I FSK 805/16, Wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3027254

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2020 r. I FSK 805/16 Wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Ryszard Pęk.

Sędziowie: NSA Arkadiusz Cudak (spr.), WSA (del.) Elżbieta Olechniewicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów (obecnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Po 772/15 w sprawie ze skargi Miasta i Gminy T. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 27 lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania

1) oddala skargę kasacyjną,

2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz Miasta i Gminy T.

kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

1. Wyrokiem z 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Po 772/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2025, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), uwzględnił skargę Miasta i Gminy T. (dalej "Gmina", "skarżąca" lub "strona") na postanowienie Ministra Finansów (dalej "organ" lub "organ interpretacyjny") z 27 lutego 2015 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. Powyższy wyrok organ interpretacyjny zaskarżył w całości, zarzucając w skardze kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.:

1) art. 146 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 14b § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm., dalej: "O.p.") art. 14c § 1 i § 2 O.p., art. 14g § 1 i § 3 O.p. oraz art. 169 § 1 O.p., w zw. z art. 14h O.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.) poprzez niezasadne uchylenie przez Sąd meriti zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego to postanowienie, postanowienia organu pierwszej instancji, na skutek błędnego przyjęcia, że treść wniosku interpretacyjnego jasno wskazywała okoliczności faktyczne i zagadnienie prawne, które miało być przedmiotem interpretacji, gdy tymczasem wniosek ten nie spełniał wymogów określonych przepisami prawa pomimo wezwania Strony do jego uzupełnienia;

2) art. 146 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., w zw. z art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. i art. 14g § 1 i § 3 O.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.) poprzez uznanie przez Sąd meriti za wadliwe działanie organu, który uznał, że złożony przez Gminę wniosek winien zostać uzupełniony, co doprowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia pomimo, że wydane postanowienie jest zgodne z prawem, zaś organ wzywając Gminę do uzupełnienia wniosku o niezbędne elementy stanu faktycznego miał na celu - po ich uzupełnieniu - udzielenie stronie kompleksowej odpowiedzi na zadane pytanie;

3) art. 146 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. art. 151 p.p.s.a., poprzez niezasadne uchylenie przez Sąd meriti postanowień organów obu instancji z uwagi na błędną interpretację art. 14b § 3 O.p., a w konsekwencji uznanie, że na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sprawy możliwe jest wydanie interpretacji podatkowej w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. i art. 14c § 1 i § 2 O.p, w sytuacji, gdy skarga, jako bezzasadna winna zostać oddalona;

4) art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 120 i 121 § 1 O.p. oraz w zw. z art. 14h O.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.) poprzez błędne uznanie przez Sąd meriti, że organ działał z naruszeniem zasady legalizmu oraz zasady zaufania do organów podatkowych, co doprowadziło ten do uchylenia wydanych przez organy obu instancji postanowień w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku skarżącej.

2.2. Wobec tak sformułowanych podstaw kasacyjnych organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a ewentualnie o uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, domagając się zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, domagając się zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie prawne

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu.

4.2. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie organu interpretacyjnego w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Zdaniem Ministra Finansów zainteresowany nie uzupełnił wniosku o wszystkie elementy niezbędne do wydania interpretacji indywidualnej. Sąd pierwszej instancji natomiast uznał, "że Minister Finansów, na tle tak jasno przedstawionego stanu faktycznego sprawy, a także nie pozostawiającego wątpliwości stanowiska skarżącego, nie powinien mieć uzasadnionych wątpliwości co do treści wniosku i jednoznacznie wskazanego przez podatnika problemu prawnego". W konsekwencji uznał za chybione stanowisko organu, "że złożony przez skarżącego wniosek o wydanie interpretacji zawierał braki formalne, które skarżący winien uzupełnić. Ponadto za wadliwe należy także uznać stwierdzenie przez organ odwoławczy, że skarżący nie uzupełnił (na żądanie organu) braków formalnych wniosku, albowiem jego odpowiedź na wezwanie organu z dnia 14 stycznia 2015 r. była ogólnikowa i nieścisła".

4.3. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Na gruncie tej regulacji w judykaturze jednolicie się przyjmuje, że organ podatkowy uprawniony jest do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wyłącznie w zakresie wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji przedmiotu sprawy, który określają: pytanie i stanowisko prawne zainteresowanego dotyczące możliwości zastosowania i wykładni prawa podatkowego w relacji do przedstawionego w tym wniosku stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Nie jest natomiast upoważniony do modyfikowania wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego: zaistniałego czy też przyszłego. Rolą organu jest bowiem przyjęcie opisanego zdarzenia i dokonanie na jego tle interpretacji przepisów. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych organ nie dokonuje ustaleń faktycznych i nie przeprowadza postępowania dowodowego,. Jest bowiem związany podanym stanem faktycznym (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 września 2017 r., I GSK 660/17; 15 lutego 2017 r., I FSKL 1860/15; 1 lutego 2018 r., I FSK 547/16; 3 czerwca 2015 r., I FSK 637/14; 24 czerwca 2015 r., II FSK 1252/13; 15 grudnia 2017 r., I FSK 445/16).

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej powinien m.in. w sposób wyczerpujący przedstawiać zaistniały stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Stwierdzić przy tym należy, że zawarte w tym przepisie ustawowe określenie "wyczerpująco" należy rozumieć, jako przedstawienie danego zagadnienia wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie, dokładnie i precyzyjnie, a zatem w taki sposób, by wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi, co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Wyczerpujący opis postrzegany jest zatem jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Podany we wniosku stan faktyczny stanowi bowiem jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 stycznia 2020 r., I FSK 1727/17).

4.4. Uwzględniając powyższe uwagi należy stwierdzić, że warunkiem uznania wskazanego stanu faktycznego za spełniający wymogi ustawowe z art. 14b § 3 O.p. jest to, czy w oparciu o tak opisany stan faktyczny organ interpretacyjny jest w stanie wydać interpretację indywidualną. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie w zaskarżonym wyroku uznano, że nie zachodziły podstawy do wzywania Gminy do uzupełnienia stanu faktycznego.

W podanym stanie faktycznym Gmina wskazała, że sala sportowa wykorzystywana jest na dwa sposoby, a mianowicie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług oraz do czynności nieodpłatnych spoza zakresu tego podatku. W tym kontekście Gmina wystąpiła z pytaniem, czy ma prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego.

Tak zakreślony problem prawny na gruncie tego stanu faktycznego był zatem jednoznaczny. Tym bardziej jest oczywisty w kontekście później wydanego (już po wniesieniu skargi kasacyjnej) wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 8 maja 2019 r. w sprawie C-566/17 (...) (ECLI:EU:C:2019:390). W orzeczeniu tym Trybunał orzekł, że art. 168 lit. a dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L2006, Nr 347, poz. 1), dalej jako Dyrektywa 112, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on praktyce krajowej zezwalającej podatnikowi na pełne odliczenie podatku od wartości dodanej (VAT) naliczonego w związku z nabyciem przez niego towarów i usług w celu prowadzenia zarówno działalności gospodarczej, opodatkowanej VAT, jak i działalności niemającej charakteru gospodarczego, która nie wchodzi w zakres stosowania VAT, ze względu na brak we właściwych przepisach podatkowych szczególnych uregulowań dotyczących kryteriów i metod podziału, które umożliwiłyby podatnikowi określenie części tego VAT naliczonego, którą należy uważać za związaną, odpowiednio, z jego działalnością gospodarczą i z działalnością niemającą charakteru gospodarczego.

4.5. W kontekście powyższych uwag za bezzasadne należy uznać wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej. Organ interpretacyjny bowiem wadliwie wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

4.6. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

4.7. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. Wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej Gminy określono na podstawie § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153) w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687).

--5

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.