Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 26 października 2005 r.
I FSK 187/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Mudrecki.

Sędziowie NSA: Małgorzata Niezgódka-Medek, Jan Zając (sprawozdawca).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Ka 2153/03 w sprawie ze skargi spółki A (S.A. w C.) na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia (...) sierpnia 2003 r. nr (...) w przedmiocie określenia wysokości podatku akcyzowego

1.

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach,

2.

zasądza od spółki A na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach kwotę 14.507 zł (słownie: czternaście tysięcy pięćset siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 2 listopada 2004 r., sygn. akt I SA/Ka 2153/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Katowicach uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 31,692,40 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz stwierdził, że decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku w sprawie ze skargi spółki A w C. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia (...) sierpnia 2003 r., Nr (...) w przedmiocie określenia wysokości podatku akcyzowego.

Sąd ustalił, że zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w K., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika spółki A, uchyliła decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Katowicach z dnia (...) grudnia 2002 r., Nr (...) i określiła zobowiązanie w podatku akcyzowym za czerwiec 1998 r. w kwocie 4.478.325 zł, zaległość podatkową w tym podatku w kwocie 468.832 zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie 755.037,90 zł.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył, że istotę sporu stanowi zasadność obniżenia należnego podatku akcyzowego przez spółkę A o podatek akcyzowy zapłacony przy nabyciu komponentów do wytworzenia paliw. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) opodatkowaniu

1

I FSK 187/05 podatkiem akcyzowym podlegały czynności określone w art. 2, dotyczące towarów wymienionych w załączniku nr 6 do ustawy. Z kolei w załączniku tym, zawierającym wykaz wyrobów akcyzowych, w poz. 1 wymienione zostały produkty naftowe i syntetyczne paliwa płynne (SWW 024), co oznacza, iż wyroby te jako wyroby akcyzowe - co do zasady - opodatkowane były podatkiem akcyzowym. Jednocześnie ustawodawca w art. 35 ust. 1 określił, iż obowiązek podatkowy w akcyzie ciąży na producencie oraz importerze wyrobów akcyzowych, przy czym w ust. 4 stwierdził, że Minister Finansów określi, w drodze rozporządzenia, przypadki, gdy podatnikami akcyzy są osoby lub jednostki inne niż producent lub importer wyrobów akcyzowych.

Sąd zaakcentował, że mimo iż żaden z przepisów ustawowych zawartych w Rozdziale 3 Podatek akcyzowy (art. 34- 38) nie określa możliwości obniżania podatku akcyzowego, jak również nie odsyła do uregulowań dotyczących podatku od towarów i usług zawartych w Rozdziale 2 (poza art. 15 ust. I-5 z mocy art. 36 ust. 4), to w art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawodawca upoważnił Ministra Finansów do określenia, w drodze rozporządzenia, podatników uprawnionych do obniżenia podatku należnego od towarów i usług lub do obniżenia akcyzy o kwotę akcyzy naliczoną przy nabyciu lub imporcie wyrobów akcyzowych oraz warunków i trybu jej zwrotu. Minister Finansów w wydanym rozporządzeniu z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 2, poz. 3 ze zm.) ustalił w § 15 listę podatników podatku akcyzowego.

Sąd wskazał, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 marca 2002 r., sygn, akt P 7/00 orzekł, że § 16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w związku z art. 35 ust. 4

I FSK 187/05 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jest niezgodny żart. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jako że unormowania nakładające obowiązek podatkowy na inne podmioty niż wymienione w ustawie o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym zostały uregulowane w akcie podustawowym Teza ta odnosi się również do uregulowań zawartych w omawianym § 15 ust. 1 z uwagi na tożsamość przyjętych rozwiązań prawnych, jednak do czasu opublikowania wspomnianego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego katalog podatników podatku akcyzowego ustanowiony w tym przepisie wywoływał określone skutki prawne dla podmiotów dokonujących przeklasyfikowania produktów naftowych, posiadających importowane wyroby akcyzowe, od których nie pobrano podatku bądź dokonujących sprzedaży wyrobów akcyzowych bez zapłaty tego podatku.

Sąd zaakcentował, że uregulowania zawarte w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego nie są analogiczne do rozwiązań przyjętych w art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Do rozliczeń z tytułu podatku akcyzowego nie miały zastosowania przepisy zawarte w rozporządzeniu dotyczącym podatku od towarów i usług (tu: rozporządzenie z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.), bowiem akt ten został wydany wyłącznie na podstawie delegacji ustawowych dotyczących rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług, a w słowniczku (§ 1 pkt 2) określono, iż ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o podatku - rozumie się przez to podatek od towarów i usług.

! FSK 187/05

Sąd stwierdził, że bezsporne jest, iż strona skarżąca jest podatnikiem wytwarzający paliwa silnikowe opodatkowane podatkiem akcyzowym i nabyła komponent przeznaczony do wytworzenia tych paliw, z treści faktury jednoznacznie wynika, że przedmiotem sprzedaży był olej napędowy, a sprzedający - spółka B - zawarła informację, że "w wartości, sprzedaży towaru wykazanej w niniejszej fakturze kwota podatku akcyzowego wynosi 768.453 zł": Nie jest też kwestionowany fakt zapłaty przez skarżącą podatku akcyzowego wykazanego w tej fakturze, bowiem spółka zapłaciła całą należność wynikającą z tej faktury poleceniem przelewu w 3-ch transzach na przestrzeni czerwca 1998 r.

Sąd uznał, że za uzasadniony należy uznać pogląd, iż w rozliczeniu podatku akcyzowego za wskazany miesiąc skarżąca nie naruszyła obowiązujących przepisów prawa, bowiem spełniła wszelkie przesłanki określone w § 9 ust. 1, 24 i 25 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego.

Żaden przepis ustawy o podatku od towarów i usług, ani żaden przepis rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie formułuje zasady, iż tylko podatek od towarów i usług zapłacony na wcześniejszych szczeblach obrotu podlega odliczeniu przez nabywcę towaru lub usługi. Dodatkowym argumentem jest treść § 54 w ust. 9 rozporządzenia z 15 grudnia 1997 r., w którym określono, iż przepisu ust. 4 pkt 2 nie stosuje się w przypadku, gdy wystawca faktury uwzględnił wykazaną w niej sprzedaż i podatek należny w deklaracji dla podatku od towarów i usług. Tak więc nie zapłata podatku, lecz wykazanie przez sprzedawcę podatku w deklaracji niweluje skutki braku kopii faktury u sprzedawcy.

I FSK 187/05

Dokonana przez organy podatkowe wykładnia jest próbą rozszerzenia odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe poza przypadki określone w Ordynacja podatkowej. Sąd powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. akt I SA/Łd 953/00.

Sąd uznał za niedopuszczalną metodę organów podatkowych polegającą na odwoływaniu się do fragmentu uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 16 czerwca 1998 r. sygn. akt U 9/97, który orzekał w przedmiocie zgodności przepisu § 54 ust. 4 z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i formułowanie na tej podstawie treści nie wynikających ani z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, ani z powołanego wyżej rozporządzenia wykonawczego.

Sąd wskazał, że organy podatkowe na podstawie art. 11c ust. 1 ustawy podatkowej w związku z § 15 ust. 1 pkt 1,5 i 6 rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego (do. czasu opublikowania wyroku Trybunał Konstytucyjny z dnia 6 marca 2002 sygn. akt P 7/00) winny były prowadzić postępowanie podatkowe celem wyegzekwowania należnego podatku akcyzowego od podmiotu, który dokonał importu omawianego towaru, od podmiotu, który przekwalifikował sporny olej, bądź podmiotu, który dokonał sprzedaży wyrobu akcyzowego na rzecz skarżącej, ale tego podatku nie zapłacił. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż w świetle unormowań zawartych w § 15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego na wcześniejszych szczeblach obrotu występowały podmioty, które z mocy prawa były podatnikami podatku akcyzowego. Oczywistym przy tym jest, że działanie na podstawie przepisów prawa (art. 121 Ordynacji podatkowej) winno zmierzać do wyegzekwowania należ I FSK 187/05 nych budżetowi podatków, a za niedopuszczalne trzeba uznać przerzucanie błędów ustawodawcy czy opieszałego działania organów podatkowych na nabywcę komponentów do wytworzenia paliw silnikowych, który w swoich rozliczeniach nie naruszył żadnego przepisu prawa. Kontrola źródłowa w skarżącej spółce została wszczęta 4 stycznia 2001 r., a wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn, akt P 7/00 nosi datę 6 marca 2002 r.).

Sąd odstąpił od rozpatrywania pozostałych zarzutów skargi.

Skargą kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

*

§ 9 ust. 1 oraz § 25 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 2, poz. 3 ze zm.) przez błędną ich wykładnię, a to uznanie, że przepisy te nie przewidują uprawnienia podatnika do obniżenia podatku akcy-zowego o podatek akcyzowy naliczony przy nabyciu lub imporcie komponentów przeznaczonych do wytworzenia wymienionych w § 9 paliw, gdyż zawierają kategoryczne stwierdzenie "obniża się" co powoduje, że formułują generalną zasadę obniżania podatku akcy-zowego oraz

*

§ 24 przez jego niewłaściwe zastosowanie a to uznanie, że przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo, że przedmiotem dostawy do spółki był olej opa-łowy wolny od podatku akcyzowego.

Zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, a to art. 194 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 113 § 1 i 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez błędne I FSK 187/05 ustalenie stanu faktycznego i sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez przyjęcie, że: przedmiotem dostawy do spółki, wbrew dokumentom urzędowym był olej napędowy obciążony akcyzą, podczas gdy do obrotu na polski obszar celny dopuszczony został olej opałowy o zawartości siarki w masie nie przekraczającej 1% w ilości (...) kg wolny od podatku akcyzowego na podstawie § 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie podatku akcyzowego, które to uchybienie miało wpływ na wynik postępowania.

Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości i przekazanie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach celem ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z przepisami § 24 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r. na żądanie nabywcy podatnik podatku akcyzowego jest obowiązany określić w fakturze kwotę podatku akcyzowego, zawartą w wartości sprzedaży towarów wykazanych w tej fakturze. W myśl § 25 w przypadkach określonych w § 9-11, § 15 ust. 5 oraz § 17 i § 18 podatnik może obniżyć należny podatek akcyzowy lub zwiększyć podatek naliczony, o którym mowa wart. 19 ust. 1 i 2 ustawy, pod warunkiem, że posiada dowód zapłaty kwot podatku akcyzowego, wynikających z faktur i faktur korygujących, a w przypadku dokumentów celnych - kwot podatku akcyzowego, wynikających z tych dokumentów.

I FSK 187/05

Żaden z podmiotów uczestniczących w obrocie olejem opałowym w świetle powołanego rozporządzenia nie jest podatnikiem podatku akcyzowego czyli żaden z tych podmiotów nie był uprawniony do określenia w wystawianej fakturze kwoty podatku akcyzowego zawartej w wartości sprzedaży towarów.

Organ administracji wskazał, że analiza cen wskazuje wyraźnie, że do wartości sprzedaży nie wkalkulowano kwoty podatku akcyzowego, a stawka akcyzy była 4 i 8 krotnie wyższa niż różnica cen stosowana pomiędzy pierwszym a ostatnim w kolejności podmiotem uczestniczącym w obrocie opisanym olejem opałowym lekkim. Skoro zatem kwestionowane faktury z kwotą akcyzy wystawione zostały przez podmioty nie będące podatnikami podatku akcyzowego, wartość sprzedaży towaru udokumentowanego tymi fakturami nie zawierała podatku akcyzowego, a ponadto faktury te dokumentował sprzedaż oleju napędowego, podczas gdy zgodnie z przepisami prawa celnego do obrotu na polskim obszarze celnym dopuszczony został olej opałowy lekki - wolny od podatku akcyzowego, zatem za uzasadniony należy uznać pogląd, iż spółka A dokonała obniżenia należnego podatku akcyzowego z naruszeniem § 24 i § 25 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1998 r.

W ocenie autora skargi kasacyjnej, spełnienie warunków do obniżenia należnej akcyzy spółka wywiodła z formalnej treści faktury dokumentującej przebieg zdarzenia gospodarczego niezgodnie ze stanem faktycznym., a nie ze stanu faktycznego. Faktury nie odzwierciedlające rzeczywistego stanu faktycznego nie mogą stanowić podstawy do obniżenia należnego podatku akcyzowego.

8

I FSK 187/05

Organ administracji wskazał, że aczkolwiek przepis § 9 ust. 1 cyt. rozporządzenia zawiera kategoryczną, dyspozycję poprzez stwierdzenie "obniża się", to jednak przepis ten należy interpretować łącznie z przepisem § 25 tego rozporządzenia, który stanowi, iż w przypadkach określonych m.in. w § 9 podatnik może obniżyć należny podatek akcyzowy. Uregulowania zawarte w w przepisach § 9, § 24 i § 25 rozporządzenia są analogiczne do rozwiązań przyjętych w podatku od towarów i usług, mianowicie przepisy te ustanawiają uprawnienie podatnika do obniżenia należnego podatku akcyzowego a nie obowiązek jego obniżenia.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd a priori założył, że przedmiotem dostawy do spółki był olej napędowy obciążony akcyzą podczas gdy z akt sprawy wynika, że do obrotu na polskim obszarze celnym dopuszczony został olej opałowy o zawartości siarki w masie nie przekraczającej 1% w ilości (...) kg, wolny od podatku akcyzowego na podstawie § 1 pkt 3 rozporządzenia i tenże wyrób dostarczony został bezpośrednio transportem kolejowym z Gdańska (...) do C. na bocznicę własną - tor (...). Potwierdza to dokument SAD Nr (...) z dnia 4 maja 1998 r. Przedmiotowy dokument SAD należy do dokumentów o których mowa w art. 194 § 1 - 2 Ordynacji podatkowej. Sąd nie może dowolnie odrzucić, bez przeprowadzenia przeciwdowodu, istnienia faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym. Nie uznanie faktu stwierdzonego w dokumencie urzędowym stanowi naruszenie prawa procesowego. Uchybienie to w przedmiotowej sprawie miało istotny wpływ na wynik postępowania.

IFSK 187/05

Organ administracji podniósł, że art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej dopuszcza obalenie mocy dowodowej dokumentu urzędowego w wyniku przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. W zaskarżonym wyroku Sąd nie przeprowadzając przeciwdowodu uznał, wbrew dokumentowi, o którym mowa w art. 194 § 2, że przedmiotem dostawy był olej napędowy obciążony akcyzą.

Kolejnym dowodem jest rachunek Nr EXP/0498/129 z dnia 30 kwietnia 1998 r. wystawiony przez kontrahenta zagranicznego R., dokumentującego sprzedaż oleju lekkiego w ilości (...) t i wartości (...) USD.

Ze świadectwa jakości z dnia 5 maja 1998 r., Nr 832/98 wydanego przez firmę I. wynika, że importowany wyrób jest lekkim olejem opałowym. Protokół z dnia 4 maja 1998 r. dotyczy przyjęcia towaru o nazwie olej opałowy lekki. Wynika to też z zamówienia z dnia 30 kwietnia 1998 r. P. M. W. - PHU "T." (...) złożonego w Spółce z o.o. H. Warszawa na dostawę (...) ton oleju opałowego. Miejsce dostawy C. PKP, bocznica własna - tor (...).

Z powyższego wynika, że Sąd naruszył przepisy prawa procesowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik spółki A wniósł o jej oddalenie oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez spółkę, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że podstawy kasacyjne w zakresie naruszenia prawa materialnego nie zostały uzasadnione w sposób uzasadniający ich uwzględnienie. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania zostały sformułowane w sposób nie spełniający przesłanek określonych w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił wpływu tych naruszeń na wynik sprawy, co zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od rozpoznania sprawy w zakresie tych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

11

IFSK 187/05

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1.

naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykład nię lub niewłaściwe zastosowanie,

2.

naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego.

W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.

Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać konkretne przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romanowska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, uwagi do art. 174).

W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut.

Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo, że nie zo-12

I FSK 187/05 stał skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.

Rozpoznając zarzut naruszenia Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że jest on zasadny.

Sąd I instancji za punkt wyjścia przyjął stan faktyczny wynikający z faktury zakupu (strona 9 uzasadnienia wyroku). Dał więc priorytet prawdzie formalnej wynikającej z treści faktury. Pominął ustalenia faktyczne dokonane przez organy podatkowe, z których wynika inny stan faktyczny niż to przyjął Sąd I instancji. Opierając się na treści faktury wyciągnął wniosek, iż podatnik nie naruszył obowiązujących przepisów prawa, bowiem spełnił wszelkie przesłanki określone w § 9 ust. 1 oraz § 24 i 25 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 5 stycznia 1999 r. w sprawie podatku akcyzowego.

Przy czym Sąd I instancji nie kwestionuje ustaleń organów podatkowych co do przedmiotu zakupu przez podatnika, a w szczególności faktu zakupu w rzeczywistości oleju opałowego.

Wskazuje jedynie na wypełnienie (w domniemaniu dobrej wiary) przesłanek odliczenia podatku naliczonego w fakturze.

Rozważenia zatem wymaga kwestia o charakterze fundamentalnym, a mianowicie to, czy podstawą faktyczną rozstrzygnięć organów podatkowych w zakresie podatku akcyzowego ma być prawda formalna czy prawda materialna.

Nawet przyjmując daleko idącą autonomię prawa podatkowego oraz uznając szczególny charakter faktury w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym Naczelny Sąd Administracyjny nie może podzielić poglądu o priorytecie prawdy formalnej nad prawdą materialną jako podstawie rozstrzygnięć organów podatko-13

S FSK 187/05 wych. Wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej (przewijająca się przez wszystkie procedury prawne przed organami publicznymi stosującymi prawo w Polsce w indywidualnych sprawach) jest naczelną zasadą postępowania podatkowego. Przyjmuje się, że ustalenie stanu faktycznego zgodnie z tą zasadą jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Chodzi nie tylko o ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością ale także o prawidłową ocenę prawną prawotwórczych faktów. Fakt prawotwórczy musi być ustalony w obiektywny sposób.

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy trzeba podkreślić, że przedmiotem opodatkowania w podatku od towarów i usług są czynności określone w art. 2 ustawy, między innymi sprzedaż towarów, zaś podstawa opodatkowania - obrót.

Przy sprzedaży towarów istotną kwestią jest ustalenie, co jest przedmiotem sprzedaży. W tym zakresie ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostały dokonane z naruszeniem art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalając stan faktyczny, nie ustosunkował się do całości materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, a w szczególności do dokumentu urzędowego jakim jest SAD.

W swoich rozważaniach Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął całkowicie kwestie ustaleń faktycznych, dotyczących przedmiotu transakcji w świetle całokształtu materiału dowodowego, koncentrując się wyłącznie na dochowaniu przez podatnika przewidzianych przez przepisy rozporządzenia wykonawczego wymogów.

14

1 FSK 187/05

Przewijające się w rozważaniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego elementy słusznościowe, jakkolwiek by nie były uzasadnione, nie mogą eliminować z pola widzenia Sądu obowiązku ustalenia przedmiotu obrotu towarowego, zgodnie z regułami zawartymi w art, 145 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd oceniając postępowanie dowodowe prowadzone przez organy podatkowe, obowiązany był stosować reguły zawarte w Ordynacji podatkowej, w szczególności nie pomijać art. 194. Trafnie bowiem zwraca uwagę autor skargi kasacyjnej, że efektem pominięcia między innymi dowodu z dokumentu urzędowego jest ustalenie stanu faktycznego w oparciu o część zgromadzonego materiału dowodowego. Taka sytuacja zawsze rodzi niebezpieczeństwo wadliwego ustalenia stanu faktycznego i taka możliwość jest oczywista.

Dlatego za zasadny należy uznać zarzut naruszenia przepi-sów postępowania w stopniu mogącym mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił stan faktyczny z naruszeniem przepisów postępowania i mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to podważony jest stan faktyczny jako podstawa do subsumcji przepisów prawa materialnego. Wobec podważonego stanu faktycznego przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyj-ny nie można ocenić prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopóki bowiem nie ma pewności co do stanu faktycz-nego - ustalonego zgodnie z zasadą prawdy materialnej - dopóty wypowiadanie się na temat zastosowanych przepisów prawa mate-rialnego jest przedwczesne. Naczelny Sąd Administracyjny nie usta-la stanu faktycznego a jedynie kontroluje czy Wojewódzki Sąd Ad-15

I FSK 187/05 ministracyjny kontrolując decyzję prawidłowo zastosował przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi.

Z tego względu podstawą rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w niniejszej sprawie uznanie za zasadny tylko zarzutu naruszenia przepisów postępowania.

Rozważania powyższe prowadzą do wniosku, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwio-ne podstawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 §

1 oraz art. 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o po stępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.