Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211713

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 17 czerwca 1999 r.
I CKN 46/98

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SN M. Wysocka.

Sędziowie SN: M. Kocon (spr.), K. Zawada.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa Joanny K. przeciwko Przedsiębiorstwu Usług Miejskich Spółce z o.o. o wstąpienie w stosunek najmu, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 1 października 1996 r.,

oddala kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 5 czerwca 1996 r., oddalił powództwo Joanny K. skierowane przeciwko Przedsiębiorstwu Usług Miejskich Spółki z o.o. o ustalenie, że wstąpiła ona w stosunek najmu lokalu mieszkalnego nr 4, położonego przy ulicy Wyspiańskiego nr 5, składającego się z pokoju, kuchni i łazienki, bliżej opisanych w pozwie, w miejsce uprzedniego najemcy Janiny K., zmarłej dnia 22 września 1994 r.

Sąd ten bowiem ustalił, że powódka była wprawdzie wnuczką najemcy spornego lokalu, jednakże w chwili jego śmierci w lokalu tym nie zamieszkiwała, jako że lokal ten nie stanowił centrum jej spraw życiowych.

Sąd Wojewódzki, wyrokiem z dnia 1 października 1996 r., oddalił rewizję powódki, podzielając stanowisko Sądu I instancji o braku podstaw do przyjęcia "stałego mieszkania" powódki z najemcą.

Kasacja powódki - oparta na podstawie pierwszej z art. 3931 k.p.c. - zawiera zarzut naruszenia art. 691 k.c., i zmierza do uchylenia zaskarżonego wyroku, bądź jego zmiany przez uwzględnienie powództwa.

Uzasadnienie prawne

Rozpoznając sprawę w przytoczonych granicach kasacji (art. 39311 k.p.c.), Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 691 k.c. Przepis ten, obecnie uchylony przez art. 47 ustawy o najmie lokali, uzależniał wstąpienie w stosunek najmu od istnienia dwóch przesłanek, a mianowicie stosunku bliskości między najemcą i osobą z nim zamieszkałą oraz wspólnego "stałego ich mieszkania". Nie określał przy tym, co należy rozumieć przez "stałe mieszkanie" z najemcą aż do chwili śmierci.

Co się tyczy "stałego mieszkania" z najemcą, to właśnie ta przesłanka art. 691 k.c. spełnia (ła) rolę delimitującą, która polega na wyeliminowaniu niektórych osób bliskich najemcy z kręgu osób wstępujących w stosunek najmu. Przesłanka co do stałego mieszkania z najemcą zawiera w sobie wymaganie, żeby osoba bliska najemcy nie miała innego mieszkania, a lokal mieszkalny zajmowany przez tę osobę z najemcą stanowił centrum jej spraw życiowych.

Okoliczność, że powódka miała inne mieszkanie u rodziców, którzy ją utrzymywali uzasadnia przeto ocenę Sądów obu instancji, że w spornym lokalu mieszkalnym (o małej powierzchni) nie skupiły się jej sprawy życiowe, a w konsekwencji - że mieszkanie powódki z babką nie miało charakteru stałego.

Z tych przyczyn na podstawie art. 39312 k.p.c. orzeczono, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.