I C 201/20 - Wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3105202

Wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu z dnia 27 listopada 2020 r. I C 201/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Dagmara Kos.

Sentencja

Sąd Okręgowy w Sieradzu - Wydział I Cywilny po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2020 r. w Sieradzu na rozprawie sprawy z powództwa M. P. przeciwko (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. o zadośćuczynienie i odszkodowanie

1. zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. na rzecz powoda M. P. tytułem zadośćuczynienia kwotę 169.000,00 (sto sześćdziesiąt dziewięć tysięcy) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie:

- od kwoty 35.000,00 (trzydzieści pięć tysięcy) złotych od dnia 21 kwietnia 2015 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 15.000,00 (piętnaście tysięcy) złotych od dnia 27 kwietnia 2017 r. do dnia zapłaty,

- od kwoty 119.000,00 (sto dziewiętnaście tysięcy) złotych od dnia 29 sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty,

2. zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. na rzecz powoda M. P. tytułem odszkodowania kwotę 169,15 (sto sześćdziesiąt dziewięć złotych piętnaście groszy) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 kwietnia 2015 r. do dnia zapłaty,

3. w pozostałym zakresie powództwo oddala,

4. zasądza od powoda M. P. na rzecz pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. kwotę 709,40 (siedemset dziewięć złotych czterdzieści groszy) tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu,

5. zasądza od powoda M. P. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 16.448,94 (szesnaście tysięcy czterysta czterdzieści osiem złotych dziewięćdziesiąt cztery grosze) tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa i kwotę tę nakazuje ściągnąć z zasądzonego od pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. na rzecz powoda M. P. roszczenia,

6. zasądza od pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 9.252,53 (dziewięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt dwa złote pięćdziesiąt trzy grosze) tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Uzasadnienie faktyczne

W pozwie z dnia 5 stycznia 2016 r. wniesionym do Sądu Rejonowego w Łasku powód M. P. wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. kwoty 35.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną na skutek udziału w wypadku komunikacyjnym z dnia 6 września 2014 r. z ustawowymi odsetkami od dnia 21 kwietnia 2015 r. do dnia zapłaty, kwoty 512,95 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia z ustawowymi odsetkami od dnia 21 kwietnia 2015 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł a ewentualnie według spisu kosztów, który przedłożony zostanie na rozprawie.

(pozew-k.2-5)

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz od powoda zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

(odpowiedź na pozew-k.52-53)

Na rozprawach w dniach 7 lipca 2016 r. i 17 lipca 2017 r. powód popierał powództwo a w imieniu pozwanego nikt się nie stawił.

(protokół rozprawy z dnia 7 lipca 2016 r. na płycie CD 00:01:00 - 00:02:59- koperta k.68, protokół rozprawy-k.106)

W piśmie procesowym z dnia 30 kwietnia 2020 r. powód rozszerzył powództwo w zakresie żądania zadośćuczynienia i wnosił o zasądzenie od pozwanego na jego rzecz tytułem zadośćuczynienia kwoty 465.000.000,00 zł z odsetkami ustawowymi od kwoty 35.000,00 zł od dnia 21 kwietnia 2015 r. do dnia zapłaty, od kwoty 15.000,00 zł od dnia 27 kwietnia 2017 r. do dnia zapłaty i od kwoty 415.000,00 zł od dnia doręczenia pozwanemu pisma zawierającego rozszerzenie powództwa do dnia zapłaty oraz tytułem zwrotu kosztów leczenia kwoty 512,95 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 21 kwietnia 2015 r. do dnia zapłaty.

(pismo procesowe powoda-k.193-196, k.205-208)

Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2020 r. Sąd Rejonowy w Łasku stwierdził swą niewłaściwość rzeczową i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Sieradzu.

(postanowienie Sądu Rejonowego w Łasku-k.197)

W pismach procesowych z dnia 11 sierpnia 2020 r. i 23 września 2020 r. pozwany wniósł o oddalenie powództwa.

(pisma procesowe pozwanego-k.220-221, k.228-230)

Na rozprawie w dniu 6 listopada 2020 r. powód popierał powództwo w rozszerzonym kształcie a pozwany wnosił o oddalenie powództwa.

(protokół rozprawy z dnia 6 listopada 2020 r. na płycie CD 00:07:12 - 00:37:09- koperta k.261)

Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:

W dniu 6 września 2014 r., gdy powód jechał motocyklem marki H. (...), nadjeżdżający z przeciwka samochodem marki P. (...) nr rej. (...) S. J., wykonujący manewr skrętu w lewo, nie ustąpił mu pierwszeństwa przejazdu, doprowadzając do zderzenia się pojazdów, na skutek czego powód doznał obrażeń ciała.

(bezsporne, częściowo zeznania powoda M.protokół rozprawy z dnia 6 listopada 2020 r. na płycie CD 00:08:25 - 00:33:40- koperta k.261 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 7 lipca 2016 r. na płycie CD 00:02:59 - 00:18:59- koperta k.68, kserokopia aktu oskarżenia-załączone akta szkodowe)

Przeciwko kierującemu samochodem marki P. (...) nr rej. (...) S. J. Prokuratura Rejonowa w Bełchatowie wystąpiła z aktem oskarżenia, w którym oskarżyła go o spowodowanie tego wypadku.

(bezsporne, kserokopia aktu oskarżenia-załączone akta szkodowe)

Samochód, którym kierował S. J., był ubezpieczony w zakresie OC u pozwanego.

(bezsporne)

Z miejsca zdarzenia powód został przetransportowana karetką pogotowia do Szpitala w B., gdzie trafił na Szpitalny Oddział Ratunkowy, na którym przebywał do 8 września 2014 r. i z którego przeniesiony został na Oddział Chirurgiczny Ogólny, na którym przebywał do 16 września 2014 r. U powoda stwierdzono uraz wielonarządowy, krwiak nadtwardówkowy przy wiązadle obrotnika, złamanie kłykcia potylicznego prawego, rozerwanie więzozrostów mostkowo - obojczykowego i obojczykowo - barkowego po stronie lewej, niewielką odmę opłucnową po stronie lewej, uszkodzenie splotu ramiennego lewego, liczne powierzchowne rany twarzy, szyi i lewego barku i krwiomocz po usunięciu cewnika z pęcherza. Na oddziale tym wykonano mu tomografię komputerową głowy, kręgosłupa szyjnego i klatki piersiowej oraz USG jamy brzusznej a także RTG klatki piersiowej i barku. Powód był konsultowany neurochirurgicznie i ortopedycznie. W szpitalu powód nie był poddawany zabiegom operacyjnym. Miał on unieruchomioną w chuście trójkątnej lewą kończynę górną i podawane leki przeciwbólowe. Przy wypisie ze szpitala zalecono mu utrzymanie kołnierza Campa i unieruchomienie lewej kończyny na temblaku do 6 tygodni oraz natłuszczanie miejsc pokrytych strupami. Ponadto zalecono mu zgłoszenie się do Kliniki (...) w Ł. celem dalszego leczenia a także kontrolę w poradni chirurgicznej w celu usunięcia reszty szwów i kontrolę w poradni ortopedycznej.

(bezsporne, zeznania powodaM. protokół rozprawy z dnia 6 listopada 2020 r. na płycie CD 00:08:25 - 00:33:40- koperta k.261 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 7 lipca 2016 r. na płycie CD 00:02:59 - 00:18:59- koperta k.68, kserokopia karty informacyjnej leczenia szpitalnego-k.14-17, kserokopie wyników badań-k.18-20, kserokopia zleceń-k.20, kserokopie skierowań do poradni-k.21-22, kserokopia skierowań do szpitala-k.23, k.25, kserokopie fotografii-k.37-39)

W czasie pobytu w Szpitalu w B. powód przebywał cały czas w pozycji leżącej i miał unieruchomioną głowę w kołnierzu. Był on cewnikowany i podawano mu kroplówki.

(bezsporne, zeznania powoda M. protokół rozprawy z dnia 6 listopada 2020 r. na płycie CD 00:08:25 - 00:33:40- koperta k.261 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 7 lipca 2016 r. na płycie CD 00:02:59 - 00:18:59- koperta k.68, kserokopia karty informacyjnej leczenia szpitalnego-k.14-17, kserokopie fotografii-k.37-39)

Gdy powód został wypisany do domu, nadal miał unieruchomioną głowę w kołnierzu ortopedycznym. Jego rodzina wynajęła dla niego łóżko szpitalne, gdyż nadal musiał on przebywać w pozycji leżącej. Powód wymagał wówczas pomocy przy myciu. Posiłki przygotowywała mu rodzina, jednak powód jadł je sam.

(zeznania powoda M.protokół rozprawy z dnia 6 listopada 2020 r. na płycie CD 00:08:25 - 00:33:40- koperta k.261 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 7 lipca 2016 r. na płycie CD 00:02:59 - 00:18:59- koperta k.68)

Lekarz, do jakiego zgłosił się powód po wypadku, zalecił mu intensywną rehabilitację lewej kończyny górnej i noszenie dobrze zapiętego kołnierza.

(kserokopia karty pacjenta-k.24, k.30-31)

W okresie od 6 października 2014 r. do 7 listopada 2014 r. powód przebywał na (...) Szpitala w Ł., gdzie poddano go leczeniu usprawniającemu niedowład lewej kończyny górnej powstały w następstwie pourazowego uszkodzenia splotu ramiennego lewego. Powód konsultowany był wówczas neurologicznie i neurochirurgicznie i wykonano mu też zdjęcie RTG odcinka szyjnego kręgosłupa. Podczas pobytu w tym szpitalu powód poddany został wielu zabiegom rehabilitacyjnym a po zastosowanym leczeniu uzyskano u niego niewielką poprawę w zakresie ruchomości lewej kończyny górnej. Nadal jednak występowały u niego cechy uszkodzenia górnej części splotu. Ze szpitala tego wypisany on został z zaleceniem kontynuowania wyuczonych ćwiczeń, robienia okładów borowinowych na lewą kończynę oraz dalszych badań kontrolnych w poradni neurologicznej i neurochirurgicznej.

(bezsporne, zeznania powoda M.protokół rozprawy z dnia 6 listopada 2020 r. na płycie CD 00:08:25 - 00:33:40- koperta k.261. w zw. z protokołem rozprawy z dnia 7 lipca 2016 r. na płycie CD 00:02:59 - 00:18:59- koperta k.68, kserokopia karty informacyjnej leczenia szpitalnego-k.27-28)

Po wypisaniu ze szpitala powód leczył się w poradni rehabilitacyjnej. Dojeżdżał na zabiegi rehabilitacyjne do Szpitala w Ł. i do Przychodni w B. Z ambulatoryjnych zabiegów rehabilitacyjnych korzystał on przez dwa lata. Później rehabilitował się sam w domu. W międzyczasie powód szukał też specjalisty, który podjąłby się operacji ręki, jednak takiego nie znalazł.

(zeznania powoda M.protokół rozprawy z dnia 6 listopada 2020 r. na płycie CD 00:08:25 - 00:33:40- koperta k.261 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 7 lipca 2016 r. na płycie CD 00:02:59 - 00:18:59- koperta k.68)

W chwili wypadku powód miał 21 lat, był w pełni zdrowy i studiował na II roku mechatroniki. Po skończeniu studiów chciał on zostać konstruktorem. Przed wypadkiem był on aktywny i sprawny, ścigał się motocyklami terenowymi i brał udział w mistrzostwach Polski, uprawiał wspinaczkę skałkową, żeglował, grał w piłkę, chodził na basen. Od 2012 r. w okresie wakacji jeździł też do pracy do Belgii. Po wypadku powód musiał przerwać studia i kontynuował je po 2 - 3 latach i dopiero w 2020 r. obronił pracę magisterską. Powód, który jest praworęczny, ma nadal niesprawną lewą rękę, nie może jej podnieść, gdyż nie ma ruchomości w barku i może jedynie ruszać nią w nadgarstku a ruchy dłonią ma ograniczone. Na zewnątrz tej ręki nie ma on czucia i nie ma też czucia w trzech palcach tej ręki. Powód po wypadku nie może zostać konstruktorem, gdyż do konstruowania w programach komputerowych 3D niezbędne jest wykonywanie precyzyjnych ruchów obiema dłońmi a on nie jest w stanie po wypadku wykonywać takich lewą ręką. Powód musiał też zrezygnować z jazdy na motorze i nie może wystartować w rajdzie D., w jaki startują jego koledzy, z którymi trenował. Nie może on też po wypadku uprawiać wspinaczki skałkowej a żeglować może jedynie rekreacyjnie. Po wypadku ma on też pokrytą bliznami lewą rękę, co źle wygląda i krępuje go, gdy jest na basenie czy korzysta z sauny. Nie może on też opalać tej ręki. Choć nauczył się on wykonywać niektóre czynności jedną ręką, są takie, których jedną ręką wykonać nie może. Przy jedzeniu drugiego dania druga osoba musi mu pokroić danie, które jest do pokrojenia. Nie może on też obciąć sobie paznokci u prawej ręki, nie może dźwigać oburącz i zawiązać sznurowadeł. Chorej ręki nie może on też obciążać. Powód nadal odczuwa bóle lewej ręki. Raz - dwa razy w miesiącu odczuwa on, jakby przez całą rękę przechodził mu prąd. Nie stosuje on jednak leków przeciwbólowych, gdyż po jakimś czasie ból mu puszcza. Przez długi czas po wypadku stosował on leki na przerwane nerwy. Po wypadku powód potrzebuje pomocy przy sprzątaniu, praniu, prasowaniu. Nie może on też powiesić prania czy pozmywać brudnych naczyń. Powód może jeździć samochodem ale tylko takim, który ma automatyczną skrzynię biegów.

(zeznania powoda M. protokół rozprawy z dnia 6 listopada 2020 r. na płycie CD 00:08:25 - 00:33:40- koperta k.261 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 7 lipca 2016 r. na płycie CD 00:02:59 - 00:18:59- koperta k.68)

Ojciec powoda dojeżdżał do niego codziennie, gdy powód przebywał w Szpitalu w B., pokonując w obie strony odległość 50 km W dniu 29 września 2014 r. ojciec powoda zawiózł go do Ł. do neurologa pokonując w obie strony odległość 110 km, w dniu 30 września 2014 r. zawiózł go do Ł. na rezonans pokonując w obie strony odległość 110 km i w dniu 6 października 2014 r. zawiózł go do Ł. do neurologa pokonując w obie strony odległość 110 km Ojciec powoda ma samochód marki M. (...), który pali 10 I na 100 km Łącznie ojciec powoda przejechał 980 km

(kserokopia karty informacyjnej leczenia szpitalnego-k.14-17)

Za temblak powód zapłacił 98,00 zł, za wypożyczenie łóżka ortopedycznego 150,00 zł, za ortezę czaszkową 200,00 zł, za maść na blizny 31,52 zł, za konsultacje neurochirurgiczne 300,00 zł, za rezonans magnetyczny 520,00 zł.

(kserokopie faktur-załączone akta szkodowe, dowód wpłaty-załączone akta szkodowe, kserokopia umowy-załączone akta szkodowe)

Podczas przejazdów powoda na badania i przejazdów jego ojca do niego, gdy przebywał on w szpitalu na rehabilitacji, w okresie od 1 grudnia 2014 r. do 14 stycznia 2015 r. pokonana została trasa 884 km co kosztowało 495,06 zł.

(kserokopia wyliczeń-k.34-35)

Dysfunkcja lewej obręczy barkowej u powoda spowodowana jest przede wszystkim następstwami uszkodzenia splotu nerwowego. To ona jest odpowiedzialna za brak czynnego ruchu i niemożność dźwigania. U powoda występuje zniekształcenie okolicy stawu obojczykowo - mostkowego. Gdyby ocenić jedynie to następstwo, ponieważ istniejąca deformacja nie powoduje istotnej dysfunkcji barku, to uszczerbek na zdrowiu powoda z tego powodu wynikający wynosi 5% i jest to uszczerbek długotrwały. Jeżeli ocena neurologiczna będzie zawierała kompleksową ocenę funkcji barku, to uszczerbek wynikający z dysfunkcji stawu mostkowo - obojczykowego należy pominąć. Następstwa przebytego urazu mają niekorzystny wpływ na organizm powoda, gdyż w bardzo znacznym stopniu jest ograniczona funkcja jego lewej kończyny górnej (funkcja śladowa). Zakres ruchomości stawu mostkowo - obojczykowego oraz obojczykowo - barkowego jest śladowy. Mobilność tych stawów wpływa na ruchomość barku. W przypadku powoda ruchy stawu barkowego i łokciowego są jedynie bierne, brak jest ruchów czynnych ze względu na uszkodzenie układu nerwowego. W ocenie ortopedycznej brak jest szans na całkowity powrót powoda do zdrowia. Prawie całkowita dysfunkcja lewej kończyny górnej w znacznym stopniu upośledza wszelkie rodzaje aktywności życiowej powoda. Powód jest właściwie po wypadu osobą jednoręczną i stąd odczuwa i będzie odczuwać następstwa przebytego wypadku. Staw barkowo - obojczykowy uległ u powoda prawidłowemu wygojeniu, natomiast staw mostkowo - obojczykowy uległ wadliwemu wygojeniu ale można to naprawić. Zwichnięcie stawów obojczyka lewego nie skutkowało i nadal nie skutkuje ograniczeniem samodzielności powoda w stopniu powodującym konieczność korzystania z pomocy innych osób przy wykonywaniu czynności związanych z zaspokajaniem podstawowych potrzeb życiowych.

(opinia biegłego ortopedy Z. P.- k.86-87)

W wyniku wypadku u powoda nastąpił trwały uszczerbek na zdrowiu w postaci bezwładu lewej kończyny górnej z uszczerbkiem na zdrowiu 20%. Obrażenia doznane przez powoda w czasie wypadku mają znaczny negatywny wpływ na funkcjonowanie jego organizmu. U powoda nastąpił bezwład lewej kończyny górnej - brak ruchu czynnego w zakresie barku, ramienia i przedramienia, z zachowaniem osłabionych ruchów placów i osłabionej siły chwytnej placów ręki lewej - porażenie górnej części splotu ramiennego typu E. Występuje u niego całkowity brak ruchu w zakresie ramienia i przedramienia lewej kończyny górnej. Powód nie ma szansy na całkowity powrót do zdrowia. Będzie on stale odczuwał skutki wypadku. Ma on trwale niesprawną lewą kończynę górną. Występujący u niego ślad ruchu w zakresie placów ręki lewej nie wpływa pozytywnie na sprawność kończyny i nie zabezpiecza funkcji ruchowych jakie są do spełnienia przez lewą kończynę górną. Powód po wypadku wykonuje czynności ważne życiowo (ubieranie, mycie, przygotowanie posiłku) jedynie przy użyciu prawej kończyny górnej. Udział lewej kończyny górnej przy tych czynnościach jest znikomy. U powoda pierwotna struktura anatomiczna dotkniętego urazem narządu została trwale naruszona. Powód wymagał, wymaga i będzie wymagać stałej pomocy osób trzecich w wykonywaniu czynności dnia codziennego od wczesnych godzin rannych do godzin mocnych poprzedzających sen to jest przez 15 godzin dziennie. Uszkodzenie splotu ramiennego powoda jest trwałe a dalsze leczenie farmakologiczne i rehabilitacyjne nie przyniesie wyleczenia ani poprawy.

(opinia biegłego neurologa J. M.- k.101-105, uzupełniająca opinia pisemna biegłego neurologa J. M.- k.217)

Niesprawność powoda po wypadku wpływa na jego samoocenę i jego społeczne funkcjonowanie. Skutki długotrwałego stresu pourazowego, zaburzeń adaptacyjnych i dalszych ich następstw będą prawdopodobnie dotykały powoda w przyszłości. Urazy doznane przez powoda w wypadku miały wpływ na zdrowie psychiczne powoda oraz na stan jego emocji. Skutkiem wypadku był szok, zachwianie poczucia bezpieczeństwa i utrata radości życia. Charakter doznań i ich trwałość wskazują na długotrwale utrzymujący się u powoda zespół stresu pourazowego, który później przybrał formę zaburzenia adaptacyjnego a jeszcze później utrwalonych zaburzeń depresyjnych. Zespół stresu pourazowego skutkował 5% uszczerbkiem na zdrowiu u powoda. Powód nie wymaga leczenia psychiatrycznego ani konsultacji psychologicznych. Brak możliwości powrotu do zdrowia powoda w aspekcie fizycznym będzie miał także w przyszłości przełożenie na dysfunkcje w sferze psychicznej.

(opinia biegłego psychologa Z. T.- k.119-122)

Po wypadku powód ma płaszczyznową bliznę pourazową w okolicy lewego stawu barkowego o wymiarach 10 x 4 cm, która jest widoczna gołym okiem. Ma on też dwie linijne blizny pourazowe w okolicach szyi o wymiarach 4 x 4 cm i 3 x 2 cm, które są widoczne gołym okiem. Blizny te są wygojone i nie ulegną w przyszłości zmianie i nie spowodują pogorszenia stanu miejscowego lub stanu ogólnego - rokowanie na przyszłość dobre. Blizny mają obecnie wyłącznie charakter estetyczny i nie wpływają negatywnie na funkcje życiowe i aktywność zawodową, mogą natomiast wpływać w pewien sposób negatywnie na jego aktywność społeczną poprzez obniżenie walorów estetycznych jego ciała, co może mieć pewne znaczenie w samoocenie i poczuciu wartości młodego mężczyzny. Dolegliwości bólowe powoda związane z urazem były nasilone w stopniu znacznym i umiarkowanym to jest nie dające się kontrolować popularnymi lekami przeciwbólowymi. Blizny pourazowe i jatrogenne szyi bez zaburzeń funkcji spowodowały u powoda 2% uszczerbku na zdrowiu a blizny jatrogenne kończyny górnej lewej bez zaburzeń funkcji spowodowały u powoda 2% uszczerbku na zdrowiu.

(opinia biegłego chirurga plastyka Ł. D.- k.155)

Powód zgłosił pozwanemu szkodę powstałą na skutek udziału w wypadku pismem z dnia 24 października 2014 r. żądając wypłaty na jego rzecz kwoty 70.000,00 zł jako zadośćuczynienia, kwoty 2.051,52 zł jako zwrotu kosztów i wydatków poniesionych w związku ze zdarzeniem w tym: kosztów zakupu lekarstw w kwocie 31,52 zł, kosztów sprzętu ortopedycznego w kwocie 650,00 zł, kosztów wizyt lekarskich w kwocie 300,00 zł, kosztów badań w kwocie 520,00 zł i kosztów dojazdów do placówek medycznych w kwocie 550,00 zł. Do zgłoszenia dołączył dokumentację lekarską, wyliczenie kosztów dojazdu do placówek medycznych oraz faktury. Powód podał, iż jego ojciec ma samochód marki M. (...), który pali 10 I na 100 km i wskazał koszt litra benzyny na 5,60 zł

(bezsporne, kserokopia zgłoszenia szkody z załącznikami-załączone akta szkodowe)

Decyzją z dnia 22 stycznia 2015 r. pozwany odmówił wypłaty odszkodowania z uwagi na toczące się postępowanie wyjaśniające co do ustalenia sprawcy wypadku.

(kserokopia decyzji-załączone akta szkodowe)

Decyzją z dnia 20 kwietnia 2015 r. pozwany wypłacił powodowi zadośćuczynienie w kwocie 35.000,00 zł, zwrot kosztów opieki w kwocie 1.512,00 zł, zwrot kosztów dojazdów do placówek medycznych w kwocie 490,00 zł, zwrot kosztów leczenia w kwocie 1.189,17 zł i zwrot kosztów zajęć dydaktycznych w kwocie 660,00 zł. Jeśli chodzi o koszty dojazdów do placówek medycznych to pozwany przyjął, iż przejechanych zostało 980 km, pojazd palił 10 I na 100 km a litr benzyny kosztował 5,00 zł.

(kserokopia decyzji-załączone akta szkodowe)

Pismem z dnia 28 kwietnia 2015 r. powód w związku z pojawieniem się nowej dokumentacji medycznej zwiększył żądane od pozwanego zadośćuczynienie o kwotę 15.000,00 zł i żądał dopłaty do wypłaconego już zadośćuczynienia kwoty 85.000,00 zł i żądał też zwrotu kosztów leczenia (zwrotu kosztów dojazdów do placówek medycznych) w kwocie 495,04 zł. Do pisma załączył wyliczenie kosztów dojazdów i dokumentację medyczną.

(kserokopia pisma powoda z załącznikami-załączone akta szkodowe)

Lekarz orzecznik pozwanego w opinii z dnia 13 czerwca 2015 r. stwierdził u powoda 22% uszczerbku na zdrowiu oraz stwierdził, iż pomoc osób trzecich przy czynnościach życia codziennego była mu potrzebna po wypadku przez 12 tygodni w wymiarze 3 godzin dziennie.

(kserokopia opinii-załączone akta szkodowe)

Decyzją z dnia 17 czerwca 2015 r. pozwany wypłacił powodowi zwrot kosztów dojazdu w kwocie 495,04 zł i poinformował go, iż nie znalazł podstaw do podwyższenia zadośćuczynienia. Pozwany przyjął, iż przejechane zostały 884 km, pojazd palił 10 I na 100 km a litr benzyny kosztował 5,60 zł.

(kserokopia decyzji-załączone akta szkodowe)

Powyższych ustaleń stanu faktycznego Sąd dokonał w oparciu o zeznania powoda jak również w oparciu o opinie biegłych i dokumenty złożone do akt i znajdujące się w załączonych aktach szkodowych.

Jeśli chodzi o opinie biegłych to Sąd dał wiarę w całości wszystkim tym opiniom, jakie wydane zostały w przedmiotowej sprawie. Były one bowiem jasne, wewnętrznie niesprzeczne oraz naukowo i logicznie uzasadnione. Treść tych opinii oparta została na badaniu powoda i na analizie jego dokumentacji medycznej, przy czym sporządzono je z uwzględnieniem zasad fachowej wiedzy i doświadczenia. Rozważając procentowy uszczerbek na zdrowiu oraz charakter obrażeń powoda biegli uwzględnili swoje wieloletnie doświadczenie w zakresie opiniowania. Sąd nie dostrzegł przy tym żadnych czynników osłabiających zaufanie do wiedzy biegłych i ich bezstronności, ani żadnych ważnych powodów, które zmuszałyby do dopuszczenia dowodu z opinii innych specjalistów.

Uzasadnienie prawne

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Właściciel samochodu, który uderzył w motocykl, którym jechał powód, zawarł z pozwanym zakładem ubezpieczeń umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem tego pojazdu. Zakres ochrony ubezpieczeniowej i odpowiedzialności ubezpieczyciela uregulowany został przez ustawę z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2214 z późn. zm.)

Zgodnie z art. 34 ust. 1 powołanego aktu prawnego z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

Art. 36 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w czasie gdy doszło do wypadku stanowił, iż odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Suma gwarancyjna nie może być niższa niż równowartość w złotych - w przypadku szkód na osobie 5.000.000 euro w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego skutki są objęte ubezpieczeniem bez względu na liczbę poszkodowanych - ustalana przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu wyrządzenia szkody.

Podstawę odpowiedzialności kierującego ubezpieczonym pojazdem S. J., który doprowadził do zderzenia z motocyklem, którym jechał powód, na skutek czego powód doznał szkody, jest art. 415 k.c. Przepis ten stanowi, że kto z winy swojej wyrządził drugiemu szkodę obowiązany jest do jej naprawienia.

Pozwany w toku likwidacji szkody ustalił, iż kierujący pojazdem S. J. ponosi winę za spowodowanie wypadku, w wyniku którego obrażeń ciała doznał powód. Skierowany został bowiem przeciwko niemu akt oskarżenia do sądu. Stwierdzenie odpowiedzialności za szkodę kierującego ubezpieczonym u pozwanego samochodem jest w związku z tym równoznaczne z odpowiedzialnością za nią pozwanego na podstawie zawartej umowy ubezpieczenia OC pojazdu. Pozwany przyjął zresztą swoją odpowiedzialność za tę szkodę wypłacając w toku likwidacji szkody świadczenia odszkodowawcze na rzecz powoda.

Zaistnienie u powoda obrażeń ciała spowodowało po jej stronie powstanie roszczenia o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę na podstawie art. 444 § 1 k.c. i art. 445 § 1 k.c.

Pozwany uznał wcześniej swoją odpowiedzialność za szkodę doznaną przez powoda i przyznał mu kwotę 35.000,00 zł z tytułu zadośćuczynienia i kwotę 1.679,17 zł jako odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów leczenia i dojazdów do placówek medycznych przyjmując, iż przejechanych zostało 980 km, pojazd którym dojeżdżano palił 10 I na 100 km a litr benzyny kosztował 5,00 zł.

W przedmiotowym procesie powód dochodził dalszego zadośćuczynienia w kwocie 94.000,00 zł i zwrotu dalszych kosztów opieki osoby trzeciej w kwocie 1.800,00 zł za 30 dni opieki po 5 godzin dziennie przy przyjęciu stawki 12,00 zł za jedną godzinę opieki.

Zgodnie z art. 445 § 1 k.c. w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym tj. art. 444 k.c., Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Chodzi tu o krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości) oraz cierpienie psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia). Trzeba mieć przy tym na względzie, że zadośćuczynienie obejmuje cierpienia zarówno już doznane jak i te, które wystąpią w przyszłości. Ma więc ono charakter całościowy i powinno stanowić rekompensatę za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego. Nadto prawomocne zasądzenie zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę wyłącza mimo pogorszenia się stanu zdrowia przyznanie dalszego zadośćuczynienia za krzywdy, które można było przewidzieć w ramach podstawy przeprowadzonego sporu (porównaj uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1967 r., III PZP 37/67 OSNCP 1968, z. 7, poz. 113)

Udział powoda w wypadku był dla niego z pewnością źródłem cierpień zarówno fizycznych jak i psychicznych. Proces leczenia i rehabilitacji powoda był długotrwały. Podczas pobytu w szpitalu powód nie miał wykonywanych zabiegów operacyjnych ale musiał cały czas pozostawać w pozycji leżącej, z unieruchomioną w kołnierzu ortopedycznym głową i unieruchomioną chustą lewą ręką, co było z pewnością niekomfortowe. W okresie pobytu w szpitalu powód był cewnikowany, potrzeby fizjologiczne załatwiał na łóżku i wymagał pomocy osób trzecich przy wszystkich czynnościach życia codziennego, co dla młodego i bardzo sprawnego dotąd człowieka musiało być szczególnie krępujące. Miał on w tym czasie podawane środki przeciwbólowe i kroplówki. Gdy powód został wypisany ze szpitala, nadal musiał pozostawać w pozycji leżącej i nadal miał unieruchomioną głowę i rękę, co w dalszym ciągu powodowało u niego cierpienia fizyczne. W późniejszym czasie powód poddawany był zabiegom rehabilitacyjnym, co z pewnością także przysporzyło mu bólu. Udział powoda w wypadku powodował też u niego cierpienia psychiczne. Powód, który przed wypadkiem był osobą wysportowaną i aktywną, na skutek wypadku miał niesprawną lewą rękę, co wyłączało go nie tylko z wielu form aktywności, jakie prowadził przed wypadkiem ale też stał się uzależniony od pomocy innych osób gdy chodzi o zwykłą codzienną samoobsługę. Nie mógł on bowiem samodzielnie wykonywać niektórych czynności. Jednocześnie cierpienia psychiczne musiała powodować u niego niepewność co do tego, czy rehabilitacja usprawni mu rzeczywiście rękę i czy będzie możliwość wykonania u niego operacji, która polepszyłby stan jego ręki. Nie ulega też wątpliwości, iż cierpienia psychiczne wywołała u powoda także ostateczna wiadomość, iż nie ma już żadnych szans na to, by rehabilitacja poprawiła sprawność jego ręki i by można było przeprowadzić operację, która usprawniłaby rękę. Powód, musiał pogodzić się z tym, że musi dalej żyć jako osoba praktycznie jednoręczna z wynikającymi z tego ograniczeniami i że będzie w niektórych czynnościach uzależniony od pomocy osób trzecich. Powód musiał przy tym zrezygnować nie tylko ze sportów jakie uprawiał i w jakich miał osiągnięcia ale także zmienić swoje plany zawodowe. W chwili wypadku powód był studentem i chciał zostać konstruktorem na co nie pozwala mu teraz niesprawna ręka. Poza tym wypadek wpłynął na tok nauki powoda, gdyż powód musiał ją przerwać z uwagi na rehabilitację, jakiej poddawany był po wypadku. Nie można przy tym pominąć, iż wypadek miał miejsce, gdy powód miał 21 lat. Zatem z niepełnosprawnością, która pokrzyżowała mu plany na życie, będzie on musiał żyć przez wiele lat. Ponadto powód po wypadku ma szpecące blizny, co krępuje go i powoduje, że stracił na atrakcyjności przez co obniżyła się jego samoocena.

Skutki wypadku powód odczuwa do dziś. Zniekształcenie okolicy stawu obojczykowo - mostkowego powoduje u niego 5% długotrwały uszczerbek na zdrowiu. Bezwład lewej kończyny górnej powoduje u powoda 20% trwały uszczerbek na zdrowiu. Zespół stresu pourazowego skutkował u niego 5% uszczerbkiem na zdrowiu. Blizny pourazowe u powoda spowodowały 4% uszczerbek na zdrowiu.

Zadośćuczynienie z art. 445 § 1 k.c. ma przede wszystkim charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Wysokość ta nie może być jednak nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa a więc powinna być utrzymana w rozsądnych granicach. (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 1962 r., IV CR 902/61, OSNCP 1963, poz. 105, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1965 r., I PR 203/65, OSPiKA 1966, poz. 92, wyrok Sadu Najwyższego z dnia 22 marca 1978 r., IV CR 79/78, nie publ.)

Sąd doszedł do przekonania, że adekwatne do rozmiaru doznanej przez powoda na skutek wypadku krzywdy a jednocześnie nie pozostające w oderwaniu od stosunków majątkowych społeczeństwa będzie zadośćuczynienie w łącznej kwocie 204.000,00 zł.

Ponieważ powód otrzymał już od pozwanego zadośćuczynienie w kwocie 35.000,00 zł, Sąd zasądził od pozwanego na jego rzecz tytułem zadośćuczynienia różnicę pomiędzy zadośćuczynieniem należnym a jego wypłaconą częścią w kwocie 169.000,00 zł a w pozostałym zakresie żądanie w zakresie zasądzenia zadośćuczynienia jako niezasadne oddalił.

Świadczenie z tytułu zadośćuczynienia, jak każde odszkodowawcze świadczenie pieniężne, podlega co do odsetek zasadom art. 481 § 1 k.c. Zgodnie z tym przepisem, odsetki należą się wierzycielowi od chwili, gdy świadczenie pieniężne stało się wymagalne a dłużnik go nie spełnił. Dłużnik ma obowiązek spełnić świadczenie pieniężne dopiero od chwili, gdy wskazana została jego wysokość. Dopiero bowiem od tej chwili można mówić o "świadczeniu pieniężnym" w rozumieniu art. 481 § 1 k.c.

Z charakteru świadczenia w postaci zadośćuczynienia, którego wysokość zależna jest od oceny rozmiaru doznanej krzywdy, ze swej istoty trudno wymiernej i zależnej od szeregu okoliczności związanych z następstwami naruszenia dobra osobistego, wynika, że obowiązek jego niezwłocznego spełnienia powstaje po wezwaniu dłużnika. (porównaj wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 września 1970 r. II PR 257/70, OSNC 1971/6/103).

Powód zawiadomił pozwanego o wypadku w dniu 24 października 2014 r. i zażądał on wypłaty zadośćuczynienia w kwocie 70.000,00 zł. Następnie w piśmie z dnia 28 kwietnia 2015 r. żądał od pozwanego dalszej kwoty 15.000,00 zł zadośćuczynienia. Pozwany przy zawiadomieniu o szkodzie otrzymał od powoda jego dokumentację medyczną. Akt oskarżenia przeciwko sprawcy wypadku sporządzony został w dniu 31 grudnia 2014 r. a więc w tym dniu pozwany powziął wiedzę, kto odpowiada za spowodowanie wypadku. Dalszej kwoty zadośćuczynienia powód zażądał w piśmie procesowym doręczonym pozwanemu w dniu 29 lipca 2020 r.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych pozwany obowiązany był do wypłaty zadośćuczynienia w terminie 30 dni od dnia złożenia przez poszkodowanego zawiadomienia o szkodzie. Jednakże, stosownie do treści art. 14 ust. 2 tejże ustawy, jeżeli w tym terminie wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie powinno być wypłacone w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda ustawowe odsetki za opóźnienie od kwoty 35.000,00 zł zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 21 kwietnia 2015 r. do dnia zapłaty, od kwoty 15.000,00 zł zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 27 kwietnia 2017 r. do dnia zapłaty i od kwoty 119.000,00 zł od dnia 29 sierpnia 2020 r. do dnia zapłaty a w pozostałym zakresie żądanie zasądzenia odsetek oddalił.

Dalsze roszczenie powoda znajduje podstawę w art. 444 § 1 k.c., z którego wynika, że w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe

z tego powodu koszty. Naprawienie szkody obejmuje więc w szczególności zwrot wszelkich wydatków poniesionych przez poszkodowanego zarówno w związku z samym leczeniem i rehabilitacją (lekarstwa, konsultacje medyczne), jak i koszty opieki niezbędnej w czasie procesu leczenia oraz inne dodatkowe koszty związane z doznanym uszczerbkiem (koszty przejazdów, wyżywienia itp.). Koszty objęte kompensacją muszą być uzasadnione ze względu na rodzaj i rozmiary poniesionego uszczerbku i pozostawać w adekwatnym związku przyczynowym.

Załączonymi na etapie likwidacji szkody fakturami i dowodem wpłaty powód udowodnił, iż w związku z wypadkiem poniósł koszty leczenia w kwocie 1.299,52 zł. Powód przyznał mu jednak z tego tytułu 1.189,17 zł. Jeśli chodzi o koszty dojazdów do placówek leczniczych powód poniósł koszty 548,80 zł. Powód przyznał mu z tego tytułu kwotę 490,00 zł, nie kwestionując ilości przejechanych kilometrów ani wielkości spalania, obniżając jednak koszt litra benzyny z 5,60 zł do 5,00 zł.

Jeśli chodzi o koszty dojazdów to Sąd uznał, iż brak było podstaw do obniżenia ceny litra benzyny, gdy się zważy na fakt, iż powód likwidując dalszą szkodę z tytułu poniesionych przez powoda kosztów dojazdów do placówek medycznych przyjął jednak koszt litra benzyny na kwotę 5,60 zł.

Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem odszkodowania brakującą do pokrycia szkody kwotę 169,15 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 21 kwietnia 2015 r. do dnia zapłaty a w pozostałym zakresie żądanie zasądzenia odszkodowania oddalił.

Powód dochodził w przedmiotowym procesie ostatecznie zasądzenia kwoty 465.512,95 zł. Sąd zasądził na jego rzecz kwotę 169.169,15 zł. Jego żądania zatem uwzględnione zostały w 36%. Zgodnie z art. 100 k.p.c. w takiej też proporcji Sąd rozdzielił koszty procesu.

Na poniesione przez powoda koszty procesu złożyły się: część opłaty od pozwu w kwocie 1.776,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powoda w kwocie 4.800,00 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 5 w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) w brzmieniu przed zmianą dokonaną rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1668) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. W sumie powód poniósł koszty procesu w wysokości 6.593,00 zł.

Poniesione przez pozwanego koszty procesu to wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w kwocie 4.800,00 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 5 w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265) w brzmieniu przed zmianą dokonaną rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1667) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł. W sumie pozwany poniósł koszty procesu w wysokości 4.817,00 zł.

Łącznie zatem koszty postępowania poniesione przez strony wyniosły 11.410,00 zł. Powód powinien ponieść 64% tych kosztów a więc kwotę 7.302,40 zł. Ponieważ poniósł on mniejsze koszty Sąd zasądził od niego na rzecz pozwanego kwotę 709,40 zł tytułem częściowego zwrotu poniesionych przez niego kosztów procesu.

W sprawie pozostały nie pokryte: opłata od pozwu w kwocie 21.500,00 zł i koszty opinii biegłych w kwocie 4.201,47 zł. Łącznie nie pokryte koszty procesu wyniosły 25.701,47 zł.

Co do nie pokrytych kosztów procesu to Sąd na podstawie 113 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 785 z późn. zm.) zasądził od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Sieradzu 64% tych kosztów czyli kwotę 16.448,94 zł i kwotę tą nakazał ściągnąć z zasądzonego od pozwanego na jego rzecz roszczenia a na podstawie art. 113 ust. 1 powołanej ustawy zasądził od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 9.252,53 zł, która stanowi 36% tych kosztów i odpowiada stosunkowi, w jakim pozwany przegrał sprawę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.