Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2686646

Wyrok
Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 20 maja 2019 r.
I C 1699/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SO Małgorzata Tetkowska.

Sentencja

Sąd Okręgowy w Płocku Wydział I Cywilny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2019 r. w P. sprawy z powództwa (...) Bank (...) S.A w W. przeciwko T. P. i K. P. o zapłatę 1. zasądza solidarnie od pozwanych T. P. i K. P. na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A w W. kwotę 101.018,26 zł (sto jeden tysięcy osiemnaście złotych dwadzieścia sześć groszy) z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotnej stopy procentowej kredytu lombardowego NBP, nie wyższymi niż maksymalne odsetki za opóźnienie, liczonymi od kwoty 96.944,61 zł (dziewięćdziesiąt sześć tysięcy dziewięćset czterdzieści cztery złote sześćdziesiąt jeden groszy) od dnia 7 lutego 2018 r. do dnia zapłaty;

2. zasądza solidarnie od pozwanych T. P. i K. P. na rzecz powoda (...) Bank (...) S.A w W. kwotę 10.468 zł (dziesięć tysięcy czterysta sześćdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 5417 zł (pięć tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadnienie faktyczne

Pozwem skierowanym do Sądu Okręgowego w Płocku powód (...) Bank (...) S.A w W. w dniu 15 marca 2018 r.wniósł o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym i zasądzenie na jego rzecz od pozwanych T. P. i K. P. solidarnie kwoty 101.018,26 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP, ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 7 lutego do dnia zapłaty.

Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania faktycznie poniesionych.

W uzasadnieniu wskazał, iż powód zawarł z pozwanymi umowę kredytu mieszkaniowego nr (...) w dniu 16 maja 2011 r. Pozwani nie wywiązali się z ciążącego na nich zobowiązania terminowego dokonywana spłat w wysokości ustalonej w umowie. W związku z powyższym powód wypowiedział przedmiotową umowę, stawiając całą należność w stan wymagalności. Pozwani nie spłacili tej wierzytelności.

Na roszczenie powoda składają się kwoty: 96.944,61 zł tytułem należności głównej, 4.073,65 zł tytułem odsetek umownych w wysokości 10% za okres korzystania z kapitału od dnia 5 czerwca 2017 r. do dnia 6 lutego 2018 r., (k. 2 - 4).

Zarządzeniem z dnia 26 marca 2018 r. sprawa została skierowana do postępowania upominawczego (k. 44).

W dniu 16 kwietnia 2018 r. Sad Okręgowy w Płocku wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym i uwzględnił roszczenie powoda (k. 48).

Pozwani w ustawowym terminie złożyli sprzeciw od nakazu zapłaty wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu sprzeciwu zakwestionowali roszczenie powoda co do zasady i wysokości podnosząc, iż powód nie udowodnił istnienia roszczenia ani jego wysokości.

Podnieśli, że wyciąg z ksiąg bankowych ma jedynie moc dokumentu prywatnego i nie może stanowić dowodu istnienia roszczenia, gdyż uniemożliwia powodom zweryfikowania wysokości wskazanych tam kwot. W ocenie pozwanych przedsądowe wezwanie do zapłaty także nie stanowi dowodu istnienia i wysokości zobowiązania.

W ocenie pozwanych powód nie udowodnił, że łączyła go z pozwanymi umowa, aby wypłacił pozwanym jakiekolwiek środki z tytułu umowy i wypowiedział tę umowę (k. 53- 54)

W toku dalszego procesu strony podtrzymały swoje wcześniejsze stanowiska.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

T. P. i K. P. zawarli w dniu 11 maja 2011 r. umowę kredytu mieszkaniowego nr (...).

Zgodnie z tą umową bank udzielił im kredytu na okres do 5 maja 2016 r. na okres 180 miesięcy w kwocie 244.702,50 zł z oprocentowaniem zmiennym, które wynosiło na dzień podpisania umowy 5,8400% w stosunku rocznym,na sfinansowanie własnych potrzeb w celu rozbudowy budynku jednorodzinnego położonego w miejscowości E., a kwota wolna 15.030,99 zł na spłatę zobowiązań finansowych. Rzeczywista stopa rocznego oprocentowania kredytu wynosiła 6,7075%. Wypłata kredytu następowała w transzach. Spłata kredytu miała nastąpić w anneuitowych ratach kapitało-odsetkowych do 5 tego każdego miesiąca. Strony ustaliły w umowie, że kredytobiorcy korzystają z karencji w spłacie kapitału przez okres 2 miesięcy od zawarcia umowy kredytu. Docelowym zabezpieczeniem kredytu była hipoteka na nieruchomości gruntowej stanowiącej własność kredytobiorców położona w (...), gm. T., dla której Sąd Rejonowy w Sochaczewie prowadzi księgę wieczysta nr (...) do wysokości 416.000 zł.

W przypadku opóźnienia w terminowym regulowaniu części albo całości rat kredytu bank został uprawniony do pobierania od kwoty zadłużenia,za każdy dzień kalendarzowy odsetek wg obowiązującej w tym okresie zmiennej stopy procentowej dla kredytów przeterminowanych postawionych, po upływie terminu wypowiedzenia, w stan natychmiastowej wykonalności, z tym że stopa procentowa dla kredytów przeterminowanych w stosunku rocznym jest równa czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP. Na dzień podpisania umowy roczna stopa procentowa dla zadłużenia przeterminowanego wynosiła 23%.

W umowie zastrzeżono również, iż bank będzie uprawniony do wypowiedzenia umowy z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia w razie m.in. niedokonania spłaty dwóch kolejnych rat w terminach określonych przez bank w wysłanych do kredytobiorców przypomnienia, a także w przypadku naruszenia przez kredytobiorcę postanowień umowy

Dowód umowa kredytu k. 10 - 25, odpis z księgi wieczystej k. 111- 134.

Jednocześnie kredytobiorcy przystąpili w ramach umowy do ubezpieczenia od ryzyka utraty pracy, całkowitej niezdolności do pracy i pobytu w szpitalu. Koszty z tytułu ubezpieczenia za 48 miesięcy okresu ubezpieczenia wyniosły 7.702,50 zł i wyrazili zgodę na potrącenie tej kwoty przez bank w dniu wypłaty kredytu.

Dowód: § 8 umowy k. 12

Pismami z dnia 11 lutego 2017 r. powód poinformował pozwanych o zadłużeniu wynikającym z przedmiotowej umowy pożyczki wskazując je na kwotę 2401,44 zł (kapitał przeterminowany 2.212,99 zł, odsetki od zadłużenia 188,45 zł) i wezwał do zapłaty tej kwoty w terminie 14 dni.

Dowód: wezwania i dowody ich doręczenia k. 152 - 159.

Pismami z dnia 6 września 2017 r. Bank złożył oświadczenie, iż z powodu braku spłaty wymagalnych rat wypowiada pozwanym umowę kredytu wraz z zachowaniem 30 dniowego okresu wypowiedzenia określonego w umowie i liczonego od następnego dnia od doręczenia niniejszego pisma. W następnym dniu po upływie okresu wypowiedzenia całość środków kredytowych wraz z odsetkami i opłatami stanie się wymagalna i przeterminowana. Na dzień wypowiedzenia umowy kredytowej zadłużenie wymagalne wynosiło 3.571,41 zł w tym:

- odsetki od zadłużenia przeterminowanego 40,86 zł;

- zaległość kapitałowa w kwocie 2.807,44 zł;

a zadłużenie niewymagalne wynosiło 94.154,02 zł

Pozwani otrzymali wypowiedzenie kredytu 19 września 2017 r.

Dowód: wypowiedzenia umowy kredytu k. 92 i 95, dowody doręczenia wypowiedzenia pozwanym k. 93- 94 i 96-97, historia operacji na kontrakcie kredytowym k. 136 - 1219.

Pismami z dnia 25 stycznia 2018 r. powód wezwał pozwanych do uregulowania w terminie do 1 lutego 2018 r. zaległości w kwocie 9.6944,61 zł z tytułu niespłaconego kapitału i kwotę 3.728,36 zł z tytułu odsetek umownych. zastrzegając, iż brak spłaty spowoduje konieczność podjęcia dalszych czynności windykacyjnych. Pozwani otrzymali te wezwania 29 stycznia 2018 r.

Dowód: pisma i dowody doręczenia pozwanym tych pism k. 26- 31.

6 lutego 2018 r. Bank wystawił wyciąg z ksiąg banku nr (...), w którym stwierdził, że w jego księgach figuruje wymagalne zadłużenie dłużników solidarnych T. P. i K. P. z tytułu umowy kredytu mieszkaniowego nr (...) z dnia 16 maja 2011 r. wynoszące na dzień 6 lutego 2017 r.:

- należność główna - 96.944,61 zł;

- odsetki w wysokości 10% za okres od dnia 5 czerwca 2017 r. do dnia 6 lutego 2018 r. w kwocie 4.073,65 zł;

- dalsze odsetki umowne od kwoty kapitału w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP rocznie, jednak nie wyższymi niż wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 7 lutego 2018 r. do dnia zapłaty, które na dzień sporządzenia tego wyciągi wynosiły 10%

Dowód: wyciąg z ksiąg banku - k. 7, pełnomocnictwo - k. 8-9, wydruk z KRS - k. 33 - 40).

Pozwana pismem z dnia 12 lutego 2018 r. zwróciła się o rozłożenie zobowiązania wobec banku na raty lub odroczenie terminu płatności.

Dowód: pismo pozwanej k. 98, dowód nadania pisma k. 99

W odpowiedzi na pismo pozwanej powód poinformował pozwaną o stanie zadłużenia wynikającego z umowy, które na dzień 23 lutego 2018 r. wynosiło 98.469,79 zł.

Dowód: pismo pozwanego k. 100

Pismem z dnia 14 maja 2018 r. pozwani zwrócili się do powoda o restrukturyzację umowy kredytowej poprzez jednorazową spłatę w wysokości 100.000 zł, a pozostałą kwotę zadłużenia zobowiązali się do spłaty w miesięcznych ratach w wysokości po 700 - 800 zł.

Dowód: pismo pozwanych k. 101, pełnomocnictwa k. 102- 106, dowód nadania k. 107-108

W odpowiedzi na wniosek powód wyraził gotowość restrukturyzacji kredytu i rozłożenia spłaty na raty w wysokości po 5.000 zł pod warunkiem wpłaty kwoty 16.000 zł w nieprzekraczalnym terminie do 1 czerwca 2018 r.

Dowód: pismo powoda k. 109.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o przedłożone przez powoda dokumenty oraz ich kopie, dając im wiarę w całości. Pozwani nie przedłożyli w sprawie niniejszej ani żadnych dowodów, które by przeczyły treści ww. dokumentów, ani nie przedłożyli żadnych wniosków dowodowych, które to podważałyby ich wiarygodność. Sąd zaś mając na uwadze całość tejże dokumentacji nie miał podstaw do zanegowania ich wiarygodności. Znaczna część z tychże dokumentów, to dokumenty prywatne tak jak umowa kredytowa, potwierdzenia wpływu środków wpłacanych przez pozwanych na konto obsługujące kredyt, wypowiedzenie umowy, wezwania do zapłaty i wreszcie wyciąg z ksiąg banku. Pozwani nie zaoferowali żadnych dowodów, które podważałyby wiarygodność w.w, nie przedstawili również żadnych własnych twierdzeń o faktach negujących fakty wskazywane przez powoda. Z dokumentów w postaci umowy kredytu oraz potwierdzenia wpływu środków wpłacanych przez pozwanych na konto obsługujące kredyt, wynikają oświadczenia pozwanych, którym to oświadczeniom w żaden sposób nie zaprzeczyli potwierdzając zawarcie przez nich umowy kredytu i jej wykonanie przez powoda. Gdyby powód nie przekazał im środków z umowy kredytowej nie dokonywaliby przecież spłaty rat kredytu. W toku procesu nie przedstawili również żadnych dowodów spłat innych niż powód. Nie zanegowali jednocześnie twierdzeń powoda, iż do pewnego momentu kredyt był spłacany.

Uzasadnienie prawne

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.

Podstawą roszczenia powoda w sprawie niniejszej była umowa kredytu zawarta pomiędzy stronami, a oparta na zasady określone w art. 69 i następnych ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe. Powód z niej wywodził swoje roszczenia.

Na wstępie wskazać należy, iż w postępowaniu cywilnym obowiązuje zasada opisana w art. 3 k.p.c., który to przepis zobowiązuje strony zarówno do wyjaśnienia okoliczności sprawy (ciężar przytoczenia) i przedstawienia dowodów na tę okoliczność (ciężar dowodu), jak i nakłada na nie obowiązek mówienia prawdy. Z obowiązkiem mówienia prawdy związana jest także powinność zupełności, czyli kompletności wyjaśnień, wyrażająca się w tym, że strona ma obowiązek przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy, a więc również tych niekorzystnych. Jednym z przepisów przewidujących konsekwencje naruszenia przez stronę reguły z art. 3 k.p.c. jest przepis art. 230 k.p.c., który to zezwala Sądowi na uznanie faktów za przyznane, w sytuacji, gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach. Zatem obowiązkiem stron procesu cywilnego jest wypowiedzenie się o faktach mających istotne znaczenie dla sprawy i nie może się ono ograniczać w przypadku pozwanego jedynie do negowania okoliczności faktycznych podnoszonych przez powoda i to jedynie na zasadzie "powód nie udowodnił, a ja temu przeczę". Taka postawa procesowa strony pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią art. 3 k.p.c. Jak trafnie podkreślił Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 20 października 2015 r. w sprawie sygn. akt I ACa 933/15, oświadczenie, że strona przeciwna faktu nie udowodniła, w sytuacji gdy stronie składającej takie oświadczenie rzeczywisty stan rzeczy jest niewątpliwie znany, nie jest tożsame z zaprzeczeniem temu faktowi, ale stanowi uchylenie się od oświadczenia, czy dany fakt miał miejsce, połączone z próbą odwołania się jedynie do prawdy formalnej. A właśnie w taki sposób zachowali się pozwani w sprawie niniejszej, którzy poza przytoczeniem rozważań prawnych dotyczących kwestii wyciągów z ksiąg banku, w żaden sposób nie odnieśli się jednoznacznie do twierdzeń powoda dotyczących okoliczności faktycznych leżących u podstaw żądania. Można jedynie domniemywać, iż przyznali tylko, że zawarli umowę kredytu z pozwanym, skoro jedynym zarzutem dotyczącym okoliczności faktycznych byłat kwestia przekazania środków z umowy kredytu. Pozwani występując o restrukturyzację kredytu potwierdzili fakt zadłużenia nie negując tym samym, w ocenie Sądu, przekazania tych środków przez bank, ani też wypowiedzenia kredytu.

Jeżeli chodzi o pozostałe elementy istotne nie zajęli żadnego stanowiska, nie odnieśli się ani do kwestii realizacji przez nich tej umowy, ani do kwestii wysokości ewentualnego ich zobowiązania wynikającego z tej umowy. Nie wskazali ani tego, że spłacili kwotę kredytu, ani że nie spłacili, ani że nie spłacili wszystkiego, ale w wysokości niższej niż ta żądana przez powoda.

Nadto pozwani wychodzą z błędnego założenia, iż dokumenty prywatne nie mają żadnej mocy dowodowej i na ich podstawie nie jest możliwe ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy cywilnej. Zagadnienie mocy dowodowej dokumentów prywatnych jest przedmiotem jednolitego stanowiska judykatury, w myśl którego dowód z dokumentu prywatnego może być podstawą ustaleń faktycznych, jest samodzielnym środkiem dowodowym, którego moc sąd ocenia według zasad określonych w art. 233 § 1 k.p.c. Moc dowodowa dokumentu prywatnego nie ogranicza się do konsekwencji wynikających z domniemania przewidzianego w art. 245 k.p.c. (tak m.in. SN w wyroku z dnia 27 lipca 2010 r. w sprawie II CSK 119/10, LEX nr 603161; w wyroku z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie III CSK 66/13, LEX nr 1463871; w wyroku z dnia 12 września 2014 r. w sprawie I CSK 634/13, LEX nr 1504324). U podstaw zasady swobodnej oceny dowodów leży bowiem brak formalnej hierarchii środków dowodowych. Błędna jest również interpretacja treści art. 253 k.p.c. przez pozwanych. Zgodnie przyjmuje się, że, przepis ten, należy interpretować w związku z obowiązywaniem art. 245 (por. także uzasadnienie wyroku SA w Poznaniu z dnia 18 października 2005 r., I ACa 323/05, LEX nr 175204; wyrok SA w Szczecinie z dnia 9 maja 2013 r., I ACa 132/13, LEX nr 1392045). Strona twierdząca, że oświadczenie zawarte w dokumencie nie pochodzi od jego wystawcy, powinna to udowodnić niezależnie od tego, czy sama taki dokument podpisała. A zatem przedmiotem dowodu jest ustalenie, w tym przypadku pochodzenia dokumentu, a nie jego treści. Dokument ten bowiem dowodzi to, że osoba, która go podpisała określonej treści oświadczenie złożyła, a nie to, że oświadczenie to jest zgodne z prawdą. Jak zaś wskazał Sąd Apelacyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. akt I ACa 1758/15 mimo nowelizacji prawa bankowego dokonanej ustawą z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy Prawo bankowe oraz ustawy o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 777), wyciąg z ksiąg bankowych nadal pozostaje dokumentem uprawniającym powoda do wystąpienia z pozwem w postępowaniu nakazowym (art. 485 § 3 k.p.c.). Nadal także ustawodawca, dostrzegając szczególne wymogi formalne obowiązujące przy jego sporządzaniu, uznaje wyciąg z ksiąg bankowych za dokument stanowiący dostateczną podstawę wpisu do ksiąg wieczystych (art. 95 ust. 1 ustawy Prawo bankowe). W swojej istocie wyciąg z ksiąg bankowych zawiera bowiem złożone w szczególnej formie oświadczenie wiedzy uprawnionych osób, dotyczące danych zaksięgowanych w księgach rachunkowych. Prowadzenie zaś tych ostatnich poddane jest zarówno regulacji ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 330) oraz rozporządzenia Min. Finansów z dnia 1 października 2010 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości banków (Dz. U. z 2013 r. poz. 329), jak i ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 174).

W sprawie niniejszej powodowy bank udowodnił przede wszystkim fakt zawarcia umowy z pozwanymi. Następnie przedstawiono dowody wystosowania do pozwanych wezwań do zapłaty i wreszcie dowody doręczenia pozwanym oświadczeń o wypowiedzeniu przedmiotowej umowy - wypowiedzenia zawierały przyczyny wypowiedzenia umowy ze wskazaniem wysokości zaległości istniejącej w dacie wypowiadania umowy. Jednocześnie wypowiedzenia te zostały dokonane zgodnie z zapisami umowy. Po stronie pozwanych istniało wg stanu na dzień 6 września 2017 r. zadłużenie wymagalne 3.571,41 zł. Bank wcześniej wezwał pozwanych do spłaty zadłużenia wyznaczając im na to termin 14 dni. Następnie po bezskutecznym upływie tego terminu wypowiedział umowę zgodnie z § 37 umowy. Pozwani w swej odpowiedzi na pozew w żaden sposób do dokumentów tych się nie odnieśli, a tym samym nie zanegowali ich. Trudno zaś, aby powód w inny sposób miał dowodzić te okoliczności. Gdyby pozwani spłacali zadłużenie mieliby przecież możliwość złożenia czy to potwierdzeń spłat rat, czy to możliwość złożenia wniosku o zobowiązanie powoda do przedstawienia takich potwierdzeń. Tego zaś nie uczynili i jednocześnie nie podnieśli twierdzeń przeciwnych do twierdzeń powoda. Powód nadto przedstawił wyciąg z ksiąg banku, który stanowi dowód tego, iż w księgach tych istnieje odnotowane zadłużenie pozwanych we wskazanej w nim wysokości, ale nie tylko, bowiem dodatkowo zaoferował jeszcze jeden dokument prywatny w postaci wpłat środków na konto pozwanych obsługujących kredyt. Pozwani dokumentu tego w żaden sposób nie zanegowali, za wyjątkiem standardowego twierdzenia, iż dokument prywatny nie jest dowodem w postępowaniu sądowym. Pozwanie nie ustosunkowali się do wynikających z tego dokumentu dokonanych przez nich na poczet kredytu wpłat, a także sposobu ich rozliczenia przez powoda. Pamiętać zaś należy z jak specyficzną umową mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Jest to umowa kredytu, która jest bardzo zbliżona swym charakterem do umowy pożyczki. Jak zaś wskazał Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt I ACa 174/14 w procesie związanym z wykonaniem umowy pożyczki powód jest zobowiązany udowodnić, że strony zawarły umowę tej kategorii, a także, że przeniósł na własność biorącego pożyczkę określoną w umowie ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku. Biorący pożyczkę powinien zaś wykazać wykonanie swego świadczenia w postaci zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo tej samej ilości rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości, przy czym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Jak wskazano wyżej w ocenie Sądu Okręgowego powód udowodnił zarówno zawarcie umowy z pozwanymi, jak i wykonanie swojego zobowiązania.

Podkreślenia wymaga tu fakt, że pozwani zwrócili się do powoda o restrukturyzację kredytu (dwukrotnie) nie negując ani faktu zadłużenia ani jego wysokości. Taki sposób działania pozwanych, w ocenie Sądu, stanowi uznanie roszczenia. Zgodnie z orzecznictwem sądów uznanie roszczenia o zapłatę może nastąpić przez każde zachowanie dłużnika, które ujawnia w dostateczny sposób wolę spłaty zadłużenia.

Niezasadny jest także zarzut pozwanych dotyczących naruszenia przez pozwanego art. 75c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe.

Powód zgodnie z brzmieniem tego przepisu wezwał, co udowodnił (art. 6 k.c.), pozwanych do spłaty zadłużenia w terminie 14 dni, a następnie wypowiedział umowę kredytu z zachowaniem 30 dniowego terminu wypowiedzenia, zgodnie zresztą z umową. Jednocześnie powód prowadził, na wniosek pozwanych, działania w celu ewentualnej restrukturyzacji kredytu.

Sąd ustalił, iż wysokość zobowiązania pozwanych wg. stanu na dzień wniesienia pozwu jest zgodna z żądaniem pozwu. Jeżeli chodzi o kwotę kapitału to ta wynika z umowy kredytu i przedstawionego przez powoda rozliczenia spłat. Wysokość odsetek umownych jest zaś wynikiem działania matematycznego polegającego na wyliczeniu wysokości odsetek należnych od kwoty kapitału w okresie wskazanym przez powoda w wyciągu z ksiąg banku wg. stop procentowej wynoszącej 10%, która to stopa odpowiada wysokości odsetek maksymalnych. W tym zakresie Sąd nie miał żadnych zastrzeżeń do wyliczeń powoda, a również pozwani nie odnieśli się do tego elementu.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w w pkt 1 sentencji wyroku. W zakresie odsetek Sąd orzekł zgodnie z art. 481 § 2 k.c., z tym, że wysokość odsetek za opóźnienie wynika z umowy zawartej między stronami.

O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o treść art. 98 k.p.c. obciążając nimi w całości pozwanych. Na koszty te złożyły się: opłata sądowa od pozwu - 5.051 zł, koszty zastępstwa procesowego 5.400 zł (§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie) i opłata od pełnomocnictwa 17 zł.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.