I C 2995/36 - Orzeczenie Sądu Najwyższego - OpenLEX

I C 2995/36 - Orzeczenie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(C) 1938/8/371

Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1937 r. I C 2995/36

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia J. Włoczewski (sprawozdawca). Sędziowie: R. Żółtowski, M. Rudowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie Wacława D. przeciwko Józefowi Dm. o 500 zł, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej pozwanego na wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 maja 1936 r., skargę kasacyjną oddalił.

Uzasadnienie faktyczne

Wacław D. wytoczył powództwo przeciwko Józefowi Dni., właścicielowi zakładu fryzjerskiego, o 500 zł tytułem zwrotu niesłusznie pobranej przez pozwanego zapłaty za naukę syna.

Pozwany pozwu nie przyznał, twierdząc że 500 zł pobrał nie jako zapłatę za naukę, lecz jako zwrot wydatków, poniesionych w związku z nauką (za zniszczone materiały), jak również jako odszkodowanie za stracony czas; niezależnie od tego pozwany powołał się na art. 7-a ustawy z dn. 2 lipca 1924 r. w przedmiocie pracy młodocianych i kobiet (Dz. U. nr 65 poz. 636) ze zmianami, wprowadzonymi przez ustawę z dn. 7 listopada 1931 r. (Dz. U. nr 101 poz. 773), twierdząc, że w stosunku do terminatorów rzemieślniczych dopuszczalne są wyjątki od zasady niepobierania wynagrodzenia za naukę młodocianych, których (wyjątków) unormowanie ma określić rozporządzenie Ministrów Przemysłu i Handlu oraz Pracy i Opieki Społecznej.

Sąd Pracy powództwo uwzględnił, a Sąd Okręgowy wyrok 1. instancji zatwierdził.

W skardze kasacyjnej pozwany żąda uchylenia zaskarżonego "wyroku, zarzucając Sądowi Okręgowemu, że: 1) nie dopuścił dowodu z badania biegłych w celu wyjaśnienia rodzaju i wysokości wydatków, związanych z nauką fryzjerstwa, 2) oparł wyrokowanie na błędnej wykładni art. 7-a ustawy z dn. 2 lipca 1924 r. w przedmiocie pracy młodocianych i kobiet, a w związku z tym nie ustalił, czy zachodziły w przypadku wyjątkowe warunki, usprawiedliwiające opłatę za naukę, pominął wreszcie, że zakaz pobierania opłaty za naukę dotyczy tylko terminatorów w przemyśle, 3) pominął gospodarczą i społeczną ważność zagadnienia, związanego z wykładnią przepisu, dotyczącego zakazu pobierania zapłaty za naukę.

Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd Okręgowy bowiem rozważył, jakie wydatki poniósł pozwany, i przyszedł do wniosku, że były one ściśle związane z nauką fryzjerstwa i nie podlegały zwrotowi, skoro sama nauka na mocy ustawy była bezpłatna. Nie miał więc Sąd Okręgowy potrzeby badania w tej materii biegłych. Ustalił również Sąd Okręgowy, że strata czasu, za którą pozwany likwiduje sobie wynagrodzenie, również była nieunikniona przy nauce i że z charakteru umowy, wiążącej strony, wypływało, że pozwany winien był pracę taką dawać bezpłatnie.

Niesłuszny jest i następny zarzut skargi kasacyjnej. Art. 7-a ustawy z dn. 2 lipca 1924 r. (Dz. U. poz. 636) zawiera kategoryczny zakaz bezpłatnego zatrudniania młodocianych, jak również przyjmowania przez pracodawcę wynagrodzenia za naukę. Unormowanie wyjątków od tej zasady w stosunku do terminatorów rzemieślniczych miało być określone przez Ministrów Przemysłu i Handlu oraz Pracy i Opieki Społecznej, dotychczas jednak takie określenie nie nastąpiło, nie ma więc, wbrew twierdzeniu skarżącego, podstawy do odstępowania od zasady, przytoczonej w pomienionym przepisie w stosunku do terminatorów fryzjerskich. Nie znajduje również oparcia w tym przepisie pogląd skarżącego, że nie dotyczy on terminatorów rzemieślniczych.

Trzeci zarzut skargi kasacyjnej jest nieistotny, rozważanie bowiem gospodarczego znaczenia poruszonego w kasacji zagadnienia mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia de lege ferenda, nie mogłoby natomiast usprawiedliwiać niestosowania się do obowiązujących norm prawnych.