Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1772576

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 8 maja 2015 r.
I FSK 106/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca).

Sędziowie NSA: Marek Kołaczek, Artur Mudrecki.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 września 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 989/13 w sprawie ze skargi G.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 4 sierpnia 2011 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad 2005 r., kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 2005 r. oraz nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień, listopad i grudzień 2005 r.

1)

oddala skargę kasacyjną,

2)

zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz G.S. kwotę (...) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wyrokiem z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 989/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną przez G. S. (zwanego w dalszej części uzasadnienia "podatnikiem" lub "skarżącym") decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 4 sierpnia 2011 r. w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad 2005 r., kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 2005 r. oraz nadpłaty w podatku od towarów i usług za wrzesień, listopad i grudzień 2005 r.

Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji Zaskarżoną decyzją z 4 sierpnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z 13 grudnia 2010 r. określającą podatnikowi kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad 2005 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 2005 r. oraz nadpłatę za wrzesień, listopad i grudzień 2005 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podatnik ustalił moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu wykonywanych usług transportowych w dacie wykonania usług, czym naruszył art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.; dalej "U.p.t.u.").

Wskazał następnie, że zobowiązania podatkowe za wrzesień, październik i listopad 2005 r. nie uległy przedawnieniu. Wyjaśnił, że w wyniku nadania decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w części dotyczącej określenia kwoty zobowiązania podatkowego w VAT za październik 2005 r., nadpłaty za wrzesień, listopad i grudzień 2005 r., które powstały wskutek zapłaty zobowiązań wynikających z deklaracji VAT-7 przez podatnika, zostały zaliczone na poczet zaległości m.in. za październik 2005 r. W ocenie organu, zaliczenie nadpłaty stanowi jedną z form wykonania decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rezultatem zaś takiego zaliczenia jest wygaśnięcie zaległości. Zajście jednego ze zdarzeń przewidzianych w art. 59 § 1 pkt 1-9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., zwanej dalej "O.p.") wyklucza możliwość wygaśnięcia zobowiązania podatkowego z pozostałych przyczyn.

Dalej organ wywodził, że skoro zobowiązanie wygasło wskutek zapłaty, to nie może wygasnąć po raz drugi wskutek przedawnienia, a to oznacza, że możliwe jest kontynuowanie postępowania podatkowego, wszczętego przed upływem terminu przedawnienia.

W kwestii ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego dla wykonanych przez stronę usług transportowych organ odwoławczy wskazał, że obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia usług przewozu ładunków taborem samochodowym powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30. dnia, licząc od dnia wykonania usług. Jeżeli zapłata nie nastąpiła w ciągu 30 dni od dnia wykonania usługi podatek należny z tytułu dostawy ww. usług należy rozliczyć w deklaracji VAT-7 sporządzanej za miesiąc, w którym mija 30 dzień od wykonania usługi. Przepis ten nie daje w tym zakresie podatnikom żadnego wyboru ani dowolności w ustalaniu momentu powstania obowiązku podatkowego, który powstaje z mocy prawa, w ściśle określonym przypadku i czasie.

Organ nie podzielił też zarzutu niezgodności art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a U.p.t.u. z art. 66 Dyrektywy 2006/112/WE Rady Unii Europejskiej z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dziennik Urzędowy UE L 347) i art. 10 ust. 2 VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) obowiązującej do dnia 31 grudnia 2006 r., powołując się w tym zakresie na orzecznictwo.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 165 § 1 O.p. organ II instancji stwierdził, że przepis ten nie został naruszony. Wskazał, że postępowanie podatkowe zostało wszczęte postanowieniem z 29 listopada 2010 r. Nr III 440/297/10 doręczonym 30 listopada 2010 r. pełnoletniemu domownikowi, tj. matce podatnika. Również ta osoba odebrała pismo wyznaczające podatnikowi siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem organ nie dopatrzył się naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O.p.

W skardze na powyższą decyzję podatnik zarzucił, że organy podatkowe rozstrzygnęły w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września do listopada 2005 r., mimo że termin przedawnienia zobowiązania upłynął z końcem 2010 r. Wskazał również na uchybienie art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a U.p.t.u., poprzez jego zastosowanie, mimo sprzeczności z art. 10 ust. 2 akapit 3 VI Dyrektywy VAT (obecnie art. 66 Dyrektywy 2006/12/WE) oraz poprzez zastosowanie tego przepisu tylko do niektórych dostaw. Podniósł też zarzut naruszenia art. 148 i 149 O.p. polegający na przyjęciu, że doręczenie pism matce podatnika, w mieszkaniu, w którym podatnik faktycznie nie zamieszkuje jest doręczeniem skutecznym.

Podatnik wskazał, że rygor natychmiastowej wykonalności został nadany decyzji organu I instancji jedynie w części dotyczącej października 2005 r., co oznacza że nieostateczna decyzja w pozostałej części nie mogła być wykonana. Argumentował, że postanowienie o zaliczeniu nadpłaty zostało wydane 20 kwietnia 2011 r., czyli po upływie terminu przedawnienia. Podtrzymał stanowisko, iż prawidłowo określał moment powstania obowiązku podatkowego w zakresie usług transportowych za 2005 r. i nie naruszył wymogów prawidłowego prowadzenia ewidencji dostaw określonych w art. 109 ust. 3 U.p.t.u.

Skarżący zwrócił też uwagę, że organ błędnie przyjął prawidłowość doręczeń następujących pism: postanowienia z 29 listopada 2010 r. o wszczęciu postępowania podatkowego oraz datowanych na 30 listopada 2010 r.: postanowienia włączającego i postanowienia o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Wszystkie te pisma zostały jednego dnia, tj. 30 listopada 2010 r., doręczone matce podatnika. Z powyższego wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w ciągu jednego dnia wszczął postępowanie podatkowe i przeprowadził całe postępowanie wyjaśniające. W tej sytuacji, w ocenie strony, budzi wątpliwości to, czy jednodniowe postępowanie wyjaśniające realizuje zasady ogólne postępowania podatkowego, zwłaszcza zasadę zaufania i czynnego udziału strony. Skarżący wskazał nadto, że nie mieszka pod adresem, pod którym pisma te zostały doręczone.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Rozważania Sądu I instancji Sąd zaznaczył, że za nieprawidłowy uznać należy przyjęty przez organy moment powstania obowiązku podatkowego z tytułu świadczonych przez skarżącego usług transportowych za miesiące od grudnia 2004 r. do lipca 2005 r. Sąd odwołał się w tym zakresie do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 maja 2013 r. wydanym w sprawie C-169/12. W wyroku tym wskazano, że art. 66 dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/117/WE z dnia 16 grudnia 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie unormowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym podatek od wartości dodanej w odniesieniu do usług transportowych i spedycyjnych staje się wymagalny w momencie otrzymania całości lub części zapłaty, lecz nie później niż po upływie 30 dni od dnia świadczenia usługi, nawet jeżeli faktura została wystawiona wcześniej i przewiduje późniejszy termin zapłaty. Sąd I instancji podkreślił, że wobec faktu, że w tej sprawie poza sporem pozostaje obowiązek wystawienia faktur VAT przez skarżącego, podobnie jak ich wystawienie, organy podatkowe nie miały prawa zakwestionować rozpoznanego przez skarżącego momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu świadczonych przez niego usług transportowych z chwilą wystawienia faktur, a więc zgodnie z normą zawartą w art. 19 ust. 4 U.p.t.u.

Odnosząc się natomiast do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego za wskazane w zaskarżonej decyzji okresy rozrachunkowe Sąd I instancji odwołał się do treści uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12. Zaznaczył, że uchwała ta dotyczyła wygaśnięcia zobowiązania przez zapłatę podatku, jednakże znajdzie zastosowanie do niniejszej sprawy, gdyż zaliczenie nadpłaty jest tożsame w skutkach z zapłatą, gdyż także powoduje efektywne wygaśnięcie zobowiązania podatkowego. Zdaniem Sądu, nie ma ponadto żadnych podstaw prawnych, by różnicować sytuację prawną podatnika, który pokrywa zobowiązania podatkowe kosztem swego majątku, niezależnie od tego, czy czyni to dobrowolnie w formie uiszczenia kwoty wymagalnej, czy pod przymusem np. w formie egzekucji administracyjnej, czy zaliczenia z urzędu nadpłaty na zaległość.

Wobec powyższego Sąd uznał, że umorzenie postępowania, wraz ze skutkami, o których mowa w cytowanej wyżej uchwale 7 sędziów NSA, winno nastąpić w stosunku do zobowiązań za wrzesień i listopad 2005 r., gdzie nastąpiła zapłata podatku oraz za październik 2005 r., na który zostały zaliczone nadpłaty za wrzesień, listopad i grudzień 2005 r. Nie ma bowiem wątpliwości, że decyzja organu II instancji w odniesieniu do miesięcy wrzesień-listopad 2005 r. zapadła po upływie przedawnienia, które upłynęło z dniem 31 grudnia 2010 r.

Sąd zaznaczył jednocześnie, że nie jest przy tym tak, jak zdaje się uważać organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony na skutek wszczęcia postępowania o przestępstwo karnoskarbowe, pozostające w związku z niewykonaniem przedmiotowych zobowiązań.

Natomiast pozostałe zarzuty sformułowane w skardze, w tym kwestia doręczenia postanowienia z 29 listopada 2010 r. o wszczęciu postępowania podatkowego matce skarżącego, były w ocenie Sądu I instancji niezasadne i nie mogły prowadzić do wzruszenia zaskarżonej decyzji.

Skarga kasacyjna Dyrektor Izby Skarbowej, reprezentowany przez swojego pełnomocnika, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziane w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."):

I.

naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

1.

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 oraz art. 59 § 1 pkt 4 i pkt 9 O.p. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktyczno - prawnego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, że organ odwoławczy utracił możliwość prowadzenia postępowania podatkowego i orzeczenia o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 O.p., wygasło w wyniku zaliczenia powstałej nadpłaty na zaległości podatkowe czego Sąd nie kwestionuje, i w związku z wyżej wskazanym wygaśnięciem zobowiązania, termin przedawnienia już nie biegł dalej, ale wskazuje jednocześnie, iż zapłata za zobowiązania nawet w postaci zaliczenia nadpłaty ma ten sam skutek jak zapłata dobrowolna, podczas gdy w ocenie organów podatkowych wygaśniecie zobowiązania przez "zapłatę" powoduje, iż nie może ona wygasnąć drugi raz przez przedawnienia, a co za tym idzie organ podatkowy może orzekać w sprawie zobowiązania podatkowego.

2.

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 oraz art. 59 § 1 pkt 4 i pkt 9 i w zw. z art. 208 O.p. poprzez ich niewłaściwą wykładnię i w konsekwencji uznanie, że zobowiązanie podatkowe może wygasną dwukrotnie oraz że w związku z tym zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania w sprawie ze względu na przesłankę upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego,

3.

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 141 § 4 i art. 187 § 2 w związku z art. 269 § 1 ww. ustawy, poprzez powołanie się (przy rozstrzyganiu co do przedawnienia) na uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt. I FPS 1/12, mimo że stany faktyczne, będące podstawą wydania ww. uchwały w sposób istotny różnią się od stanu faktycznego istniejącego w niniejszej sprawie, a pominięcie uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt I FPS 4/07, która dotyczy analogicznego (do występującego w niniejszej sprawie) stanu faktycznego, a w konsekwencji nie wystąpienie do odpowiedniego składu NSA o ewentualne rozstrzygniecie zagadnienia prawnego. Ponadto podnieść należy, że ww. uchwała, jak i wyrok, wydane w trybie art. 187 ww. ustawy, nie są bezwzględnie wiążące, a wiążą jedynie w konkretnej sprawie,

4.

art. 141 § 4 w związku z art. 153 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niekompletne wyjaśnienie podstaw prawnych rozstrzygania, w tym kluczowych kwestii, tj. dlaczego to samo zobowiązanie może dwukrotnie "wygasnąć" i jaki skutek prawny spowodowało, w niniejszej sprawie, wcześniejsze "wygaśnięcie zobowiązania podatkowego", na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 O.p. oraz w jakim zakresie organy podatkowe mają dokonać umorzenia postępowania podatkowego, jeżeli przyjąć, iż zaistniały w tej sprawie przesłanki z art. 208 § 1 O.p.

II.

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1.

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 w związku z art. 59 § 1 pkt 4 i pkt 9 O.p., poprzez ich niewłaściwa wykładnię i przyjęcie, że wynikające z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej zobowiązanie podatkowe, uległo przedawnieniu bez względu na fakt, iż wcześniej zobowiązanie to wygasło, przed upływem terminu przedawnienia, na skutek zaliczenia nadpłaty na zaległość podatkową, podczas gdy w ocenie organów podatkowych zobowiązanie podatkowe nie może dwukrotnie wygasną raz przez zapłatę - zaliczenia a raz przez przedawnienia zobowiązania podatkowego, co jasno zostało wskazane również w art. 59 ww. ustawy, który to przepis rozróżnia te dwa rodzaje wygaśnięcia zobowiązania, co oznacza, iż zgodnie z brzmieniem uchwały NSA z dnia 8 października 2007 r. I FPS 4/07 organy podatkowe mogły orzekać w granicach, w którym zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek zapłaty,

2.

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 i art. 208 § 1 O.p., poprzez bezzasadne przyjęcie, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została wydana po upływie terminu przedawnienia, co narusza art. 70 § 1 w związku z art. 208 § 1 O.p. i skutkuje wycofaniem jej z obrotu prawnego, przy pominięciu bezspornej okoliczności faktycznej, że zobowiązania podatkowe wygasły, w wyniku zaliczenia nadpłaty, a w związku z brzmieniem uchwały NSA z dnia 8 października 2007 r. I FPS 4/07 organy podatkowe mogły orzekać w granicach, w którym zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek zapłaty-zaliczenia. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego jej rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik podatnika wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie zasadniczo jest, czy w świetle art. 70 § 1, art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. po upływie terminu przedawnienia dopuszczalne jest prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.).

W tym miejscu należy wskazać, że powyższe zagadnienie było przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w składzie pełnej Izby Finansowej w dniu 29 września 2014 r., w sprawie II FPS 4/13, podjął uchwałę, zgodnie z którą "W świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej)".

Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady podzielił stanowisko tego Sądu wyrażone w uchwale (7) z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie I FPS 1/12, która była podstawą zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkowując się do stanu faktycznego i prawnego sprawy, na tle której zapadło pytanie prawne (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2013 r., II FSK 513/13, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) w sentencji omawianej uchwały wskazał dodatkowo, że podstawą umorzenia postępowania odwoławczego powinien być przepis art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie.

W tym miejscu podkreślić należy, że przepis art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio." - wbrew stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej zaprezentowanemu w ramach zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 187 § 2 ww. ustawy - formułuje zasadę ogólnej mocy wiążącej uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zasada ta wyraża się w tym, iż każdy skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę, w której zastosowanie ma przepis, co do którego wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w ramach uchwały, jest związany wykładnią tego przepisu dokonaną w tejże uchwale (por. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., I FSK 586/11, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący niniejszą sprawę, będąc zatem związany stanowiskiem wyrażonym w omawianej uchwale tego Sądu z dnia 29 września 2014 r., II FPS 4/13, podziela zawartą w niej ocenę prawną i tym samym za bezzasadne uznaje sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 O.p. i w związku z art. 59 § 1 pkt 1 tej ustawy, w zakresie, w jakim są one sprzeczne z podjętą uchwałą.

W rozstrzyganej sprawie podkreślenia wymaga ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 maja 2014 r. I FSK 705/13 (dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl) wypowiedział się w zakresie zastosowania przepisu art. 70 § 1 O.p. w odniesieniu do nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Sąd ten wskazał, że mimo, iż w art. 70 § 1 O.p. ustawodawca nie stanowi wprost o przedawnieniu obowiązku podatkowego, lecz tylko o takiej jego konkretyzacji, która przyjmuje postać zobowiązania podatkowego, to w orzecznictwie ugruntowany jest już pogląd o możliwości stosowania tego przepisu także do nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu (por. uchwała NSA z dnia 29 czerwca 2009 r., I FPS 9/08) oraz nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc, określanej często jako tzw. zwrot pośredni podatku (np. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., I FSK 1786/12). W uzasadnieniu przywoływanej uchwały NSA wskazał, że termin przedawnienia kwoty zwrotu różnicy podatku lub kwoty różnicy podatku do przeniesienia, zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zwrotu podatku, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat (pkt 9.13 uzasadniania uchwały I FPS 9/08). Tezę tę zinterpretował NSA w wyroku z dnia 14 marca 2013 r., I FSK 437/13, w którym stwierdził, że kiedy w uchwale tej mowa o "terminie zwrotu podatku" stwierdzenie to odnosi się również do zwrotu różnicy podatku - mającego charakter bezpośredni, jak i pośredni. Z kolei o tym, co należy rozumieć pod pojęciem "termin zwrotu" kwoty nadwyżki podatku do przeniesienia, wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r., I FSK 1716/12, stwierdzając, że nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia nie podlega zwrotowi sensu stricto. Jest ona rozliczana w kolejnych okresach, przy czym w wyniku takiego rozliczenia może powstać zobowiązanie podatkowe, nadwyżka podatku do zwrotu bezpośredniego, bądź też kolejna nadwyżka podatku naliczonego do przeniesienia. Sąd wyraził pogląd, że terminem tzw. zwrotu pośredniego jest termin, w którym przeniesiona nadwyżka została rozliczona, i to bez względu na wynik tego rozliczenia. Należy zatem przyjąć, że pięcioletni okres przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., w odniesieniu do nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia powinien być liczony od końca roku z uwzględnieniem miesiąca, w którym nadwyżka ta została rozliczona, niezależnie od wyniku tego rozliczenia.

Za nietrafne - w kontekście powyższego - należy również uznać zarzuty uchybienia przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) w związku z art. 70 § 1 oraz art. 59 § 1 pkt 4 i pkt 9 O.p. Wprawdzie autor skargi kasacyjnej zakwalifikował je jako zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, jednakże ich treść i uzasadnienie wskazuje, że intencją autora tej skargi było podważenie - w ramach tych zarzutów - wykładni przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 70 § 1 O.p., dokonanej przez Sąd I instancji w kwestionowanym wyroku.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przede wszystkim autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił szerzej tego zarzutu, w szczególności nie wskazał w jaki sposób to ewentualne uchybienie Sądu I instancji w zakresie przepisów postępowania wpłynęło na wynik tej sprawy. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy jeszcze raz zwrócić uwagę, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy w świetle art. 70 § 1, art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. po upływie terminu przedawnienia dopuszczalne jest prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę wobec treści art. 59 § 1 pkt 1 O.p. Sąd I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł na sentencji uchwały NSA, którą - na mocy art. 269 p.p.s.a. - Sąd ten był związany, a która bezpośrednio dotyczyła spornego w tej sprawie zagadnienia i w uzasadnieniu wyroku Sąd dał temu wyraz. Uzasadnienie wyroku nie zawiera wprawdzie jednoznacznych wskazówek co do tego jakie ma być przyszłe rozstrzygnięcie organu podatkowego. Nie można jednak przyjąć, że stanowi to naruszenie przepisów postępowania (art. 141 § 4 p.p.s.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powołanej uchwały o sygn. II FPS 4/13 odniósł się również do rodzajów rozstrzygnięć, jakie może wydać organ odwoławczy. Organ podatkowy w przypadku wątpliwości co do tej kwestii powinien zatem uwzględnić wskazówki zawarte w tej uchwale.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w oparciu o art. 184 i art. 204 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.