Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1069405

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 10 listopada 2011 r.
I FZ 307/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Chustecka.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1318/10 odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 października 2010 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, czerwiec, lipiec, sierpień 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił przywrócenia J. G. terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 października 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, czerwiec, lipiec, sierpień 2007 r.

Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. odrzucił skargę podatnika na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 października 2010 r. z powodu nieprzedłożenia przez doradcę podatkowego R. A. pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego.

W dniu 29 kwietnia 2011 r. pełnomocnik nadał w urzędzie pocztowym skargę kasacyjną od wskazanego wyżej postanowienia, podtrzymując pogląd, że właściwe pełnomocnictwo zostało złożone przy składaniu odwołania do organu II instancji. Postanowieniem z dnia 6 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną złożoną po upływie terminu.

Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku skargi poprzez dołączenie pełnomocnictwa do wniesienia skargi.

Rozpoznając wniosek Sąd stanął na stanowisku, że strona ponosi prawne konsekwencje działania lub zaniechania działania przez pełnomocnika. Wskazane we wniosku skarżącego okoliczności dotyczące wielokrotnie uzyskiwanych telefonicznie od pełnomocnika zapewnień o prawidłowym biegu sprawy nie uprawdopodobniają ani braku winy pełnomocnika, ani braku winy strony. Skarżący pomimo wątpliwości co do przebiegu postępowania sądowoadministracyjnego poprzestał na telefonicznym kontakcie z pełnomocnikiem, nie zapoznał się z dokumentacją pełnomocnika, ani aktami sprawy. W sprawie nie wykazano, aby przyczyną nieuzupełnienia braku formalnego była okoliczność losowa. Natomiast wskazany we wniosku okres hospitalizacji pełnomocnika jest inny niż okres podlegający ocenie, zatem choroba pełnomocnika nie wpływała na możliwość podjęcia działania w celu usunięcia braku formalnego.

Zażalenie od powyższego postanowienia złożył pełnomocnik strony zarzucając orzeczeniu naruszenia art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. polegające na:

-

przyjęciu, że strona ponosi prawne konsekwencje działania lub zaniechania działania przez pełnomocnika,

-

przyjęciu, że skarżący poprzestał na telefonicznym kontakcie z pełnomocnikiem w sytuacji, gdy we wniosku wskazano, że kontaktował się z pełnomocnikiem również osobiście,

-

nierozważeniu przez Sąd I instancji całokształtu okoliczności sprawy przy ocenie kwestii uprawdopodobnienia braku winy strony w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi,

-

przyjęciu przez Sąd I instancji, że okoliczności podane we wniosku nie uprawdopodobniają braku winy strony w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Do zażalenia dołączono wykaz połączeń z telefonu skarżącego m.in. z numerem telefonu jego pełnomocnika - doradcy podatkowego R. A. Wskazano ponadto, że wskazany doradca zmarł w dniu 27 lipca 2011 r.

Autor zażalenia wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów według norm przepisanych.

W odpowiedzi na zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o oddalenie zażalenia.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że spór w zasadzie sprowadza się do zbadania, czy opisany w art. 87 § 2 p.p.s.a. wymóg uprawdopodobnienia przez stronę wnoszącą o przywrócenie terminu braku winy w jego uchybieniu został wypełniony. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i prawa cywilnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P.Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Lexis Nexis, Warszawa 2006 r., s. 226). Jedynie gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, można mówić o braku winy (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno we wniosku o przywrócenie terminu oraz w zażaleniu brakuje argumentów przemawiających za rozstrzygnięciem korzystnym dla strony. Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że doradca podatkowy R. A. w terminie wyznaczonym zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2010 r. nie złożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego i w związku z tym Sąd I instancji odrzucił skargę wniesioną przez tego doradcę, a następnie postanowieniem z dnia 6 maja 2011 r. Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną od postanowienia odrzucającego skargę. Skarga kasacyjna została odrzucona, gdyż została wniesiona po upływie ustawowego terminu.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą niedochowanie przez fachowego pełnomocnika ciążącego na nim obowiązku należytego dbania o interesy jego mocodawcy, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, powoduje, iż mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się swojego pełnomocnika. Za brak należytego działania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi zatem sama strona.

Wskazane w zażaleniu okoliczności, że skarżący wielokrotnie kontaktował się z pełnomocnikiem zarówno osobiście, jak i telefoniczne i uzyskiwał zapewnienia o prawidłowy biegu przedmiotowej sprawy nie uprawdopodobniają braku winy strony w uchybieniu terminu.

Ponadto jak słusznie podniósł Dyrektor Izby Skarbowej w G. w odpowiedzi na zażalenie data śmierci pełnomocnika strony jest późniejsza niż okres podlegający ocenie w sprawie, więc zgon pełnomocnika nie ma wpływu na możliwość podjęcia działania w celu usunięcia braków formalnych.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że Sąd I instancji zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. ocenił i rozpoznał wniosek złożony przez pełnomocnika skarżącego w zakresie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez dołączenie pełnomocnictwa procesowego do wniesienia skargi, a wobec tego zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.