Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211789

Wyrok
Sądu Najwyższego
z dnia 7 maja 1999 r.
I CKN 1140/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Prezes SN T. Ereciński (spraw.).

Sędziowie: SN J. Gudowski, K Zawada.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozprawie w dniu 7 maja 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowo-Produkcyjnego "GT" Spółki cywilnej Wiesława G. i Janusza T. przeciwko Bankowi Spółdzielczemu o ustalenie, umorzenie egzekucji i nakazanie na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 20 sierpnia 1997 r., oddala kasację.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 4 lipca 1996 r. Sąd Wojewódzki oddalił powództwo Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowo-Produkcyjnego "GT" spółki cywilnej Wiesława G. i Janusza T. przeciwko Bankowi Spółdzielczemu o:

1)

ustalenie, że nie jest zobowiązane do spłaty pozwanemu kredytu, zaciągniętego umową z dnia 8 listopada 1991 r. w kwocie 200.000 zł. do kwoty 95 420, 65 zł jako niepobranego;

2)

umorzenie do wysokości 95 420, 65 zł. jako kapitału, wraz z odsetkami i innymi należnościami ubocznymi, egzekucji prowadzonej przez Komornika Rewiru I Sądu Rejonowego przeciwko powodowi na podstawie wyciągu z ksiąg bankowych pozwanego, zaopatrzonego w jego oświadczenie, że roszczenie jest w całości wymagalne;

3)

ustalenie, że pozwany Bank nie miał podstaw do rozwiązania umowy kredytowej, zawartej z powodem, z powołaniem się na fakt nieterminowej spłaty kredytu, oraz do naliczania powodowi odsetek karnych;

4)

nakazanie pozwanemu by sprostował odpowiednie zapisy w swoich księgach bankowych.

Apelacja od powyższego orzeczenia została oddalona przez Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 20 sierpnia 1997 r.

W kasacji pełnomocnik powodów zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów art. 863 § 3 k.c. i 778 k.p.c. przez ich niewłaściwą zawężającą wykładnię, oraz wnosił o uchylenie wyroków sądów obu instancji i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Kasacja powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 3933 k.p.c.). Dopiero poprawne uzasadnienie podstaw kasacyjnych umożliwia ocenę prawidłowości zaskarżonego orzeczenia.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego koniecznym elementem uzasadnienia kasacji jest dokładne wskazanie przepisów prawa materialnego, które - w ocenie wnoszącego kasację - zostały przez sąd drugiej instancji błędnie wyłożone lub niewłaściwie zastosowane, a także wyjaśnienie, jak - zdaniem skarżącego - przepisy te powinny być rozumiane i stosowane. W wypadku zaś podstawy z art. 3931 pkt 2 k.p.c. konieczne jest wskazanie, które przepisy postępowania zostały naruszone, na czym naruszenie polegało oraz wykazanie, iż naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wystarcza więc ogólnikowe stwierdzenie, że wydanie wyroku było następstwem naruszenia konkretnych przepisów, bez wykazania na czym to naruszenie polegało (por. np. postanowienie SN z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSN C 1997 r. z. 8 poz. 114; postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSN C 1997 r. z. 6-7 poz. 96; wyrok SN z dnia 8 maja 1997 r., II CKN 148/97, nie publ.).

W celu sprostania określonym wyżej wymaganiom kasacji ustawodawca wprowadził przymus adwokacko-radcowski (art. 3932 § 1 k.p.c.) przy jej sporządzaniu. Dzięki takiemu rozwiązaniu, inaczej niż w systemie rewizyjnym, określona została kognicja Sądu Najwyższego. Sąd ten, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też ryzykowania domysłów co do tego jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Działanie takie byłoby nieuprawnione, a nawet mogłoby być niezgodne z intencją i interesem strony wnoszącej kasację (por. np. postanowienie SN z dnia 10 stycznia 1997 r., II CKN 21/96, OSN C 1997 r. z. 5 poz. 61; wyrok SN z dnia 5 grudnia 1996 r., I PKN 33/96, OSN APiUS 1997 r. z. 14 poz. 250;).

Uzasadnienie kasacji wniesionej przez pełnomocnika powodów nie zawiera żadnych logicznych argumentów. Ogranicza się ono do twierdzenia, iż wyroki wydane przez sądy obu instancji są niesłuszne, sądy nie wyjaśniły sprawy oraz powołuje, przytoczone już w podstawach kasacji, przepisy art. 863 § 3 k.c. i 778 k.p.c. Ustosunkowanie się do zarzutów kasacji wymagałoby zatem samodzielnego konkretyzowania i uzasadniania przez Sąd Najwyższy zarzutów to zaś jest oczywiście niedopuszczalne.

Dlatego też kasację, w której uzasadnieniu nie przytoczono żadnych argumentów, należy traktować jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, co też skutkuje jej oddaleniem (art. 39312 k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.