Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Postanowienie
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 20 października 2005 r.
I FSK 174/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zając (spr.).

Sędziowie NSA: Małgorzata Niezgódka-Medek, Maria Dożynkiewicz.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 20 października 2005 r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Z. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 czerwca 2004 r. sygn. akt I SA/Sz 172/04 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia (...) lutego 2004 r. Nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 1998 r. odrzuca skargę kasacyjną

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2004 r., sygn. akt I SA/Sz 172/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia (...) lutego 2004 r., Nr PP (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 1998 r..

W uzasadnieniu postanowienia Sad wskazał, że Z. K. pismem z dnia (...) kwietnia 2004 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi z pouczeniem, że nie uzupełnienie wpisu w terminie siedmiodniowym spowoduje jej odrzucenie.

Wezwanie do uiszczenia opłaty sądowej z uwagi na niemożność osobistego doręczenia stronie zostało złożone w dniu 6 maja 2004 r. na okres siedmiu dni w placówce pocztowej z adnotacją "adresat nieobecny", a zawiadomienie o tym umieszczono w skrzynce listowej (awizo); zatem doręczenie ww. wezwania stało się skuteczne z dniem 18 maja 2004 r. (doręczenie w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zakreślony przez Sąd 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął skarżącemu w dniu 25 maja 2004 r.,; jednakże w zakreślonym terminie, ani dotychczas Z.K. wpisu nie uiścił.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył, że z tego względu nieopłacona skarga w myśl art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega odrzuceniu.

I FSK 174/05

Skargą kasacyjną, zaskarżono powyższe postanowienie w całości, opierając ją na wyjściu na jaw istotnych okoliczności, które nie były znane Sądowi w dniu wydania zaskarżonego postanowienia a mające istotny wpływ na wynik sprawy i wniesiono o:

1.

uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania,

2.

zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej,

3.

przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej,

4.

przyznanie kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w momencie wydania zaskarżonego postanowienia Sąd nie miał dokumentów, które w okresie późniejszym przy złożeniu wniosku o ustanowienie radcy prawnego i zwolnienie od kosztów, przedstawił skarżący.

Skarżący co najmniej od 8 maja 2004 r. przebywał i nadal przebywa na zwolnieniu lekarskim. Zaświadczenia o niezdolności do pracy są wydane z Poradni Zdrowia Psychicznego przez lekarza medycyny. Jak ustalono, skarżący cierpi na zaniki pamięci i stany depresyjne.

Na pytanie pełnomocnika oświadczył, że z uwagi na zaniki pamięci nie podjął kierowanej do niego korespondencji tj. wezwania z dnia 29 kwietnia 2004 r. do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi. Z uwagi na jego chorobę zdarza się, że bez swojej winy - tak jak w tym przypadku - nie odbiera kierowanej do niego korespondencji. Wobec powyższego niniejsza skarga kasacyjna jest zasadna, bo skarżący bez swej winy nie odebrał wezwania do uiszczenia wpisu.

I FSK 174/05

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że skarżący w 2001 r. zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej, nie posiada majątku ani innych dochodów i jest na utrzymaniu swojej siostry nauczycielki, jednakże nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego.

Z uwagi na chorobę potrzebne są skarżącemu pieniądze na leki. Nie jest więc w stanie opłacić wpisu od skargi kasacyjnej, tak jak nie jest także w stanie opłacić wpisu od skargi wniesionej na decyzję Izby Skarbowej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie toczy się sprawa ze skargi skarżącego z tego samego okresu sygn. akt I SA/Sz 1717/04, w której Sąd postanowieniem z dnia 20 lipca 2004 r. zwolnił go od kosztów sądowych. Wniesiono o dołączenie akt tej sprawy albowiem są tam dowody, że skarżący nic jest w stanic ponieść kosztów sądowych.

Składający skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Szczecinie w dniu 8 października 2004 r. wyjaśnił, że zawiadomienie o ustanowieniu go pełnomocnikiem odebrał w dniu 10 listopada 2004 r. w godzinach wieczornych. Dzień 11 listopada 2004 r. (czwartek) był dniem ustawowo wolnym od pracy, natomiast w dniu 12, 13 i 14 listopada 2004 r. Sąd nie pracował. Pełnomocnik najwcześniej mógł zapoznać się z aktami w dniu 15 listopada 2004 r. W tym też dniu, dopiero po lekturze akt, uzyskał informację, iż został ustanowiony pełnomocnikiem do złożenia skargi kasacyjnej, co nie wynikało z treści otrzymanego zawiadomienia od Okręgowej Izby Radców Prawnych Szczecinie (dowód: pismo z dnia 28 października 2004 r. OIRP w Szczecinie). Dopiero w dniu 15 listopada 2004 r. uzyskał informację, że upłynął skarżącemu 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej.

I FSK 174/05

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi powinien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżanym orzeczeniem przepisy prawa materialnego lub procesowego.

I FSK 174/05

W odniesieniu do prawa materialnego winien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie.

Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romanowska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, uwagi do art. 174).

Autor skargi kasacyjnej nie powołał żadnego konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego.

Z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie wolno mu badać, czy w procesie wydawania zaskarżonego orzeczenia doszło do naruszenia niewskazanego w skardze kasacyjnej przepisu.

Prawidłowe wskazanie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polega na określeniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 355/04).

Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się czy też interpretować intencji strony skarżącej co do podstaw skargi kasacyjnej.

Podobne stanowisko w zakresie określenia podstaw skargi kasacyjnej zajmuje także Sąd Najwyższy (zobacz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt I CKN 960/00, LEX nr 75346, w którym stwierdzono, że o ile wadliwość podstawy prawnej może być zarówno wy I FSK 174/05 nikiem uchybienia procesowego, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego, to wadliwość podstawy faktycznej jest zawsze wynikiem uchybienia procesowego, które w ramach podstawy przewidzianej w art. 3931 pkt 2 k.p.c. wymaga przytoczenia przepisów, naruszenie których zarzuca skarżący. Dla wykazania tych wadliwości nie wystarczy odwołać się do podstawy kasacji z art. 393 pkt 2 k.p.c, lecz konieczne jest uzasadnienie tej podstawy przez wskazanie, które przepisy (oznaczone numerem artykułu, paragrafu, ustępu) zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i wpływu zarzucanych wadliwości na treść kwestionowanego wyroku.).

Skoro w skardze kasacyjnej nie wskazano konkretnej podstawy prawnej, brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.