Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3120567

Wyrok
Sądu Rejonowego w Piszu
z dnia 7 stycznia 2021 r.
I C 257/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Anna Lisowska.

Sentencja

Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2021 r. w Piszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Gminy P. przeciwko A. S. o zapłatę

orzeka:

1. Umarza postępowanie w zakresie kwoty 1 081,80 zł (jeden tysiąc osiemdziesiąt jeden złotych 80/100).

2. Oddala powództwo w pozostałym zakresie.

Uzasadnienie faktyczne

Gmina P. wytoczyła powództwo przeciwko A. S. o zapłatę kwoty 8 973,97 złotych wraz z odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że S. M. łączyła z Gminą P. umowa najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w budynku (...) przy ulicy (...) w P. Dnia 9 lipca 2012 r. umowa najmu została wypowiedziana z powodu niepłacenia czynszu oraz innych należności. Po śmierci ojca S. M. (głównego najemcy), syn najemcy R. M. pomimo zamieszkiwania i prowadzenia wspólnego gospodarstwa nie wstąpił w prawa najmu lokalu na podstawie art. 691 k.c., ponieważ umowa najmu może być zawarta wyłącznie po spłaceniu zadłużenia zgodnie z procedurą i normami wynikającymi z uchwały XXXVI/417/09 Rady Miejskiej w P. z dnia 22 kwietnia 2009 r. Pozwana A. S., była żona R. M., zamieszkuje w wyżej wymienionym lokalu bez tytułu prawnego. W związku z tym jest zobowiązana do opłat za bezumowne korzystanie z lokalu.

Powódka wskazała, że pozwana zalega z należnościami za okres od 1 sierpnia 2016 r. do 30 kwietnia 2020 r. Zadłużenie wynosi 8 973,97 złotych w tym kwota 2 698,60 złotych w ramach odszkodowania uzupełniającego za media oraz kwota 6 275,37 złotych w ramach odszkodowania uzupełniającego za czynsz.

Powódka podkreśliła, że dochodzona pozwem kwota nie jest przedawniona, ponieważ A. S. przerwała bieg przedawnienia składając pisma do Gminy P. dnia 26 września 2018 r. oraz 29 stycznia 2019 r. o odpracowanie należności powstałych na lokalu, które w części odpracowywała.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydanym 11 maja 2020 r. Sąd Rejonowy w Piszu nakazał pozwanej zapłacić na rzecz powódki całość dochodzonego roszczenia wraz z kosztami postępowania.

Pozwana A. S. wniosła sprzeciw od wydanego nakazu zapłaty zaskarżając go w całości i wniosła oddalenie powództwa.

Pozwana zakwestionowała roszczenie w całości, zarówno co do zasady jak i co do wysokości. Wskazała, że powódka nie przedstawiła dowodów, które wskazywałyby, że winę za powstałe roszczenie ponosi pozwana, a nie Urząd Gminy i Miasta P.

Z ostrożności procesowej pozwana wniosła, aby wysokość roszczenia Gminy P. została naliczana od dnia, w którym pozwana odmówiła przyjęcia i zawarcia umowy lokalu socjalnego oraz w wysokości stosownej do tego okresu.

W toku procesu powódka ograniczył powództwo do kwoty 7 835,71 złotych.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 3 czerwca 2011 r. w P. pomiędzy Gminą P., a S. M. została zawarta umowa najmu lokalu mieszkalnego. Na podstawie tejże umowy Gmina P. oddała S. M. do używania lokal nr (...) położony w budynku nr (...) przy ulicy (...) w P., a S. M. zobowiązał się do używania lokalu wyłącznie na cele mieszkaniowe. Pismem z dnia 9 lipca 2012 r. Gmina P. wypowiedziała S. M. umowę najmu lokalu mieszkalnego.

Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt VI C 967/13 Sąd Rejonowy w Szczytnie VI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w P. nakazał między innymi A. S. (poprzednio M.) opuszczenie, opróżnienie i wydanie powodowi Gminie P. lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w P. przy ulicy (...) i jednocześnie przyznał między innymi A. S. prawo do lokalu socjalnego i wstrzymał wykonanie opróżnienia lokalu opisanego w punkcie I do czasu złożenia pozwanym przez Gminę P. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego.

(dowód: umowa najmu lokalu mieszkalnego k. 9-10; wypowiedzenie umowy najmu lokalu mieszkalnego k. 8; kserokopia wyroku z dnia 23 kwietnia 2014 r. k. 7)

Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy (...) w P. decyzją z dnia 22 lutego 2016 r. nr (...).PŚ. (...). (...).2016 przyznał A. M. zasiłek celowy z przeznaczeniem na częściowe pokrycie zadłużenia za mieszkanie w kwocie 600 złotych.

Decyzją z dnia 25 kwietnia 2016 r. nr (...).PŚ. (...). (...).2016 Miejsko Gminy Ośrodek Pomocy (...) przyznał A. S. zasiłek celowy z przeznaczeniem na częściowe pokrycie zadłużenia za mieszkanie - czynsz w kwocie 300 złotych oraz zasiłek celowy z przeznaczeniem na częściowe pokrycie zadłużenia za mieszkanie - media w kwocie 300 złotych.

(dowód: decyzja nr (...).PŚ. (...). (...).2016 k. 70; decyzja nr (...).PŚ. (...). (...).2016 k.71)

A. S. dokonała opłat tytułem czynszu za lipiec, sierpień, wrzesień 2017 r., lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2018 r., a także styczeń, luty i marzec 2019 r. w wysokości po 180,30 złotych. Dokonała również opłat za media w kwotach: 240,55 złotych za lipiec 2017 r., 31,94 złotych za sierpień 2017 r., 240,55 złotych za wrzesień 2017 r., 473,58 złotych za lipiec 2018 r., 606,16 złotych za sierpień 2018 r., 606,16 złotych za wrzesień 2018 r., 251,65 za październik, listopad, grudzień 2018 r. oraz styczeń i luty 2019 r., a także 283,85 złotych za marzec 2019 r. Ponadto za miesiące maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2019 r. oraz styczeń i luty 2020 r. pozwana uiściła opłaty łączne za media i czynsz w kwocie po 464,15 zł, zaś za miesiące marzec i kwiecień 2020 r. w kwocie po 481,30 złotych.

(dowód: dowody wpłat k. 72-77)

W dniu 12 października 2018 r. Gmina P. zawarła z A. S. porozumienie znak (...). (...).2.23.2018 w sprawie odpracowania zaległości za bezumowne korzystanie z lokalu - czynszu oraz opłat za media.

Na podstawie powyższego porozumienia S. A. odpracowała zaległości nieobjęte nakazem w kwotach 560 złotych w okresie rozliczeniowym od 18 października 2018 r. do 31 października 2018 r., 800 złotych w okresie rozliczeniowym od 18 października 2018 r. do 31 października 2018 r., 320 złotych w okresie rozliczeniowym od 18 października 2018 r. do 31 października 2018 r., 480 złotych w okresie rozliczeniowym od 118 października 2018 r. do 31 października 2018 r.

W dniu 18 lutego 2019 r. Gmina P. zawarła z A. S. porozumienie znak (...). (...).3.3.2019 w sprawie odpracowania zaległości za bezumowne korzystanie z lokalu - czynszu oraz opłat za media.

Na podstawie powyższego porozumienia S. A. odpracowała zaległości nieobjęte nakazem w kwotach 880 złotych w okresie rozliczeniowym od 25 lutego 2019 r. do 31 maja 2019 r., 380 złotych w okresie rozliczeniowym od 25 lutego 2019 r. do 18 lutego 2019 r., 480 złotych w okresie rozliczeniowym od 25 lutego 2019 r. do 31 maja 2019 r.

(dowód: rozliczenia odpracowania zaległości k. 14-20, porozumienie znak (...). (...).2.23.2018 k.95-96v))

Pismem z dnia 7 kwietnia 2020 r. Gmina P. wezwała A. S. do zapłaty kwoty 8 690,56 złotych w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania wraz z odsetkami do dnia zapłaty.

(dowód: kserokopia wezwania do zapłaty k.6)

Sąd zważył, co następuje:

Załączona do akt sprawy umowa najmu, jej wypowiedzenie, porozumienie w sprawie odpracowania zaległości, a także kserokopie pism wymienionych między stronami nie budzą wątpliwości Sądu, iż w okresie od sierpnia 2016 r. do 30 kwietnia 2020. pozwana korzystała z nieruchomości powódki bez umowy.

Roszczenie powódki znajduje oparcie prawne w treści art. 225 k.c., jednakże nie podlega uwzględnieniu wobec nie udowodnienia jego wysokości.

Odnośnie inicjatywy dowodowej Sąd Rejonowy w Piszu w pełni podziela utarte orzecznictwo Sądu Najwyższego wyrażające się w tezie: "Rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.)." (vide wyrok SN z 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76; podobnie również wyrok SA w Białymstoku z 21 października 2003 r., I A Ca 516/03, OSP 2004/9/118; wyrok SN z 7 października 1998 r., II UKN 244/98, OSNP 1999/20/662).

Przedstawione przez powódkę karty kontowe, mające potwierdzać zasadność jej roszczenia, są nieczytelne i nieścisłe. Sąd nie był w stanie na ich podstawie ustalić z czego dokładnie wynika kwota żądana pozwem, w jakiej części jest to kwota za czynsz, a w jakiej za media oraz za jakie okresy. Powódka wskazała w pozwie, że dochodzi od pozwanej należności za czynsz oraz media za okres od 1 sierpnia 2016 r. do 30 kwietnia 2020 r., jednak pozwana przedstawiła dowody opłat za okres od lipca do września 2017 r., od lipca 2018 r. do marca 2019 r. oraz od maja 2019 r. do kwietnia 2020 r. Ponadto sama powódka wskazała, że pozwana odpracowała część zadłużenia jednak nie wskazała okresu zadłużenia, które zostało przez pozwaną odpracowane. Przedłożone przez nią dowody w postaci rozliczeń odpracowania zaległości łącznie w wydrukiem karty kontowej, są niejasne. Wyłącznie na ich podstawie Sąd nie był w stanie ustalić jakie kwoty i za jakie okresy powódka zaliczyła pozwanej w zamian za ich odpracowanie. Biorąc pod uwagę treść roszczenia powódki zawartego w pozwie oraz stanowisko pozwanej, w ocenie Sądu twierdzenia powódki nie zostały przez nią udowodnione. W przedstawionych przez powódkę dowodach występują sprzeczności, których powódka nie wyjaśniła.

Strona powodowa, wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi wynikającemu z art. 187 § 1 pkt 11 k.p.c., nie wskazała wysokości czynszu za poszczególne miesiące bezumownego korzystania z przedmiotowej nieruchomości, poczynając od sierpnia 2016 r., ani terminów wymagalności tych poszczególnych opłat, co uniemożliwia poczynienie przez Sąd ustaleń co do wysokości roszczenia zasadniczego powódki oraz co do daty początkowej odsetek i ich wysokości.

Ponadto wskazać należy, iż zgodnie z art. 118 k.c. dla roszczeń okresowych oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej termin przedawnienia wynosi trzy lata. Jednakże koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Natomiast zgodnie z art. 123 § 1 k.c. bieg przedawnienia przerywa się:

1) Przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub wyegzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;

2) Przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje;

3) Przez wszczęcie mediacji.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie, powódka nie wykazała także aby doszło do przerwania biegu przedawnienia. W prawdzie w porozumieniu (...). (...).2.23.2018 w § 3 ust. 2 dłużnik oświadczył, że uznaje w całości wysokość zadłużenia określoną w ust. 1. Należy jednak zauważyć, że z ust. 1 pkt 5 dotyczącego kwoty 11 701,57 zł stanowiącą zaległość nie objętą nakazem zapłaty według stanu na dzień 10 października 2018 r. nie wynika jakiego okresu dotyczy wskazana kwota i kiedy stały się wymagalne poszczególne zaległości z tytułu opłat za czynsz i media. W niniejszej sprawie pozew został złożony w dniu 1 maja 2020 r. (data stempla pocztowego). Z uwagi na powyższe,uznać należy, iż roszczenie powódki w zakresie żądania kwoty za okres od 1 sierpnia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r., w przypadku jego udowodnienia byłoby roszczeniem przedawnionym.

W związku z częściowym cofnięciem powództwa Sąd umorzył postępowanie w zakresie kwoty 1 081,80 złotych. W pozostałym zakresie powództwo zostało oddalone jako nieudowodnione.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.