I C 282/37 - Orzeczenie Sądu Najwyższego - OpenLEX

I C 282/37 - Orzeczenie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(C) 1939/1/7

Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1938 r. I C 282/37

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia W. Łukaszewicz (sprawozdawca).

Sędziowie: J. Jurecki, B. Niewiarowski.

Sentencja

Sąd Najwyższy rozpoznawał skargę kasacyjną Jefsafieja i Jerofieja S. na wyrok Sądu Okręgowego w Wilnie z dnia 26 października - 4 listopada 1936 r. w sprawie z Łukierią S., opiekunką niel. Natalii S., o spadek.

Po wysłuchaniu sprawozdania sędziego,

zważywszy:

że słusznie zarzucają pozwani w skardze kasacyjnej, iż Sąd Okręgowy, ustalając związek małżeński powódki ze spadkodawcą oraz pochodzenie ślubne jej córki na podstawie zaświadczenia metrykalnego, wydanego przez duchownego Widzkiej Gminy Staroobrzędowców wobec braku ksiąg metrykalnych, nie rozważył należycie tego dowodu z punktu widzenia wymagań prawa; zgodnie z przepisami rozporządzenia z dn. 22 marca 1928 r. o stosunku Państwa do Wschodniego Kościoła Staroobrzędowego, nie posiadającego hierarchii duchownej (Dz. U. nr 38, poz. 363), w szczególności z art. 3 i 4 tego rozporządzenia, czynności ustanowionych w nim władz Kościoła mogą być uznane za skuteczne w Państwie Polskim o tyle, o ile dotyczą potrzeb religijnych wiernych tego Kościoła w granicach tegoż Państwa; to samo dotyczy czynności osób duchownych, wyznaczonych w myśl art. 12 rozporządzenia przez właściwych wojewodów do prowadzenia ksiąg stanu cywilnego; duchowny taki w drodze wciągania do tych ksiąg obowiązany jest stwierdzać fakty urodzenia, ślubu lub zgonu, które zaszły na podległym mu terytorium, nie jest władny natomiast stwierdzać w księgach stanu cywilnego tych faktów, które miały miejsce poza granicami Państwa Polskiego; tymczasem w przypadku w: zaświadczeniu metrykalnym z dn. 8 maja 1933 r. nr 63 duchowny stwierdził fakty, które miały rzekomo miejsce w m. Czelabińsku tomskiej gubernii w Rosji; nie usprawiedliwia wyrokowania przesłanka zaskarżonego wyroku co do negatywnego stosunku władzy sowieckiej do Kościoła Staroobrzędowego tym bardziej, że księgi metrykalne wyznawców tego Kościoła mogą być w pewnych przypadkach uzupełnione postanowieniem sądowym w trybie art. 146049 - 146061 u.p.c.;

że nie zwrócił również Sąd Okręgowy uwagi, jak słusznie zarzuca skarga kasacyjna, że Sąd Grodzki przyznał powódce prawa spadkowe po Makieju, gdy tymczasem Sąd Okręgowy, zatwierdzając ten wyrok, uznał, iż dochodzi ona spadku po Prochorze w zastępstwie swego ojca Makieja, i zgodnie z tym ustalił skład mienia spadkowego, pozostałego po Prochorze; wobec tego winien był Sąd Okręgowy zmienić w tym względzie wyrok Sądu Grodzkiego; sprzeczność tą między sentencją wyroku i uzasadnieniem powstała widocznie z tego powodu, że dopiero w drugiej instancji na żądanie Sądu złożona została decyzja Sądu Okręgowego z dn. 23 lipca 1926 r., ustalająca na podstawie domniemań (art. 46-54 k.c. Kr. P.) datę śmierci Prochora, późniejszą od daty śmierci Makieja;

z tych zasad Sąd Najwyższy zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Wilnie z powodu obrazy art. 142 u.p.c. uchyla i sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania w innym składzie sędziów przekazuje.