Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1069436

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 9 listopada 2011 r.
I FZ 352/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt I SA/Po 592/11 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 20 kwietnia 2011 r., nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 20 czerwca 2011 r., nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z 2 września 2011 r. sygn. akt I SA/Po 592/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z 20 kwietnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r.

Sąd podał, że w skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. z 20 czerwca 2011 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania, skarżąca - W. S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego " (...) mając na uwadze niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w razie podjęcia działań egzekucyjnych.". Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), gdyż w żaden sposób nie uzasadniła przedmiotowego wniosku.

W zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca wniosła o jego uchylenie oraz o przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Podniosła przy tym, że - wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji - wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z 20 kwietnia 2011 r. był zasadny. Podała, że w lipcu 2011 r. zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, w ramach którego przeprowadzono skuteczną egzekucję m.in. z rachunku bankowego skarżącej. Miało to miejsce już po złożeniu skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, a zatem skarżąca nie mogła załączyć do zawartego w tej skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji dokumentacji poświadczającej wszczęcie ww. postępowania egzekucyjnego. Ponadto skarżąca wskazała, że w 2010 r. została poddana skomplikowanemu zabiegowi chirurgicznemu, od września 2010 r. do kwietnia 2011 r. w związku z chorobą przebywała na zwolnieniu lekarskim. Po wykorzystaniu możliwości pobierania zasiłku chorobowego skarżąca nie pobierała zaświadczenia lekarskiego, mimo że jej stan zdrowia nie uległ poprawie - od 13 lipca 2011 r. skarżąca znowu przebywała jednak na zwolnieniu lekarskim, czego dowodem jest zaświadczenie lekarskie znajdujące się w aktach sprawy. Dalej skarżąca wskazała, że leczy się psychiatrycznie, o czym też świadczy zaświadczenie lekarskie złożone do akt sprawy. Skarżąca zarzuciła Sądowi pierwszej instancji, że Sąd ten w ogóle nie przeanalizował powyższych okoliczności, które pozostają w sprzeczności do ustaleń tegoż Sądu poczynionych w tej sprawie.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ograniczając jednakże możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch ww. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy, wprawdzie decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.).

Rozpatrując zarzuty zażalenia na tle powyższych uwag, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do ich uwzględnienia. W pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, zawartym w skardze do WSA w Poznaniu, brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia. Z tego względu rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji należy uznać za zasadne. Trzeba podkreślić, że zaświadczenia lekarskie, mające potwierdzić stan zdrowia skarżącej i fakt przebywania przez nią na zwolnieniach lekarskich, zostały wprawdzie załączone do skargi, jednakże z uzasadnienia tej skargi wynika, że skarżąca nadesłała je w ramach argumentacji dotyczącej braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. Dopiero w zażaleniu skarżąca podniosła, że Sąd pierwszej instancji powinien był uwzględnić tę dokumentację rozstrzygając w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do stanowiska skarżącej w tym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest ono bezzasadne. Jak wyżej wskazano, to strona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ma przedstawić okoliczności na poparcie swojego żądania, a Sąd powinien jedynie ocenić - na podstawie akt sprawy - czy okoliczności te faktycznie zachodzą. Tymczasem skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie powołała żadnych konkretnych okoliczności na jego poparcie, wskazując jedynie na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w razie podjęcia działań egzekucyjnych, nie precyzując przy tym jakiego rodzaju szkodę ma na myśli. W tym miejscu należy stwierdzić, że nie można wymagać od Sądu pierwszej instancji aby bez konkretnych wskazań wnioskodawcy Sąd ten badał akta sprawy pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tego względu należy uznać, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odpowiada prawu.

Odnosząc się natomiast do kwestii podniesionych przez skarżącą w zażaleniu, należy zwrócić uwagę, że skarżąca w zażaleniu tym powołała szereg okoliczności faktycznych, których jednak w żaden sposób nie powiązała z przesłankami z art. 61 § 3 p.p.s.a. Problemy zdrowotne skarżącej same w sobie nie stanowią bowiem przesłanki umożliwiającej przyznanie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Za przesłankę z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być także uznany sam fakt wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec skarżącej, gdyż jest to normalne następstwo niewykonania w sposób dobrowolny decyzji organu podatkowego przez podatnika. Jako przesłankę wstrzymania wykonania decyzji czy aktu organu administracyjnego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. można by rozpatrywać ewentualne następstwa wszczęcia takiego postępowania egzekucyjnego, na które jednak skarżąca nie wskazała ani we wniosku, ani nawet w zażaleniu.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.