Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1455099

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 19 marca 2014 r.
I CZ 11/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN Tadeusz Wiśniewski (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Wojciech Katner, Iwona Koper.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku J. P. przy uczestnictwie J. W., A. W., M. W., M. W., Z. S. i Skarbu Państwa - Starosty M. o rozgraniczenie działek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 marca 2014 r., zażalenia uczestników J. W. i Z. S. na postanowienie Sądu Okręgowego w T. z dnia 14 lutego 2013 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia 14 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w T. odrzucił apelację uczestniczki postępowania Z. S. od zaskarżonego postanowienia Sądu pierwszej instancji w zakresie rozgraniczenia działek ewidencyjnych o numerach 106/7 i 106/4, natomiast w pozostałym zakresie apelację oddalił.

W zażaleniu na wskazane postanowienie w części dotyczącej odrzucenia apelacji uczestnicy postępowania J. W. i Z. S. domagają się jego uchylenia.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżących, że zaskarżone orzeczenie jest błędne, należy przede wszystkim zwrócić uwagę na dwie zasadnicze okoliczności procesowe. Po pierwsze, Sąd drugiej instancji rozpatrując apelację uczestniczki postępowania Z. S. trafnie podkreślił, iż Sąd pierwszej instancji w postanowieniu kończącym postępowanie w ogóle nie wypowiedział się - ani formalnie, ani merytorycznie - co do rozgraniczenia działki o numerze ewidencyjnym (...) z działką o numerze (...). Abstrahując tymczasowo od pozostałych realiów proceduralnych sprawy, trzeba więc stwierdzić, że w takiej sytuacji jako właściwy środek prawny wchodził ewentualnie w rachubę wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji. Skoro zaś nie został on wykorzystany, to jest oczywiste, że apelacja w powyższym zakresie z powodu braku substratu zaskarżenia podlegała odrzuceniu. Po drugie zaś, należy zauważyć, że złożenie takiego wniosku nie byłoby zresztą celowe, gdyż organ administracyjny (Wójt Gminy M.) po przeprowadzeniu w ramach swojej kompetencji postępowania rozgraniczeniowego przekazał Sądowi do dalszego rozpoznania jedynie sprawę w przedmiocie rozgraniczenia działki nr (...) z działką nr (...). Oznacza to, że jedynie w tym zakresie nastąpiło otwarcie drogi sądowej. Jak bowiem wiadomo, w myśl art. 33 ust. 3 i art. 34 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) postępowanie sądowe w sprawie o rozgraniczenie musi być poprzedzone (z pewnym wyjątkiem, który w sprawie nie jest aktualny) wyczerpaniem trybu administracyjnego.

Zgodnie z art. 373 k.p.c., sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym apelację, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji. Sąd drugiej instancji wyręczając Sąd Rejonowy postąpił zatem prawidłowo, co oznacza, że zażalenie podlegało oddaleniu.

Wobec trafnego odrzucenia apelacji w omówionej części bezprzedmiotowe jest ustosunkowywanie się przez Sąd Najwyższy do innych zarzutów zawartych w zażaleniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. (art. 3984 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.