Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2624351

Postanowienie
Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z dnia 26 września 2016 r.
I ACz 1290/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA Ewa Tkocz.

Sędziowie SA: Piotr Wójtowicz, Joanna Naczyńska (spr.).

Sentencja

Sąd Apelacyjny w Katowicach I Wydział Cywilny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2016 r. sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w G. przeciwko J. S. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na zarządzenie Przewodniczącego Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt I Nc 164/16 postanawia:

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie faktyczne

Zarządzeniem z 24 maja 2016 r., Przewodniczący w Sądzie Okręgowym w Częstochowie - na podstawie art. 1302 § 1 k.p.c. - zwrócił pozew Funduszu Sekurytyzacyjnego, jako nieopłacony. Rozstrzygnięcie to podjął stwierdzając, iż pozew podlegał opłacie stosunkowej wynoszącej 5% od wartości przedmiotu sporu (5% od 105.178,05 zł), zaś powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika uiścił jedynie 1.000 zł.

Powód zaskarżył to zarządzenie, domagając się jego uchylenia, jako wydanego z naruszeniem art. 13 ust. 1a) u.o.k.s. Powołując się na wykładnię tego przepisu, wywodził iż posługuje się on kryterium przedmiotowym (odwołuje się do źródła zobowiązania), a nie podmiotowym (nie odwołuje się do osoby wierzyciela) i znajduje w sprawie zastosowanie, ponieważ pozew obejmuje roszczenie z czynności bankowej, tj. z umowy pożyczki, jaką pozwany zawarł z bankiem, w związku z tym opłata sądowa od pozwu wynosi 1.000 zł. Nadto domagał się zasądzenia od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego i zwrotu uiszczonej od zażalenia opłaty.

Uzasadnienie prawne

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Dochodzone przez powoda roszczenie niewątpliwie ma swe źródło w czynności, której dokonał pozwany z poprzednikiem prawnym powoda - bankiem. Niemniej - wbrew wywodom zażalenia - wysokości opłaty sądowej od pozwu nie normuje w sprawie art. 13 ust. 1a) u.o.k.s. Przepis ten ma bowiem charakter wyjątkowy w stosunku do uregulowania zawartego w ust. 1 art. 13 u.o.k.s., dlatego też jego wykładnia powinna być ścisła i należy przy niej uwzględnić ratio legis oraz kontekst unormowania dodanego ustawą z 25 września 2015 r. o zmianie ustawy Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, mocą której uchylono art. 96-98 Prawa bankowego, uprawniające banki do wystawiania bankowych tytułów egzekucyjnych i prowadzenia w oparciu o nie, po nadaniu im przez sąd klauzuli wykonalności, egzekucji przeciwko osobom, które bezpośrednio z bankiem dokonały czynności bankowej albo były dłużnikami banku z tytułu zabezpieczenia wierzytelności banku wynikających z czynności bankowej. Uprawnienie do wystawiania tytułów egzekucyjnych ułatwiało bankom proces dochodzenia należności - nie musiały one inicjować sądowego postępowania rozpoznawczego i ponosiły znacznie niższe koszty, jako że opłata od wniosku o nadanie bankowemu tytułowi klauzuli wykonalności była stała i wynosiła 50 zł. Przywilej egzekucyjny określony w uchylonych przepisach przysługiwał jedynie bankom. W razie cesji wierzytelności, także po wystawieniu bankowego tytułu egzekucyjnego, nabywca nie mógł się nim posłużyć.

Wprowadzenie art. 13 ust. 1a) u.o.k.s., przewidującego nisze opłaty sądowe w sprawach roszczeń wynikających z czynności bankowych pozostaje w związku z uchyleniem przepisów dotyczących bankowych tytułów egzekucyjnych. Zmiana ta miała zapobiec radykalnemu wzrostowi kosztów realizacji przez bank roszczeń wynikających z czynności bankowych. Kierując się tymi względami, Przewodniczący Sądu Okręgowego trafnie przyjął, iż tak, jak w poprzednim stanie prawnym powód jako nabywca wierzytelności nie mógł skorzystać z zastrzeżonego dla banku przywileju egzekucyjnego, tak obecnie wyłączone jest zastosowanie względem niego szczególnego uregulowania zawartego w art. 13 ust. 1a) u.o.k.s. Konstatacja ta opiera się o ścisłe rozumienie pojęcia "czynności bankowej", jako czynności prawnej zdziałanej bezpośrednio z bankiem, której podmiotem nadal jest bank. A wspiera ją ostatnia nowelizacja ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, dokonana ustawą z 18 marca 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 421), zgodnie z którą wysokość opłaty w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych nie może przekraczać 1.000 zł jedynie w przypadku pobierania jej od konsumenta albo od osoby fizycznej prowadzącej gospodarstwo rodzinne. Tym samym, z chwilą jej wejścia w życie, nie tylko fundusze sekurytyzacyjne, lecz nawet banki nie będą korzystały z ograniczenia górnej granicy opłaty sądowej do 1.000 zł.

Z tych to też przyczyn, Sąd Apelacyjny - na podstawie art. 385 w związku z art. 397 § 2 i 398 k.p.c. - oddalił zażalenie, jako bezzasadne.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.