej dotacji zastosowanie mają wyłącznie przepisy ustawy o finansach publicznych z 2005 r.

7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 21 1 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z 4 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.) w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 z późn. zm.) poprzez nieuwzględnienie braku zaistnienia przesłanek zwrotu środków przeznaczonych na finansowanie programów i projektów, w szczególności poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że doszło do wypełnienia dyspozycji przepisu art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, tj. wykorzystania środków przez Skarżącego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 ustawy o finansach publicznych.

8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, poprzez błędne zastosowanie tychże przepisów, podczas gdy do zwrotu środków powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy o finansach publicznych z 2005 r., oraz dokonanie błędnej wykładni poprzez przyjęcie że zaistniały przesłanki zwrotu środków przeznaczonych na finansowanie programów i projektów, wobec wykorzystania przez Skarżącego środków z naruszeniem procedur, pomimo że Skarżący działał zgodnie powszechnie obowiązującym prawem.

9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 98 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1 260/1999 (Dz.U.UE.L Nr 210, poz. 25 z późn. zm.) poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że po stronie Skarżącego doszło do powstania nieprawidłowości, a tym samym zostały spełnione przesłanki do dokonania korekty finansowej.

10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 16 pkt 3 i pkt 5 oraz art. 60 ust. 1 i ust. 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w zw. z art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy - Prawo zamówień publicznych, poprzez wykładnię wskazanych przepisów, polegającej na nieuprawnionym przyjęciu tożsamości pojęciowej prawa podmiotowego twórcy do nadzoru nad dziełem, z umownym prawem do sprawowania nadzoru autorskiego, co doprowadziło do błędnego wniosku, że zawarcie umowy nr (...) z dnia 1 lutego 2011 r. na pełnienie nadzorów autorskich, zawartej na podstawie 4 umowy nr (...) z dnia 9 marca 2009 r. powinno nastąpić w trybie konkurencyjnym określonym w art. 10 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych, w sytuacji gdy osobiste prawa autorskie przysługiwały twórcy (...) Architekci Sp. z o.o. z siedzibą w L. oraz że spółka ta nie posiadała żadnych praw związanych z planowanym do wybudowania budynkiem ICBN.

11) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 61 ustawy o prawie autorskich i prawach pokrewnych poprzez wykładnię i błędne przyjęcie, że przeniesienie prawa do wykonywania prawa zależnego dotyczyło także ICBN, podczas gdy przeniesienie prawa dotyczyło wyłącznie budynku B. Natomiast wskutek wykonania koncepcji przestrzenno-programowej przez projektanta na podstawie umowy (...), niezbędnym było zlecenie z wolnej ręki wykonania prac projektowych na postawie umowy (...) oraz umowy nr (...) czego Sąd nie wziął pod uwagę.

III. Wobec powyższego skarżący wniesiósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie niniejszej sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie, w przypadku stwierdzenia, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zaskarżonych decyzji, oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Zarzuty środka prawnego zostały oparte na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a.

Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w pierwszej kolejności należy odnieść się do kluczowego zarzutu, zawartego w punkcie II.3 skargi kasacyjnej, a dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. ustawę stosuje się do udzielania zamówień publicznych, zwanych dalej "zamówieniami", przez inne, niż określone w pkt 1 (tj. jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych oraz inne państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej), osoby prawne, utworzone w szczególnym celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym niemających charakteru przemysłowego ani handlowego, jeżeli podmioty, o których mowa w tym przepisie oraz w pkt 1 i 2, pojedynczo lub wspólnie, bezpośrednio lub pośrednio przez inny podmiot:

a) finansują je w ponad 50% lub

b) posiadają ponad połowę udziałów albo akcji, lub

c) sprawują nadzór nad organem zarządzającym, lub

d) mają prawo do powoływania ponad połowy składu organu nadzorczego lub zarządzającego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela wskazanego zarzutu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ponad wszelką wątpliwość wynika, że K. (...) spełniał przesłanki przewidziane w art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. Okoliczności te zostały wykazane szczegółowo na stronach 13 - 15 uzasadnienia decyzji z dnia 18 maja 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela wykładni art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2339/13. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego z art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. nie wynika, że p.z.p. stosują wyłącznie podmioty utworzone przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z postanowień art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. nie wynika ani wprost, ani też pośrednio, warunek utworzenia podmiotu, do którego mają mieć zastosowanie przepisy p.z.p. przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej.

W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. przez Sąd I instancji okazał się być nieuzasadniony.

Zasadne okazały się natomiast zarzuty zawarte w punkcie II.1 oraz w punkcie II.2 lit.a. petitum skargi kasacyjnej.

Zarzut ten wiąże się ze stwierdzeniem przez Sąd I instancji w wyroku z dnia 24 wrzesnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 2437/13, że dopiero pismem z dnia 4 sierpnia 2010 r. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego poinformowało Beneficjenta, iż Urząd Zamówień Publicznych dokonał interpretacji indywidualnej art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy p.z.p. w odniesieniu do skarżącego. Jednocześnie w aktach sprawy znajdują się pisma pochodzące od organów administracji publicznej, w tym w szczególności Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, z których wynika, że skarżący nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. (zob. karty 238 - 241 akt administracyjnych). Nie bez znaczenie pozostaje to, że w ww. pismach wprost wymienia się K. (...) jako podmiot, którego status prawny na gruncie art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. jest przedmiotem analizy prawnej. Zauważyć również należy, że pisma te były oficjalnymi wypowiedziami administracji publicznej.

Mając na uwadze powyższe należy zgodzić się z zarzutem naruszenia w tej sprawie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 8 i 9 k.p.a. Zgodnie z art. 2 Konstytucji RP Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Natomiast zgodnie z art. 8 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zgodnie zaś z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Pomimo, że z treści art. 9 k.p.a. wynika, iż przepis ten ma zastosowanie w toku postępowania administracyjnego, nie można przyjąć, że udzielanie przez organ administracyjny informacji jednostkom poza toczącym się postępowaniem pozostaje absolutnie bez wpływu na sytuację prawną takiej jednostki. Powołane wyżej pisma pochodzące od organów administracji publicznej miały niewątpliwie charakter informacyjny. Na ich podstawie skarżący został utwierdzony w przekonaniu, że nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. Taki stan utrzymywał się do dnia otrzymania przez skarżącego pisma z dnia 4 sierpnia 2010 r. (zob. karta 242 akt administracyjnych). Powszechnie przyjmuje się współcześnie obowiązek udzielania informacji przez administrację. Udzielanie informacji przez organy państwa powiązane jest w polskiej doktrynie z zasadą zaufania do organów władzy (zob. J. Łętowski, Zasada zaufania w stosunkach między obywatelem i administracją (w:) Państwo, Prawo, Obywatel. Zbiór studiów dla uczczenia 60 - lecia urodzin i 40-lecia pracy naukowej Profesora Adama Łopatki, red. J. Łętowski, W. Sokolewicz, Ossolineum 1989).

W każdej sytuacji informowania jednostki o jej sytuacji prawnej organ administracyjny powinien mieć na względzie to, że adresat takiej informacji nie powinien być narażony na niekorzystne konsekwencje związane z wadliwością informacji. W nauce wskazuje się, że skoro na administracji spoczywa obowiązek udzielania informacji, tak by jednostka nie ponosiła negatywnych konsekwencji, to tym bardziej informacje te powinny być na tyle rzetelne i wiarygodne, by one same nie stały się źródłem takiej szkody. Ponadto administracja udzielając określonych informacji wywołuje u jednostki pewne subiektywne oczekiwania, że informacje te są prawdziwe, rzetelne i godne zaufania. Oczekiwanie to jest wiązane przede wszystkim z pochodzeniem od samej administracji (J. Lemańska, Uzasadnione oczekiwania w perspektywie prawa krajowego i regulacji europejskich, Warszawa 2016, s. 148).

Zauważyć również należy, że z art. 8 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie nie tylko do organu administracyjnego prowadzącego to postępowanie, ale do władzy publicznej. W związku z powyższym nie można uznać za zasadną argumentację organu w tej sprawie, przemawiającą za nieuwzględnieniem informacji uzyskanych przez skarżącego od innych organów, z której wynika, że pisma zawierające informacje nie były wydane przez Instytucję Zarządzającą Programem Operacyjnym Rozwój Polski Wschodniej.

Z art. 2 Konstytucji RP wynika zasada zaufania jednostki do państwa. Z zasady tej wywodzi się dyrektywa lojalności państwa wobec jednostki. Zasada ta stanowi przeszkodę dla obciążenia jednostki konsekwencjami wadliwych działań organów administracji publicznej o charakterze informacyjnym. W świetle powołanej zasady organy administracyjne nie mogą na jednostkę przerzucać negatywnych konsekwencji zarówno własnych działań i zaniechań jak też działań i zaniechań innych organów administracji publicznej.

Z powodu uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 2 Konstytucji oraz art. 8 i 9 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że przedwczesne okazało się rozpoznanie pozostałych zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz rozpoznał skargę i uchylił decyzję organu odwoławczego.

Mając na uwadze powyższe rozważania organ administracyjny prowadząc postępowanie w tej sprawie będzie zobowiązany do uwzględnienia, że dopiero pismem z dnia 4 sierpnia 2010 r. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego poinformowało skarżącego, iż Urząd Zamówień Publicznych dokonał odmiennej interpretacji indywidualnej art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. Zatem od daty otrzymania tego pisma działania skarżącego mogą być oceniane jako działania podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 p.z.p. W kontekście tej daty należy ocenić zawarcie oraz wykonanie postanowień umów dotyczących realizacji projektu, w tym umowy z dnia 9 marca 2009 r. dotyczącej wykonania prac projektowych, polegających na adaptacji dokumentacji projektowej budynku B. na potrzeby budynku Interdyscyplinarnego (...) oraz umowy z dnia 1 lutego 2011 r. dotyczącej pełnienia nadzoru autorskiego.

Na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804) zasądzono od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz skarżącego kwotę 29.940 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.