Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3090843

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 23 września 2020 r.
I FSK 1978/19
Podmiot zainteresowany w uzyskaniu interpretacji indywidualnej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska.

Sędziowie: NSA Roman Wiatrowski, del. WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 11 września 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 3100/18 w sprawie ze skargi K. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 października 2018 r. nr 0114-KDIP1-1.4012.446.2018.2.AM/IT w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej

1) uchyla zaskarżony wyrok w całości,

2) oddala skargę,

3) zasądza od K.

S.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 3100/18, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym skargi K.S.A. z siedzibą w W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 października 2018 r. o nr (...) oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 13 sierpnia 2018 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

Z uzasadnienia powyższego orzeczenia wynika m. inn., że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wnioskodawca wyjaśnił, że jest podatnikiem mającym siedzibę na terytorium Polski, a głównym przedmiotem jego działalności jest świadczenie usług ubezpieczeniowych. W ramach prowadzonej działalności spółka oferuje swoim klientom usługi polegające na ubezpieczeniu krótkoterminowych należności. Świadczenie jest wypłacane przez ubezpieczyciela na rzecz ubezpieczającego na podstawie regresu ubezpieczeniowego ujętego w art. 828 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 459 z późn. zm.), który stanowi, że jeżeli nie umówiono się inaczej, z dniem zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę przechodzi z mocy prawa na ubezpieczyciela do wysokości wypłaconego odszkodowania.

W związku z powyższym opisem spółka zapytała następujące pytania:

1. czy w następstwie wypłaty przez ubezpieczyciela odszkodowania na rzecz ubezpieczającego, w związku z wystąpieniem szkody w postaci braku uregulowania należności przez kontrahenta i wystąpienia roszczenia zwrotnego, tj. regresu ubezpieczeniowego ujętego w art. 828 k.c., transakcja spłaty roszczenia przez dłużnika na rzecz ubezpieczyciela będzie podlegać wchodzącym w życie 1 lipca 2018 r. przepisom Rozdziału 1a "Mechanizm podzielonej płatności" w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 z późn. zm.)? (pytanie oznaczone we wniosku numerem 1);

2. czy w przypadku dokonania przez dłużnika płatności na rzecz ubezpieczyciela przy wykorzystaniu mechanizmu podzielonej płatności, ubezpieczyciel powinien w trybie art. 108b ust. 1 cyt. ustawy wnioskować do właściwego naczelnika urzędu skarbowego o zwrot środków z rachunku VAT na rachunek bankowy spółki? (pytanie oznaczone we wniosku numerem 3).

W opinii wnioskodawcy transakcja zapłaty roszczenia przez dłużnika na rzecz ubezpieczyciela nie stanowi zapłaty za fakturę, w związku z czym nie będą miały wobec niej zastosowania przepisy o podzielonej płatności. Z tego też względu ubezpieczyciel nie ma podstaw do wystąpienia o zwrot środków z rachunku VAT, gdyż art. 108b ustawy o podatku od towarów i usług określa zasady dokonywania zwrotu środków zgromadzonych na rachunku VAT.

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2018 r. organ, powołując się na art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1007 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej.

W zażaleniu na powyższe orzeczenie spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 14b i art. 14h w zw. z art. 165a § 1, a także art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.

Dyrektor KIS postanowieniem z dnia 17 października 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Jego zdaniem, poruszone w pytaniu nr 1 zagadnienie nie dotyczy indywidualnej sprawy ubezpieczyciela, lecz dłużnika, który spłacił zobowiązanie i nie kształtuje praw i obowiązków podatkowych ubezpieczyciela w zakresie podatku od towarów i usług. Tym samym brak było podstaw, aby to ubezpieczyciel wystąpił o interpretację przepisów prawa podatkowego z tą sytuacją związanych. Jeżeli zaś chodzi o pytanie nr 3, to zdaniem organu podatnik nie pytał w istocie o skutek podatkowy konkretnego zdarzenia, ale oczekiwał wyłącznie opinii organu, czy powinien skorzystać z uprawnienia określonego w art. 108b ust. 1 cyt. ustawy. Tymczasem o wystąpieniu z wnioskiem o przekazaniu środków z rachunku VAT decyduje sam podatnik, a organ podatkowy nie jest uprawniony do wydawania rozstrzygnięć i opinii w tym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora KIS z dnia 17 października 2018 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1. art. 14b, 14 h oraz art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne uznanie, że wniosek spółki w odniesieniu do pytania nr 1 nie dotyczy indywidualnej sprawy spółki, zaś w odniesieniu do pytania nr 3 jest pytaniem o opinię organu, podczas gdy zarówno kwestia przedstawiona w pytaniu nr 1, jak i pytaniu nr 3 ma jednoznaczny i bezpośredni wpływ na prawa i obowiązki spółki wynikające z przepisów prawa podatkowego;

2. art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie i niewezwanie strony do sprecyzowania zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, pomimo braku dostatecznych podstaw stwierdzenia, że przedstawione przez spółkę pytania:

a. nie dotyczą indywidualnej sprawy wnioskodawcy (pytanie nr 1) jak również,

b. nie mieszczą się w zakresie określonym w art. 14b Ordynacji podatkowej (pytanie nr 3);

3. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego, w szczególności z uwagi na brak dążenia do wyjaśnienia sprawy i wydania spółce interpretacji indywidualnej prawa podatkowego w zakresie, który ma bezpośredni wpływ na prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę oraz jej prawa i obowiązki jako podatnika.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd I instancji uchylając zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 13 sierpnia 2018 r., nie zgodził się z przedstawioną przez organ argumentacją. Jego zdaniem obydwa pytania są pytaniami o interpretację przepisów prawa podatkowego i dotyczą indywidualnej sprawy skarżącej spółki. W zakresie pytania nr 1 Sąd przyznał rację wnioskodawcy, który wskazał, że sposób spełnienia roszczenia przez dłużnika bezpośrednio oddziałuje na prawa i obowiązki (w tym podatkowe) ubezpieczyciela i wywołuje określone skutki, które będą wpływać na prowadzenie przez niego działalności. Ponadto, spółka nie ma wpływu na to, czy dłużnik dokona spłaty wierzytelności w modelu podzielonej płatności (wbrew przepisom Rozdziału 1a ustawy o podatku od towarów i usług dot. mechanizmu podzielonej płatności), czy też w sposób prawidłowy - w całości na rachunek bieżący ubezpieczyciela. Jeżeli zaś dłużnik dokona spłaty wierzytelności w modelu podzielonej płatności, to w sposób jednoznaczny i bezpośredni będzie to miało wpływ na działalność wnioskodawcy oraz jego prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa podatkowego.

Celem natomiast pytania nr 3 było uzyskanie interpretacji w zakresie wpływu zapłaty dokonanej przez dłużnika na rzecz ubezpieczyciela przy wykorzystaniu mechanizmu podzielonej płatności, co zdaniem spółki nie stanowi zapłaty za fakturę VAT, a zatem nie podlega pod przepisy o mechanizmie podzielonej płatności. W ocenie skarżącej ubezpieczyciel nie ma podstaw do wystąpienia o zwrot środków z rachunku VAT w opisanym wyżej trybie. Powołując się na art. 108b oraz art. 108a ust. 2 cyt. ustawy, spółka twierdziła, że w przypadku przelania środków na rachunek VAT innych niż kwoty odpowiadającej całości albo części kwoty podatku, należy uznać, że taka zapłata przez dłużnika zostanie zrealizowana błędnie.

W opinii Sądu, skoro do ustawy o podatku od towarów i usług, która niewątpliwie jest ustawą podatkową, wprowadzono art. 108a, dotyczący sposobu regulowania płatności zobowiązań wobec dostawców, to taki przepis bezwzględnie podlega interpretacji, gdyż mieści się w zakresie definicji przepisów prawa podatkowego. Strona miała zatem pełne prawo do uzyskania interpretacji indywidualnej w zakresie przedstawionych we wniosku pytań, w sytuacji zaś jakiekolwiek wątpliwości organu co do zakresu podmiotowego czy przedmiotowego zadanych pytań, bądź do intencji wnioskodawcy, organ miał obowiązek zwrócić się do wnioskodawcy o doprecyzowanie wniosku.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 165a § 1 i w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1, § 2, § 2a i art. 14k § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania i przyjęcie, że wniosek skarżącej spełniał wszystkie warunki formalnoprawne do wydania interpretacji indywidualnej, podczas gdy w zakresie pytania pierwszego odpowiedź na postawione przez skarżącą pytanie, wbrew jej twierdzeniom, nie dotyczy praw i obowiązków podatkowych skarżącej, a co najwyżej mogło dotyczyć sytuacji podatkowej dłużnika, zaś w zakresie pytania trzeciego wątpliwości skarżącej mają charakter techniczny i związane są z uprawnieniami i obowiązkami organu podatkowego w zakresie zwrotu środków z rachunku VAT i tym samym nie mogą decydować o prawach i obowiązkach (dotyczyć sfery odpowiedzialności podatkowej) skarżącej w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług, co w konsekwencji winno prowadzić do wniosku, iż zaistniały przyczyny uniemożliwiające wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego we wnioskowanym zakresie.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wnioskodawca wniósł w odpowiedzi na skargę kasacyjną o jej oddalenie i zasądzenie stosownych kosztów postępowania.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej jednak nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, która oparta została wyłącznie na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zarzuca się w niej naruszenie przepisów postępowania.

Spór w niniejszej sprawie, jak słusznie zaznaczył Sąd I instancji, dotyczy rozstrzygnięcia, czy organ zasadnie odmówił spółce wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie pytań 1 i 3 zawartych w przedmiotowym wniosku powołując się na uregulowanie zwarte w art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W tym miejscu przypomnieć więc należy, że postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej ma szczególny charakter. W jego ramach organ podatkowy ocenia możliwość zastosowania prawa podatkowego do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego przez wnioskodawcę. W orzecznictwie podnosi się, że instytucja interpretacji indywidualnej pełni funkcje informacyjną (art. 14b § 1-3 oraz art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej) oraz gwarancyjną (art. 14k-14n Ordynacji podatkowej). Wydanie interpretacji indywidualnej powoduje, że zainteresowany poznaje zapatrywanie organu podatkowego w zakresie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego na tle sytuacji faktycznej (zdarzenia przyszłego) opisanej we wniosku. Uzyskanie przez zainteresowanego interpretacji indywidualnej oraz zastosowanie się do niej stwarza możliwość powołania się na stanowisko organu podatkowego i doprowadzenie do sytuacji, w której zakres obowiązku (uprawnienia) określonego w przepisach prawa podatkowego zostanie wyznaczony faktycznie w takich granicach, jakie określone zostały w ramach wykładni prawa przeprowadzonej przez organ w interpretacji indywidualnej.

Co istotne w realiach tej sprawy, przepis art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej wprowadza istotne ograniczenie w zakresie możliwości wystąpienia z wnioskiem o interpretację. Zgodnie z tym przepisem interpretacja przepisów prawa podatkowego wydawana jest na wniosek zainteresowanego i w jego indywidualnej sprawie. Oznacza to, że pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a zainteresowanym musi istnieć związek wyrażający się w tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Inaczej mówiąc, wnioskodawca ma uprawnienie do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Zatem ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, jest możliwa wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego zawierającymi normy prawne adresowane do wnioskodawcy, tj. normy do których wnioskodawca mógłby się zastosować. Za zainteresowanego, o którym mowa w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, uznać więc należy podmiot, który jest lub będzie w przyszłości bezpośrednio podmiotem praw i obowiązków o charakterze prawnopodatkowym wynikających ze zrealizowania się stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji. Innymi słowy, musi istnieć pomiędzy przedstawionym stanem faktycznym a wnioskodawcą związek odnoszący się do sfery opodatkowania konkretnego wnioskodawcy. Co do zasady zainteresowany będzie kierował do organu interpretującego pytanie o własną sytuację podatkowoprawną, w której znajdzie się w przyszłości, bądź w kontekście określonych zamierzeń gospodarczych wywołujących skutki podatkowoprawne, a nie o sytuację swojego kontrahenta czy innego podatnika podatku od towarów i usług. Podkreśla się również, że nie jest możliwe występowanie o interpretację w sprawie innego podmiotu, choćby nawet wnioskodawca był z nim związany jakimikolwiek relacjami obligacyjnymi (Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2020). Ma to szczególne znaczenie jeżeli uwzględni się ową funkcję gwarancyjno-ochronną interpretacji w przypadku zastosowania się do niej podatnika.

Przy takim rozumieniu wskazanych przepisów, nie można odmówić racji organowi, że wątpliwości spółki zawarte w pytaniu oznaczonym we wniosku nr 1 nie dotyczą rozumienia art. 108a ustawy o podatku od towarów i usług (tj. przepisów prawa podatkowego) w kontekście skutków podatkowych dla strony. Z przytoczonych we wniosku przepisów nie wynika, aby na ich podstawie u spółki powstał jakikolwiek obowiązek podatkowy, bądź by spółka miała wątpliwości co do przedmiotu, podstawy opodatkowania, czy stawki podatkowej lub innych jej praw, czy obowiązków podatkowych. W pytaniu tym, spółka będąca ubezpieczycielem domagała się uzyskania informacji, czy transakcja spłaty roszczenia przez dłużnika na jej rzecz będzie podlegać tzw. mechanizmowi podzielonej płatności. Pytanie więc ewidentnie dotyczyło dłużnika zobowiązanego do spłaty roszczenia na rzecz ubezpieczyciela i możliwości skorzystania przez ten właśnie podmiot z mechanizmu odwróconej płatności, o którym mowa w art. 108a ustawy o podatku od towarów i usług (odnoszącego się do podatnika, który otrzymał fakturę z wykazaną kwotą podatku). Zastosowanie mechanizmu podzielonej płatności dla spłaty roszczenia przez dłużnika na rzecz ubezpieczyciela nie kształtuje więc skutków w zakresie obowiązków lub praw spółki w zakresie podatku od towarów i usług, jako takie nie mogło dotyczyć indywidualnej sprawy strony, w związku z czym organ prawidłowo zastosował art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, albowiem spółka nie miała legitymacji prawnej w uzyskaniu tego typu rozstrzygnięcia. Trudno wskazać w jaki sposób wnioskodawca miałby się zastosować do wydanej interpretacji w zakresie odpowiedzi na pytanie nr 1, skoro przepis art. 108a ustawy o podatku od towarów i usług go nie dotyczy.

Słuszny jest również zarzut organu, że Sąd I instancji odwołując się wprost do ogólnikowego stwierdzenia zawartego w skardze (obecnie także w odpowiedzi na skargę kasacyjną), że sposób spełnienia roszczenia przez dłużnika bezpośrednio oddziałuje na prawa i obowiązki (w tym podatkowe) ubezpieczyciela i wywołuje określone skutki, które będą wpływać na prowadzenie działalności przez spółkę, nie wskazuje na jakie konkretnie prawa i obowiązki podatkowe oddziałuje sposób spełnienia roszczenia przez dłużnika.

Zasadnie również organ podnosi, że nie był uprawniony do merytorycznej oceny pytania nr 3 zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W istocie bowiem spółka nie wyraziła w tym zakresie żadnych wątpliwości interpretacyjnych, jeśli chodzi o treść art. 108b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a więc nie była zainteresowana wykładnią przepisów prawa, ale oczekiwała od organu jednoznacznego wskazania, wydania opinii czy ma skorzystać z uprawnienia określonego w tym przepisie, czy też nie. Żądanie wnioskodawcy nie dotyczyło więc oceny przez organ podatkowy prawidłowości zastosowanej wykładni przepisów prawa podatkowego, a jedynie zmierzało do ustalenia określonej kwalifikacji prawnej danego zdarzenia. Zamiarem spółki, który jednoznacznie sprecyzowała również w odpowiedzi na skargę kasacyjną, była chęć zabezpieczenia swojego postępowania przed ewentualnymi zarzutami nieprawidłowego wywiązywania się z obowiązków podatkowych podczas kontroli. Tymczasem interpretacji nie może podlegać zdarzenie przedstawione przez stronę w zakresie legalności określonych działań. W konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej w powyższym zakresie, wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) zdarzenia przyszłego, a nie przepisu prawa podatkowego. Przedmiotem interpretacji nie może być stan faktyczny, czy też zdarzenie przyszłe. Przedmiotem interpretacji w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej może być wyłącznie przepisprawa podatkowego w odniesieniu do danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.

Należy też zgodzić się z organem, że zagadnienie przedstawione w ramach pytania nr 3 ma charakter techniczny (o czym świadczy stanowisko spółki, która wyraźnie wskazała, że zwrot środków na rachunek VAT dłużnika ma charakter czynności technicznej, analogicznej jak w przypadku otrzymania nienależnego przelewu środków pieniężnych na rachunek bankowy), a zatem trudno jest zakładać, że powyższa czynność dotyczy wykładni normy prawa podatkowego, która rozstrzygałaby o prawach i obowiązkach podatkowych spółki. Ponadto w pełni uprawnione jest stwierdzenie organu, że opinia taka wkraczałaby w kompetencję organu podatkowego w zakresie badania zasadności uprawnienia do dokonania zwrotu z rachunku VAT na żądanie spółki, co pozostaje w sprzeczności z art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej (przedmiotem interpretacji nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych).

Z tych względów i biorąc pod uwagę, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, że skargę kasacyjną należało uwzględnić przez uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi w trybie art. 151 tej ustawy.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.