Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211716

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 17 czerwca 1999 r.
I CKN 49/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN M. Wysocka.

Sędziowie SN: M. Kocon, K. Zawada (spr.).

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 1999 r. na rozprawie sprawy z wniosku Zofii i Edwarda małżonków K. z udziałem Anny K. i in., o uwłaszczenie i zasiedzenie na skutek kasacji wnioskodawców od postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 2 października 1997 r., postanawia:

oddalić kasację i nie obciążać wnioskodawców obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestniczki Leokadii G.

Uzasadnienie faktyczne

Wnioskodawcy, Zofia i Edward K., wystąpili o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości położonej w L.), składającej się z trzech działek o numerach geodezyjnych 532, 359/1 i 359/2.

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 1996 r. Sąd Rejonowy stwierdził nabycie przez Mariannę i Adama K. z dniem 4 listopada 1971 r. własności gospodarstwa rolnego o powierzchni 3,26 ha, składającego się z dwóch działek o numerach 532 i 359/2, oraz nabycie przez Leokadię i Ryszarda G., tytułem zasiedzenia, z dniem 31 grudnia 1966 r. własności działki nr 359/1 o powierzchni 0,07 ha.

Sąd Rejonowy ustalił, iż trzy wymienione działki znajdowały się od 1936 r. w posiadaniu Marianny i Adama K. (rodziców Edwarda K. i Leokadii G). Nie mieli oni do nich tytułu prawnego. W 1960 r. Marianna i Adam K. podarowali nieformalnie zabudowaną działkę nr 359/1 Leokadii G. Mieszkała ona w podarowanym domu do 1980 r. Wnioskodawcy pracowali w gospodarstwie Marianny i Adama K., pomagali im, ale nie byli jego posiadaczami samoistnymi. W szczególności rodzice nie oddali im gospodarstwa w samoistne posiadanie w 1965 r., gdy Adam K. przeszedł na emeryturę.

W ocenie Sądu Rejonowego dokonane ustalenia faktyczne uzasadniały zastosowanie w sprawie w odniesieniu do działek nr 532 i 359/2 art. 1 ust. 1 ustawy z 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 520 ze zm.) w zw. z ustawą z 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 11, poz. 81 ze zm.), a w odniesieniu do działki nr 359/1 przepisów o zasiedzeniu, w tym art. 176 k.c. pozwalającego na doliczenie do czasu posiadania działki przez małżonków G. czasu jej posiadania przez Mariannę i Adama K.

Apelacja wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego, zarzucająca między innymi naruszenie art. 233 § 1 i art. 328 § 2 k.p.c. oraz art. 176 k.c., została oddalona postanowieniem Sądu Wojewódzkiego z dnia 2 października 1997 r.

W kasacji wnioskodawcy zarzucili, iż postanowienie Sądu Wojewódzkiego zostało wydane z naruszeniem art. 233 § 1, art. 328 § 2, art. 378 § 2, art. 382 k.p.c. i art. 385 k.p.c. oraz art. 176 k.c.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy, rozpoznając sprawę w granicach kasacji, zważył, co następuje:

1.Żaden z zarzutów dotyczących przepisów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie.

Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w istocie nie odnosi się do zgodności postępowania Sądu Apelacyjnego z normą, którą statuuje ten przepis. Przyjmuje się, iż granicę swobodnej oceny dowodów, w świetle tego przepisu, wyznaczają: zasady logicznego rozumowania, nakaz opierania się na dowodach przeprowadzonych prawidłowo, z zachowaniem wymagań dotyczących źródeł dowodzenia oraz bezstronności, nakaz wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, konieczność wskazania, na podstawie których dowodów dokonano ustaleń, a którym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy. Kasacja zaś nie wykazuje, by Sąd Apelacyjny naruszył zasady logicznego rozumowanie albo oparł się na dowodach nieprawidłowo przeprowadzonych lub pominął niektóre z dowodów prawidłowo przeprowadzonych bądź nie wyjaśnił wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów. Uzasadnienie rozpatrywanego zarzutu poprzestaje na przedstawieniu własnej oceny niektórych dowodów i wywodzonych z nich ustaleń. Co do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., jako podstawy kasacji zob. np. post. SN z 17 kwietnia 1998 r., II CKN 704/97, OSN 1998/12, poz. 214, i cytowane tam orzecznictwo.

Pozostałe zarzuty dotyczące przepisów postępowania są zaś gołosłowne. Ograniczają się do samego stwierdzenia naruszenia art. 328 § 2, art. 378 § 2, art. 382 k.p.c. i art. 385 k.p.c.

2. Na tle dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, wiążących Sąd Najwyższy (art. 39315 k.p.c.), nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 176 k.c. Istotą tego przepisu jest możliwość doliczenia przez obecnego posiadacza czasu posiadania swego poprzednika - i w świetle dokonanych w sprawie ustaleń przepis ten mógł być zastosowany w odniesieniu do małżonków G. Zawarte w kasacji uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 176 k.c. w istocie podważa ustalenia, które stanowiły podstawę zastosowania wymienionego przepisu.

Z przytoczonych powodów należało kasację oddalić (art. 39312 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 520 k.p.c.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.