I FSK 162/17, Nabycie dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość a podatek vat. - Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3027228

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2020 r. I FSK 162/17 Nabycie dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość a podatek vat.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Ryszard Pęk.

Sędziowie: NSA Arkadiusz Cudak, WSA (del.) Elżbieta Olechniewicz (spr.).

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt I SA/Ol 424/16 w sprawie ze skargi Miasta i Gminy F. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 21 stycznia 2016 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie faktyczne

1. Wyrok Sądu I instancji.

1.1. Wyrokiem z 12 października 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 424/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi Miasta i Gminy F. (dalej Miasto) uchylił interpretację indywidualną Ministra Finansów z 21 stycznia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług i zasądził na rzecz Miasta zwrot kosztów postępowania sądowego.

2. Wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

2.1. We wniosku z 17 listopada 2015 r. Miasto zwróciło się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia w drodze korekty podatku naliczonego związanego ze zrealizowaną inwestycją: "Budowa kanalizacji sanitarnej grawitacyjnej i tłocznej z pompownią (...)".

W uzasadnieniu wniosku Miasto wyjaśniło, że jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług i prowadziło wymienioną we wniosku inwestycję, którą przekazano (...) sp. z o.o. do bezpłatnego użytkowania protokołem odbioru 20 sierpnia 2013 r. W związku z faktem, że początkowo inwestycja nie służyła Miastu do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, dotychczas nie dokonano odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesione wydatki. Miasto aktualnie rozważa przekazanie wybudowanej w 2013 r. infrastruktury, na podstawie umowy, w dzierżawę (...) sp. z o.o. Spółka ta, jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, świadczy i świadczyłaby nadal za pomocą infrastruktury usługi dla ludności, w tym usługi odprowadzenia ścieków. Odpłatność za dzierżawę byłaby skalkulowana na poziomie kilkuset złotych rocznie ze względu na szczególne więzi ekonomiczne, łączące tę spółkę i Miasto. W konsekwencji, w związku z planowaną zmianą przeznaczenia infrastruktury, Miasto rozważa odliczenie części podatku naliczonego w drodze korekty, o której mowa w art. 91 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.), dalej, jako "ustawa o VAT".

2.2. W związku z powyższym opisem Miasto zadało następujące pytania:

1) Czy Miasto będzie miało prawo do korekty podatku naliczonego w związku ze zmianą przeznaczenia infrastruktury wskutek rozpoczęcia wykorzystywania jej do świadczenia usług opodatkowanych VAT?

2) Jaką część podatku naliczonego wynikającego z wydatków związanych z budową infrastruktury Miasto ma prawo odliczyć w przyszłości w związku ze zmianą przeznaczenia infrastruktury?

2.3. W stanowisku własnym Miasto przyjęło, że będzie mu przysługiwało prawo odliczenia podatku naliczonego w części w proporcji do pozostałego okresu korekty. Powołując art. 91 ust. 2 ustawy o VAT, strona stwierdziła, że w przypadku zmiany przeznaczenia środka trwałego, jest obowiązana dokonać korekty podatku naliczonego w wysokości 1/10 w deklaracji podatkowej za pierwszy okres rozliczeniowy roku następującego po roku podatkowym, za który dokonuje się korekty. W przypadku, w którym protokół odbioru inwestycji miał miejsce w 2013 r., Gmina jest uprawniona do odliczenia podatku w 9/10 części. Może bowiem dokonać korekty podatku naliczonego w wysokości 1/10 kwoty podatku naliczonego za każdy rok, w którym nieruchomość będzie wykorzystana do czynności opodatkowanych, licząc do końca 10 - letniego okresu korekty.

Ponadto, wskazując na brzmienie przepisów art. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 pkt 1 i pkt 2, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 3 oraz art. 33 ustawy o samorządzie gminnym, Miasto podniosło, że nałożone na nie zadania wykonuje za pośrednictwem urzędu gminy. Na podstawie przepisów regulujących ustrój gminy oraz przepisów o podatku od towarów i usług, to Gmina jest podatnikiem tego podatku. To zaś oznacza, że obciąża ją obowiązek zarejestrowania się w tym charakterze, o ile ma zamiar wykonywać czynności podlegające opodatkowaniu. Zatem wszelkie dokumenty wymagające oznaczenia numeru NIP, sporządzane i wystawiane przez urząd z tytułu czynności przypisanych prawnie gminom, powinny być sygnowane NIP osoby prawnej, w której imieniu wykonywane są te czynności, tj. numerem NIP gminy. Stąd też podatnikiem podatku od towarów i usług w stosunku do całej działalności (Gminy i Urzędu Gminy) jest wyłącznie Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego.

3. Interpretacja indywidualna Ministra Finansów.

3.1. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 21 stycznia 2016 r. stwierdził, że stanowisko Miasta jest nieprawidłowe.

3.2. W uzasadnieniu interpretacji, powołując się na przepisy ustawy o VAT, Minister Finansów wyjaśnił, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Formułując w art. 86 ust. 1 ustawy warunek związku ze sprzedażą opodatkowaną, ustawodawca nie uzależnił prawa do odliczenia od związku zakupu z obecnie wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. W ocenie organu, wystarczające jest, że z okoliczności towarzyszących nabyciu towarów lub usług przy uwzględnieniu rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej wynika, że zakupy dokonane są w celu wykorzystania ich w ramach działalności opodatkowanej. W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego czynności, z którymi łączą się skutki podatkowoprawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Zatem, aby podmiot miał prawo do odliczenia VAT, musi być podatnikiem, a po drugie - towary i usługi powinny być używane do celów transakcji podlegających opodatkowaniu (wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako: "TSUE"): w sprawie C-137/02, pkt 24, w sprawie C-97/90, pkt 8-9, wyrok w sprawie C-204/13, pkt 19, 34-36). W konsekwencji o istnieniu tego prawa do odliczeń może zadecydować jedynie charakter, w jakim podmiot występuje w danym czasie.

3.3. Następnie Minister Finansów, odwołując się do regulacji podatku VAT dotyczących korekt podatku naliczonego oraz do wyroku TSUE z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-378/02 (...), stwierdził, że jeżeli w momencie nabycia towarów podmiot nie działał w charakterze podatnika VAT, to nie przysługuje mu w żadnym momencie prawo do odliczenia. Późniejsza zmiana przeznaczenia takich towarów z działalności niedającej prawa do odliczenia na działalność dającą takie prawo, nie będzie skutkowała dla podatnika nabyciem prawa do odliczenia.

W związku z tym, zdaniem Ministra Finansów, planowane przez Miasto wykorzystanie wybudowanej infrastruktury do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług (zawarcie umowy dzierżawy) nie oznacza, że w momencie zakupów Miasto nabyło prawo do odliczenia podatku naliczonego. Wobec tego przekazanie infrastruktury na podstawie umowy dzierżawy nie spowoduje powstania prawa do odliczenia, gdyż prawo to powstaje w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny. Miasto nie nabyło bowiem prawa do odliczenia, a zatem nie będą miały zastosowania regulacje zawarte w art. 91 ustawy o VAT.

4. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Olsztynie.

4.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Miasto zaskarżonej interpretacji zarzuciło, że wydano ją z naruszeniem art. 13 i art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE oraz art. 86 i art. 91 ustawy o VAT przez przyjęcie, że w związku z planowanym udostępnieniem infrastruktury na rzecz (...) sp. z o.o. na podstawie umowy dzierżawy, nie będzie przysługiwało mu prawo do zastosowania korekty podatku naliczonego, o której stanowi art. 91 ustawy o VAT i odliczenia odpowiedniej części podatku od wydatków inwestycyjnych, bowiem Miasto nigdy nie nabyło prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z jej budową.

4.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji.

5. Wyrok i uzasadnienie Sądu I instancji.

5.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylając zaskarżoną interpretację uznał zarzuty podniesione w skardze za uzasadnione.

5.2. Sąd I instancji nie podzielił zasadniczego twierdzenia, na którym oparto zaskarżoną interpretację indywidualną tj., że skoro Miasto na etapie realizacji inwestycji wyłączyło ją z systemu podatku od towarów i usług, to późniejsze włączenie efektów tej inwestycji do działalności gospodarczej przez przeznaczenie do czynności opodatkowanych nie daje możliwości odliczenia podatku naliczonego od poniesionych wydatków oraz prawa do korekty podatku naliczonego. Podkreślił, że z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że Miasto jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Będąc tym podatnikiem, zachowuje się w sposób analogiczny do innych podmiotów gospodarczych, tzn. ma prawo rozważyć alternatywne możliwości zagospodarowania nabytego i wytworzonego majątku.

5.3. Sąd I instancji wyjaśnił, że sam zamiar podatnika na etapie ponoszenia wydatków, z którymi jest związany podatek naliczony, wykorzystania majątku Miasta do czynności nieopodatkowanych, nie może determinować oceny, że Miasto, nabywając towary i usługi, nie działało w charakterze podatnika. Do czasu faktycznego wykorzystania nabytego towaru, czy też usługi, faktyczny związek z danym rodzajem czynności może się bowiem zmienić, przekreślając prawo do odliczenia lub to odliczenie uzasadniając. Dla takich przypadków została przewidziana instytucja korekty podatku naliczonego, która nakazuje uwzględniać ostateczny zakres prawa do odliczenia, opierając się na finalnym i rzeczywistym przeznaczeniu towaru czy usługi, w cenie których zawarty był podatek.

Sąd I instancji, nawiązując do postanowienia Trybunału Sprawiedliwości UE z 5 czerwca 2014 r. w sprawie C-500/13 podkreślił, że początkowe przeznaczenie towarów i usług do wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu nie pozbawia podatnika prawa do późniejszego odliczenia podatku w razie zmiany przeznaczenia towarów lub usług i wykorzystania ich do wykonywania czynności opodatkowanych.

5.4. W podsumowaniu Sąd I instancji przyjął, że nawet wówczas, kiedy wytworzony majątek związany jest z realizacją zadań własnych, nie ma podstaw, aby w niniejszej sprawie Miastu odmawiać prawa do zmiany decyzji co do sposobu wykorzystania wytworzonego w ramach działalności majątku przez pewien okres czasu do działalności nieopodatkowanej, a następnie do opodatkowanej. Zaskarżona interpretacja indywidualna została w związku z tym - jak zaznaczył - wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.: art. 86 ust. 1 oraz art. 91 ust. 2 i ust. 7 ustawy o VAT polegającym na błędnym uznaniu, że zdarzenie przyszłe wskazane we wniosku nie odpowiada dyspozycji tych przepisów.

6. Skarga kasacyjna.

6.1. Od powyższego wyroku Minister Finansów złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

6.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. zwana dalej " ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi") naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 w związku z art. 91 ust. 2 i 7 ustawy o VAT, przez ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłową ocenę możliwości zastosowania do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, na skutek uznania przez Sąd, że nieprawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w sytuacji przeznaczenia inwestycji dla czynności opodatkowanych, przy wcześniejszym wykorzystywaniu jej do czynności nieopodatkowanych (pozostających poza zakresem ustawy o VAT), Miastu nie przysługuje prawo do korekty podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług potrzebnych do wytworzenia inwestycji z uwagi na nieistnienie podatku, który można w drodze korekty odliczyć, w sytuacji, w której takie stanowisko organu jest prawidłowe, ponieważ Miasto po zrealizowaniu inwestycji nie wykorzystywało jej do wykonywania czynności opodatkowanych i nie nabyło prawa do odliczenia podatku; realizując opisaną inwestycję Miasto działało z zamiarem wykorzystania jej do czynności niepodlegających opodatkowaniu, a zatem nie występowało w tym zakresie jako czynny podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT.

6.3. Miasto nie złożyło odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Uzasadnienie prawne

7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

7.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

7.2. Przechodząc więc do oceny podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 w związku z art. 91 ust. 2 i 7 i oraz art. 15 ust. 1, 2 ustawy o VAT, odnotować należy, że w jego uzasadnieniu argumentowano, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy istnieją dwie przesłanki wykluczające działanie Miasta w momencie realizacji inwestycji, jako podatnika VAT. Pierwszą z nich jest to, że Miasto nie przeznaczyło nabytych towarów do celów działalności gospodarczej, a drugą, że Miasto działało w momencie nabycia towarów jako podmiot władzy publicznej. Podniesiono także, że późniejsze udostępnienie przez Miasto inwestycji na podstawie umowy dzierżawy (...). sp. z o.o. nie spowoduje powstania prawa do odliczenia, a tym samym do korekty nieodliczonego podatku naliczonego (str. 7 - 9 uzasadnienia skargi kasacyjnej).

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego nie daje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku. Powyższą ocenę przesądza wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 lipca 2018 r. w sprawie C-140/17 (...) (ECLI:EU:C:2018:595).

W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości, stwierdził, że artykuły 167, 168 i 184 dyrektywy 2006/112 oraz zasadę neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby podmiot prawa publicznego korzystał z prawa do korekty odliczenia VAT zapłaconego od dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy w chwili nabycia tego dobra z jednej strony, ze względu na swój charakter, mogło ono być wykorzystywane zarówno do celów czynności opodatkowanych, jak i nieopodatkowanych, ale w początkowym okresie było wykorzystywane na cele działalności nieopodatkowanej, a z drugiej strony ten podmiot prawa publicznego nie wskazał wyraźnie zamiaru wykorzystywania tego dobra do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że będzie ono wykorzystywane do takich celów, o ile z analizy wszystkich okoliczności faktycznych, której przeprowadzenie należy do sądu krajowego, wynika, że został spełniony warunek ustanowiony w art. 168 dyrektywy 2006/112, zgodnie z którym podatnik powinien działać w takim charakterze w momencie, w którym dokonał nabycia.

Stanowisko powyższe poprzedzono rozważaniami, z których wynika, że ustalenie, czy w chwili dostawy dobra podatnik działał w takim charakterze, czyli na potrzeby działalności gospodarczej, stanowi okoliczność faktyczną, której zbadanie należy do sądu odsyłającego, z uwzględnieniem całości okoliczności dotyczących sprawy, wśród których znajdują się charakter danych dóbr i okres, jaki upłynął pomiędzy ich nabyciem i wykorzystaniem do celów działalności gospodarczej tego podatnika (pkt 38).

Ponadto w ocenie Trybunału, nawet jeśli jednoznaczna i wyraźna deklaracja zamiaru wykorzystania dobra do użytku gospodarczego przy jego nabyciu może być wystarczająca do stwierdzenia, że dobro zostało nabyte przez podatnika działającego w takim charakterze, to brak takiej deklaracji nie wyklucza, że taki zamiar może przejawiać się w sposób dorozumiany (pkt 47).

Z kolei charakter dobra, który stanowi element podlegający uwzględnieniu na potrzeby ustalenia, czy w chwili dostawy nieruchomości podatnik działał w takim charakterze, może wskazywać, że gmina zamierzała działać jako podatnik (pkt 49).

Natomiast nie ma w istocie znaczenia, że dane dobro nie zostało bezpośrednio wykorzystane do celów czynności opodatkowanych, ponieważ wykorzystanie dobra wyznacza jedynie zakres wstępnego odliczenia lub ewentualnej późniejszej korekty, jednak nie ma ono wpływu na powstanie prawa do odliczenia (pkt 51).

Wreszcie na badanie ustanowionego w art. 168 dyrektywy 2006/112 warunku, zgodnie z którym podatnik powinien działać w takim charakterze w chwili nabycia towaru, nie ma wpływu okoliczność, że obiektywny podział konkretnych wydatków inwestycyjnych na transakcje opodatkowane i nieopodatkowane jest trudny, a wręcz niemożliwy (pkt 56).

7.3. W sprawie, której dotyczyło powyższe orzeczenie prejudycjalne, zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (z 17 października 2018 r., I FSK 972/15 - dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA), w którym stwierdzono wprost, że art. 86 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 91 ust. 1-6 i art. 91 ust. 7 ustawy o VAT należy interpretować w ten sposób, że gdy przy nabyciu dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość, które ze względu na swój charakter może być wykorzystywane zarówno do celów działalności opodatkowanej, jak też do celów działalności nieopodatkowanej, podmiot prawa publicznego posiadający już status podatnika nie zadeklarował wyraźnie, że zamierza przeznaczyć je do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że dobro to będzie wykorzystywane w takim celu, który początkowo wykorzystywał te dobro do celów działalności nieopodatkowanej, ale następnie zmienił wykorzystanie tego dobra, przeznaczając jego część do działalności opodatkowanej będzie miał prawo dokonania korekty i odliczenia podatku naliczonego na podstawie tych przepisów.

7.4. Nadmienić przy tym należy, że powyższy wyrok wydano w okolicznościach faktycznych zbliżonych do okoliczności sprawy rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu (możliwość odliczenia przez gminę nieodliczonego wcześniej podatku naliczonego z tytułu wydatków inwestycyjnych poniesionych w związku z realizacją zadań własnych dotyczących zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty).

Odnotować także można, że wyrokiem z 22 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 1477/16 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Ministra Finansów (obecnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 19 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Ol 361/15 w sprawie ze skargi Miasta i Gminy F. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 26 lutego 2015 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Podobnie jak w obecnie rozpatrywanej sprawie Miasto zwróciło się o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia w drodze korekty podatku naliczonego w związku ze zrealizowaną inwestycją ("Plac rekreacyjny w N. miejscem aktywizacji i integracji mieszkańców Gminy - zagospodarowanie przestrzeni publicznej"). W uzasadnieniu tego wyroku (pkt 5.8) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dokonując nabycia towarów i usług z przeznaczeniem na budowę infrastruktury w postaci placu rekreacyjnego, co z kolei stanowiło przejaw realizacji zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego, Miasto działało w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 6 ustawy o VAT, w związku z czym na podstawie art. 86 ust. 1 cytowanej ustawy przysługuje mu prawo do odliczenia podatku naliczonego zawartego w kwocie wydatków poniesionych na to nabycie i że może skorzystać z korekty, o której mowa w art. 91 ust. 2 i 7 ustawy o VAT.

Z uwagi na potrzebę zachowania jednolitości orzecznictwa, w szczególności zważywszy, że przedmiotem kontroli sądowej jest pisemna interpretacja przepisów podatkowych, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela zaprezentowane w powołanych wyżej orzeczeniach poglądy i przyjmuje je za własne.

7.5. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego przyjętego w rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), podzielając co do zasady stanowisko zajęte przez Sąd I instancji, stwierdza, że nie mogły zostać uwzględnione zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 86 ust. 1 w związku z art. 91 ust. 2 i ust. 7 oraz art. 15 ust. 1, ust. 2 ustawy o VAT. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i konsekwentnie utrzymywane w skardze kasacyjnej, że Miasto nie ma prawa do odliczenia (w drodze korekty) podatku naliczonego z tytułu wydatków inwestycyjnych poniesionych na wytworzenie dobra inwestycyjnego, w związku ze zmianą formy wykorzystywania tego dobra z nieodpłatnej na częściowo odpłatną, tylko z tego względu, że w momencie ponoszenia wydatków nie działało w charakterze podatnika VAT nie jest bowiem prawidłowe.

7.6 Należy jednocześnie zauważyć, że na skutek oddalenia rozpoznawanej skargi kasacyjnej w obrocie prawnym pozostaje wyrok Sądu pierwszej instancji uchylający zaskarżoną interpretację indywidualną, w następstwie którego organ interpretacyjny ponownie rozpozna wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Rozpoznając ten wniosek ponownie organ ten uprawniony będzie wziąć pod uwagę wszelkie kwestie, które jego zdaniem mają wpływ na prawidłową ocenę stanowiska wnioskodawcy co do okoliczności faktycznych w nim przedstawionych, w tym także kwestię odpłatności świadczonych usług (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2020 r. sygn. akt I FSK 589/15 - CBOSA).

7.7. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 powołanej wyżej ustawy.

--7

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.