Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1211785

Postanowienie
Sądu Najwyższego
z dnia 7 maja 1999 r.
I CKN 1076/97

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Prezes SN T. Ereciński (spraw.).

Sędziowie SN: J. Gudowski, K. Zawada.

Sentencja

Sąd Najwyższy Izba Cywilna po rozpoznaniu w dniu 7 maja 1999 r. na rozprawie sprawy z powództwa Jolanty F. przeciwko Sylwestrowi F. o rozwód na skutek kasacji pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 28 sierpnia 1997 r., postanawia:

odrzucić kasację i nie obciążać pozwanego kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 1997 r. Sąd Wojewódzki orzekł rozwód związku małżeńskiego zawartego pomiędzy Sylwestrem F. (pozwanym) a Jolantą F. (powódką). W pkt V tego wyroku Sąd odstąpił od orzeczenia o sposobie korzystania ze wspólnie zajmowanego mieszkania.

Na skutek apelacji powódki, zaskarżającej orzeczenie w pkt V, Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 28 sierpnia 1997 r., zmienił wyrok Sądu Wojewódzkiego i określił sposób korzystania ze wspólnie zajmowanego mieszkania.

W kasacji pełnomocnik pozwanego zarzucił wyrokowi Sądu Apelacyjnego naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, którego uchybienie miało wpływ na wynik sprawy i wnosił o "oddalenie apelacji, bądź uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania".

Uzasadnienie prawne

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Kasacja powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 3933 k.p.c.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego dla zachowania formy kasacji nie jest wystarczające ograniczenie się do powołania przepisu art. 3931 k.p.c., ale konieczne jest także uzasadnienie podnoszonej podstawy kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy - oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy - zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie ocena zasadności kasacji nie jest w ogóle możliwa, samo zaś pismo pozostaje tylko namiastką środka odwoławczego (zob. np. postanowienie SN z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSN C 1997 r. z. 8 poz. 114; postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSN C 1997 r. z. 6-7 poz. 96; postanowienie SN z dnia 26 marca 1997 r., II CKN 63/97, OSN C 1997 r. z. 9 poz. 129; postanowienie SN z dnia 10 stycznia 1997 r., II CKN 21/96, OSN C 1997 r. z. 5 poz. 61).

Kasacja wniesiona przez pełnomocnika pozwanego określonych wyżej warunków nie spełnia. Jej podstawy ograniczają się do powtórzenia częściowo treści przep. art. 3931 k.p.c. Uzasadnienie zaś zawiera jedynie zarzut, iż Sąd Apelacyjny dopuścił się jaskrawego naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy (nie wskazuje jakie przepisy i w jaki sposób zostały naruszone) oraz zarzut, że art. 58 § 2 k.r.o. nie może mieć w sprawie zastosowania. Ustawodawca, wprowadzając przymus adwokacko-radcowski (art. 3932 § 1 k.p.c.), postawił kasacji wysokie wymagania formalne; wśród tych wymagań jest, jak już wyżej wspomniano, prawidłowe przytoczenie podstaw oraz ich uzasadnienie. Sąd Najwyższy - działając jako sąd kasacyjny - nie może wyręczać stron oraz nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego aktu prawnego (przepisu) dotyczy podstawa kasacji. Dlatego też tak sporządzoną kasację należało odrzucić.

Na marginesie należy wskazać, że obowiązujące przepisy nie przewidują wniosku o "oddalenie apelacji", który zawarł w swej kasacji pełnomocnik pozwanego. Kasacja jest środkiem odwoławczym przysługującym od orzeczeń sądu drugiej instancji, kończących postępowanie w sprawie, i tylko tych orzeczeń mogą dotyczyć wnioski w niej zawarte. Wynika to wprost z treści przep. art. 3933 k.p.c., według którego kasacja powinna zawierać wniosek o uchylenie lub zmianę wyroku w całości lub części.

Z tych względów, na podstawie art. 3935 oraz 102 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów Sądu Najwyższego.